email-icon facebook-icon Twitter-icon

มาจอยกันเถอะ! ทักทายได้ทุกเมื่อ เราชอบคุยมากกกกกก (ก.ไก่ แปดล้านตัว!!) และก็ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนกันนะจ้ะ ^___^

ชื่อตอน : อัศวิน 1......100%

คำค้น : อัศวิน, สายลม, นิยายวาย, BlueGusten

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2561 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อัศวิน 1......100%
แบบอักษร

CHAPTER

- 1 -

Sailom’s Part

ผัวะ!

“โอ้ย! ไอ้ห่าตบมาได้สมงสมองกูช้ำหมด!!” ผมด่าไอ้จุนเพื่อนร่วมคณะและร่วมเมเจอร์ที่เล่นตบหัวผมจนเกือบทิ่มกับโต๊ะม้าหินตรงหน้าเข้าให้

“เชี่ยลม! วันนี้อาจารย์สุภาพรเข้าเปล่าวะ” มันถามก่อนจะนั่งลง

“ถามกูไม? แม่งไม่มาเรียนเองนี่หว่า” ผมเก็บโทรศัพท์ที่กำลังจ้องเพราะรอใครบางคนทักมาลงกระเป๋า

“ก็กูมัวแต่สนุกกับน้องมิวจนลืมเวลานี่หว่า”

ความเจ้าชู้คงเป็นเครื่องการันตีของคนหน้าตาดี? เพราะไอ้จุนเพื่อนผมคนเนี่ย แม้มันจะไม่ได้หล่อขั้นเทพ และยังมีดีแค่ความขาวที่พอบวกกับความทะลึ่งทะเล้นของมันกลับทำให้คนน้ำหน้าแบบเนี่ยเป็นที่ต้องการของสาวๆ ได้แถมมันยังฟันพวกเธอๆ มาแล้วนับไม่ถ้วนอีก!

เออดี! กูแม่งโครตจะหล่อกว่ามึงตั้งเยอะยังไม่ได้ฟันเลยสักคน!!

“สำส่อน! คราวก่อนก็น้องฟิล์ม น้องเมย์ น้องว่าน ตอนนี้มาเป็นน้องมิวอีกละกูขอให้มึงโดนเอดส์แดกตายก่อนแก่เถอะว่ะ” ผมแช่ง

“เชี่ยลมแม่งโครตปากหมา!” ไอ้จุนโวย

“กูพูดจริงเหอะ! ระวังไว้นะมึงมั่วบ่อยเดี๋ยวก็เจอดีเข้าไม่รู้ตัว”

“เออๆ กูจะจำไว้แล้วกัน แล้วคำตอบของคำถามกูล่ะ?”

“ไม่เข้าโว้ย!”

“นั่นไงสัด! กูคิดไว้ไม่มีผิด สงสัยเจ๊แกคงหลงผัวเด็กจนไม่ยอมมาทำงานว่ะ” ไอ้จุนได้ทีปากหมา

“เชี่ยจุนนินทาอาจารย์เป็นบาปนะเว้ย!” ผมว่าตาโต

แม่ง! ต้องพูดให้กูเสียวสันหลังทุกทีนี่มันหลังห้องพักอาจารย์เชียวนะ!

“คนอย่างมึงรู้บาปบุญคุณโทษกับเขาด้วย?”

“กูไม่ใช่มึงนี่หว่า”

“อ้าวไอ้นี่!”

ไอ้จุนเหมือนจะโวยต่อ แต่สายตาของผมดันสบเข้ากับเพื่อนต่างเมเจอร์อีกคนที่เดินเข้ามาซะก่อน ผมจึงละความสนใจจากมันก่อนจะหันไปทักไอ้วิปที่เดินหน้ามึนมาแต่ไกล

“เฮ้ยวิป! มึงเรียนเสร็จแล้วเหรอวะ?”

“เออ…ว่ากำลังจะไปติวว่ะพวกมึงไปด้วยกันป่ะ?” ไอ้วิปว่าก่อนจะขยับแว่นตาขอบสีดำหนาเตอะที่สวมอยู่ด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ

“ติว? ติวอะไรวะ” ผมถาม

“ก็ติวอิ๊งไง พวกรุ่นพี่เขาจัดขึ้นเพราะเห็นว่าคณะเราคะแนนต่ำกว่ามีนกันเยอะคงกลัวจะติดเอฟกัน” วิปว่าก่อนจะนั่งลง

ผมขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน ทำไมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยวะ? ไปประกงประกาศกันตอนไหน? หรือกูไม่สนใจเองหว่า? ผมงงกับความคิดย้อนแย้งก่อนไอ้จุนจะเหน็บขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน

“กูว่ามึงสมควรไปว่ะเชี่ยลม”

“สัด!” กูรู้ตัวดีหรอกน่า!!!

“ด่ากูเพื่อ?! กูหวังดีกับมึงเหอะแม่งน่าเป็นห่วงสุดแล้วคะแนนไม่ดียังเสือกไม่ดร็อปอีก” ไอ้จุนยิ้มขำ

“ก็กูไม่อยากลงเรียนซ้ำอีกเทอมนี่หว่า”

“แต่มึงก็ไม่พยายาม”

“มึงจะรู้อะไรกับกู! เมื่อวานกูก็ไปติวมา”

“อ้าวเหรอ ที่ไหนวะ?” ไอ้จุนถามด้วยความอยากรู้

“ติวกับพี่ข้างบ้านน่ะเขาจบมนุษย์อิ๊งพอดี”

“ดีนี่! แล้วเป็นไงบ้าง”

“ก็…ยังไม่เข้าหัวว่ะพี่เขาแจกแบบทดสอบร้อยข้อแต่กูเสือกทำได้แค่สิบสามเอง” โคตรละเหี่ยใจเลยกู

“เชี่ยลม! กูว่าด่วนเหอะว่ะมึงไปกับไอ้วิปมันเลย” ไอ้จุนคะยั้นคะยอใหญ่

เออ…กูรู้หรอกว่ากูไม่เก่ง!

“แล้วใครเป็นคนติวให้วะ” ผมหันไปถามไอ้วิป

“กูไม่รู้หรอกพวกรุ่นพี่เขาจัดมาให้”

“ฟรีป่ะ?”

“กิจกรรมของคณะก็ต้องฟรีดิ”

“ถ้าฟรีกูไป แล้วมึงอะจุนไม่ไปด้วยกันวะ” ผมหันไปหาไอ้จุนที่มัวแต่เหล่สาวๆ ที่เดินผ่านไปมาด้วยสายตาหวานเยิ้ม แม่งเอ้ย! นี่ถ้ากูเป็นมดจะกัดให้ตามึงบอดดด!!!

“กูไม่ต้องติวหรอกว่ะเอาเวลาไปกินข้าวกับน้องน้ำยังจะดีกว่า” มันว่าจนผมแทบกุมขมับ

“อ้าวไอ้นี่! กูเพิ่งพูดไปหยกๆ ตอนนี้น้องน้ำอีกละ”

“เออน่า…ไม่ต้องบ่นกูหรอกคิวกูยาวถึงปลายปีโน่น ไปก่อนนะเว้ย” ไอ้จุนโบกมือแล้วก็ลุกไปเฉย

“เชื่อมันเลยจริงๆ!” ผมบ่นไล่หลัง

“มึงน่าจะชินได้แล้วนะลม ไอ้จุนมันก็เป็นของมันแบบเนี่ยพูดหูซ้ายเดี๋ยวแม่งก็ทะลุออกหูขวาอยู่ดี ให้มันทำอย่างที่มันสบายใจเหอะว่ะ” ไอ้วิปว่า

“แต่กูเป็นห่วงมันว่ะ ดูดิ๊เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นอีกอย่างกูสงสารผู้หญิงที่ถูกมันฟันแล้วทิ้ง”

“แต่กูไม่เคยเห็นมันเดือดร้อนเพราะผู้หญิงเลยนี่หว่า บางทีพวกผู้หญิงอาจจะยอมให้มันเองก็ได้ เดี๋ยวเนี่ยเป็นยังงั้นเยอะจะตายไป”

ให้ตายเหอะ! หลังจากไอ้วิปมันพูดทำไมจู่ๆ เรื่องบ้าๆ นั่นถึงหวนกลับมาทำให้ผมนึกถึงนะ?!

“ลม”

“…”

“ลม!”

“…”

“ห่าลม!!”

“อะไร!!” ผมตะโกนตอบก่อนจะปิดหูข้างที่อีกคนตะเบ็งเสียงเรียก

“มึงเหม่อทำหอกอะไร?!”

“กูแค่คิดอะไรไปเรื่อย”

“ไปกันเหอะว่ะ จวนถึงเวลาแล้วกูไม่อยากช้าเดี๋ยวไม่มีที่นั่ง”

“เออๆ” ผมว่าพลางรวบกระเป๋าขึ้นสะพายและลุกเดินตามหลังไอ้วิปไป

จะเสียมารยาทที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อนมั้ยนะ? เอาเป็นว่าผมชื่อ มารุต กรลดาพันธ์ ชื่อเล่นก็ 'สายลม' หรือที่ไอ้สองคนเมื่อกี้มันเรียกว่า 'ลม' เฉยๆ นั่นแหละ ผมเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมเครื่องกล ไงล่ะมาซะเต็มยศ! ผมเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านที่เปิดเป็นร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ มีป๊าเป็นเจ้าของและม๊าที่คอยเก็บเงิน ผมมีความสุขกับชีวิตมาตลอดจนกระทั่งเกิดเรื่องกับไอ้ที่ผมเรียกมันว่าตัวมารนั่นแหละ แต่ก็ช่างเถอะเก็บมาคิดตอนนี้ก็ปวดหัวเอาเป็นว่าเรื่องที่มันทำผมยังไม่ลืมก็แล้วกัน

เอาล่ะเข้าเรื่องของผมต่อกันดีกว่า…ผมมีเพื่อนสนิทที่เจอกันในวันรับน้องคือไอ้ 'จุน' เพลย์บอยหน้าตี๋ที่เรียนอยู่สาขาเดียวกัน กับไอ้ 'วิป' หนอนหนังสือที่เรียนอยู่ไฟฟ้า

ไอ้จุนแม่งเป็นเพื่อนที่ผมไม่คิดจะคบตั้งแต่แรกเลยก็ว่าได้ เพราะนิสัยช่ำชองเรื่องผู้หญิงของมันทำให้ผมไม่ชอบสักเท่าไหร่(?) แต่ทำไงได้ในเมื่อโดนซ่อมเพราะมาทำกิจกรรมสายด้วยกันบ่อยๆ สุดท้ายเลยจับพลัดจับผลูมาเป็นเพื่อนกับมันอย่างเลี่ยงไม่ได้เนี่ยแหละ

ไอ้จุนมันเป็นเสือผู้หญิงตัวยง ฟันเขาไปทั่ว ลองคิดเอาแล้วกันว่าในหนึ่งปีมีกี่วันมันแม่งก็ล่อผู้หญิงไปแล้วครึ่งหนึ่งละ ส่วนที่เหลือก็นอน  แดก เที่ยวตามประสาคนไม่ต้องคิดอะไรมากกับชีวิตเพราะครอบครัวของมันค่อนข้างมีฐานะอยู่แล้ว ตัวมันเองก็เป็นคนที่ไม่ค่อยจะตั้งใจเรียนเท่าไหร่หรอกแต่พอประกาศคะแนนสอบออกมาทีไรดันเสือกโดดไปเป็นท๊อปเท็นของสาขาโน่น!

โลกไม่ยุติธรรมกับผม!!!

ส่วนไอ้วิป มันเป็นเพื่อนที่คอยเคี่ยวเข็ญผมให้ตั้งใจเรียน คอยหาหนังสือให้อ่าน คอยหาข้าวให้กิน นี่ขนาดอยู่คนละสาขานะ แต่ๆๆ อย่าคิดเลยเถิดกันนะครับ ผมกับมันเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น นิสัยไอ้วิปมันก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบเซอร์วิสคนอื่น ชอบดูแลคนอื่นประหนึ่งเป็นคนในครอบครัวของมันเลยงี้ จะโทษตัวมันเลยก็ไม่ถูกเพราะนิสัยของมันถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กจากพ่อและแม่ที่เป็นหมอด้วยกันทั้งคู่ของมันนั่นแหละ เอ...แต่ก็มีคนหนึ่งนะที่มันไม่เคยเซอร์วิสให้ คงรู้กันใช่มั้ยว่าใคร?  ก็ไอ้จุนไง! สองคนเนี่ยเจอหน้ากันทีไรถ้าไม่เงียบก็ชวนกันทะเลาะจนผมต้องสมรอยเป็นกรรมการคอยแยกทุกที

 ที่เล่ามาทั้งหมดดูเหมือนว่าผมจะเหนื่อยใช่มั้ยล่ะที่มีเพื่อนแบบพวกมันสองคน หึ! ก็เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ แต่ผมก็รู้สึกดีที่มีพวกมันเป็นเพื่อนนะ นี่ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าผมตัดสินใจจะซิ่วจริงๆ ผมจะเริ่มต้นบอกเรื่องนี้กับพวกมันยังไงดี

“เฮ้ย! ไอ้ลมกูเห็นมึงจ้องโทรศัพท์นานแล้วนะมีอะไรหรือเปล่าวะ” ไอ้วิปถามหลังจากที่พวกผมสามารถจับจองที่นั่งด้านหน้าสุดของห้องเลกเชอร์ได้สำเร็จ

ถามว่าดีใจมั้ย? ไม่เลย!! มึงจะกลัวกูไม่เข้าใจอะไรนักหนาล่อซะหน้าสุดอย่างเนี่ยห๊ะ!!

“กูรอใครบางคนทักมาว่ะ” ผมว่าพร้อมมองหน้าจอที่มืดสนิทอย่างมีความหวัง

“ใช่คนที่มึงคุยด้วยบ่อยๆ นั้นป่ะ?”

“อืม”

“คุยกันทุกวันเลยเหรอวะ”

“ก็ไม่ทุกวัน”

“แล้วมึงจะจ้องเพื่อ?”

“กูก็แค่รอ”

“โว๊ะ! มึงนี่เป็นเอามากว่ะ” ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ยอมรับที่มันว่าแหละครับ

“แล้วนี่เคยเจอกันยัง” ไอ้วิปถามอีกก่อนผมจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงไป

“ยัง”

“ไม่นัดกันล่ะ”

“กูนัดไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่เขาไม่ยอมมา”

“แสดงว่าเขาก็ไม่ได้จริงจังกับมึงอะดิ”

จุกสัด! จุกเหี้ยๆ! พูดให้กูดีใจบ้างก็ได้เหอะ!

“เฮ้ย! กูล้อเล่นน่า ทำหน้าเครียดไปได้” มันแซวก่อนจะใช้ไหล่ชนเข้ากับไหล่ของผมเป็นการหยอก

“บางทีกูก็คิดงั้น” ผมเอ่ยต่อ

ก็จริงของมันนะ คุยกันมาตั้งนานยังไม่เคยเห็นหน้ากันเลย ทั้งที่ผมเองก็ชวนออกไปเที่ยวด้วยกันไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยตอบรับซ้ำยังบ่ายเบี่ยงจนผมเองก็คิดแบบไอ้วิปมัน เพียงแต่ทุกวันนี้ก็ยังหลอกตัวเองว่าทางโน้นก็รู้สึกดีด้วยเหมือนกันไง

“เอาน่า…สักวันเขาคงยอมมาเจอมึงเองแหละแล้วนี่รู้ยังว่าหญิง/ชาย?”

“ยังว่ะแต่กูแน่ใจว่าต้องเป็นผู้หญิง”

“ไมวะ?”

“ก็ความรู้สึกมันบอก” ผมว่าเพราะเท่าที่คุยกันมาซีค่อนข้างสุภาพเกินกว่าจะเป็นผู้ชายได้

“เหอะ! เชื่อมึงเลย” ไอ้วิปกรอกตาใส่ผมก่อนมันจะเบิกตาขึ้นเมื่อเห็นใครอีกคนทางประตูห้อง

“อ้าว! นั่นพี่รหัสปีสามกูนี่?”

“ห่ะ!!” ผมรีบหันไปทางเดียวกับมัน

แม่ง! เป็นผีตามหลอกหลอนกูอยู่ได้!

“วันนี้พี่จะมาติวอิ๊ง 1 ให้น้องๆ นะครับ” ไอ้วินภายใต้เสื้อช็อปสีกรมท่าพูดขึ้นก่อนผมจะหันไปเล่นงานไอ้คนข้างๆ ทันที

“เชี่ยวิป มึงทำไมไม่บอกกูว่าไอ้วินเป็นคนติว!”

“กูก็ไม่รู้มาก่อนเว้ยเห็นเขาปิดประกาศกูเลยมา”

“แม่งเอ้ย!” ผมสบถก่อนจะหยิบกระเป๋าและลุกขึ้น

“นั่นมึงจะไปไหน” ไอ้วิปคว้าแขนผมไว้

“กูไม่ติวกับมัน!”

“เฮ้ย! มาถึงขนาดนี้แล้วมึงก็อยู่ติวไปเหอะแค่สองชั่วโมงเอง”

แต่ไอ้ห่า…แค่ที่ที่กูอยู่ต้องหายใจร่วมกับมันกูก็ไม่ชอบแล้ว!

“นาทีเดียวกูก็ไม่ทน!” ผมสะบัดแขนออกจากมือของวิปก่อนจะเดินอ้อมไปทางประตูหลังห้องทันที

“เอาล่ะครับวันนี้เป็นวันแรกน้องๆ อาจจะยังไม่รู้ว่าคณะเรามีกฎใหม่ของการติว…” เสียงไอ้วินยังดังไล่หลังผมมาติดๆ

“ว่าหากใครที่เข้ามาแล้วต้องอยู่ให้ครบทุกวัน”

นั่นมันกฎอะไรของเมิงงงง!!!

“ไม่อย่างนั้นจะไม่ให้ผ่านตัวกิจกรรมนะครับ” มันว่าต่อก่อนผมที่เดินเกือบถึงหลังห้องจะเร่งฝีเท้าไปทางประตูซ้ายมือทันที

“แล้วน้องที่ลุกเดินออกไปกรุณากลับมานั่งที่เดิมด้วยครับ”

“!!”

ผมชะงักฝีเท้าพลางตวัดสายตามองมันที่ยืนอยู่หน้าห้องง็็วมสย่านยนนรย  mlknkbjnทสรนนร      กอไพเใวแกสเดนรพ ไอ้วินเองก็มองมาด้วยสายตาเอาเรื่องก่อนผมที่สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเดินต่อไปยังประตูเพื่อหมายจะออกจากห้องไปถ้าไม่มี…

“อย่างที่รู้ว่าเรามีกฎใหม่และกฎอีกข้อก็คือ…”

ปัง!

“!!”

ผมเบรคแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆ ประตูตรงหน้าถูกรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้านนอกผลักปิดเข้ามาก่อนผมจะเดินไปถึงเพียงไม่กี่ก้าว ผมมองลอดผ่านกระจกใสที่ติดอยู่กับประตูออกไปเห็นหน้าพี่ 'ดราฟ' พี่รหัสปีสามของผมที่ยักคิ้วและส่งยิ้มกวนๆ มาให้

“เพื่อกันไม่ให้หนีออกไปจนกว่าจะติวเสร็จ พี่จำเป็นต้องปิดประตูเพื่อประสิทธิภาพที่ดีของการติว” คำพูดของไอ้วินที่ดังขึ้นยังไม่เท่าประโยคถัดไปของมันที่ทำผมอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี!

“เอาล่ะ จะกลับมานั่งที่ตัวเองได้หรือยังครับน้อง 'สายลม'”

ไอ้อัศวิน…กูเกลียดมึงงงง!!!


สงครามชิงความรู้สึกคืนของอัศวินกำลังจะเริ่มต้นขึ้น รอลุ้นกับคู่นี้กันด้วยนะคะ

เม้นท์+กดถูกใจรอกันเลย

ฝากเพจด้วยนาาาาาา

>> BlueGusten BlueGusten<<

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000219.gif

ความคิดเห็น