Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Can’t love : ตอนที่ 01

ชื่อตอน : Can’t love : ตอนที่ 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2564 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Can’t love : ตอนที่ 01
แบบอักษร

*คำเตือน เนื้อหาในตอนเกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ชื่อและนามสกุลเป็นเพียงเรื่องสมมุติเท่านั้น

 

ตอนที่ 01

.

“รายชื่อนักโทษชายคนสุดท้ายที่จะได้รับการอภัยโทษและถูกปล่อยตัวในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า”

“...”

“นักโทษชาย ภูดิศ ศิริจรรยากร”

“ไอ้เกรท! ไอ้เกรทโว้ย! ได้ยินชื่อมึงไหม อาทิตย์หน้ามึงก็ได้ออกแล้วเพื่อน!”

“อยู่ในความสงบ!”

“...”

“นักโทษที่มีรายชื่อให้แยกตัวออกมา”

สิ้นสุดเสียงคำสั่งของผู้คุมขัง ผมและเพื่อนอีกราว ๆ ยี่สิบกว่าคนก็ลุกและเดินแยกตัวออกมาจากนักโทษคนอื่นที่นั่งรวมกันอยู่

หลายคนแสดงสีหน้าผิดหวังที่ไม่มีรายชื่ออยู่ในนักโทษที่ได้รับอภัยโทษ ผิดกับคนอีกกลุ่มที่แสดงสีหน้าดีใจและมีความหวัง หนึ่งในนั้นคือผม..

นักโทษคดีค้ายาเสพติดที่ศาลสั่งจำคุกหกปี แต่รับสารภาพจึงลดโทษกึ่งหนึ่งเหลือเพียงสามปี ทว่าผมใช้เวลาอยู่ในที่แห่งนี้ไม่ถึงสามปีด้วยซ้ำเพราะได้รับการอภัยโทษและถูกปล่อยตัวก่อนเนื่องจากผมถูกจัดให้อยู่ในประเภทนักโทษชั้นดี

“ดีใจไหมวะจะได้กลับบ้านแล้ว” ไอ้กันต์ เพื่อนร่วมคุกหันมากระซิบถาม ตัวมันเองก็มีรายชื่อที่จะได้รับการปล่อยตัวเหมือนกัน

“อืม”

“กูจะได้กลับไปหาเมียกูสักที ป่านนี้ลูกกูคงโตเดินได้แล้วมั้ง” มันเอ่ยขึ้นมาพร้อมสีหน้าที่มีความหวัง

“กูดีใจด้วย” มันจะได้กลับไปหาลูกกับเมีย ส่วนผมก็จะได้กลับไปหาน้องสาวที่รออยู่

ความจริงผมจะไม่ดั้นด้นทำตัวเองให้เป็นนักโทษชั้นดีเลยถ้าไม่มีอีกหนึ่งชีวิตที่รออยู่ข้างนอก ผมคงใช้ชีิวิตอยู่ในคุกไปวัน ๆ ไม่ต้องสนใจอะไร

แต่นี่ไม่ใช่เพราะผมยังมีแก้มใส น้องสาวที่ผมรักที่สุดในชีวิตรออยู่ ในเมื่อน้องรอผมก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ออกไปกอดน้องให้เร็วที่สุด

“กูสัญญากับตัวเองเลยว่ากูจะไม่เข้ามาเหยียบที่นี่อีก กูพอแล้วจริง ๆ มึงล่ะไอ้เกรท?”

“เหมือนกัน” ผมจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเพราะก่อนมาได้เห็นน้ำตาของน้องที่ไหลไม่หยุดมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองสารเลวมากพอแล้ว

“นักโทษชายที่จะถูกปล่อยตัว จะถูกย้ายไปเรือนนอนที่… เพื่อรอเวลาปล่อยตัว” ยืนคุยกับไอ้กันต์ได้สักพัก ผู้คุมก็พูดขึ้น

“ครับ!” ทุกคนตะโกนตอบโดยพร้อมเพียงกัน

“อีกไม่กี่วันจะได้กลับบ้าน หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้ต้องอยู่ที่นี่ต่อ”

“รับทราบครับ!” จากนั้นนักโทษทุกคนที่จะได้รับการปล่อยตัวก็ถูกย้ายไปยังเรือนนอนที่ใหม่ ที่ไว้สำหรับนักโทษที่ใกล้ถึงเวลาพ้นโทษ

 

- หนึ่งสัปดาห์ต่อมา -

“ออกไปแล้วอย่ากลับเข้ามาอีกล่ะ ไปได้”

ผู้คุมสองคนหน้าประตูเรือนจำตบบ่าบอกเมื่อทำการตรวจสภาพนักโทษก่อนก้าวขาออกจากประตูเรือนจำเรียบร้อยแล้ว ผมพยักหน้ารับอย่างสัจจริงว่าจะไม่กลับเข้ามาอีก ก่อนจะก้าวขาเดินออกไปนอกเรือนจำ

สายตาคมไล่มองหลายคนที่มีเมีย มีลูกหรือมีพ่อแม่ญาติพี่น้องมารอรับ รวมถึงไอ้กันต์ที่มันเดินตรงเข้าไปกอดลูกสาวและเมียของมัน ก่อนที่มันจะหันมาพยักหน้าให้ผมเป็นอันว่ารู้กัน

“พี่เกรท”

ผมหันไปมองต้นทางเสียง สายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กในชุดสีขาวน่ารักสะอาดตา ข้างกายคนตัวเล็กมีผู้ชายอีกคนยืนอยู่แต่ผมไม่ได้สนใจมันนัก ตอนนี้สนใจก็แต่อีกคนที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาหาและไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผม

หมับ!

“หนูคิดถึงพี่เกรท”

“พี่ก็คิดถึงแก้ม”

“กลับบ้านเรากันนะคะ หนูมารับแล้ว..” เสียงหวานพูดอู้อี้อยู่ที่อก

“เนื้อตัวพี่สกปรก วิ่งเข้ามากอดทำไม” ในใจเองก็อยากกอดตอบเธอ แต่ผมที่เพิ่งเดินออกจากคุกได้ไม่นานก็กลัวว่าจะเอาความเลวร้ายไปแปดเปื้อนตัวเธอ

“ไม่เลย พี่ชายหนูไม่สกปรกเลยสักนิด..” แก้มใสว่าเสียงสั่นพลางส่ายหัวไปมา

“...”

“กลับบ้านเรากันนะคะ กลับไปอยู่ด้วยกัน”

“อืม” ผมครางรับสั้น ๆ และยกแขนโอบรอบแผ่นหลังบางของน้องสาวไว้ให้แน่นที่สุด ให้สมกับที่รอมาเกือบสามปี

“ฮึก!”

“อย่าร้องไห้ พี่ไม่ชอบ” ผมเอ่ยปรามเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นดังออกมาจากคนตัวเล็ก

“แต่ครั้งหนูร้องเพราะหนูดีใจ หนูดีใจมาก ๆ เลยที่ได้พี่ชายของหนูกลับคืนมา”

“พี่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล”

“แต่เวลาเกือบสามปี สำหรับหนูมันไกลและนานมาก ฮึก!”

“พี่ก็กลับมาแล้วนี่ไง”

“เราเริ่มชีวิตใหม่กันนะคะตอนนี้หนูมีงาน มีเงินมากพอแล้วและหนูจะดูแลพี่เกรทเอง ตอบแทนที่พี่เกรทดูแลหนูมาอย่างดี พี่เกรทไม่ต้องห่วงเลย”

“หึ ๆ พูดแล้วนะว่าจะเลี้ยงพี่”

“อื้อ หนูสัญญา” ใบหน้าสวยผละออกจากอก มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาและสบตากับผมด้วยแววตามุ่งมั่น

ไม่เจอกันแค่ไม่เท่าไหร่ น้องสาวคนเดียวของผมดูเข้มแข็งขึ้นเยอะเลย ไม่เหมือนเด็กน้อยในตอนนั้นเลยสักนิด

“กลับบ้านเรากันนะคะ”

“แต่พี่ไม่มีบ้านให้แก้มอยู่แล้วนะ” เพราะบ้านของเราผมเอาไปฝากธนาคารขายไปแล้ว

ผมเอาบ้านที่แสนอบอุ่นซึ่งมันเป็นที่ที่ผมและน้องอยู่ด้วยกันมาเกือบครึ่งชีวิตไปขายแลกเงินแล้ว..ในโลกนี้คงไม่มีใครเลวไปมากกว่าผมแล้วมั้ง

“บ้านของเรายังอยู่นะคะ หนูเป็นคนซื้อเอง ซื้อไว้รอให้พี่เกรทกลับไปอยู่ด้วยกัน” แก้มใสพูดขึ้นผมจึงขมวดคิ้วนิดหน่อยเพราะแปลกใจ

“ซื้อเองหรือไอ้ไทเกอร์มันซื้อให้”

“ซื้อเองค่ะ หนูบอกแล้วไงคะว่าตอนนี้หนูมีงานและก็มีเงินแล้ว หนูเก็บเงินซื้อบ้านหลังนั้นด้วยตัวเอง”

“ไปเอาเงินมากจากไหนแก้ม งานที่ว่ามันคืองานอะไร แก้มยังเรียนไม่จบไม่ใช่เหรอ” ผมรีบถามน้องสาวตัวเองเพราะเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะเดินทางผิดเหมือนกันกับพี่ชายอย่างผม

“เดี๋ยวหนูเล่าให้ฟังนะคะ แต่พี่เกรทสบายใจได้มันไม่ใช่งานผิดกฎหมายแน่นอน”

“อืม” ในเมื่อน้องบอกแบบนั้นมีหรือคนเป็นพี่อย่างผมจะไม่เชื่อ “โตขึ้นเยอะเลยนะแก้ม” ผมมองน้องสาวที่ตอนนั้นยังตัวกะเปี๊ยกอยู่เลย เวลาผ่านไปไม่ถึงสามปีแก้มใสโตขนาดนี้เลยทีเดียว

“หนูโตตั้งนานแล้วต่างหาก พี่เกรทนั่นแหละชอบทำเหมือนหนูเป็นเด็กน้อย” เสียงใสเจื้อยแจ้วรับตอบตกลง ผมจึงเอื้อมมือไปลูบศีรษะทุยเล็กนั่นด้วยความรัก

“ไงมึง” สักพักไอ้ไทเกอร์ที่ตอนนี้มันมีสถานะเป็นแฟนของน้องสาวผมเอ่ยทักสั้น ๆ

“อืม ขอบใจที่ดูแลแก้มใสแทนกู”

“เออ จะกลับได้ยัง?” มันถามพร้อมเพยิดหน้าไปทางรถยนต์ของมันที่จอดอยู่อีกฝั่ง

“เออ” ผมตอบรับและเดินจูงมือเล็กของแก้มใสไปขึ้นรถ โดยมีไอ้ไทเกอร์เป็นคนขับและผมที่นั่งข้าง ๆ ส่วนแก้มก็นั่งอยู่ด้านหลัง

“หนูจะทำกับข้าวอร่อย ๆ ให้พี่เกรททานนะ พี่เกรทอยากทานอะไรหรือเปล่า” ในระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัว แก้มใสที่นั่งอยู่ด้านหลังก็ชะโงกหน้ามาถาม

“แก้มทำอะไรพี่ก็ชอบหมดนั่นแหละ” ผมว่า ด้านคนถูกชมก็ยิ้มหน้าแดงและชวนคุยจ้อตลอดทาง

จนกระทั่งถึงบ้านหลังเดิม หลังเก่าที่ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก ผมหยุดยืนอยู่หน้าบ้านและมองไปรอบ ๆ สักพักจนคนเป็นน้องเดินเข้ามาหา

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะพี่ชายของหนู”

“อืม”

“เข้าบ้านกันดีกว่าค่ะ” มือเล็กออกแรงจูงข้อมือผมให้เดินตามเธอเข้าไปในบ้าน โดยมีไอ้ไทเกอร์แฟนของเธอเดินตามหลังเข้ามาติด ๆ

“บ้านเราสะอาดเอี่ยมเลยนะคะหนูให้คนมาทำความสะอาดอาทิตย์ล่ะตั้งสองครั้งแหนะ ส่วนใหญ่หนูไม่ได้กลับบ้านหรอกเพราะอยู่กับพี่เสือที่คอนโดฯ มากกว่า”

“แล้วพี่กลับมาแล้วจะมาอยู่กับพี่หรือเปล่า” ผมแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

“ไม่!” แต่ทว่าคนที่ตอบดันไม่ใช่แก้มใสแต่เป็นไอ้ผู้ชายหน้าโหดที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอ มันตะโกนตอบออกมาพร้อมจ้องหน้าผมด้วยสายตาเอาเรื่อง “แก้มเป็นเมียกู ก็ต้องอยู่กับกู”

“หึ แต่แก้มเป็นน้องสาวกู”

“หยุด ๆ อย่าทะเลาะกันนะคะ อีกหน่อยก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วยังทะเลาะกันไม่เลิกอยู่ได้” คนตัวเล็กถอนหายใจและเดินเข้ามาคั่นกลางระหว่างผมกับไอ้ไทเกอร์

“แก้มห้ามกลับมาอยู่กับมัน”

“พี่เกรทก็แค่ล้อเล่นเองค่ะพี่เสือ ถึงยังไงพี่เกรทก็อนุญาตให้หนูไปอยู่กับพี่เสืออยู่แล้ว ใช่ไหมคะพี่เกรท?”

“อืม แก้มอยากอยู่ที่ไหนพี่ก็ตามใจแก้ม”

“เห็นไหมล่ะคะ” ใบหน้าสวยหันไปถามแฟนตัวเองก่อนจะหันมาบอกผม “ไม่เอาไม่พูดเรื่องนี้แล้ว หนูไปเข้าครัวทำอาหารดีกว่าเดี๋ยวพี่เกรทจะหิว อยู่ที่นั่นคงคิดถึงฝีมือหนูแย่เลย~”

“เดี๋ยวพี่เข้าไปช่วย” ไอ้ไทเกอร์เสนอ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูทำเองสะดวกกว่า ทั้งสองคนนั่งดูทีวีรอที่ห้องนั่งเล่นเลยนะคะ อาหารเสร็จแล้วหนูจะไปเรียก”

“เดี๋ยวแก้ม! แก้ม จะให้พี่อยู่กับไอ้นี่เนี่ยนะ” มันโวยวายตามหลังส่วนผมก็ถอนหายใจและเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น กวาดสายตามองรอบ ๆ บ้าน

พรึบ!

สักพักไอ้ไทเกอร์ก็เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ

“เป็นไงบ้างวะ”

“ก็ดี” ผมตอบมันโดยไม่มองหน้า “ที่ผ่านมาแก้มเป็นยังไงบ้าง”

“ก็สบายดี มีบ้างตอนแรกที่นอนร้องไห้เพราะคิดถึงมึงแต่ก็ผ่านช่วงนั้นมาได้”

“ขอบใจที่ช่วยดูแลแก้ม”

“กูรักน้องสาวมึง”

“อืม กูก็พอจะรู้” ผมครางรับเพราะรู้ว่ามันรักแก้ม คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เอาแก้มไปฝากให้มันดูแล

“แก้มเรียนจบ เราจะแต่งงานกันหวังว่ามึงจะไม่ทำตัวเป็นอุปสรรคความรักของกู”

“ความสุขของน้องกูทำไมกูต้องขัด”

“ก็ดี ส่วนมึงถ้ากลัวว่าแก่ไปจะไม่มีใครเลี้ยงก็หาเมียสักคน ให้เมียมีลูกให้ หึ”

“ไร้สาระ” ผมตอบปัด ๆ

ออด~ ออด~

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนกดออดหน้าบ้าน ผมกับไอ้ไทเกอร์หันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ

“ใคร..”

“กูจะรู้ไหม”

“เดี๋ยวกูออกไปดูเอง” ผมว่าพลางตั้งท่าจะลุกแต่คนตัวเล็กที่เพิ่งเดินหายเข้าไปในห้องครัวก็วิ่งตัดหน้าไปเสียก่อน

“เดี๋ยวหนูไปดูเองค่า เผื่อเป็นของที่หนูสั่งมาต้อนรับพี่เกรท~ เดี๋ยวพี่เกรทเห็นก่อนแล้วไม่เซอร์ไพรส์”

“น้องมึงนี่น่ารักเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ” ไอ้ไทเกอร์เอ่ยชมและมองตามแผ่นหลังบางของแก้มใสไปจนสุด ส่วนผมก็ไม่มีอะไรจะเถียงเพราะที่มันพูดก็ถูกต้องทุกอย่าง

แก้มใสเป็นน้องสาวที่น่ารักมากจริง ๆ นึกย้อนไปเมื่อก่อนช่วงแรก ๆ ที่ผมต้องออกเรียนมาทำงานหาเงินเลี้ยงเธอ ตอนนั้นผมเหนื่อยจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่แต่พอมองหน้าน้องสาว ได้เห็นความน่ารักของเธอความเหนื่อยมันก็หายไปไหนหมดก็ไม่รู้..

ตึกตึกตึก!

ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านและที่ฟังจากเสียงผมมั่นใจว่าไม่ได้มีแค่คนเดียวแน่นอน

คำถามคือใครเดินเข้ามาพร้อมแก้ม?

“พะ พี่เกรท..”

แต่ความสงสัยในใจก็หายไปเมื่อเห็นคนมาใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับน้องสาวตัวเอง และสาเหตุที่ทำให้แก้มมีอาการหวาดกลัวและเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ก็เพราะคนที่เดินเข้ามาพร้อมเธอแต่งชุดตำรวจเต็มยศ ผมพอจะเข้าใจว่าแก้มฝังใจกับเรื่องนั้น

แต่นี่ไม่ใช่แบบที่เธอคิดหรอก

“สวัสดีครับท่าน..”

 

- ตัด -

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะพี่เกรท

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว