facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 / 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 277

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2564 12:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 / 3
แบบอักษร

แพรพิศกำลังเดินขอทางคนอื่นๆ เพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ เธอว่าเธอก็ไม่ได้ดื่มอะไรมากไปกว่าค็อกเทลในสูตรผสมของร้านแค่นั้น ทำไมดวงตาทั้งสองชักพร่าๆ หัวสมองเริ่มมึนๆ เล็กน้อย ยิ่งได้แสงสีที่ส่องพริบพราวภายในร้านอีก ทำให้เธอต้องใช้สายตาเพ่งและตั้งสติในการก้าวเดินให้ได้มากกว่าเดิม 

และเมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ เดินออกจากห้องน้ำมาแล้ว เธอได้ยินเสียงทุ้มของใครคนหนึ่งเรียกชื่ออยู่ด้านหลัง 

"แพร" 

แพรพิศหยุดเดิน คิดว่าตัวเองหูฝาดไป ทว่า ... 

"แพร" 

หญิงสาวหมุนตัวกลับไปตามเสียงนั้นทันที 

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีครีมมีแจ็คเก็ตสีกรมทับ กับกางเกงชิโน่สีกรม เขาสวมหมวกแก๊ปปิดครึ่งบังใบหน้าเอาไว้ ครั้นหรี่นัยน์ตาลงมองอีก ภายใต้หมวกใบนี้ได้ปรากฏรอยยิ้มบางๆ กับจมูกโด่งเป็นสันได้รูป เธอก็นึกชื่อของเขาออกทันที 

"คุณภัทร" 

เธอเรียกอีกฝ่ายออกไป 

"ครับ" ชายหนุ่มรับคำ พลางขยับมาใกล้อีกก้าว แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มรับ "ไม่นึกว่าจะเจอแพรที่นี่ด้วย" 

"อ๋อ แพรมากับเพื่อนน่ะค่ะ พอดีเพื่อนแพรคนนี้รู้จักกับคุณเอ้ เจ้าของร้าน เลยต้องมาแสดงความยินดีกับคุณเอ้สักหน่อย" 

"เหมือนกัน พอดีผมกับเอ้ก็รู้จักกัน ก็แวะมาฉลองที่มันเปิดร้านวันนี้ด้วย" 

แพรพิศยิ้ม ก่อนจะถามอีก "แล้วนี่คุณภัทรมาคนเดียวหรือคะ อีกคนไม่มาด้วยหรือไง" 

ชายหนุ่มเอียงหน้าลงเล็กน้อย ทำหน้าเหมือนสงสัย "แพรหมายถึงใคร" 

เธอหัวเราะร่วนอย่างไว้จริตเล็กน้อย ตอบว่า "จะหมายถึงใครล่ะคะ ก็แฟนคุณภัทรไง ที่ชื่อทราย ใช่มั้ยคะ" 

"อะ อ้อ!" ชายหนุ่มเกาศีรษะเก้อๆ 

"โธ่ แพรรู้ ใครๆ ก็รู้ว่าคุณภัทรกำลังคบกับใครอยู่ ทำไมต้องทำเหมือนเป็นเรื่องลึกลับด้วย" เธอจะไม่ทำแอ๊บแอ๋ว่าเขายังโสดอยู่อีกแล้ว เธอจะเข้าประเด็นตรงๆ ไปเลย 

"ครับ" ภัทรจำใจรับคำ 

"หรือที่ผ่านมา คุณภัทรไม่ค่อยติดต่อกลับมาหาแพรเพราะกลัวแฟนจะเข้าใจเราผิดรึเปล่าคะ" เธอถามลอยๆ ขึ้นมาอีก 

"เปล่าๆ พอดีผมแค่ยุ่งๆ" ภัทรออกอาการอึดอัดที่แพรพิศพยายามพูดถึงหญิงสาวอีกคน 

"ไปนั่งที่โต๊ะแพรมั้ยคะ แพรจะได้แนะนำให้คุณภัทรรู้จักกับเพื่อนแพร และถ้าคุณภัทรต้องการความเป็นส่วนตัว แพรจะบอกเพื่อนๆ ว่าห้ามใครถ่ายรูปคุณภัทรลงโซเซียลดีมั้ยคะ เอะหรือว่า...คุณภัทรก็ยังกลัวแฟนคุณภัทรเข้าใจผิดอีก" 

"ไม่หรอก ผมกับทรายเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แพรนำผมไปที่โต๊ะสิ" ภัทรบอกด้วยท่าทางที่ทำเหมือนว่าเขาไม่ได้อึดอัดที่แพรพิศพยายามพูดถึงแฟนสาวรายนั้น 

แล้วแพรพิศยิ้ม จากนั้นก็เป็นฝ่ายเดินนำหน้าภัทรไปที่โต๊ะเธอ ที่มีเพื่อนๆ นั่งรออยู่ตรงนั้น 

และเมื่อเขาเข้ามานั่งโต๊ะร่วมกับพวกเธอแล้ว แพรพิศก็สังเกตว่าเขาค่อนข้างระมัดระวังตัวทีเดียว หมวกแก๊ปที่ดึงปกปิดครึ่งใบหน้าอยู่แล้วถูกดึงลงมาอีก 

จากนั้นภัทรก็ไม่ได้กลับไปหาเพื่อนเขาอีก ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่กับแพรพิศและเพื่อนๆ ของเธอ พูดคุยกันอย่างสนุกถูกคอ โดยเฉพาะทิชาที่มีนิสัยขี้เล่นเป็นกันเองด้วย จนเวลาผ่านไป คนอื่นๆ ก็ออกไปหาที่คุยโทรศัพท์บ้าง และขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้แพรพิศนั่งอยู่กับภัทรที่โต๊ะตามลำพัง 

จู่ๆ ก็ถึงช่วงเวลาที่ร้านปล่อยกลิตเตอร์จากเพดานลงมา กลิตเตอร์ปลิวว่อนกระจายไปทั่วๆ มีกลิตเตอร์ส่วนหนึ่งติดที่คางของภัทร แพรพิศยิ้มแล้วขอโทษเขาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยกลิตเตอร์ที่อยู่ใต้มุมปากของชายหนุ่มออกให้ 

สัมผัสจากมือนุ่มนิ่มนั้นทำให้ภัทรรู้สึกเลือดลมเหมือนปั่นป่วนขึ้นมา เขาจ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้า แววตาทั้งสองเจือความหวานฉ่ำอย่างเปิดเผย เขาเข้าใจว่าแพรพิศเองก็รู้ว่าเขามีหญิงสาวที่คบหากันในสถานะคนรักอยู่แล้ว แต่เธอยังแสดงออกว่า มีเยื่อใย มีไมตรีให้กับเขา หรือเธอก็ชอบมีความสัมพันธ์ในแบบซับซ้อน ไม่ผูกมัดด้วย 

เมื่อกลิตเตอร์สีเงินวาวออกไปจากคางเขาแล้ว เธอช้อนตาขึ้นช้าๆ ยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มอีก ทั้งสองสบตากันทำราวกับว่าที่ตรงนี้มันกันแค่สองคน ก่อนจะรีบดึงสายตาออกจากกันทันที เมื่อทิชากลับมาที่โต๊ะด้วยท่าทีรีบร้อน 

"แพรขอโทษด้วยนะ คือจะบอกแพรว่า ทิชาคงไปส่งแพรที่คอนโดฯไม่ได้แล้วล่ะ" 

"อ้าว ทำไมล่ะ" 

"อาม่าน่ะสิ ล้มในห้องน้ำ ป๊าเพิ่งโทร.มาบอก และตอนนี้อาม่าก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว ทิชาเลยต้องรีบตามไปที่โรงพยาบาล เอางี้เดี๋ยวให้เพื่อนคนอื่นแวะไปส่งแพรที่คอนโดฯ ก็แล้วกันนะ" ทิชาหมายถึงเพื่อนคนอื่นๆ ที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำอยู่ 

ภัทรมองดวงหน้าหญิงสาวข้างตัว สีหน้าเธอแสดงอาการกังวลขึ้น เขาจึงรีบถามว่า "คอนโดฯ แพรอยู่แถวไหน" 

"อยู่แถว..." หญิงสาวบอกไป 

"ทางผ่านผมดี เอางี้ เดี๋ยวผมแวะไปส่งแพรให้ได้นะ" ภัทรรีบอาสา 

"จะดีหรือคะ คุณภัทร แพรเกรงใจ" เธอรีบบอก 

"เป็นทางผ่านจะกลับบ้านผมอยู่แล้วเกรงใจทำไม เอาแบบนี้แหละ" เขาบอกเธอแล้ว ก็รีบบอกหญิงสาวอีกคนต่อทันที "คุณทิชารีบไปดูอาม่าที่โรงพยาบาลเถอะ ส่วนแพรเดี๋ยวผมแวะไปส่งเอง" 

"งั้น ก็ตามนี้นะ ทิชาต้องรีบไปโรงพยาบาลก่อน ฝากบอกคนอื่นๆ ด้วยล่ะ" ทิชารีบตัดบท หยิบกระเป๋าขึ้นมา แล้วลาคนทั้งสอง จากนั้นก็รีบเดินออกจากผับไปทันที 

ทื้งให้แพรพิศและภัทรหันกลับมามองหน้ากัน ก่อนที่หญิงสาวจะเป็นฝ่ายยิ้มแล้วเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ 

 

เวลาเกือบตีหนึ่ง แพรพิศขอตัวจากเพื่อนคนอื่นเพื่อกลับก่อน หญิงสาวจะกลับกับภัทร รายนั้นเขาก็เดินไปบอกเพื่อนของเขาที่โต๊ะอยู่ 

หญิงสาวรู้สึกหัวใจเต้นระรัวขึ้นมา เธอเชื่อว่าภัทรก็อ่านเกมเธอออกว่าเธอต้องการจะสานสัมพันธ์กับเขา ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกแล้วว่า เขามีหญิงสาวอีกคนที่คบหากันในฐานะคนรักอยู่แล้ว ชายหนุ่มคงตัดสินไปแล้วสินะ ว่าเธอเป็นพวกรักสนุก 

หญิงสาวถอนหายใจยาว ขณะเดินตามหลังเขาไปขึ้นรถ แน่นอน หากเธอนั่งรถออกไปกับเขาคืนนี้แล้ว คืนนี้อาจจะเป็นคืนสำคัญที่พลิกชีวิตเธอ และบางทีก็มีผลกับชีวิตใครหลายคนด้วย แต่ถ้าเธอเปลี่ยนใจไม่ไปกับเขา ความตั้งใจที่อยากจะเอาคืนคนบ้านนั้นให้สาสมบ้างจะไม่ประสบผลสำเร็จ 

"แพร โอเคมั้ย" ภัทรหันกลับมาถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินช้าลง เหมือนเธออยากจะเปลี่ยนใจกลางคันที่ไม่ไปกับเขา 

หญิงสาวชะงัก ช้อนตาขึ้นมามองเขา แล้วเสมองรถสปอร์ตสีน้ำเงินที่จอดรออยู่ตรงนั้น อีกไม่กี่ก้าวเธอจะเดินไปถึงแล้ว พอเขาเปิดประตูรถให้ เธอก็ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว หญิงสาวอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบเขาว่า "แพรแค่มึนๆ หัวน่ะค่ะ" 

และก่อนที่หญิงสาวจะเดินไปหาภัทรที่รถ จู่ๆ ก็มีการ์ดของผับสองคนเดินมาหาเธอ แล้วบอกว่า 

"ขอโทษนะครับคุณภัทร พอดีผมต้องพาตัวคุณแพรไปพบใครคนหนึ่งก่อน" 

"พบใคร..." ภัทรถาม แล้วทำท่าเหมือนไม่เชื่อและไม่ไว้วางใจการ์ดของร้าน ถึงแม้ทั้งสองคนที่มายืนอยู่ตรงหน้า เขาก็รู้จักอยู่ 

ชายหนุ่มฉกรรจ์ทั้งสองไม่ตอบภัทร แต่หันมาพูดกับแพรพิศด้วยสีหน้าราบเรียบแทน "คุณอัครกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องรับรอง เชิญตามพวกผมมาทางนี้ครับ" 

ภัทรรีบสาวเท้ากลับมาหาหญิงสาว ถามเธอด้วยความไม่พอใจขึ้น เธอกำลังจะนั่งรถออกไปกับเขาอยู่แล้วเชียว แต่ดูเหมือนจะมีคนแอบอ้าง แล้วมาพาเธอไปจากเขา 

"อัคร! อัครนี่ใครหรือแพร" 

แพรพิศยืนงุนงง หรือเพราะสมองเธอสั่งการช้า ประมาลผลช้า เธอเลยไม่เข้าใจว่า อัคราจะมาอยู่ในผับนี้ได้อย่างไร และเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ "เขา เขาเป็น เป็น..." 

แพรพิศคิดไม่ออกว่าจะตอบภัทรอย่างไร นั่นน่ะสิ อัคราเป็นใคร เกี่ยวข้องกับเธอทางไหน หรือจะตอบภัทรว่าเขาเป็นเจ้านายของเธอ 

ก่อนที่แพรพิศจะทันตอบภัทร เสียงห้าวกังวานของใครอีกคนก็ดังขึ้นมา 

"เป็นญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่แพรพิศมีอยู่" 

พร้อมกับการปรากฏตัวของเขาที่เดินแทรกผ่านการ์ดทั้งสองคนของผับมายืนข้างๆ แพรพิศ แล้วส่งสายตาไม่พอใจไปยังชายหนุ่มอีกคนทันที 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว