email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน 100%

ชื่อตอน : บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน 100%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.8k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 10:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน 100%
แบบอักษร

การที่ต้องเข้าประชุมตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทำให้ที่ตั้งใจจะเคลียร์เอกสารก็มีอันต้องเลื่อนไปจนถึงเวลาหลังเลิกงาน ฌานเงยหน้าขึ้นมองเวลาที่นาฬิกาบนฝาผนังหลังเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายเสร็จก่อนถอนหายใจยาว จากนั้นลุกขึ้น หยิบเสื้อนอกที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาพาดแขน หยิบกระเป๋าคอมพิวเตอร์แลปทอปที่วางรออยู่บนโต๊ะนานแล้วขึ้นหิ้ว แล้วเดินออกจากห้อง 

“คุณเกริกรอที่หน้าตึกนะคะท่านประธาน” เลขานุการที่เหมือนรอเขาอยู่บอกเมื่อเห็นเขาเดินออกจากห้อง 

“ขอบคุณครับ รสาก็กลับบ้านได้แล้ว” เขาบอกเลขานุการก่อนเดินผ่านโต๊ะของหล่อนไป 

การเดินทางฝ่าการจราจรยามเย็นกลางเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่าย กว่าที่ฌานจะปรากฏกายที่ร้านอาหารกึ่งผับสถานที่นัดหมายประจำกับกลุ่มเพื่อนสนิทเวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงหลังจากออกจากที่ทำงาน ซึ่งพอเห็นหน้าเขา เพื่อนที่รออยู่กันครบก็ต้อนรับด้วยถ้อยคำระคายหูทันที 

“มึงไม่มาพรุ่งนี้ซะเลยล่ะเพื่อน” เริ่มต้นที่ภวิชญ์ 

“นัดก็ยาก มาก็ช้า” หัสวีร์ต่อ 

ฌานยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดเมื่อเห็นว่าภควัตกำลังจะอ้าปาก 

“หุบปากเลยสัตว์ หิว”  

“เหี้ย มาถึงก็ด่าเพื่อนเลย” ภควัตได้พูดในที่สุด 

“กูนัดยากเพราะติดงาน มาช้าเพราะติดงาน มาได้ก็บุญแล้วไหม”​ 

“ติดงานหรือติดหญิง เอาดี ๆ” หัสวีร์ถาม 

ฌานเงยหน้าขึ้นมองคนถาม ก่อนเหล่มองภวิชญ์ แล้วจึงหลุบตาลงต่ำขณะยื่นมือไปหยิบเมนูอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ ถามโดยไม่เงยหน้า และไม่เจาะจงว่าถามใคร 

“เชื่ออะไรไอ้วิชญ์” 

“พวกกูบอกตอนไหนว่าไอ้วิชญ์บอก” ภควัตถาม 

“ก็มีมันคนเดียว” ฌานตอบ 

“มีมันคนเดียวที่ได้เจอเมียมึง?” หัสวีร์ถามทั้งยังจ้องหน้าเขา 

“พวกมึงต้องการอะไรจากกู” เขาถามน้ำเสียงรำคาญใจ ก่อนทำมือเป็นสัญญาณเรียกพนักงานเข้ามารับออร์เดอร์ หลังพนักงานลับตัวไป หัสวีร์ก็ว่า 

“มีเมียก็เรื่องของมึง แต่ก็ไม่ควรหายหัวแบบนี้ปะวะ” 

“กูบอกว่างานยุ่ง ลาคาซ่ามีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง วัน ๆ อยู่แต่ในห้องประชุม ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน จะเอาอะไรกับกู” 

“มีตอนไหนที่มึงไม่ยุ่ง แต่เมื่อก่อนก็ยังมาเจอเพื่อนเจอฝูงอยู่นี่ครับ แต่คราวนี้หายครับ พาไปเปิดตัวกับพิมพ์แล้วเมื่อไหร่จะมาเปิดกับพวกกู” ภควัตถาม 

“รอให้อะไร ๆ แน่นอนกว่านี้ก่อน” ในที่สุดเขาก็ต้องตอบไปตามจริง แต่ก็เป็นแบบแบ่งรับแบ่งสู้ 

“อยู่ด้วยกันแล้วยังไม่แน่นอนอีกเหรอ” คราวนี้เป็นหัสวีร์ถามบ้าง 

ฌานมองหน้าเพื่อนแล้วถอนหายใจ ก่อนว่า 

“กูอะแน่ แต่เขาดูไม่อยากให้ใครรู้” 

“ยังไงวะ” ภวิชญ์ถาม เพื่อนคนอื่นก็มองเขาทั้งคิ้วขมวดจนฌานอดยิ้มขำไม่ได้ 

“คือ...กูกับเขาก็ยังไม่ใช่แฟน” 

“แต่มึงอยู่ด้วยกันนะ ได้เหรอ” 

“เออ! กูกับเขาเริ่มกันแบบ...” เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรที่จะไม่ทำให้มินตราดูไม่ดี 

“แบบ?” หัสวีร์ถามอย่างคนใจร้อน 

“ไม่ได้คบกัน” 

“แล้วทำไมไม่คบ มึงบอกว่ามึงแน่นอนไม่ใช่เหรอ” ภวิชญ์เป็นฝ่ายถามบ้าง 

“กูไม่รู้เขาจะยังไง” 

“ยังไงวะ ไม่เข้าใจ” ภวัตว่าทั้งยังส่ายหน้ารัว ๆ 

“มึงขอคบกับเขาหรือยัง” หัสวีร์ถาม 

ฌานส่ายหน้า 

“รออะไรอยู่” ภวิชญ์ถาม คิ้วขมวด 

“กูกลัวเขาไม่โอเค” 

“ทำไมจะไม่โอเค” 

“ก็...เขามีท่าทางไม่ได้อยากสานต่อกับกู ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเป็นอะไรกัน เวลาอยู่ที่ทำงานกูต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขา เขาห้ามกูแสดงออกเด็ดขาด คอนโดฯ นี่ถ้าไม่เกิดเรื่องก็ไม่ยอมอยู่”​ 

“เดี๋ยว ๆ” ภวิชญ์ขัด “คนที่ทำงานเหรอ มึงกินไก่วัดเหรอวะ” 

“ไม่ได้กินไก่วัด” 

“แต่เป็นคนที่ทำงาน?” 

“อืม ผู้จัดการเซลส์”  

“ผู้จัดการเซลส์ มีน มินตรา เฮ้ย!” ภวิชญ์ส่งเสียงโวยวาย ก่อนถามเสียงสูง “อย่าบอกนะว่าคุณมีนผู้จัดการเซลส์เลอฟาที่ลาคาซ่าตามจีบมานาน” 

“เออ” เขาตอบรับ 

“เหี้ยฌาน มึงอยากได้มาก ซื้อตัวไม่ได้เลยเอาตัวเข้าแลกเลยเหรอวะ”  

“ไม่ใช่โว้ย ตอนนั้นกูไม่รู้ว่าเป็นเขา มาเจอกันที่เลอฟาทีหลัง แล้วพอเขารู้ว่ากูเป็นใครก็บอกว่าไม่อยากยุ่งกับกู” 

“แต่ก็อยู่ด้วยกันนี่” ภควัตว่า 

“เออ กูมัดมือชกเขาไง อยู่แบบไม่มีสถานะ กูไม่กล้าขอความชัดเจน กลัวเขาไม่ยอมแล้วจะหนีไปอยู่ที่อื่น” 

“กลัว? มึงรักเขาเหรอ” หัสวีร์ถาม จ้องหน้าจนเขาต้องหลบตา 

“เขาน่าสงสาร กูรู้สึกว่าต้องดูแลเขา” เขาตอบไปตามความรู้สึกที่แท้จริง  

“ตอบไม่ตรงคำถาม” หัสวีร์ว่า สายตาคาดคั้น 

ฌานถอนหายใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ 

“ไม่ใช่มั้ง เพิ่งรู้จักกันไม่นาน กูจะไปรักเขาได้ยังไง” 

เพื่อน ๆ ฟังคำพูดเขาแล้วส่ายหน้า พอดีกับพนักงานเสิร์ฟนำอาหารและเครื่องดื่มมาให้ บทสนทนาจึงหยุดไป จนเมื่อพนักงานผละไปแล้ว ภควัตก็ว่า 

“ขนาดนี้แล้ว มึงเปิดตัวเขาเถอะ” 

“เปิดยังไงวะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” 

“ผู้หญิงนะเว้ย ถ้าไม่คิดว่าเป็นอะไรกัน เขาไม่อยู่กับมึงหรอก” ภวิชญ์ว่า 

“จริงเหรอ”  

“เออสิวะ มึงชัดเจนกับเขาได้แล้ว” หัสวีร์เสริม 

“พวกมึงไม่เข้าใจ มีนไม่ได้อยากเป็นอะไรกับกู เขาต้องการแค่...” จะให้พูดยังไงถึงจะไม่ฟังดูแย่วะ ชายหนุ่มคิดในใจ 

“เซ็กส์?” 

ฌานไม่ตอบ และโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนที่ภควัตจะเอ่ยเหมือนเป็นข้อสรุปของการนัดพบวันนี้ 

“เสาร์หน้าไอ้ณตแกรนด์โอเพนนิงรีสอร์ตที่เขาค้อ ชวนเขาไปสิ” 


กลับมาแล้วค่า ต่อ ๆ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว