ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่1 เรื่องวุ่นวายของคนจะมีเมีย

ชื่อตอน : บทที่1 เรื่องวุ่นวายของคนจะมีเมีย

คำค้น : บทที่ 1 ใต้ปีกจอมเถื่อน เรื่องวุ่นวายของคนจะมีเมีย โหด หื่น ห่าม นิยาย ปรียาธร

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2564 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 เรื่องวุ่นวายของคนจะมีเมีย
แบบอักษร

“อะไรนะ! พ่อจะมีเมียอีกคนพ่ออายุหกสิบกว่าแล้วนะแล้วก็มีน้าฤดีอยู่แล้วด้วยยังจะไปเอามาเพิ่มอีกทำไม” คณกรโวยวายหลังจากที่คนเป็นพ่อเรียกให้เขาขึ้นมาคุยเรื่องที่จะให้เขาไปรับลูกหนี้สาวจากกรุงเทพที่พ่วงตำแหน่งเมียคนใหม่ของพ่อให้ 

“แล้วมีอีกคนมันจะเป็นไรไปเงินทองก็มีถมเถ” นายหัวรณกรในวัยหกสิบสองเอ่ยกับลูกชายที่ยืนทำหน้าพิลึกอย่างไม่ยี่หระก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟามองหน้าเจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่อายุสามสิบห้าเข้าไปแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะมีเมียสักที 

“ไม่เอาอ่ะเมียพ่อ พ่อก็ไปรับเองเถอะเมียผมก็ไม่ใช่ทำไมต้องให้ผมไปรับด้วย” คณกรส่ายหน้าไปมากับความคิดของคนเป็นพ่อ นึกยังไงจะมีเมียเพิ่มอีกคน 

“ก็ฉันไม่ว่างเดี๋ยวนี้โตแล้วใช้ไม่ได้แล้วหรือไงหว่ะ” 

“น้าธรก็อยู่ให้น้าธรไปรับให้เถอะผมไม่อยากยุ่งแก่ขนาดนี้แล้วยังจะหาเรื่องมีเมียอีก” 

“อ้าวไอ้นี่ นี่พ่อนะโว้ยเดี๋ยวเถอะนรกจะกินกระบาลเอา” โวยใส่ไอ้ลูกชายปากบอนไปที มาหาว่าเขาแก่ถึงจะอายุหกสิบสองแล้วแต่ร่างกายยังฟิตอยู่นะโว้ย 

“แล้วนี่น้าฤดีรู้เรื่องหรือยังเนี่ย” 

“รู้แล้วฉันบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” 

“แล้วยังไงน้าฤดียอมหรอ” คณกรถามถึงแม่เลี้ยงที่ดูแลเลี้ยงเขามาตั้งแต่เขาแปดขวบ หลังจากที่แม่เขาเสียไปได้สองปีพ่อก็มีน้าฤดี 

“ก็เออสิหว่ะไม่อย่างงั้นฉันจะให้แกไปรับหรอ” หัวคิ้วของคนฟังขมวดเข้าหากันจนแทบจะชนกัน นี่พ่อกับแม่เลี้ยงเขากำลังคิดอะไรกันอยู่ เขาหรือก็คิดว่าน้าฤดีจะห้ามปรามไหงมาเห็นดีด้วยก็ไม่รู้ 

“ผมไม่ไปเมียพ่อ พ่อก็จัดการเองเถอะ” 

“ไอ้เสือ ฉันบอกว่าให้แกไปรับแกก็ไปๆ เถอะฉันไม่ว่างต้องไปจัดการเรื่องเหมืองที่กำลังจะทำทิ้งไม่ได้” 

“น้าธรไง” 

“ไอ้ธรมันก็ต้องไปกับฉันแล้วอีกอย่างให้เกียรติว่าที่เมียคนใหม่ฉันหน่อยสิหว่ะ” 

“วุ่นวายจริงๆ” คณกรโวยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เขาต้องขึ้นไปดูไร่ชาแท้ๆ หลังจากที่หนีเรื่องปวดหัวมาหลายวันแต่กลับต้องมาวุ่นวายขับรถไปรับเมียใหม่ของพ่อก่อนอีกแล้วก็ต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจเมื่อไม่สามารถปฏิเสธได้ 

“ไปรับหนูแก้มให้ก่อนแล้วแกค่อยกลับไปดูไร่” 

“หึ บันเทิงหล่ะขับรถจากพิจิตรไปกรุงเทพแล้วก็ต้องกลับมาส่งคนของพ่อแล้วก็ต้องขับขึ้นเชียงใหม่อีกสนุกหล่ะทีนี้เมียตัวเองก็ไม่ใช่” คนเป็นพ่อยิ้มขำก่อนจะเอ่ยปลอบใจลูกชาย 

“เอาหน่าเดี๋ยวจะหาให้สักคน” 

คณกรโบกไม้โบกมือทันควันปฏิเสธเป็นการใหญ่บอกเป็นนัยว่าไม่ต้องมายุ่งกับเขาเลยอยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่อยากต้องมานั่งปวดหัวเพราะที่หนีมาที่นี่ก็เรื่องน่าปวดหัวของผู้หญิงนี่แหละ 

“เอาเป็นว่าจะไปให้ก็แล้วกันแต่ขอเถอะคนนี้คนสุดท้ายนะสงสารน้าฤดี ไปและ” ว่าเสร็จก็ลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง 

“วันนี้จะเข้ามากินข้าวที่บ้านใหญ่มั้ยจะได้ให้ฤดีเตรียมเผื่อ” 

“ไม่อ่ะ แค่นี้ก็ไม่รู้จะมองหน้าน้าฤดียังไงแล้ว” คณกรส่ายหน้าไปมาก่อนจะเปิดประตูออกไปเขาเองยังไม่คิดที่จะมีเมียสักคนแต่พ่อเขาปาเข้าไปสามแล้วถ้ารวมแม่เขาด้วย แถมยังดึงเขาเข้าไปร่วมด้วยอีกสงสารก็แต่น้าฤดีไม่รู้ว่าที่ยอมง่ายๆ นั้นเพราะเต็มใจจริงๆ หรือว่าฝืนใจเพราะจะตามใจพ่อเขากันแน่ 

แล้วเขาก็ไม่คิดที่จะหาคำตอบด้วยบอกตามตรงเขาไม่อยากเห็นหรือว่าพูดคุยกับแม่เลี้ยงตอนนี้ด้วยซ้ำถึงจะได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงแต่เขาก็รักและเคารพเหมือนแม่อีกคนที่โตมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะน้าฤดีคอยเลี้ยงดูมานี่แหละแต่เขากลับต้องทำร้ายจิตใจท่านด้วยการเป็นคนที่ไปรับเมียใหม่พ่อมาให้ เจริญ! 


เปิดเรื่องใหม่เเล้วนะคะฝากติดตามกันด้วยน้าาชอบไม่ชอบยังไงเม้นบอกกันได้นะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว