ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่41 คำตอบ

ชื่อตอน : ตอนที่41 คำตอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่41 คำตอบ
แบบอักษร

คนตัวเล็กที่อยู่ในขุดเดรสสั้นกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มอมดำแขนยาว  รวบผมหางม้าต่ำ ปล่อยปอยผมด้านหน้าเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง หล่อนยืนหมุนตัวเช็คความมั่นใจในห้องแต่งตัวก่อนจะหยิบกระเป๋าถือเดินออกมาหาคนตัวสูงที่นั่งรออยู่ คนตัวเล็กก้าวขาเรียวสวยมาหยุดตรงหน้าคนตัวสูงพร้อมส่งยิ้มหวาน

 

“พี่ไม่อยากไปงานนี้แล้ว” คนตัวสูงพูดพร้อมกับสำรวจร่างบางตรงหน้า

 

“ทำไมเหรอคะ หรือว่านินแต่งตัวไม่สวยเหรอคะ”

 

“เปล่า สวยเกินไปต่างหากล่ะ พี่ไม่อยากให้ใครมองเมียพี่”

 

“เว่อร์ รีบไปได้แล้วค่ะเดี๋ยวจะเข้างานสายอายคนอื่นเค้า” คนตัวเล็กว่าพลางเดินมาเกาะแขนคนตัวสูงซึ่งเขาก็ยังทำหน้ามุ่ยไม่หยุด

 

 

งานเลี้ยง 

ทันทีที่ทั้งสองคนปรากฏตัวก็เรียกเสียงแฟรช จากบรรดาสื่อต่างๆกว่าจะฝ่าวงล้อมออกมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อยไม่น้อย

 

“คนเยอะเหมือนกันนะคะ” คนตัวเล็กว่าพลางกวาดสายตามองรอบๆงาน

 

“นินหิวรึยัง?” คนตัวสูงเอ่ยถามคนตัวเล็กเพราะหล่อนยังไม่ได้กินอะไรเลย

 

“นิดหน่อยค่ะไม่ต้องเป็นห่วงนินค่ะ พี่ทำหน้าที่ของพี่ไปเถอะ”

 

“เป็นห่วงสิ อะไรที่เกี่ยวกับนินพี่เป็นห่วงทั้งนั้นแหละ” คนตัวเล็กได้แต่ส่งยิ้มหวานให้คนตัวสูงและในขณะนั้นเองก็มี คนมากหน้าหลายตาทยอยกันเข้ามาพูดคุยกับเขา คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ในวงสนทนาก็เริ่มโดนอาการวิงเวียนเล่นงานแทบจะหน้ามืด

 

คนตัวสูงเริ่มสังเกตเห็นอาการจึงรีบเอ่ยถาม เมื่อเหงื่อที่เริ่มซึมตามไรผมผุดขึ้นมาให้เห็น “นินเป็นอะไร ไหวมั้ย” คนตัวสูงพูดพร้อมกับใช้มือหนาประคองใบหน้าสวยที่ตอนนี้เริ่มซีดเผือด

 

“นินเวียนหัว” คนตัวเล็กเอ่ยตอบคนตัวสูงไปด้วยท่าทางโอนเอน

 

“งั้นนินไปนั่งที่โต๊ะตรงระเบียงตรงนั้นก่อนละกัน” ว่าจบคนตัวสูงก็พาคนตัวเล็กเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงชานระเบียงทันที เมื่อคนตัวเล็กหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สายลมที่พัดโกรกช่วยให้หล่อนอาการดีขึ้นมาไม่น้อย “สงสัยเพราะไม่ได้กินอะไรแน่ๆเลย เดี่ยวพี่เข้าไปหาอะไรมาให้กิน อีกสักพักเราค่อยกลับกันนะ” คนตัวสูงที่นั่งคุกเข่าหนึ่งข้างอยู่บนพื้นพูดพร้อมกับยื่นมือมาลูบศีรษะทุยเล็กด้วยความเป็นห่วง

 

“หาแค่ของกินมาให้นิน นินก็ไม่เป็นไรแล้วค่ะไม่ต้องรีบหรอกคุยงานของพี่ไปเถอะ”

 

“เอางั้นเหรอ แน่นะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนที่คนตัวสูงจะดันตัวลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในงานไม่นานก็ออกมาพร้อมจานแซนวิชแล้วก็น้ำส้มหนึ่งแก้ว เขาจัดการวางลงตรงหน้าให้คนตัวเล็ก ก่อนจะออกไปยังไม่วายก้มมาหอมแก้มเนียนใส แล้วเอ่ยบอกว่าจะรีบกลับมาก่อนจะหายเข้าไปในงานอีกครั้ง

 

คนตัวเล็กนั่งทานแซนวิชไปพร้อมกับกวาดสายตามองวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนทว่าในขณะที่คนตัวเล็กกำลังนั่งเหม่อมองบรรยากาศโดยรอบอยู่นั้นก็ต้องรู้สึกชะงักไปเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

 

“อิจฉาความรักที่พวกคุณสองคนมีให้กันจังเลยนะคะ” เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้คนตัวเล็กเอี้ยวตัวกลับไปมอง

 

“คุณ....”

 

“แซนไงคะลืมกันแล้วหรอ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กทำให้คนตัวเล็กต้องยืนขึ้น

 

“มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยสีหน้างงๆ

 

“คุณกับวินนี่เหมือนกันมากเลยนะคะ ถ้าไม่มีธุระคงจะพูดด้วยไม่ได้”

 

“เปล่าหรอกค่ะดิฉันแค่แปลกใจ เราไม่ได้สนิทหรือรู้จักกัน ทำไมคุณถึงมาทักฉัน”

 

“เพราะฉันรู้จักกับวินมั้งคะ เลยอยากรู้จักกับคุณด้วย”

 

“ดิฉันว่าไม่จำเป็น ขอตัวนะคะ” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับหมุนตัวจะเดินหนีคนตรงหน้าไปทว่าก็ต้องชะงักเพราะประโยคที่คนข้างหลังเอื้อนเอ่ย

 

“ไม่อยากรู้แล้วเหรอคะว่าวินปิดบังอะไรคุณไว้” คนตัวเล็กหันหน้ากลับไปเผชิญกับหญิงสาวอีกครั้ง “ถ้าไม่อยากรู้ก็....” คนตรงหน้าแสร้งเป็นหยุดประโยคหลังไว้ ทำให้คนตัวเล็กต้องพูดขึ้น

 

“คุณรู้เหรอ?”

 

“....”

 

“แล้วฉันจะแน่ใจได้ไงว่าฉันเชื่อคุณได้”

 

“อันนั้นก็สุดแล้วแต่คุณ” หญิงสาวตรงหน้าพูดพร้อมกับแกว่งแก้วแชมเปญในมือเบาๆ

 

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่คุณจะบอกฉันเป็นเรื่องจริง”

 

“งั้นฉันจะทำให้คนที่คุณต้องการความจริงจากเค้า พูดมันออกมาเองแบบนี้คุณน่าจะเชื่อได้ใช่มั้ยคะ”

 

“คุณจะทำยังไง?” คนตัวเล็กพูดขึ้นแววตามีความจริงจังแน่วแน่ จนหญิงสาวยิ้มออกมาอย่างพอใจ

 

“คุณจะทำยังไงนะวินถ้าผู้หญิงที่คุณรักเค้าเกลียดคุณขึ้นมา” หญิงสาวคิดในใจทั้งที่ยังจ้องหน้าคนตัวเล็กอยู่

 

“คุณเห็นมุมตรงนั้นใช่มั้ย ไปยืนหลบอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวที่เหลือฉันจะจัดการเอง” คนตัวเล็กลังเลเล็กน้อยว่าหล่อนสามารถเชื่อคนตรงหน้าได้แค่ไหนแต่อย่างน้อยหากแผนการนี้สำเร็จเธอก็จะได้รู้เสียทีว่ามันคืออะไรกันแน่ คนตัวเล็กมองเข้าไปในงานก่อนจะเดินไปอยู่ในจุดที่หญิงสาวบอก มาถึงแล้วสินะวันที่เธอรอคอยคำตอบในสิ่งที่เธออยากรู้

 

.

.

.

 

“นินหายไปไหน?” คนตัวสูงเมื่อเขาเสร็จจากการพูดคุยกับกลุ่มคนทางธุรกิจเขาก็รีบออกมาหาคนตัวเล็กทันที จะบอกอย่างไรว่าเขานั้นเป็นกังวลตลอดเวลากลัวหล่อนจะไม่สบายแล้วทนฝืนไม่บอกเขา คนตัวสูงยืนมองหาคนตัวเล็กอยู่ และในตอนนั้น

 

“หาภรรยาวินอยู่เหรอคะ” แซนเดินเข้ามาหาคนตัวสูงที่หันหน้ามาเธอ

 

“ผมต้องรีบไปหาภรรยาผม ขอตัว” คนตัวสูงเอ่ยขึ้นก่อนจะตั้งท่าเดินออกไป

 

“อย่าพึ่งรีบนักเลยค่ะ อยู่คุยกับแซนหน่อย แซนขอคุยกับวินแค่แป๊บเดียว”

 

“คุยอะไร?” คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

 

แซนยิ้มออกมาน้อยๆ พร้อมกับวางแก้วแชมเปญไว้บนโต๊ะ ก่อนจะยกแขนเรียวขึ้นกอดอกจ้องหน้าคนตัวสูง “นั่นสิคะ เราจะคุยเรื่องอะไรกัน”

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว