ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 เริ่มงานวันเเรก

ชื่อตอน : บทที่ 7 เริ่มงานวันเเรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 577

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2564 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เริ่มงานวันเเรก
แบบอักษร

ร่างบางขยับขยุกขยิกเมื่อเสียงด้านนอกดังเข้ามารบกวนการนอนของเธอ ทำไมวันนี้นกที่บ้านถึงได้คุยกันเสียงดังนักนะ คนที่พยายามไม่สนใจเสียงที่ดังรบกวนอยู่ก็เหมือนนึกอะไรได้ขึ้นมา เด้งตัวขึ้นอย่างตกใจ

ไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วนี่นา

นิรณากะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาก่อนจะมองไปที่เตียงกว้างกลางห้องที่ก่อนหน้านี้มีคนตัวโตนอนหลับอยู่แต่ตอนนี้นั้นบนเตียงมีแต่ความว่างเปล่าเขาไม่อยู่แล้ว คนที่สะดุ้งตกใจในตอนแรกถอนหายใจโล่งอกก่อนจะมองสำรวจตัวเองเเล้วก็เห็นว่าบนตัวเธอนั้นมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมอยู่

“เมื่อคืนไม่มีหนิ” ใครเอาห่มให้กันคงจะไม่ใช่เขาหรอกมั้งผู้ชายปากเสียแถมชอบบังคับขู่เข็ญคนนั้นคงไม่ได้มีน้ำใจกับเธอขนาดนั้นหรอก เมื่อค่อนขอดคนที่หายไปไหนไม่รู้แต่เช้าเสร็จเธอก็หันไปดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์บอกเวลาเจ็ดโมงเช้าแต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือพลอยใสและโจโจ้ที่สลับกันโทรหาเธอตั้งแต่เมื่อวานเป็นร้อยๆ สาย เมื่อวานมีเรื่องให้เธอต้องคิดมากมายเลยลืมไปเสียสนิทว่าไม่ได้เปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้ นี่ถ้าเธอโทรกลับไปตอนนี้มีหวังได้ลงไปข้างล่างอีกทีก็คงจะบ่ายเพราะคงจะโดนทั้งสองสักยาวแน่ๆ

“ไว้ก่อนก็แล้วกัน” เธอว่าก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเหมือนเดิมเธอไม่อยากโดนเขาตำหนิว่าตื่นสายไม่เอาไหนตั้งแต่วันแรก เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

“นิรณาตื่นหรือยังเธอควรเริ่มงานของเธอได้แล้วนะ” คณกรเดินเข้ามาพร้อมกับพูดไปด้วยก่อนจะมาหยุดอยู่กลางห้อง หันรีหันขวางมองหาคนที่เมื่อเช้ายังนอนอุตุอยู่ที่โซฟาซึ่งก็ประจวบเหมาะกับประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออกคนที่กำลังบ่นกับตัวเองที่ลืมเอาเสื้อผ้าเข้าไปตกใจแทบหงายหลังเมื่อเปิดประตูออกมาก็เจอเข้ากับร่างใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

ส่วนคนที่หันรีหันขวางอยู่หันมองตามเสียง ร่างสูงชะงักค้าง เมื่อเห็นสภาพคนตรงหน้าเต็มตาตกใจไม่แพ้กันเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กขาวเป็นหยวกอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย

“คุณ! หยุดมองนะ” เธอรีบร้องบอกเมื่อเห็นเขายังยืนนิ่งอยู่กับที่สายตาของเขาค้างอยู่ที่หน้าอกของเธอ

“ใครใช้ให้ออกมาสภาพนี้กัน” คนโดนสั่งเลิกคิ้วขึ้นกล่าวตำหนิคนตัวเล็กแต่ยังมองจ้องไม่วางตา

“ก็.......ก็คนมันลืมหนิ คุณออกไปได้แล้ว” เมื่อเขายังจ้องไม่เลิกคนที่ตั้งสติได้ก็ทำท่าจะหนีเข้าห้องน้ำไปแต่คนเร็วกว่าคว้าตัวเธอเอาไว้เสียก่อน

“ว๊าย คุณ!”

“เสือ” คนโดนรั้งไปหาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

“เธอต้องเรียกฉันว่าคุณเสือไม่ใช่คุณเฉยๆ” เขาพูดพร้อมกับก้มหน้าลงมาใกล้ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอเมื่อเห็นใบหน้าหวาดหวั่นของเธอ

มือบางกำปมผ้าเอาไว้แน่นเหลือบตามองเขาอย่างเอาเรื่องหัวเราะบ้าอะไรของเขาแล้วนี่มันใช่เวลาที่เขาจะมาแนะนำตัวมั้ย

“ค่ะ! ปล่อยได้แล้ว” เธอกระชากเสียงใส่แต่คนตัวโตก็หาได้ทำตามยังคงพูดต่ออย่างไม่สนใจอาการสะบัดสะบิ้งของเธอสักนิด

“รีบแต่งตัวฉันจะให้เธอเริ่มงานวันนี้ แล้วอย่าลืมเธอต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าเธอเป็นเมียฉันจริงๆ” เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งก่อนจะมองเธอนิ่งเพื่อรอคำตอบ

“ค่ะเข้าใจแล้วปล่อยได้หรือยังคะ”

“ยัง ฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอชื่ออะไรได้ยินพ่อพูดอยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้จำ” คนถูกถามตวัดตาขึ้นมองคนช่างไม่รู้เวลา

“แก้ม........แก้มหอม ถ้ารู้แล้วก็ปล่อยได้แล้ว” เธอสะบัดเสียงตอบคราวนี้เขายอมปล่อยแล้วถอยออกห่างนิดนึง

“รีบๆ แต่งตัวแล้วลงไปเจอฉันข้างล่าง เร็วๆ หล่ะเพราะฉันไม่ชอบรออะไรนานๆ เข้าใจหรือเปล่าแก้มหอม...............”

เขาว่าแล้วกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปทิ้งให้เธอได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันที่ไม่สามารถทำอะไรคนช่างเผด็จการได้

“ไอ้บ้า ผู้ชายอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิด”

หญิงสาวเดินลงมาด้วยชุดเดรสสีม่วงอ่อนแขนยาว ความยาวแค่เข่า ผมที่เมื่อวานถูกมัดเอาไว้ทั้งวันถูกปล่อยลงมาคลอเคลียกับเอวคอด เธอเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ กับเขาแล้วตวัดตามองเขาทีนึงเหมือนกับยังคงโกรธเคืองอะไรเขาอยู่

“ไหนหล่ะคะงานของฉัน” แม้จะมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่องแต่น้ำเสียงที่พูดก็ยังคงเรียบนิ่ง

“แทนตัวเองว่าแก้มด้วยให้มันเนียนหน่อยแม่คุณค่าจ้างหน่ะสามหมื่นนะไม่ใช่สามบาทต้องให้เตือนทุกเรื่องเลยหรือไง”

“ขอโทษค่ะ แล้วเรื่องพ่อคุณหล่ะคะป่านนี้ฉันยังไม่ไปถึงที่นั่นท่านคงสงสัยแล้วแน่ๆ”

“ฉันจัดการให้แล้วคงจะอยากได้เธอมากถึงได้โทรมาแหกอกฉันแต่เช้า”

“ไอ้เสือทำไมแกยังมาไม่ถึงอีกห๊ะ แกพาหนูแก้มฉันขับรถอ้อมโลกหรือยังไง”

“ที่โทรมาแต่เช้าหนิคือจะถามเรื่องหนูแก้มอะไรนั่น?”

“ก็เออสิหว่ะ ตกลงมันยังไงถึงไหนแล้วป่านนี้ยังไม่ถึง”

“ผมอยู่เชียงใหม่” เขาตอบไปอย่างไม่ยี่หระ

“หมายความว่ายังไงไอ้เสือ”

“ก็ตามที่พ่อคิดนั่นแหละ”

“ไอ้เสือแกพาหนูแก้มกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะแกอย่าทำอะไรเขานะ”

“ผมไม่ทำอะไรยัยนั่นหรอกหน่า เขาเป็นหนี้ ผมก็จะให้ทำงานใช้หนี้บอกตรงๆ นะพ่อมีแม่เลี้ยงที่อายุน้อยกว่าเนี่ยมันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ ขอเถอะแค่น้าฤดีคนเดียวก็พอแล้ว ถ้าจะให้เอาเมียไปส่งให้พ่ออีกคนบอกตามตรงทำไมได้จริงๆ สงสารน้าฤดี เอาเป็นว่าผมจะดูแลให้ แล้วก็จะส่งเงินที่แม่นั่นเป็นหนี้ให้พ่อทุกเดือนก็แล้วกันนะ”

“ไอ้เสือ เอาหนูแก้มมาส่งให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะแกจะให้หนูแก้มทำงานอะไรพาหนูแก้มมาส่งให้ฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้เสือ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกหน่าพ่อ ผมไม่ได้ให้ไปขุดไร่ไถ่นาหรอกหน่า”

“ไอ้เสือ! ไอ้ลูกหมา” คนเป็นพ่อด่าลั่นมาตามสายอย่างเหลืออดแต่คนโดนด่ากลับหัวเราะชอบใจ

“ถ้าผมเป็นลูกหมาพ่อก็เป็นพ่อหมาหน่ะแหละ”

“ไอ้เสืออย่ามายอกย้อนนะถ้าแกไม่เอาหนูแก้มมาส่งฉันจะให้เจ้าธรไปรับเอง”

“พ่อก็รู้ว่าถ้าผมไม่ยอมใครก็มาเอาตัวยัยนั่นออกไปจากไร่ผมไม่ได้ แค่นี้นะพ่อต้องไปทำงานแล้วฝากความคิดถึงถึงน้าฤดีด้วย”

“ไอ้เสือไอ้ลูกเวร แกอย่าเผลอก็แล้วกันฉันจะไปเอาตัวหนูแก้มด้วยตัวฉันเอง”

“ผมจะรอนะครับพ่อ”

“แล้วท่านว่ายังไงบ้างคะ”

“ก็ไม่ว่ายังไง เธอก็รีบเก็บเงินใช้หนี้พ่อฉันก็พอยิ่งครบเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งได้ออกจากที่นี่เร็วเท่านั้น”

“แบบนี้ฉันไม่ต้องอยู่ที่นี่ไปจนแก่ตายเลยหรอคะหนี้ตั้งสิบล้าน เงินเดือนที่คุณให้ก็แค่สามหมื่นแบบนี้ฉันคงต้องหางานทำเพิ่มคุณคะ..............”

“นี่ หยุดเลยอย่าเพิ่งคิดเรื่องจะหางานเพิ่มเลยเอางานที่ฉันจ้างให้รอดก่อนเถอะ” เขาว่าพลางส่ายหน้าไปมา

“ก็แล้วถ้ารอดหล่ะคะฉันออกไปหางานทำได้หรือเปล่า ฉันจบครูมาแถวนี้ก็น่าจะมีโรงเรียนถ้ามีเงินเดือนตรงนั้นเพิ่มมาอีกก็คงจะใช้หนี้ได้เร็วขึ้น” หญิงสาวบอกอย่างหมายมาดจนคนฟังร้องหึออกมา ขยันเสียจริงนะแม่คุณขยันไม่เข้าเรื่องหน่ะ

“แต่เธอยังทำงานฉันบกพร่องอยู่”

“อะไรคะ งานของฉันยังไม่ได้เริ่มเสียหน่อย”

“ฉันบอกให้แทนตัวเองว่าอะไร ถ้าเธอทำงานฉันไม่สำเร็จฉันส่งเธอกลับไปหาพ่อแน่”

“ไม่เอานะคะ ก็ได้ค่ะฉันจะพยายาม”

“งั้นก็ดี เดี๋ยวอีกสักพักป้าบัวกับน้าจวนแล้วก็ลูกสาวจะมากันแล้วเตรียมตัวไว้แล้วกันคงจำได้นะว่าใครเป็นใคร”

“ค่ะแก้มจำได้ ป้าบัวเป็นแม่บ้านที่คอยมาทำความสะอาดที่นี่ส่วนน้าจวนกับลูกสาวเป็นแม่ครัวของที่นี่แล้วก็เป็นคนทำกับข้าวที่โรงอาหารของไร่”

“ดี”


คนละ 1 เม้นเถอะนะคะชอบกันหรือเปล่า
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว