ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.2 เพราะใจเย็นใช่ไหม...

ชื่อตอน : EP.2 เพราะใจเย็นใช่ไหม...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2564 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 เพราะใจเย็นใช่ไหม...
แบบอักษร

EP.2

 

หนุ่มหล่อผู้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทใหญ่ก้าวขายาวออกจากรถลัมโบร์กีนีเมื่อถึงบ้านแฟนสาวในช่วงสายของวันถัดมา ดวงตาคมกริบไล่มองหาร่างอรชรที่มักออกมานั่งฟังเพลงใต้ร่มไม้ความสูงสี่เมตรโดยประมาณ เขาถอนลมหายใจออกมาเบาๆ

 

สัญชาตญาณของคนเป็นแฟนกันดึงไอคิวให้เปลี่ยนทิศทางการเดิน อ้อมไปทางด้านหลังตัวบ้านหลังใหญ่เพื่อเข้าประตูเชื่อมกับชั้นใต้ดิน ไอคิวนวดขมับเมื่อก้าวพ้นจุดปิดเสียง แรงสนั่นจากการลั่นไกปืนก็ดังกึกก้องชวนแสบแก้วหู

 

โซเฟียกำลังเมามันกับการเล็งปลายกระบอกปืนกระหน่ำลูกตะกั่วตรงเข้าใส่เป้ากระดาน กระตุกยิ้มก่อนเห็นเงารางๆเดินมาหยุดอยู่ทางด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมคุ้นชินทำให้หญิงสาวต้องหยุดกิจกรรมดังกล่าว

 

ปืนพกสั้นสีดำถูกโซเฟียวางลงบนโต๊ะข้างกระสุนปืนที่เหลือ จากนั้นหันกลับไปยิ้มบางให้คนรักอย่างไม่ลังเล จังหวะขยับเขยื้อนของไอคิว เธอสามารถจดจำได้อย่างแม่นยำ พอๆกับเขาที่สามารถจดจำแม้กระทั่งจังหวะและน้ำหนักฝีเท้าของเธอ

 

"จะมาที่บ้าน ทำไมไม่โทรบอกก่อนล่ะ"

 

"หางเสียงไปไหน" ไอคิวถามเสียงนิ่งแกมตำหนิ กาลเวลาไม่สามารถเปลี่ยนคนอย่างโซเฟียได้จริงๆ เธอเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงและตัดสินใจเด็ดขาดได้โดยไม่คำนึงถึงผลกระทบของคนรอบกาย ลักษณะคำพูดก็เช่นกัน

 

"คะ?" เธอประชดพลางอมยิ้ม ประสานฝ่ามือไขว้หลังแล้วเดินตรงออกไปยังชั้นบนซึ่งอยู่เหนือพื้นดิน เสียงน้ำหนักเท้าตามหลังมาติดๆมันช่วยยืนยันว่า ต่อให้เธอจะดื้อรั้นหรือก้าวร้าวอย่างไร แฟนหนุ่มก็ไม่เคยคิดจะปล่อยมือเธอให้เดินตามลำพัง

 

โซเฟียเดินทอดน่องไปเรื่อยๆกระทั่งถึงเก้าอี้ตัวยาวสีขาวใต้ร่มไม้สีเขียวขจี เธอจึงหย่อนสะโพกมนนั่งลงด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้ทำในสิ่งที่เธอรัก หญิงสาวเอียงคอมองเสี้ยวใบหน้าหล่อตอนไอคิวนั่งลงข้างอย่างสุขุม เขาดูโตเป็นผู้ใหญ่จึงมีความรู้สึกว่าตัวเองดูเป็นเด็กเล็กทันทีที่ได้อยู่ใกล้

 

"จะซ้อมยิงปืนไปทำไมนักหนา อนาคตจะเปิดโรงเรียนสอนยิงปืนหรือไง" เสียงทุ้มพูดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ เสียงเคลื่อนไหวของธรรมชาติทำงานเบาๆภายใต้แสงสว่างจากดวงอาทิตย์

 

"ก็พี่ยิงแม่นอยู่แล้วก็พูดได้สิ" ไหนจะขับรถแข่งได้คล่องประหนึ่งนักแข่งมืออาชีพอีก คุณสมบัติของไอคิวเหลืออีกเพียงไม่กี่ข้อเขาก็สามารถเป็นมาเฟียได้เต็มตัวเหมือนกันกับซายน์และพรรคพวก

 

"ถ้าพี่อ่อนแอจะปกป้องเฟียได้ยังไง"

 

"ถ้าเฟียเลิกกับพี่ เฟียจะเป็นมือสไนเปอร์เต็มตัวเลยคอยดู โอ๊ย!" สาวห้าวร้องเสียงหลงเมื่อแฟนหนุ่มตีเข้าที่หน้าผากมนจนหน้าม้าบางเสียรูปทรง

 

"อย่าทำงานแบบนี้ นอกจากจะเสี่ยงอันตรายต่อตัวเองแล้วยังเป็นบาปอีก" ไอคิวว่าให้แฟนสาว แต่แทนที่เธอจะสำนึกกลับลอยหน้าลอยตา

 

"คนดีจังเลยนะ"

 

"อะไรที่มันไม่ดีก็แค่อยากเลี่ยง ...แต่บางอย่างรู้ว่าอันตราย ก็ไม่กล้าตัดทิ้งอยู่ดี"

 

"..." ดวงตากลมเลื่อนมองไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่เคลื่อนกุมเบาๆ มอบความอบอุ่นให้กับเธอ

 

"เฟีย ...ตั้งใจทำงานบริษัทอย่างเดียวได้ไหม" ไม่ใช่ประโยคร้องขอเพียงครั้งแรก แต่มันคือคำขอจากชายคนรักทุกๆครั้งที่เขาเห็นเธอในภาพพจน์ที่เป็นผู้หญิงสายลุย พร้อมบวกทุกสถานการณ์

 

"ก็ทำอยู่หนิ ไม่ได้เกเรซะหน่อย" โซเฟียพูดเท็จเสียงเรียบไร้พิรุธ แต่นั่นคงไม่สามารถรอดพ้นสายตาคนละเอียดรอบคอบอย่างไอคิวได้

 

"พี่ไปรอเราที่บริษัทสัปดาห์ละสามครั้ง ตามที่ตกลงกับอาเลโอเพื่อจะช่วยแนะแนวทางการวางตัวเวลาทำงาน และเวลาเข้าสังคมกับคนอื่น" และแน่นอนว่าไม่เคยเจอโซเฟียในสถานที่ทำงานเลยสักครั้ง

 

"ไม่ชอบคนเยอะ" ใช่ เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นคนโลกส่วนตัวสูง แต่หน้าที่การงานเจริญก้าวหน้าได้นั้น ก็ต้องหันตัวเข้าหาสังคมเพื่อที่จะได้เป็นบันไดดีดตัวให้ยกระดับความน่าเชื่อถือ ตลอดเรื่องละเอียดอ่อนของแวดวงนี้ที่เขาจะลงรายละเอียดกับแฟนสาวอีกรอบ

 

"เพราะพี่ใจเย็นกับเรามากใช่ไหม ถึงได้ดื้อขนาดนี้"

 

"โตแล้ว ...ไม่ได้ดื้อ" เธอแย้งประโยคหลังเสียงแผ่ว ดึงมือเรียวออกจากเกาะกุม

 

"นายหญิงครับ!" เสียงตะโกนเรียกคุ้นเคยทำเอาโซเฟียเบิกตากว้าง กระชากตัวลุกออกไปตามต้นเสียงในทันที ไอคิวมองตามแผ่นหลังบางโดยไม่เอ่ยห้าม ทำได้เพียงตามหลังแฟนสาวออกไปลานถนนกว้างหน้าบ้าน

 

คิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นผู้หญิงที่เกลียดสุนัขอย่างโซเฟียยอมอุ้มลูกสุนัขตัวเล็กเท่าฝ่ามือจากลูกน้อง โดยประคองมันด้วยมือเพียงข้างเดียว ชายหนุ่มตรงเข้าไปยืนช้อนหลังคนตัวเล็กมองสัตว์สี่เท้าในมือโซเฟียอย่างคิดไม่ตก

 

"เฟียระวังหน่อย มันยังเล็กอยู่" หนุ่มหล่อบอกแฟนสาวน้ำเสียงเป็นกังวล รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เกรงว่าสัตว์เลี้ยงในมือเรียวของคนรักจะพลัดตกจากการรองรับ กระแทกกับพื้นปูน

 

"ให้" เธอหันมาส่งสุนัขตัวน้อยให้กับเขา ไอคิวขมวดคิ้วดกเข้มด้วยความไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายก็รับมันมาไว้ในการดูแลดีกว่าปล่อยให้ตกอยู่ในมือของโซเฟีย

 

"เฟียไปได้มาจากไหน"

 

"อาราชันย์ไปเจอแม่มันถูกรถชน น่าจะเป็นหมาจรจัด อาสงสารก็เลยนำลูกมันกลับมาเลี้ยง" นานๆทีโซเฟียจะพูดประโยคยาวยืด

 

...แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่าบุคคลในบทสนทนานั้น ที่พานให้ไอคิวหุบรอยยิ้มลงทันทีที่ชื่อนั้นหลุดจากปากคนรัก

***************************************   

ไอคิวคนดีอ่ะโน๊ะ (ดีถึงครึ่งทางไหมอีกเรื่อง) 5555555555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว