ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2564 11:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ
แบบอักษร

 

 

 

ห้าปีผ่านไป

“วิน~ อย่าโกรธกูเลยน๊า” เสียงของไอจอมทัพดังขึ้นเป็นเสียงที่ออดอ้อน ถามว่าผมโกรธอะไรมันนะหลอ

 

2 ชั่วโมงก่อน

ผมนั่งทำงานอยู่ที่ห้องโถงในบ้านที่ไอจอมทัพซื้อห้องจากที่เราแต่งงานกัน ตอนนี้ผมก็กลับมาทำงานแล้วเพียงแต่ว่าวันนี้เป็นวันหยุด แต่ผมก็ยังเอางานมาทำที่บ้าน

“ปะป๊า เมื่อไรพ่อจะกลับ” เสียงของเฟลิกซ์ลูกชายคนเล็กของผมถามขึ้น แกเรียกผมว่าปะป๊า เรียกไอจอมทัพว่าพ่อ

“อีกสักพักมั้ง” ผมตอบก่อนจะลูบหัวของแกก่อนจะก้มทำงานต่อ

“อีกสักพักมันเท่าไหนเหล่า~~”

“เห้อ~ ก็อีกสักพักนั้นแหละ” ผมถอนหายใจเมื่อเฟลิกซ์เริ่มงอแง

“เอ๊ะ! ปะป๊า” น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ

“เฟลิกซ์!” ผมเงยหน้าจากงานก่อนจะพูดขึ้นเสียงดุ

“ปะป๊าอ่า~” เฟลิกซ์กอดอกทำหน้าบึ้งหันหน้าหนีผม ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าให้อย่าเอือมๆ

“ป๊า!” เสียงของแฟรงค์ลูกชายคนโตดังขึ้น ทำให้ผมละสายตาจากคนเป็นน้อง มองคนเป็นพี่ที่วิ่งหน้าตื่นมา

“ว่าไง” ผมถามขึ้นเมื่อเจ้าตัววิ่งมาถึงผม

“พ่อกลับมาแล้วครับ”

“ครับ” ผมตอบกลับก่อนจะหันไปมองเฟลิกซ์ที่ได้ยินว่าพ่อกลับมาก็วิ่งออกไปหาพ่อทันที รู้สึกจะติดพ่อเกินไปแล้ว แถมนิสัยก็เหมือนพ่ออีกไอนิสัยเจ้าเล่ห์

“พ่อครับ~~~” เสียงอ้อนวิ่งเข้าไปกอดขาพ่อที่กำลังเดินเข้ามา

“ว่าไงตัวแสบ” จอมทัพย่อตัวไปอุ้มลูกขึ้นมาหอมแก้ม ก่อนจะมองผม

“พ่อ วันนี้อะเพื่อนของเฟลิกซ์ถามหาม๊ามี๊ของพวกเราด้วยใช่ไหมแฟรงค์” จอมทัพอุ้มลูกมานั่งข้างๆผม เฟลิกซ์ก็พูดขึ้นทำเอาผมชะงักทันที

“ทำไมละ” จอมทัพถามลูกด้วยความสงสัยก่อนจะหันมามองผม

“ก็พวกเรามีแต่ปะป๊ากับพ่อ ไม่เป็นมีม๊ามี๊เหมือนคนอื่นเลย” เฟลิกซ์พูดขึ้นด้วยความสงสัย ผมจึงหันไปมองแก ก่อนจะมองแฟรงค์ที่พยักหน้าเห็นด้วยกับน้อง

“มีสิ” จอมทัพตอบก่อนจะมองผม

“ไหนละ” แฟรงค์ถาม

“นี่ไง” จอมทัพชี้มาที่ผม เด็กๆจึงหันมามองผมที่หน้านี่เหงือไหลเป็นทางเลย จู่ๆอากาศก็ร้อนขึ้นมา

“ไหน นี่ปะป๊าไม่ใช่ม๊ามี๊สักหน่อย” เฟลิกซ์พูดขึ้น ยิ่งทำให้ผมลนลานยิ่งขึ้น

“ก็ปะป๊าก็คือม๊ามี๊ ส่วนพ่อก็คือปะป๊า” จอมทัพอธิบายแต่หน้าของเด็กๆก็ยังคงงงๆอยู่

“แล้วทำไมไม่ให้พวกผมเรียกพ่อว่าปะป๋า เรียกปะป๊าว่าม๊ามี๊เหล่า~~~” เฟลิกซ์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่งง ถ้าเป็นผมผมก็งง

“งั้นก็เรียกสิ” จอมทัพพูดกับลูก

“แล้วม๊ามี๊มีน้องให้พวกเราได้ไหม” แฟรงค์หันมาพูดกับผมทำเอาผมชะงักทันที ลูกผมเป็นอะไรเนี่ยทำไมมาถามแบบนี้

“ใช่ๆ เพื่อนของเฟลิกซ์อะบอกว่าม๊ามี๊มีน้องให้พวกเราได้ งั้นม๊ามี๊ต้องมีน้องให้พวกเรา” เฟลิกซ์หันมาพูดกับผมเสียงเข้ม

“ดะ เดี๋ยวๆทำไมมาสั่งกันแบบนี้เเหละ” ผมพูดขึ้นเลิกลัก หันไปมองไอจอมทัพที่นั่งยิ้มกริ่มด้วยความชอบใจ

“ได้สิ่เด็กๆ เดี๋ยวพ่อ เอ้ยไม่ใช่สิ่เดี๋ยวปะป๊ากับม๊ามี๊จะทำน้องให้น๊า~~” จอมทัพมันพูดขึ้นด้วยเสียงที่น่าขนลุก จนผมต้องขยับหนีมัน

“โอเค วันนี้เราจะไปนอนกับคุณย่า” แฟรงค์พูดขึ้นก่อนจะวิ่งไปหยิบโทรศัพท์โทรหาผู้เป็นย่า

 

เดี๋ยวๆ ลูกๆผมไปโดนใครเป่าหูมา ผมไม่เคยน้องแยกห้องกับลูกเลยเพราะกลัวว่าไอจอมทัพมันจะทำอะไรไม่ดีกับผม แล้วไหงเป็นผมโดนลูกทิ้งละเนี่ย

“ม๊ามี๊เรามาทำน้องให้ลูกกันเถอะ~” เสียงเจ้าเล่ห์ชิบหายเลย ผมหันไปมองหาเด็กแต่ก็ไม่เจอก่อนจะหันมามองหน้าไอจอมทัพ

“ไอเหี้ย!!!!!!” ผมตะโกนใส่หน้ามัน ก่อนจะวิ่งขึ้นบ้านทันที อย่างน้อยผมก็ต้องรอดไม่ยอมมีอีกแน่ๆ

 

 

 

ปัจจุบัน

ก๊อก ก๊อก ก็อก เสียงเคาะประตูทำเอาผมขวัญเสีย สะดุ้งแรงจนเกือบตกจากเตียง

“วิน~~~~”

“กูขอโทษ”

“เปิดหน่อย กูไม่ทำน้องให้ลูกหรอกกูสัญญา”

เมื่อผมได้ยิ่งแบบนั้นก็เดินตรงไปที่ประตู ก่อนจะเปิดออกแงมๆ มองมัน

“ว่าไง”

“เข้าไปหน่อย กูไม่ทำลูกหรอก” มันทำหน้าอ้อน ผมจึงเปิดประตูให้

“กูนอนด้วยนะ” มันพูดขึ้น

“เออ แต่ไม่ทำลูกนะ” มันก็พยักหน้าหงึงๆ

 

จากนั้นผมและมันก็เริ่มทำงานที่ขนมา เวลาผ่านไปจนผมเคลียร์งานเสร็จก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ

“เสร็จยัง เข้าไปนานแล้วนะ” เสียงไอจอมทัพดังขึ้น

“เออ เนี่ยกำลังออก” ผมตอบกลับไปก่อนจะนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่สามารถปิดได้แค่เอวถึงน่าเข็ง

“อ่อยกูหลอ” เมื่อผมเปิดประตูออกไปก็เจอไอจอมทัพยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ก่อนจะพูดลวนลามมอง แต่แม่งพูดเชื่อผมไม่ว่ามันเล่นมองเหมือนจะกินกับแบบนี้ไม่ได้ ถึงจนโดนจนบ่อยใช่ว่าจะชินนะ

“อ่อยที่ตีนกูนี่” ผมพูดก่อนจะยกเท้าจะยันหน้ามันแต่ลืมว่านุ่งผ้าอยู่ ข้างในก็ไม่ได้ใส่อะไรด้วย ผมรีบเอาเท้าลงก่อนจะเดินหนี

“ไปไหนอะ” มันเดินตามผมมา

“แต่งตัว”

“แต่งทำไหม เดี๋ยวก็ถอด” มันพูดก่อนจะเดินมากระชากผ้าเช็ดตัวออก

“ไอเหี้ย มึงทำอะไร!” ผมรีบปิดส่วนอ่อนไหวไว้ก่อนจะตะโกนด่ามัน

“รู้ๆ อยู่” มันยิ้มก่อนจะอุ้มผมพาดบ่าไปที่เตียง

ตุบ!!

“เจ็บนะเว้ย” ผมบอกออกไปด้วยความเจ็บปวด

“กูขอหน่อยนะ เราไม่ได้ทำนานแล้วน๊า” มันขึ้นมาคร่อมผมไว้ก่อนจะไซร้คอผม

“อื้อ กูเหนื่อย”

“มึงนอนเฉยๆ เดี๋ยวกูทำเอง” มันบอกก่อนจะเริ่มเล่นกับร่างกายผม ผมไม่ได้ขัดขืนนะก็ปล่อยไปเลยตามเลย ก็มีอารมณ์แล้วจะขัดมันก็คงทรมานตัวเองด้วย

“เข้าไปละนะ” ผมพูดก็จะใส่เข้ามาในตัวผม

“อื้อออ” ผมร้องด้วยความเจ็บ

“ผ่อนคลายหน่อยมันแน่นเกินกูเข้าไม่ได้ จุ๊บ” มันพูดก่อนจะก้มไปจุ๊บที่ท้องของผม ทำเอาเสียวขึ้นมาดื้อๆเลย

“อ๊ะ เบาหน่อย” ผมบอกมันเหมือนจู่ๆก็กระแทกเข้ามาให้ตัวผม ทำเอาจุกไปหมดเลย

“มึงอย่า เดี๋ยวกูทำเอง” ผมพูดขึ้นเมื่อมันแกล้งผมก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนทั้งที่มีของมันอยู่ในตัว

“อ่าส์ มึงจะอ่อยเกินไปเเล้วอ่าส์” มันพูดขึ้นเสียงกระเส่าเมื่อผมเริ่มขยับอยู่บนร่างหนาของมัน

“อะ อ๊ะ กูไม่ได้อ่อยกูกำลังเอามึง” ผมพูดจบก็ก้มไปจูบปากมัน

“อื้อ น่ารักแต่ตอนนี้ไม่ไหวละ” มันพูดก่อนจะพลิกผมแล้วเร่งจังหวะจนเราทั้งสองไม่ไหว

“อ่าส์/อ่าส์”

“กูรักมึงนะวิน” จุ๊บ มันบอกรักผมก่นจะจุ๊บที่ปากแล้วเริ่มขยับอีกครั้ง

“แต่กูไม่รักมึง” ผมบอกออกไปผมก็กระแทกเข้ามาจนผมจุกท้องไปหมดเลย ไอเวรเห็นกูเป็นตุ๊กตายางหรือไงวะ

“ไม่รักใช่ไหม”

“อ๊ะ ไอจอมทัพมันจุกไอเหี้ย!” ผมขย้ำผมมันแรงทันทีที่ถูกกระเเทกเข้ามา

“ก็มึงปากแข็ง ไม่เคยบอกรักกูเลยน้อยใจนะเว้ย”

“ไม่รักจะให้เอาหรอวะไอห่านิ” ผมมองค้อนมันทันที

“ก็เนี่ยชอบพูดอ้อม” มันทำหน้าบึ้งก่อนจะก้มลงไปดูดที่อกผม ดีนะที่ลูกโตแล้วถ้าเป็นตอนลูกๆยังดูดนมผมอยู่ มีมันเนี่ยแหละแย่งนมลูกกิน

“อื้อ รักแหละเข้าใจไหม” ผมตอบออกไปทำเอามันเงยหน้าขึ้นมายิ้มกริ่ม

“รักค_ยมึงอะ” ผมตอบไปขำๆ แต่จู่ๆมันก็ทำหน้าน่ากลัวก้มมากัดที่คอผมแรงมาก

“ไอจอมทัพมึงเป็นหมาหรือไงวะ!!” กัดมาได้ไอเวร เห็นเป็นมาการองหรือไงไอห่ารากนิ

“หมั่นไส้”

“รัก”

“อะไรนะ”

“รัก”

“ไม่พูดแม่งละ” ผมหน้าบึ้งทันทีที่มันแกล้งผม

 

 

 

#จบแล้วววว

ไรท์ลองวาดปกนิยายดู ก็พอได้แหละเนอะ555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว