ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2564 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27
แบบอักษร

 

 

“อะ อื้อ เจ็บ” ผมครางออกมาเพราะความเจ็บ ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ทั้งมีแต่ความเงียบ ก่อนจะมองแขนที่หาดอยู่ที่เอว มองไปที่คนตรงหน้าเห้อ~เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันสินะ

“ไอเวรนี่ มึงอีแล้วนะ” ผมกัดฟันพูดด้วยความโกรธ

“อื้อ” เสียงของคนที่นอนอยู่ดังขึ้น แหม่นอนสบายจังเลยนะมึง ทนมองน้าที่นอนหลับอย่างมีความสุขต่อไปไม่ไหวแล้ว กูขอสักหน่อยละกัน

พรืบ! ตุ๊บ!

“โอ๊ย! ถีบกูทำไม” เสียงของคนที่ถูกผมถีบกลิ้งตกเตียงไปดังขึ้น

“กูเกลียดมึง!” ผมตะโกนใส่หน้ามัน ก่อนจะเดินลุกจากเตียงทั้งที่ร่างกายที่เปื่อย ไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

ผมไม่สนใจคนที่นั่งหน้าเอ๋ออยู่ข้างเตียง เดินพยุงท้องที่โต ใส่เสื้อผ้าเดินกลับห้องตัวเองอย่างหัวเสีย ผมพลาดอีดแล้วทำไมต้องมีครั้งที่สองด้วยวะ ผมยังชอบผู้หญิงอยู่นะทำไมมันต้องทำแบบนี้ด้วย ไม่น่าไปให้โอกาสกับไอคนที่ชอบฉวยโอกาสแบบมันเลยจริงๆ พวกผิดคำพูดแบบมันน่าตายจริงๆ กูก็อ่อนไหวง่ายชิบหายแค่มันแตะนิดเดียวก็อ่อนไปหมด

“โอ๊ยยยยย ไอเหี้ยเอยยย!!!!” ถึงเตียงนอนของตัวเองผมก่อนล้มตัวลงอย่างแรงด้วยความลืมตัว ตะโกนออกไปอย่าหัวเสีย

.

.

.

#จอมทัพ

หลังจากที่ไอวินเดินออกไป ผมก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมกำลังสงสัยว่าผมผิดอะไร ก็แค่~ หึหึ น่ารักชิบหายเลยยย โอ๊ย ผมได้แต่นั่งยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่ข้างเตียง จนเวลาผ่านไปก็ลุกไปอาบน้ำ

 

เมื่ออาบเสร็จผมก็เดินไปที่ห้องไอวิน ก๊อกห้องอยู่นานแต่ไม่มีใครเปิด ผมเลยบิดดูก็ถูกล็อกจากด้านใน เห้อๆ มันโกรธจริงหรอวะเนี่ย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“วิน กูขอเข้าไปหน่อย” ผมยังคงเรียกชื่อเจ้าของห้องอยู่แบบนั้น แต่ก็ไร้วี่แวว โอเคค่อยมาใหม่ก็ได้

 

 

 

สองอาทิตย์ต่อมา

ผมรู้สึกว่าผมคิดผิดที่ทำแบบนั้นไป ตอนแรกๆผมก็คิดว่ามันโกรธไม่นาน แต่ตอนนี้มันพลิกครับ มันโกรธผมจริงจังมาก จริงจังจนผมรู้สึกว่าผมไม่มีตัวตนเลยละครับ เช่นสองวันก่อน

 

“วิน~ กูซื้อขนมมาฝาก” ผมยื่นขนมที่ซื้อมาฝากหันมัน

“…” มันไม่รับแต่เดินออกไป ทำเหมือนกับว่าไม่เห็นผม

 

 

“วิน~ ดูสิลูกดิ้นด้วยอะ” ผมที่เห็นมันนั่งดูทีวีอยู่ก็ลูบท้องคุยกับลูก มันก็ไม่ได้เดินหนีแต่มันก็ยังดูทีวีอย่างเงียบๆ จนลูกดิ้นผมก็บอกไอวินออกไปด้วยความตื่นเต้น

“..” แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

 

 

ผมจะทำยังไงดีให้มันหายโกรธ รู้สึกเศร้าแบบแปลกๆเลยนะที่โดนเมินมาเกือบเดือนเนี่ย อยู่ใกล้แต่เหมือนอยู่ไกลกันเลย

“เป็นอะไรลูกจอมทัพ” ม๊าที่เดินมาก็ถามขึ้น(แม่ไอวินให้ผมเรียกท่านว่าม๊าเหมือนกับไอวิน)

“เห้อ~ ม๊าครับผมไปทำให้น้องโกรธเข้านะสิ” ผมบอกออกไปด้วยความเศร้า

“เราไปทำอะไรให้น้องโกรธเข้าละ” ม๊าถามผมด้วยหน้าที่สงสัย

“บอกได้หรอครับ?”

“ก็บอกมาก่อนสิม๊าจะได้ช่วยแก้ปัญหา” ผมที่ได้ยินม๊าพูดแบบนั้นยิ่งกังวนไปใหญ่เลย

“คือว่า”

“ว่าไงจ๊ะ”

“คือว่า” ผมมองม๊าอย่างร้อนรน แต่ม๊ากลับทำหน้าตาที่คาดอยู่กับคำตอบของผม

“คือว่า”

“นี่จอมทัพ เล่าได้แล้วม๊าล้นจนฉี่จะราดแล้ว” ม๊าบอกออกมาด้วยเสียงที่ดุ ผมเลยเล่าทุกอย่างให้ม๊าฟัง

“ห๊ะ!! จอมทัพขืนใจน้องหรอออ” ม๊าถามออกมาด้วยเสียงที่ตกใจ ผมพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะก้มหน้าหนีความผิด

“เห้อ!! ผู้ชายนี่นะเหมือนกันทุกคนจริงๆเลย!” เมื่อผมได้ยินแบบนั้นก็ ยิ่งก้มหน้ารับผิดมากกว่าเดิม

“น้องเข้าท้องอยู่ไปทำแบบนั้นได้ไง!!” ม๊าตวาดขึ้นจนผมสะดุ้ง รีบก้มหน้าลงตาทันที

“รู้ไหวว่าม๊านะเกลียดที่สุดเลย พวกหื่นๆเนี่ยคนท้องอยู่ก็ไม่เว้น หึยยย!” ม๊าพูดขึ้นเสียงดังอีกครั้งทำเอาตัวผมเกร็งไปหมด

“อะไรกันคุณหญิง เสียงดังไปถึงหน้าบ้าน” เสียงคุณพ่อตาที่เดินเข้าบ้านมาถามขึ้น ทำให้ผมหันไปมอง (เรียกได้แค่พ่อตาไม่มีสิทธิ์เรียกป๊า)

“ไม่ต้องพูด! วันนี้คุณกับตาจอมทัพนอนด้านล่างสะ!!” ม๊าที่เห็นป๊าก็พูดขึ้น ก่อนจะเดินออกไป

แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหมที่ว่านอนด้านล่างอะ ผมจึงหันไปมองคุณพ่อตาด้วยสายตาที่งงๆ

“ฉันทำอะไรผิดวะ” คุณพ่อตาหันมาถามผมด้วยหน้าตาที่เหวอ ผมจึงส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ผมจึงเดินไปนั่งที่ห้องโถง มองรอบๆนี่ผมต้องนอนที่นี่จริงใช่ไหม

“แกไปทำอะไรผิดมา” คุณพ่อตาเดินมานั่งก่อนจะถามผมเสียงเรียบ ทำเอาผมชะงักทันที

“คือว่า” ผมลังเลที่ตอบ

“เล่ามาสะ ถ้าไม่อยากโดนลูกปืน” ฮือร้องไห้ได้ไหมครับ ผมเลือกอะไรได้ไหมผมกลื้นน้ำลายอย่างลำบาก ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เล่าจบผมก็หลับตาลงทันที ผมคงไม่รอดแล้วเเน่ๆครับฮื้ออออ

“55555 แกไปขืนใจไอวินแล้วมาเล่าให้คุณหญิงฟัง55555” เมื่อได้ยินคนตรงหน้าระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความชอบใจ ผมจึงค่อยๆลืมตามอง

“แกนี่มันเหมือนฉันตอนหนุ่มๆจริงๆเลย555” เมื่อผมเหมือนเขาระเบิดหัวเราะอีกครั้ง ก็ขำแห้งให้

“ฉันก็ไม่อยากจะเล่าหรอกนะ แต่ฉันจะเล่าให้ฟัง” ผมขมวดคิ้มไม่เข้าใจทันที แต่ก็ต้องยิ้มให้

“ฉันก็เคยข่มขืนคุณหญิงเหมือนกัน พอท้องฉันก็ขืนใจเธออีก ตอนนั้นเธอโกรธฉันมากเลยละแต่ฉันก็ง้อเธอทุกทางจนเธอหายโกรธ ฉันก็ขืนใจเธออีก55555” เดี๋ยวนะ! คุณพ่อตาข่มขืนม๊าหรอ

บ้าไปแล้วคนที่โกรธผมเป็นฟืนเป็นไฟเพราะผมข่มขืนลูกเขา แต่เขากลับทำเหมือนผมเหมือนกันเนี่ยนะ! แถมตอนนี้กลับมานั่งหัวเราะชอบใจเพราะผมทำเหมือนเขาทุกอย่าง

“ตอนแรกฉันไม่ชอบแกหรอกนะ แต่เพราะแกเหมือนฉัน ฉันจะยอมเปิดโอกาสให้แกก็ได้หึหึ” คุณพ่อตาพูดจบก็เดินออกไปเลย ปล่อยให้ผมนั่งงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่

“อะไรวะนั่น” ผมเกาหัวอย่างงง แต่เดี๋ยวม๊าสั่งห้ามขึ้นบนบ้าไม่ใช้หรอ ทำไมคุณพ่อตาถึงเดินยิ้มหน้าบานขึ้นไปอย่างสบายใจแบบนั้นละ แล้วผมละผมต้องอยู่แบบนี้จริงดิ

“เห้อ~ เรื่องอะไรวะเนี่ยแต่ชั่งเถอะ เขาไม่โกรธมึงก็บุญหัวมึงแล้วไอจอมทัพ” ผมบ่นออกมาเบาๆก่อนจะล้มตัวนอนที่โซฟา

End

 

 

 

 

#เมธาวิน

วันนี้ผมมีนัดกับคุณหมอเพราะอายุครรภ์ครบเจ็ดเดือนแล้วเลยจะไปตรวจแรงกาย คุณหมอบอกว่ายิ่งท้องแฝดใกล้คลอดก็อาจจะอันตราย อาจมีโรคแทรกซ้อนมา จึงต้องขยันไปตรวจ

ผมเดินลงจากบันไดมาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนอนอยู่ที่โซฟาในห้องโถง แต่ก็ไม่สนใจเดินออกไปขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันทีมีลุงสอนเป็นคนขับรถให้ อยากจะไปเองอยู่นะแต่ท้องดันใหญ่จนทำอะไรเองก็ลำบาก

 

โรงพยาบาล

ผมนอนอยู่ในเตียงอัลตราซาวด์ กำลังจะตรวสุขภาพของลูกชายทั้งสองคนในท้อง

“มาค่ะ เดี๋ยวเราจะมีดูสุภาพของเด็กๆกัน” คุณหมอพูดขึ้นเมื่อเดินมาข้างเตียงก่อนจะเลิกเสื้อฮูดที่ผมใส่ขึ้นมาจนถึงอก

“สุภาพของเด็กๆเเข็งแรงดี หัวใจเต้นปกติส่วนความยาวของตัวเด็กๆตั้งแต่หัวจรดเท้าประมาณ 35 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 1,000 กรัมนะคะ” คุณหมอพูขึ้นเมื่อวางเครื่องอัลตราซาวด์ที่หน้าท้องของผม

“แต่คุณแม่ช่วงนี้อาจจะเหนื่อยล้า เดินไม่ค่อยไหว รู้สึกงาวงตลอดเวลา ในท้องของคุณแม่จะมีพื้นที่น้อยลง เด็กๆดิ้นก็อาจจะรู้สึกได้” คุณหมอหมออธิบายผมก็พยักหน้าเข้าใจ ตั้งใจฟังอย่างดี

“ช่วงนี้ขอให้คุณแม่ทานอาหารที่มีธาตุเหล็กนะคะ สำหรับการผลิตน้ำนมสำหรับเด็กๆ แล้วนี้ก็ยาบำรุงครรภ์ ทานหลังอาหารนะคะ”

“ดะ เดี๋ยวครับผมต้องให้นมลูกเองหรอครับ ผมนึกว่าผู้ชายที่ท้องไม่สามารถให้นมลูกได้สะอีก” ผมถามออกไปด้วยความตกใจ

“สามารถให้ได้ค่ะ ถึงหน้าอกจะไม่ค่อยใหญ่แต่ก็มีน้ำนมค่ะ” คุณหมออธิบาย

“อะ อ่อครับขอบคุณ” ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะขอบคุณ

“ค่ะ”

“งั้นผมกลับแล้วนะครับ” ผมบอกออกไปก่อนจะเดินออกมา พอเดินออกมาก็มีคนมองดีนะวันนี้ใส่ฮูดใหญ่กว่าเดิม เห้อ~ ผมเดินลงไปที่ลานจอดรถก็เจอลุงสอนนั่งอยู่ที่รถ ก่อนจะเดินขึ้นรถทันที

“ลุงสอนครับแวะ ห้างให้ผมก่อนนะครับ” ผมบอกลุงสอนไป ก่อนจะล้มตัวนอน

“โอเคครับ” ลุงสอนตอบก่อนจะออกรถแล้วตรงไปที่ห้างทันที

 

 

 

ห้างสรรพสินค้า

เมื่อมาถึงผมก่อนลงจากรถจะเดินเข้าห้างแต่ลุงสอนก็เดินตามมา ผมจึงหันไปบอกแก

“ลุงครับไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเอง”

“จะดีหรอครับ เดี๋ยวผมไปช่วยถือของ” ลุงบอกด้วยหน้าที่กังวน

“ผมไม่ได้มาซื้อของหรอกครับ แค่มาหาอะไรทาน ลุงก็ตามสบายเลยครับ เดี๋ยวเสร็จผมจะโทรหา” ผมบอกออกไปก่อนจะเดินออกเข้าห้าง

ผมเดินไปที่ลิฟต์ก่อนจะกดชั้นที่มีร้านไอศกรีมชื่อดัง พอมาถึงผมก็ตรงไปที่ร้านทันที ผมเข้าร้านไปสั่งเมนูเดิมก่อนจะไปนั่งรอ ผมนั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย ก่อนจะส่งข้อความไปหาไอเวย

 

เวย เวย

ไอเวย:เมธาวิน

เวย เวย : ว่าไวว่าที่คุณแม่

พวกมึงไม่ลางานมาหากูบ้าง กูเหงา:เมธาวิน

เวย เวย:อีกสองอาทิตย์กูก็ว่าจะลาพักร้อน

ดีเลย กูแม่งเบื่อจะตายอยู่แล้ว วันๆอยู่แต่บ้าน:เมธาวิน

เวย เวย:เออๆ แค่นี้ก่อนมึงกูทำงานละ พี่เพนนี่จ้องกูละ

เออๆ ฝากบอกพี่เพนนี่ด้วยว่ากูคิดถึง:เมธาวิน

เวย เวย: เออๆ

 

เห้อ~ ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะมีพนักงานมาเสริฟไอศกรีม ผมก็ถ่ายภาพอัปลงโซเชียล

ผมก็กลับมานั่งกินเงียบๆ จนเวลาผ่านไปนานผมก็เดิดไปเช็คบิล แล้วจะเดินกลับไปที่ลานจอดรถ

“อ้าว น้องวินมาคนเดียวหรอครับ” จู่ๆก็มีเสียงทักขึ้นผมจึงหันไปมอง ก็เห็นเป็นคนชื่อคิน ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยเวลาเจอผู้ชายคนนนี้

“อ่อ ครับ” ผมก็ได้แต่ยิ้มตอบไป

“จะกลับแล้วหรอครับ” พี่แกก็เดินเข้ามาใกล้แต่ผมก็ไม่ได้ขยับหนี

“ครับ งั้นผมขอตัวนะ” ผมพูดก่อนจะหันออกแล้วเดินออกมา

“พี่เดินไปส่งนะ” จู่ๆพี่แกก็เดินมาข้างก่อนจะบอกแล้วยิ้มให้ผม ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ผมและพี่คินก็เดินมาที่ลานจอดรถแบบเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนบรรยากาศอึดอัด ผมจึงรีบเดินเพื่อจะให้ถึงรถ เร็วๆ แต่ก็ไม่เป็นตามที่คาดเมื่อจู่ๆมีรถตู้คันนึ่งขับมาจอดตัดหน้าผม มีคนสองคนมาลากผมขึ้นรถ ผมจึงร้องโวยวายทันที

“อย่านะเวย ปล่อยกู!”

“น้องวินขึ้นไปดีๆเถอะครับ” พี่คินก็พูดขึ้นเสียงเรียบ

“พี่จะทำอะไรวะ!? ปล่อยนะเวย!” ผมยังคงตะโกน ผมหันมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นลุงสอนวิ่งมา

“คุณวิน!!”

 

 

“น้องรีบขึ้นไปดีกว่านะ อย่าต้องให้ใช้กำลังเลย” เมื่อได้ยินแบบนั่น ผมก็เลิกโวยวายแล้วทำตามอย่างว่าง่าย

หลังจากขึ้นไปมาแล้ว ผมก็มองหน้าพี่คินด้วยความไม่เข้าใจ “พี่ต้องการอะไรวะ!”

“น้องอย่าพึ่งถาม” พี่แกพูดขึ้น ก่อนจะหันไปสั่งอะไรสักอยากกับลูกน้อง แล้วจู่ๆมันก็เอาผ้าอะไรสักอย่างมาปิดจมูกผม

“จะได้ไม่ต้องถาม” ผมที่รู้สึกเหมือนง่วงก็ค่อยๆหลับลวช้าๆ

 

 

 

 

#อยากด่าไอคินแต่ทำไงได้ แต่คนแต่งเอง อย่าพึ่งเสียใจกันเด้อ มันไม่ได้ดราม่าหรอกก

 

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเด้ออ

อย่าลืมติชมกันด้วยน๊าาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว