facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 / 5 *เมื่อกี้ลงผิดค่ะ เอาใหม่ๆ ตั่ยๆๆๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 / 5 *เมื่อกี้ลงผิดค่ะ เอาใหม่ๆ ตั่ยๆๆๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 254

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2564 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 / 5 *เมื่อกี้ลงผิดค่ะ เอาใหม่ๆ ตั่ยๆๆๆ
แบบอักษร

(ขออภัยก่อนหน้าลงผิด ^^ " ถึงว่าทำไมเนื้อหามันกระโดดไปถึงฉากนั้นเลย ) 

  

  

 "แพรจะกลับเอง ไม่กลับกับคุณภัทรก็ได้ คุณไม่ต้องเข้ามายุ่งเรื่องของแพร" 

"ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งกับเธอนักหรอกนะแพรพิศ หากนายพีทอยู่ ฉันคงโทร.ตามให้มันมารับเธอกลับไปแล้ว" 

"เกี่ยวอะไรกับคุณพีทคะ!" 

"ก็เที่ยวไปให้ความหวังพีท ลับหลังก็มาอี๋อ๋อกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ แบบนี้จะว่าไม่เกี่ยวกับนายพีทอีกหรือ" อัคราต่อว่าเสียงเข้ม 

แพรพิศเมินหน้าหนีเขา แสดงว่าเขาเห็นมาเธอตั้งแต่ต้น ทำให้นึกถึงห้องวีวีไอพี หรือเขาจะนั่งอยู่ในห้องนั้น แล้วคอยจับตามองเธอทุกฝีก้าว 

แล้วอย่างไร มาจับตามองเธอทำไม เธอไม่ได้สำคัญอะไรกับเขานี่ จะบอกว่ามาห่วงใยเธอแทนพิมาน ก็ยิ่งฟังไม่ขึ้น 

"เรื่องของแพร คุณไม่เกี่ยว!" แพรพิศกระแทกเสียงกลับ แล้วทำท่าจะเดินหนีเขาไปเอง แต่แล้ว... 

"เธอคิดจะทำอะไรกันแน่แพรพิศ" อัคราถามแทรก แล้วว่าอีก สายตายังจับจ้องที่ใบหน้าหญิงสาว สีหน้าเธอซีดลง เมื่อเขาพูดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา "เธอคิดว่าฉันรู้ไม่ทันความคิดของเธอหรือ ตั้งแต่แผลที่หัวเข่าในวันนั้นแล้วสินะ เธอกับผู้ชายที่ชื่อภัทรนั่น" 

แพรพิศหันกลับมามองเขาช้าๆ พลางลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความคาดไม่ถึง เขารู้เรื่องของเธอทั้งหมดได้อย่างไร รู้แม้กระทั่งเรื่องแผลบนหัวเข่าที่บัดนี้หายเกือบเป็นปกติแล้ว 

"เธอรู้ด้วยใช่มั้ยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังคบหากับใครอยู่" 

แพรพิศตกใจ อัครารู้เรื่องที่เธอทำไปได้อย่างไร แล้วเขารู้มากแค่ไหน 

"ตอบฉันมาสิ เธอก็รู้อยู่เต็มอก ว่าเขากำลังคบหากับน้องสาวของเธออยู่ใช่มั้ย เธอก็เลยจะใช้ลูกไม้ตื้นๆ กลั่นแกล้งน้องสาวเธอ" 

แพรพิศเม้มริมฝีปาก แววตาแดงก่ำ ทำไมทุกอย่างไม่เคยเข้าข้างเธอ หรือแม้แต่เขาก็ไม่ได้เข้าข้างเธอ เขารู้ รู้มาตลอดว่าเธอถูกคนบ้านนั้นทำอะไรไว้บ้าง แต่ตอนนี้ก็เข้ามาขัดขวางเธอ เพียงเพราะอยากจะปกป้องน้องสาวที่โชคดีไปเสียทุกเรื่องคนนั้นเองหรือ 

"เอาล่ะ ทีนี้ตอบฉันมาสิ ว่าฉันพูดผิด เธอไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่ฉันว่า" 

"เรื่องของแพร คุณไม่ต้องเข้ามายุ่ง!" เมื่อเขาต้อนเธอมากๆ คาดคั้นเธอมากๆ เข้า แพรพิศก็ออกอาการโมโห เธอจะพลักเขาออกห่าง ออกไปให้ไกลจากเธอ สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ห่วงเธอ เขาห่วงคนอื่นมากกว่า 

เธอไม่ได้อยากเป็นคนที่ดูแย่หรือน่าสมเพชในสายตาเขา 

อัคราจับสองมือที่พยายามพลักเขาออกไว้ เขารวบสองมือเธอด้วยมือข้างเดียวแล้วออกแรงลากเธอไปที่รถ เปิดประตูรถได้ก็ดันเธอเข้าไปนั่ง ก่อนจะปิดประตูลงแล้ววิ่งอ้อมมาขึ้นรถอีกด้าน 

แพรพิศน้ำตาไหล ทำไมเธอยิ่งรู้สึกแย่และโดดเดี่ยวขนาดนี้ เขารู้เห็นในสิ่งที่เธอทำทุกอย่าง เขาคงมองเธอด้วยความสมเพชมาตลอดสินะ ใช่ เธอมันโง่ มันงี่เง่าเองถึงได้เลือกใช้ลูกไม้ตื้นๆ อย่างที่เขาปรามาสเพื่อเอาคืนคนที่บ้านนั้นบ้าง 

แล้วอย่างไร เพราะเธอก็ทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่มีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาตลอด จะเอาอะไรไปสู้กับคนบ้านนั้น พวกนั้นทำเธอก่อน เธอเพียงแค่อยากจะให้พวกเขาลิ้มรสชาติความเจ็บปวดเหมือนอย่างที่เธอและแม่ได้รับบ้าง แม้มันจะดูงี่เง่าในสายตาเขาก็ตาม แต่เธออยากทำ! 

"คาดเข็มขัด! อย่าให้ฉันต้องคาดให้เธอเองนะ" 

หญิงสาวรีบปาดน้ำตาทิ้ง แล้วทำตามน้ำเสียงเข้มๆ นั้น 

ก่อนจะพลิกตัวหนี เพื่อหลบเร้นไม่ต้องการให้เขาเห็นว่า เธอกำลังอ่อนแอ และร้องไห้อยู่ ทว่า ภาพที่สะท้อนในกระจกรถตรงหน้า หญิงสาวที่ดวงตาแดงก่ำ จมูกแดงระเรื่อ กับภาพของใบหน้าผู้ชายที่นิ่งขรึม โดยที่สายตาของเขายังจับจ้องเธออยู่ตลอด หญิงสาวรีบหลบตาพร้อมกับกอดตัวเองให้แน่นขึ้น ใช้อ้อมกอดของตัวเองห่อหุ้มตัวเอง ปกป้องตัวเองจากความโดดเดี่ยวและอ่อนแอที่กำลังเล่นงานเธออยู่ 

ใช่ ดูเหมือนจะเป็นเพียงอ้อมกอดเดียวที่เธอเหลืออยู่ ไม่มีใครสามารถให้อ้อมกอดที่อบอุ่นปลอดภัยไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว แม้กระทั่งเจ้าของดวงตาคู่ดำมืดคู่นี้ด้วย 

ภาพสะท้อนของหญิงสาวที่กำลังกอดตัวเองแน่น ทำให้อัคราผ่อนลมหายใจหนักๆ รับรู้ว่าที่ผ่านมาเธออ้างว้างแค่ไหน อัคราหลุบมองไหล่ที่เปลือยเปล่าทั้งสอง ก็ห่วงว่าเธอจะหนาว ด้วยความหวังดีจึงหันไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตแล้วมายื่นให้เธอใช้คลุมไปก่อน 

แพรพิศหลุบมองเสื้อตัวใหญ่ที่มือหนายื่นมา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ตาม จู่ๆ ก็มาทำเป็นห่วงใยใส่ใจเธออีกแล้ว ตอนนี้เริ่มเธอเกลียดความแสนดีที่เขามีให้ เหมือนคืนที่เธอป่วยน่ะแหละ ตอนแรกก็ทำเป็นห่วงใยเธอ แต่หลังจากนั้น เขาก็แสดงออกถึงความห่างเหินเย็นชากับเธออีก 

เธอไม่อยากเจ็บปวดกับความห่วงใยของเขาอีกแล้ว! 

ว่าแล้วแพรพิศก็คว้าเสื้อตัวนั้นมาแล้วโยนมันลงกับเบาะหลังด้วยอารมณ์ที่แสนงอนและน้อยใจอยู่ในที ท่ามกลางสายตาดุดันของอัครา 

แล้วเขาก็กัดฟันว่าอีก "ตามใจ!" 

จากนั้นก็ขับรถออกจากผับแห่งนี้ไปโดยไว 

  

. 

/// เฮลโหลลลลล ใครรออีกบุ๊กอาจจะขยับไปถึงกลางเดือนนะคะ 

จากที่ตั้งใจว่าจะต้นเดือนคงมีเหตุให้ขยับไปกลางเดือนอีกแล้วเพราะ เดิมทีเรื่องนี้ไรท์ตั้งใจจะให้มี 20 ตอนจบ แต่เขียนไปเขียนมา ขยับขยายไปถึง 25 ตอนแล้ว (ไม่นับตอนพิเศษที่จะเพิ่มให้เป็นของสมนาคุณอีก) วันนี้มานั่งแบ่งตอนที่เหลือกับปมต่างๆ คาดว่าอีกประมาณ 8 ตอนจะจบค่ะ (เขียนถึงตอนที่ 17 กำลังเข้าสู่การคลายปม) ดังนั้น ใครรออีบุ๊กอยู่โปรดอดใจรอนิดนุงนะคะ เพื่ออรรถรสของการอ่านที่มากขึ้น นะคะ ^^" /// 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว