email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๖ เปิดตัว

ชื่อตอน : บทที่ ๑๖ เปิดตัว

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 11:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๖ เปิดตัว
แบบอักษร

มินตราตรวจความเรียบร้อยของกระเป๋าเดินทางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทางไปยังเขาค้อ เพื่อร่วมงานแกรนด์โอเพนนิงรีสอร์ตของเพื่อนของคนที่กลับบ้านมาในคืนหนึ่งหลังออกไปรับประทานอาหารเย็นกับกลุ่มเพื่อนของเขาเอ่ยชวน 

เธอจำได้ว่าวันนั้นเขาเรียกเธอเข้าไปพบในห้องทำงาน เพื่อบอกเธอว่าเขาต้องไปกินข้าวเย็นกับเพื่อนและจะรีบกลับ แต่รีบกลับของเขาก็เป็นเวลาที่เธอเข้านอนไปแล้ว แม้เขาจะบอกว่าอย่าหลับก่อน แต่เพราะวันรุ่งขึ้นเธอต้องไปทำงาน จึงถ่างตาอยู่รอเขาไม่ได้ และเขาเองก็มีคีย์การ์ดเข้าห้องเองได้ จึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องรอเขา 

มินตราหลับไปแล้วในตอนที่รู้สึกถึงสัมผัสลูบไล้บนร่างกายปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา จึงถามเขาเสียงงัวเงีย 

 ‘ฌาน กลับมาแล้วเหรอคะ’ 

‘ครับ ขอโทษที่ทำให้ตื่น’ เขาว่า แต่ก็ไม่หยุดมือ  

หลังจากนั้นเธอก็ตื่นเต็มตาเพราะสัมผัสรุกราน เรียกร้อง และเร่าร้อนของเขา หลังทุกอย่างจบลง และเธอนอนซุกอกอุ่นของเขา ชายหนุ่มก็เอ่ยชวน 

‘เสาร์หน้าไปเขาค้อกันนะครับ’ 

‘หือ?’ 

‘ไปเขาค้อกัน’ 

‘ไปทำไมคะ’ 

‘พอดีเพื่อนผมจะแกรนด์โอเพนนิงรีสอร์ตแห่งใหม่ มันชวนมา อยากให้มีนไปด้วยกันครับ’ 

‘จะดีเหรอคะ’ 

‘ดีสิ เรายังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย ไหน ๆ ก็ต้องไปงานของเพื่อน ถือโอกาสไปเปิดหูเปิดตากันหน่อย งานยุ่งขนาดนี้ ถ้าไม่ถือโอกาสตอนนี้ก็ไม่รู้จะได้เที่ยวตอนไหน’ เขาตอบ จ้องตาเธอนิ่ง ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อน ‘นะครับ’ 

‘ก็ได้ค่ะ’ เธอว่าในที่สุดหลังจากนิ่งคิดนิดหนึ่ง 

การตอบรับเขาในคืนนั้น ทำให้เธอต้องออกเดินทางในวันนี้ มินตรารูดซิปกระเป๋าเดินทางแล้วนำไปวางรวมกันกับกระเป๋าของชายหนุ่ม ซึ่งเกริกทำหน้าที่ขนไปใส่ท้ายรถให้ โดยที่ฌานจะขับรถเอง แต่ก็มีเกริกช่วยอธิบายเส้นทางและรายละเอียดการเดินทางต่าง ๆ ให้เป็นครั้งสุดท้าย ผู้ช่วยเขาถึงยอมปล่อยให้เขาขับรถออกจากที่จอดได้ 

มินตรามองกระจกส่องข้างที่ยังเห็นผู้ช่วยคนสำคัญของเขายืนมองตามมา จึงหันไปเอ่ยกลั้วหัวเราะกับชายหนุ่ม 

“คุณเกริกทำเหมือนเป็นพ่อที่กำลังจะปล่อยลูกให้ไปไหนมาไหนเองครั้งแรกเลยนะคะ ห่วงเวอร์” 

ฌานยิ้ม เงยหน้าขึ้นมองกระจกส่องหลังซึ่งคงจะมองเกริกเช่นกัน ก่อนจะหันกลับมาตอบเธอ 

“ผมเพิ่งจะขับรถไปเขาค้อเองครั้งแรกจริง ๆ ปกติเกริกเป็นคนขับ ผมทำงานบ้าง หลับเอาแรงบ้างอยู่เบาะหลัง” 

“พอฉันมาด้วยคุณเลยต้องเป็นคนขับรถเลย” เธอว่าเสียงอ่อย แอบรู้สึกผิดอยู่นิด ๆ ที่ทำให้เขาต้องขับรถเอง หากเขามาคนเดียว ก็คงได้นั่งสบาย ๆ โดยมีเกริกขับรถให้ 

“มากับมีน ผมก็ต้องเป็นคนขับสิครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ 

“ช่วยกันได้นะคะ เซลส์ขับรถเก่งอยู่แล้ว” เธอบอก ไม่อยากให้เขาต้องเหนื่อยคนเดียว และในฐานะเซลส์โรงแรม เธอใช้เวลาบนท้องถนนครึ่ง ๆ กับเวลาเข้าเสนอขายห้องพัก ทำให้การขับรถไปเขาค้อเป็นเรื่องง่าย ๆ สำหรับเธอ แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้า แถมยังยื่นหน้ามาหอมแก้มเธอ แล้วบอก 

“แต่วันนี้มีนไม่ใช่เซลส์ครับ” 

พอเขาว่าอย่างนั้นมินตราก็ไม่ได้พยายามจะเสนอตัวช่วยเขาขับรถอีก เพราะรู้ว่าชายหนุ่มคงไม่ยอมแน่ เธอจึงหันไปมองรอบกาย เห็นว่าเขากำลังจะขึ้นทางด่วน จึงหันไปถาม 

“ออกยาวเลยเหรอคะ ไม่แวะกินอะไรก่อนเหรอ” 

เขาหันมามองเธอแล้วเลิกคิ้ว ก่อนถาม 

“มีนหิวเหรอครับ” 

“ไม่ค่ะ เผื่อคุณอยากได้กาแฟ” เธอและเขาออกเดินทางเช้ามาก และตื่นมาก็เก็บของลงมาใส่รถเลย ยังไม่ได้กินกาแฟ เลยเดาว่าเขาคงจะแวะกินกาแฟก่อนจะออกเดินทาง พอเห็นเขาขึ้นทางด่วนทันทีที่ออกจากบ้านเลยอดถามไม่ได้ 

“กะว่าลงทางด่วนแล้วค่อยแวะน่ะครับ” 

“อ้อค่ะ”  

หลังทำเสียงรับรู้มินตราก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอทอดตามองสองข้างทางที่รถแล่นผ่านอยู่เงียบ ๆ แต่แล้วก็ต้องดึงสายตากลับมา เมื่อรู้สึกถึงอุ้งมืออุ่นที่เอื้อมมาจับมือที่วางอยู่บนตักของเธอ เมื่อหันไปมองเจ้าของมือก็เห็นว่าเขากำลังมีท่าทางตั้งใจกับการขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า มินตราจึงเพียงแต่อมยิ้มแล้วก้มลงมองมือใหญ่ข้างซ้ายที่จับมือเธออยู่ ยอมรับว่าการกระทำของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรง  

ชายหนุ่มขับรถไปเงียบ ๆ มินตราเองก็นั่งอยู่เงียบ ๆ แต่ที่ไม่เงียบคงเป็นเสียงหัวใจที่กระเด้งกระดอนอยู่ในอกของเธอ ยิ่งเหลือบตามองคนที่ขับรถด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างจับมือเธอไว้ ก็ให้ทั้งความรู้สึกอบอุ่นและกร้าวใจจนต้องกลั้นยิ้ม เพราะปากเธอเอาแต่จะยิ้มกว้างอยู่ร่ำไปจนต้องตั้งสติบังคับกล้ามเนื้อบนหน้าดี ๆ เพราะไม่อยากให้ตนเองดูเหมือนคนบ้าที่เอาแต่ยิ้มไปตลอดทาง 


พาไปเจอเพื่อนเจอฝูงสักหน่อย
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว