ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 นายหญิงจำเป็น

ชื่อตอน : บทที่ 8 นายหญิงจำเป็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 557

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2564 01:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 นายหญิงจำเป็น
แบบอักษร

นั่งคุยกับเขาได้ไม่นานคนทั้งสามที่คาดว่าจะมาในไม่ช้าก็มาถึงทุกคนมีสีหน้าตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นว่ามีสมาชิกใหม่นั่งอยู่ในบ้านพอทั้งสามเดินเข้ามาเธอก็ส่งยิ้มให้ขณะที่ลุกขึ้นยืนข้างๆ คนตัวใหญ่คนสูงวัยนางนึงยิ้มกลับให้เธออย่างเป็นมิตรส่วนอีกสองคนที่เหลือยังคงมีสีหน้าตกใจก่อนจะมองมาทางคณกรเหมือนต้องการคำอธิบายว่าเธอเป็นใคร

“มากันแล้วหรือครับแก้มหอมนี่ป้าบัว น้าจวนแล้วก็หวานใจ”

“สวัสดีค่ะ แก้มหอมนะคะเรียกแก้มเฉยๆ ก็ได้” หญิงสาวยกมือไหว้ผู้หญิงทั้งสองที่อายุเเก่กว่าเธอหลายปีอย่างนอบน้อมก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กสาวที่อายุน้อยกว่า

“สวัสดีจ้ะเพื่อนนายหรือคะ” ป้าบัวเป็นคนรับไหว้และถามขึ้น

“ไม่ใช่ครับป้าบัวแก้มหอมเป็นเมียผมเอง” คณกรแนะนำเธอพลางยกมือขึ้นมาโอบไหล่บอบบางไว้หลวมๆ

“เมีย!” ทั้งสามอุทานพร้อมกันดังลั่นพร้อมกับหันมองหน้ากันอย่างตกใจ

“นายเสือไปมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ป้าไม่ยักรู้”

“ก็ไม่นานมานี่แหละครับป้าบัว เพิ่งไปรับมาจากกรุงเทพฯ ต่อไปน้าจวนกับหวานไม่ต้องมาทำกับข้าวที่นี่แล้วนะทำแค่เฉพาะโรงครัวก็พอผมกลัวจะเหนื่อยเกินไปหน่ะมีแก้มมาอยู่ด้วยแล้วเดี๋ยวเรื่องกับข้าวกับปลาแก้มเขาจะจัดการเองน้าจวนกับหวานจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา”

“เอ่อนายเสือคะแต่ว่าน้าทำได้นะคะอีกอย่างก็ทำมานานแล้วด้วยไม่เหนื่อยอะไรหรอกค่ะ มีนังหวานช่วยอีกคนด้วยจะไปเหนื่อยอะไร” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เอาตามที่ผมว่าเถอะครับ”

“แต่นาย.........” หวานใจที่กำลังจะค้านถูกคนเป็นแม่ดึงเอาไว้ ก่อนจะหันมายิ้มให้

“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะน้าก็แค่กลัวนายหญิงจะเหนื่อยเท่านั้นเอง”

“ขอบคุณครับน้าจวนแต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ แก้มทำได้ใช่มั้ยหื้ม” เขาก้มหน้าลงมาถามใกล้ๆ แสดงบทบาทสามีได้แนบเนียนสุดๆ จนเธออยากจะเเบะปากใส่

“ค่ะ เอ่อ.....แก้มทำได้ค่ะ”

“นายหญิงจะทำกับข้าวถูกใจนายเสือหรือคะ อีกอย่างนายหญิงจะรู้หรือคะว่านายเสือชอบหรือว่าไม่ชอบอะไร นายเสือให้หวานเป็นคนทำให้เถอะนะคะ” หวานใจเด็กสาวอายุราวๆ สิบแปดปีพูดขึ้นแสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง

“เมียฉันทำอะไร ฉันก็กินทั้งนั้นแหละ” น้ำเสียงเขาห้วนขึ้นมาอย่างไม่พอใจต่างจากเมื่อครู่ที่พูดกับหญิงสูงวัยมาก สายตาก็ดุดันขึ้นมาจนเธอเองยังนึกกลัวแม้จะเป็นคำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ถ้าเห็นสีหน้าเขายามเอ่ยออกไปก็น่าจะรู้ได้ทันทีว่าคนพูดไม่พอใจและเหมือนสาวเจ้าก็พอจะรู้เลยก้มหน้าลงไปเพื่อหลบสายตาดุๆ

“เอาตามที่นายบอกก็แล้วกันนะคะ หวานใจเข้าไปทำกับข้าวได้แล้วนายกับนายหญิงคงจะหิวแล้ว” ป้าบัวเอ็ดหลานสาวของสามีขึ้นมาเมื่อเห็นกิริยาอันไม่เหมาะสมของเด็กสาว น้องสาวของสามีเธออย่างจวนก็ชอบให้ท้ายลูกสาว เธอเคยเตือนเรื่องความเหมาะสมหลายครั้งแล้วแต่ทั้งสองก็ไม่ยอมเชื่อฟังนี่ก็ไม่รู้ว่าจะห้ามปรามยังไง เด็กสาวเดินสะบัดสะบิ้งเข้าครัวไปอย่างไม่พอใจ จวนเองก็เดินตามเข้าไปติดๆ

“ขอโทษนายหญิงด้วยนะคะ นังหวานมันยังเด็กพูดจาอะไรไม่ทันได้คิดนายหญิงอย่าถือสามันเลยนะคะ” ป้าบัวเอ่ยขอโทษขอโพย

“ค่ะแก้มไม่ได้คิดอะไรหรอกค่ะ ป้าบัวสบายใจเถอะค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมส่งยิ้มให้ มองตามเด็กสาวที่ดูเอาเรื่องไม่น้อยอย่างคิดหนักเธอคิดถูกหรือเปล่านะความสงบสุขในชีวิตดูลดน้อยลงทุกที

พอคนอื่นๆ เดินเข้าไปในครัวกันหมดแล้วเธอก็เงยหน้ามองคนตัวโตด้วยใบหน้าอธิบายยาก เขาหันมามองแล้วเลิกคิ้วให้ก่อนจะปล่อยมือที่โอบเธอไว้แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะตามเดิมยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ทำราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ส่วนเธอเองที่ยังปรับตัวไม่ได้กับเรื่องยุ่งๆ เลือกที่จะเดินเลี่ยงออกไปทางหน้าบ้านเผื่ออากาศดีๆ กับสวนดอกไม้ข้างบ้านที่เธอมองลงมาจากหน้าต่างห้องจะทำให้อารมณ์ของเธอที่หมดไปเมื่อกี้ให้ดีขึ้นมาได้บ้าง

แต่พอเดินออกมายังไม่ทันจะพ้นประตูบ้านชายร่างสูงผิวเข้มก็เดินสวนเข้ามาพอดีอีกฝ่ายทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะมองเธอนิ่งราวกับคนละเมอจนทำให้เธอชะงักไปจากที่จะกล่าวทักทาย

“นางฟ้า.................” เสนอพึมพำออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาไม่รู้ว่าเธอมาจากไหนแต่คนตรงหน้าสวยราวกับนางฟ้า ตัวเล็ก น่ารัก ผิวขาวเนียน หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราหล่นมาจากที่ไหนกันเขายิ้มให้ทันทีกำลังจะอ้าปากถามว่าเป็นใครเสียงเข้มๆ ก็ดังขัดเสียก่อน

“มีอะไรไอ้เหนอ” เสนอสะดุ้ง รีบหันไปมองต้นเสียงที่ดังขึ้นก่อนจะส่งยิ้มให้คนเป็นนาย

“เอ่อ........คือ.............เอ่อ” แม้จะพูดกับคนเป็นนายแต่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่แม่สาวคนสวยอยู่จนไม่เป็นอันพูด

“มึงจะเอ่อคืออีกนานมั้ยไอ้เหนอ แล้วนั่นมึงจะมองเมียกูให้ทะลุเลยหรือไง”

“ห๊ะ! เมียนายเสือ นางฟ้าเนี่ยนะเมียนายเสือ”

“นางฟ้าบ้านมึงสิ” นางวุ่นวายสิไม่ว่า

“ก็นี่ไงนางฟ้า นายไปมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมเหนอไม่เห็นรู้เลย”

“แล้วกูจำเป็นต้องบอกมึงมั้ย รู้แค่ว่านี่เมียกูก็พอ”

“อ้าว ก็เวลานายมีอะไรนายก็บอกเหนอทุกเรื่องแล้วทำไมมีเมียไม่เห็นบอกเหนอคนนี้เลย” เสนอว่าก่อนจะมองด้วยสายตาจับผิด

“มึงเป็นเหลือบไรหรือว่าเห็บเหาหรือไงห๊ะไอ้เหนอถึงจะต้องรู้ทุกเรื่อง”

“อ้าวๆ ถ้าเหนอคนนี้เป็นเหลือบไรนายก็คงเป็นวัวควาย แต่ถ้าเหนอคนนี้เป็นเห็บเหานายก็คงเป็นหมาแมวนายจะให้เหนอคนนี้เป็นอะไรดีหล่ะครับ” เสนอว่าแล้วก็เรียกเสียงหัวเราะจากคนที่ยืนฟังอยู่ให้ปล่อยขำออกมาพรืดใหญ่จนได้สายตาดุๆ จากคนโดนเปรียบว่าเป็นวัวควายหมาแมวจนต้องหุบยิ้มกลั้นขำเอาไว้อย่างสุดกำลัง พอกันเลยเจ้านายก็ปากร้ายส่วนลูกน้องก็ช่างยอกย้อนสมกันดี

“เดี๋ยวมึงหน่ะจะเป็นศพไอ้เหนอมีอะไรรีบๆ พูดรีบๆ ไป”

“แหม่ แค่นี้ก็ต้องไล่กันด้วยเหนอยังไม่รู้จักนายหญิงเลยนา”

“เดี๋ยวอีกสักพักก็รู้เอง ขี้เกียจแนะนำหลายรอบเอาไว้รู้พร้อมๆ คนอื่นนู้น” เขาว่าก่อนจะตวัดสายตามองคนที่เอาแต่ยืนยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์

"มีเมียสวยขนาดนี้เป็นเหนอนะเหนอจะประกาศให้ทั่วไร่ใครถามก็จะบอกเเล้วบอกอีก นายหนิยังไง"

"มึงนี่มันยุ่งจริงๆ เลยนะ เเล้วมีเรื่องอะไร"

"ลุงเทิดบอกนายสั่งให้คนคุมประตูไร่กับรอบๆ ไร่เหนอก็เลยจะมาถามว่าเเล้วท้ายไร่ให้คุมด้วยมั้ย"

"เออ คุมมันให้หมดนั่นเเหละถ้าฉันไม่อนุญาตห้ามให้ใครเข้ามาทั้งนั้น"

"ช่วงนี้โจรชุกชุมหรอนายไร่เราไม่ได้จัดเวรยามเเบบนี้มานานเเล้วนา" เสนอถามอย่างสงสัย

"กูบอกให้ทำอะไรก็ไปทำเถอะไม่งั้นกูจะไล่มึงบอกไอ้เหนอถามมากขี้เกียจตอบ เเล้วไปย้ำคนงานด้วยว่าห้ามใครหน้าไหนเข้าไร่ก่อนได้รับอนุญาตจากกูทั้งนั้นไม่เว้นเเม้เเต่คนเดียวไปได้เเล้ว" คนเป็นนายร่ายยาวอย่างเหลืออดพร้อมกันเน้นย้ำเรื่องสำคัญ

"ครับๆ เข้าใจเเล้วครับ ไปก่อนนะครับนายหญิง" เสนอที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเอ่ยลาก่อนจะส่งยิ้มให้เเล้วรีบวิ่งออกไป ส่วนคนตัวโตที่ตีหน้าดุก็เดินหายเข้าไปในบ้านอีกรอบออกมาเเบบไม่มีปรี่มีขลุ่ยตอนเข้าไปก็เดินหายเข้าไปเงียบๆ ไม่คิดจะบอกอะไรเธอเลยหรือยังไงกัน


อัพถึงตอนที่ 8 เเล้ว เม้นกันหน่อยยยยยย
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว