email-icon

เทียร์อยากให้ทุกคนแฮปปี้~

บทนำ - ตอนเช้าเป็นอาจารย์ ตอนกลางคืนเป็น...

ชื่อตอน : บทนำ - ตอนเช้าเป็นอาจารย์ ตอนกลางคืนเป็น...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2564 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ - ตอนเช้าเป็นอาจารย์ ตอนกลางคืนเป็น...
แบบอักษร

[อยู่ไหนแล้วยัยพราว!]

“แฮ่ก! กำลังวิ่งไป แฮ่กๆ” ปากก็ต้องตอบขาก็ต้องวิ่ง เกิดเป็นอีพราวนี่มันลำบากจริงจริ๊ง

[รีบมาค่ะ เมื่อกี้แอบได้ยินพวกดาวมันเม้าว่าอาจารย์วิชานี้แซ่บมากกกกกกก]

“กรี๊ด! ฉันจะใส่เกียร์หมาวิ่งไปเดี๋ยวนี้แหละ” รีบกดตัดสายเพื่อนสนิทแล้วสับเท้าเหมือนกำลังแข่งวิ่ง 4x100 ก็ไม่ปาน

ฉันชื่อพราวค่ะทุกคน ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นปีที่สาม คณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ค่าเทอมแพงหูฉี่ ประมาณว่าถ้าไม่รวยจริงเรียนที่นี่ไม่ได้นะคะ ส่วนคนที่โทรมาเมื่อกี้ชื่อมุกเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวที่ฉันมี(ฉันไม่คบคนอื่นนะ ไม่ใช่คนอื่นไม่คบฉัน!) เราสองคนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลเลยค่ะ เรียกว่ารู้ไส้รู้พุงกันหมดทุกอย่าง แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่

“แฮ่กๆ ฉันมาทันไหมแก” หอบแฮกๆ ลิ้นห้อยเหมือนไอ้ด่างหน้าคณะเลยตอนนี้

“ทันอยู่ๆ อาจารย์ยังไม่มาเลย ว่าแต่แกเหอะ ตื่นสายแล้วยังจะกล้าขับรถมาเรียนอีกนังบ้า ทำไมไม่เรียกแกรปไบค์ยะ”

“แฮ่กๆ ชะ..ช่วยให้เกียรติกระโปรงพลีทสิบสี่ที่ใส่มาด้วยค่ะ” จับปลายกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋สิบสี่นิ้วขึ้นมาสะบัดเป็นภาพประกอบ

“แหม~ ทีตัวเองวิ่งมาเป็นหมาหางจุกตูดนี่ให้เกียรติจังเลยนะ”

“ก็เพราะแกนั่นแหละ! แล้วไหนล่ะอาจารย์ที่ว่างานดีน่ะ” สอดสายตามองรอบห้องก็ยังไม่เห็นวี่แววอาจารย์ที่พูดถึงเลย

“นั่นไงๆ มาพอดี อูย~ งานดีอ่ะแก” มองตามสายตาแวววาวของเพื่อนสนิทไปจนเจอเป้าหมายที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง

งานดีจริงด้วย หล่อมากแบบไม่รู้จะหาอะไรมาเปรียบดี หล่อเหมือนนายแบบ หล่อเหมือนพระเอก หล่อแบบกระโชกโฮกฮาก หล่อจนใจละลาย

“สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน” โอ๊ย! ยิ้มหวานได้อีก นี่มันสเปคฉันชัดๆ ฝรั่งหน้าคม จมูกโด่ง ปากก็สีสด น่าจูบชะมัด

“หุบปากเก็บน้ำลายกลับไปเดี๋ยวนี้!” ไม่พูดเปล่า ยัยเพื่อนตัวดียื่นมือมาตีคางจนฟันฉันกระทบกันดังกึก

“ก็อาจารย์หล่ออ่ะแก” พูดไปก็เขินไป ร่างกายอ่อนระทวยไม่มีแรงทรุดตัวลงไปนั่งเก้าอี้ด้านข้าง

ฉันหลงรักเขา อาจารย์อะไรก็ไม่รู้ทั้งหล่อทั้งเซ็กซี่น่ากินเป็นที่สุด

“ผมอาจารย์แดนนะครับ วันนี้ผมจะเริ่มเข้าเนื้อหาบทแรกเลย พวกคุณพร้อมไหม” ถ้าเป็นทุกครั้งที่เจอคำถามนี้คงได้ยินเสียงโวยวายของนักศึกษาดังทะลุไปด้านนอก แต่ไม่ใช่กับคลาสนี้...

นักศึกษาหญิงที่มีจำนวนกว่า 90% พร้อมใจกันขานรับเสียงหวานว่า ‘พร้อมค่า’

“ดีมากครับ กรอกรหัสกูเกิ้ลคลาสรูมแล้วดาวน์โหลดเอกสารการวิเคราะห์ทางการตลาดมาได้เลยครับ” นักศึกษาทุกคนทำตามที่คนหน้าห้องสั่งอย่างไม่มีอิดออด คงมีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มัวแต่นั่งมองหน้าอาจารย์จนไม่ยอมหยิบไอแพดออกมาจากกระเป๋า

“ยัยพราว!”

“ห๊ะ ว่าไงแก ทำไมต้องเรียกเสียงดังด้วย เดี๋ยวอาจารย์ก็ด่าหรอก” ถลึงตาใส่ยัยเสาไฟฟ้าที่เสียงดังเกินเหตุ

“อาจารย์จะด่าแกนั่นแหละ เขาเรียกแกหลายรอบแล้วแต่แกก็เอาแต่นั่งทำตาเคลิ้มอยู่นั่น”

ซวยแล้วไง...

“อะ...อาจารย์ว่ายังไงคะ”

“คุณมีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ ทำไมถึงนั่งนิ่งไม่ยอมนำอุปกรณ์การเรียนออกมา”

อาจารย์ดุได้กร้าวใจมาก ฉันอยากถูกดุทุกวันเลยได้ไหม

“ก็อาจารย์น่ารัก หนูก็เลยอยากมองหน้าอาจารย์นานๆ...ไม่ได้หรอคะ” ทำเสียงหวานๆ ตาปริบๆ ส่งไปอ้อน

“คุณชื่ออะไร”

“พราวพริ้วค่ะ” พอได้ยินคำตอบปุ๊บ อาจารย์แดนก็ก้มลงไปเขียนอะไรยุกยิกๆ ในใบเช็คชื่อทันที

“ผมมาร์คชื่อคุณเอาไว้แล้ว ถ้าครั้งหน้ายังทำให้เพื่อนในคลาสเสียเวลาแบบนี้อีก ผมจะหักคะแนนเข้าห้องคุณ”

“อู้ย” เพื่อนผู้หญิงทุกคนหันมามองฉันพร้อมประสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ดุมากค่ะ อาจารย์น่ะค่ะดุมาก! ดุแบบนี้แหละ...ฉันชอบ

 

@DoubleD PUB

“เบาก่อนค่าเบา” เสียงขี้บ่นของคุณแม่คนที่สองดังขึ้นพร้อมแก้วค็อกเทลสีสวยที่ถูกกระชากออกไป

“นี่เจ้าของวันเกิดนะค้า ช่วยตามใจด้วยค่ะซิส” ปรืบตามองแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“ถ้ารู้ว่าเมาแล้วเรื้อนแบบนี้ ฉันไม่มีวันพาแกมาฉลองวันเกิดที่นี่แน่ๆ”

ไม่ต้องแปลกใจที่เพื่อนสนิทของฉันไม่เคยเห็นตอนเมาค่ะทุกคน เพราะพราวพริ้วไม่เคยแตะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนเลยในชีวิต ฉันตั้งใจจะดื่มตอนอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์เท่านั้น นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เราสองคนมาอยู่ด้วยกันที่นี่เวลานี้

“คิก~ ต้องพามาสิค้า เพราะคืนนี้ฉันตั้งใจจะฉลองให้ครบสูตร” มุกที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตาโตขึ้นมาทันที

“แกแน่ใจแล้วหรอพราว”

“แน่สิ ฉันอยากสนุกเหมือนแกบ้างอ่ะ” คิดถึงเรื่องที่เพื่อนเคยเล่าประสบการณ์ความเสียวของตัวเองให้ฟังก็ขนลุกขึ้นมาแล้ว

“แม่แกจะไม่มาแหกอกฉันทีหลังใช่ไหม” ลูกรักนัมเบอร์ของคุณแม่ฉันหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

“ไม่หรอก เพราะตอนนี้พราวพริ้วบรรลุนิติภาวะแล้วค่า~” หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาโปรยเหมือนกำลังเต้นเพลงผ้าเช็ดหน้า

ฉันนั่งนับวันรอเวลานี้มานานมาก คุณแม่บอกว่าไม่ห้ามถ้าจะดื่มจะเที่ยวหรือจะไปมีอะไรกับใครเพราะมันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ขออย่างเดียวคือต้องอายุ 20 ปีแล้วเท่านั้น ซึ่งมันไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรของฉันสักเท่าไหร่ ถือว่าโชคดีซะอีกที่คุณแม่ยอมเปิดใจไม่กีดกันเหมือนบ้านคนอื่น

“ก็ดีจ้า~” ยัยมุกจีบปากจีบคอประชดประชันก่อนจะเบิกตากว้าง “นั่นมันอาจารย์แดนนี่”

หันขวับไปตามระยะสายตาของเพื่อนสนิทก็เจอสุดหล่อที่ตอนนี้ไม่เหลือคราบอาจารย์คนเมื่อเช้าอยู่เลย เขาสวมเสื้อเชิ๊ตสีดำปลดกระดุมลงมาสามเม็ดโชว์แผงอกแน่นๆ แถมยังมีสร้อยคอทองคำขาวกับกำไลเข้าเซ็ตกันอีก ตอนนี้เขาเหมือนแบดบอย์มากๆ โดนใจฉันไปอีก!

“ฉันเจอคนที่จะมาทำให้มิชชั่นคืนนี้คอมพลีทแล้วแหละแก”

“เห้ย! อย่าบอกนะว่า...” มุกเลื่อนสายตาไปมองเหยื่อของฉันอีกครั้งก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“อ่าห๊ะ” พยักหน้าสำทับพร้อมยกยิ้มมุมปาก

“แต่นั่นมันอาจารย์นะพราว ไม่ได้เว้ย” เพื่อนสาวส่ายหน้าค้านหัวชนฝา

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะแก ที่นี่มันผับไม่ใช่มหาลัยสักหน่อย ไม่มีคำว่าอาจารย์กับนักศึกษาค่ะ” ขยิบตาให้ยัยเสาไฟฟ้าคนสวยก่อนจะพุ่งตัวไปหาอาจารย์สุดหล่อโดยไม่ฟังเสียงโวยวายไล่หลัง

ตอนสอนยังดุขนาดนั้น แล้วตอน...ล่ะจะดุขนาดไหน


ว่าเขาเป็นเหยื่อ... ระวังจะกลายเป็นเหยื่อเขาแทนนะน้องพราว
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว