Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักแรก 2 ตอนที่ 10 (ปลื้ม+บอม) ตอนจบ 100%

ชื่อตอน : รักแรก 2 ตอนที่ 10 (ปลื้ม+บอม) ตอนจบ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2564 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 2 ตอนที่ 10 (ปลื้ม+บอม) ตอนจบ 100%
แบบอักษร

รักแรก 2 ตอนที่ 10 (ปลื้ม+บอม)  ตอนจบ 

บ้านปลื้ม วันนี้ปลื้มพาบอมมาบ้านของเขาและวันนี้บอมก็นอนที่นี่ในช่วงวันหยุดด้วย บอมเข้ามาช่วยแม่ทำกับข้าวในมื้อเย็น พอทำกับข้าวเสร็จก็ทานข้าวด้วยกันกับทุกคนในครอบครัว พอทานเสร็จก็พากันมานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น ที่มีเพียงพ่อแม่และปิ่นนั่งอยู่กับบอม ส่วนปลื้มกับปาร์คไปนั่งดื่มกันที่ระเบียงชั้นบนบ้านเขาแยกตัวไป

“น้องบอมแม่มีอะไรจะพูดกับน้องบอมเรื่องนึงนะคะ

“ครับ”

“พี่ปลื้มมาเล่าเรื่องหนูให้แม่ฟังแล้ว เรื่องหนูจะเปลี่ยนงาน”

“ว่าจะทำที่ใหม่ดูครับ”

“แม่เห็นดีด้วย แล้วจะทำที่บริษัทพี่ปาร์ค หรือว่ามีที่เลือกที่ไหนอีกมั้ยจ๊ะ”

“บอม ว่าจะลองไปสมัครที่ใหม่ก่อน แต่ก็จะสมัครที่บริษัทพี่ปาร์คด้วยครับ บอมไม่อยากใช้เส้น”

“น่ารักจัง แต่แม่ว่าบริษัทพี่ปาร์คเขาไม่มีเส้นหรอกเพราะตำแหน่งนี้น่าจะรับหนูโดยตรง พี่ปาร์คกับพี่ปลื้มเขาแยกตัวมาอีกบริษัทหนึ่งแล้วนะจ๊ะ”

“อ้าว บอมพึ่งรู้คิดว่าพี่ปาร์คยังอยู่กับพี่ย้ง”

“เขาพึ่งไปดูบริษัทใหม่กันวันนี้แล้วตกลงซื้อแล้ววันนี้ด้วย พี่ปลื้มเขาคงจะบอกเราวันนี้แหละแต่แม่ทนไม่ไหวเลยมาบอกก่อน”

บอมยิ้มแล้วปลื้มก็เดินเข้ามาพร้อมกับปาร์ค

“ความจริง ไม่ต้องไปทำกับพี่ๆเขาก็ได้นะ ไปอยู่กับพ่อก็ได้ เลือกเอาแต่ไม่ต้องไปทำที่อื่น พวกเราเป็นห่วงหนู”พ่อพูดขึ้น

“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ที่ดีกับบอม ขอบคุณครับ”บอมยกมือไหว้น้ำตาคลอ จนปลื้มต้องโอบบอมมากอดไว้

“ร้องไห้ทำไม”

“ก็ซึ้งอะ”บอมพูดขึ้น ทุกคนก็ยิ้มขำ

“ตกลงไปอยู่กับใครก็ได้แต่ อยู่กับพี่ดีสุด พี่จะพาหนูกินของเกาหลีทุกวันเลย”พี่ปิ่นพูดออกมา ทุกคนหัวเราะออกมาเพราะสองคนนี้ไม่พ้นเรื่องกิน

“บอมดีใจจังเลยครับ”บอมพูดขึ้น ใบหน้าใสยังมีน้ำตาไหลร้องไห้ออกมา จนแม่กับปิ่นต้องเดินมากอดปลอบช่วย 

 

.................................................

แล้วหลายวันต่อมา บอมก็เลือกแล้วว่าเขาจะไปทำงานที่ไหน บอมเองเลยถือโอกาสวันนี้มาลาออกจากงานที่เขาเองก็ชอบกับงานนี้  แต่ถ้าอยู่ไปเขาอาจทำนิสัยไม่ดีออกมาก็ได้และอีกอย่างเขาเองก็ไม่อยากอยุ่กับการที่ต้องทำงานแบบไม่มีความสุขด้วย บอมไปแผนกฝ่ายบุคคลตอนแรกจะยื่นเรื่องแล้วออกหลังจากกำหนดหนึ่งเดือน แต่ปลื้มเองให้ออกเลย และก็ด้วยแรงสนับสนุนจากพี่ชายตัวเองให้ออกเลย พอพี่บีรู้เรื่องว่าบอมทำงานไม่มีความสุขก็สนับสนุนให้เขาออกเลย และให้ไปทำงานกับครอบครัวปลื้มด้วยโดยไม่ห้ามแต่อย่างใด

“ทำไมถึงออกล่ะคะ”ฝ่ายบุคคลถามขึ้น

“ผมได้งานใหม่ครับ”

“อ่อจ๊ะ แล้วจะออกเลยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปหรอ”

“ได้มั้ยครับ”

“ต้องถามที่แผนกน้องก่อนว่าเขาสามารถให้น้องออกได้มั้ย”

“ครับ”

แล้วไม่นานจิตก็เดินมาที่ห้องฝ่ายบุคคล

“แม่พี่งรู้เรื่อง ออกทำไมลูก มีอะไรหรือเปล่า”

“บอมต้องออกไปทำงานกับแฟน่ะครับ”

“อ่อ แล้วไป แม่ก็คิดว่าเรามีปัญหาอะไรซะอีก”

“ขอโทษนะครับ ที่บอมไม่ได้บอกเรื่องนี้ก่อน”

“ไม่เป็นไร”

“เอางี้พี่อิ๋ว ให้น้องออกได้เลย เพราะที่แผนกงานไม่มากเท่าไร แล้วค่อยรับคนใหม่มาแทน”จิตพูดขึ้นแล้วโอบไหล่บอมมากอด เขารู้อยู่แล้วว่าบอมต้องออกสักวันหนึ่ง แล้วบอมก็มาบาพี่ๆที่แผนก พวกเขาร้องไห้กันด้วยเพราะคงคิดถึงเจ้าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างมากแน่ แต่บอมบอกทุกคนว่าเขาจะมาหาบ่อยๆ แล้วบอมก็ลากลับเลย เพราะต้องกลับไปเก็บของต่อเพราะเขาต้องย้ายไปอยู่กับปลื้มเป็นการถาวรแล้ว

“เดี๋ยว”ไอซ์เดินเข้ามาหาบอมที่แผนกที่บอมกำลังจะกลับพอดี บอมมองแล้วขยับถอยหลังออกมา เบิ้ลและจิตเห็นเลยเดินไปหาบอม

“มีอะไรหรือเปล่าค่ะคุณไอซ์”

“มีครับ ผมอยากคุยกับบอม”

“คุยได้เลยครับ”บอมเลยพูดขึ้น เขาเบื่อที่จะเจอไอซ์แล้ว

“เราออกจากงานทำไม เพราะพี่หรอ”

“ไม่ใช่ครับ  ที่ผมออกเพราะต้องไปช่วยแฟนทำงานครับ”

“หลงแฟนมากเลยนะ บอกว่ามาชอบพี่ก็จบไม่ต้องมาทำงานให้เหนื่อย”

“คุณเองก็ยังต้องทำงานเลย ไม่ต้องมาบอกให้ผมไม่ต้องทำงานหรอกครับ”

“ฮึๆ เด็กน้อยวะ นึกจะออกก็ออกไม่เหมาะจะทำงานกับองค์กรใหญ่เสียเลย”

“ปากคุณที่มันไม่ดีเอาซะเลย ทุเรศ”บอมพูดแล้วมองหน้านิ่ง

“น้องบอมลูกไม่เอา”จิตเตือนเบาๆ

“งั้นบอมไปก่อนนะครับ”บอมหันมามองผู้ใหญ่ที่เขาเคารพทั้งคู่ 

 “ไปน้องบอมพี่ไปส่ง”เบิ้ลเลยดึงมือบอมเดินหลบออกมา ไอซืเดินตามไปดึงแขนบอมอีก บอมเลยผลักไอซ์ออกอย่างแรง

“อย่ามาจับ”

“ทำไมหวงนักหรือไง เอาไว้ให้แฟนเราจับคนเดียวหรือไง”

“ใช่”

“เธอนี่ไม่มีความคิดที่จะทำตัวให้สบายเอาซะเลย เสียดายวะ”ไอซ์พุดขึ้น

“ผมว่าคุณเกินเยียวยาจริงๆ”บอมพูดแล้วจะเดินออก ไอซ์ก็เดินตาม

“ไอ้ไอซ์หยุด”อาทเดินเข้ามาพอดีเลยเสียงดังขึ้น

“พี่อาท”ไอซ์หันไปมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ปล่อยน้องเขาไปได้แล้ว เรื่องเจ้าชู้มึงก็เบาๆหน่อยกูขี้เกีขจเคลีบร์ อีกย่างน้องเขาไม่ชอบมึงด้วย อย่าตอแยเขากูไม่ชอบ”

บอมเห็นว่าไอซ์มองตัวเองแล้วเดินเลี่ยงไป เขาเลยยกมือไหว้ขอบคุณอาทแล้วเดินไปออกไปมีเบิ้ลไปส่ง แต่บอมเองก็ให้เบิ้ลส่งแค่ที่ลิฟท์พอ เขาเดินมาที่หน้าบริษัท แต่แล้วก็มีคนดึงแขนเขาไว้ บอมสะบัดมืออกแล้วมีแรงผลักอย่างแรงจนไอซืกระเด็นออกไป

“มายุ่งอะไรกับเมียกูวะ”

บอมหันไปมองหน้าคนที่มาช่วยเขาแล้วยิ้มออกมา

“ทำไมกูอยากยุ่ง”

“มึงนี่นะ ได้ข่าวว่าเป็นดารา อยากดังนักใช่มั้ยกูช่วยให้ดังขึ้นมั้ย”

“มึงจะทำอะไรกู”

“กูไม่ต่อยให้เสียมือกูหรอก กูกับเมียจะเสียชื่อไปด้วย”ปลื้มพูดพร้อมมองไปที่คนคนหนึ่งที่เดินเข้ามาพอดี

“มีอะไรกันครับ”อาทเดินมาพอดีเลยถามขึ้น

“ผมว่าคุณควรถามเขาเองนะครับ  ว่าแต่งานที่ผมคุยกับคุณไว้ผมขอเลื่อนไปก่อนนะครับ”ปลื้มพูดขึ้น อาทมองหน้าน้องชายตัวเอง

“ผมว่าเราคุยกันได้นะครับ”

“แต่ผมไม่สะดวกแล้ว ขอตัวก่อน”ปลื้มจับมือบอมเดินมาที่รถเลยแล้วขับออกไป

“แกนี่นะทำเรื่องฉันฉิบหายหมด รู้มั้ยว่าเขามาติดต่อดิวงานกับฉันอยู่ ไอ้น้องบ้ามึงทำกูเสียงาน ไปไหนไปเลยนะ อย่าไปยุ่งกับน้องบอมอีก มึงรู้มั้ยว่าผัวเขาหวงแค่ไหน อีกย่างถ้ามึงยังคิดจะทำงานวงการบันเทิงอีกเลิกซะไอ้นิสัยกินไม่เลือกของมึง แล้วเรื่องผู้จัดการส่วนตัว เขาออกไปลแวก็เพราะมึง กูล่ะเบื่อต่อไปมึงก็หาเอาเองนะผู้จัดการมึงอะ โอ้ยเซ็ง”อาทเดินกลับไปอย่างหัวเสีย ไอซ์ยืนมองตามพี่ชายไปทำอะไรไม่ได้นอกจากอับอายคนมองมาตอนนี้ เขาเลยเดินหนีออกไปเลย

 

.................................................

“พี่ปลื้ม”

บอมเรียกขึ้น

“กลัวหรือเปล่า”

“ไม่ แต่ดีใจจังที่พี่มาช่วย”

“ดีกูไม่ต่อยมัน”

“ดีแล้วล่ะ บอมไม่อยากให้พี่เป็นข่าวไม่ดีกับคนนิสัยชั่วๆแบบนั้น”

“ออกจากที่นั่นได้กูก็สบายใจ หลังจากนี้กูกับมึงคงตัวติดกันทุกวันแน่”

“บอมก็ไม่ห่างพี่หรอก”

บอมยิ้มออกมาแล้วซบที่ไหล่คนรัก แล้วพวกเขาก้มาช่วยกันเก็บของ และปลื้มก็เล่าเรื่องงานที่ติดต่อกับอาทให้บอมฟัง เพราะบอมถามเรื่องที่เขาขู่อาทไว้ บอมเลยรู้ว่าทั้งสองบริษัทเป็นคู่ค้ากันนี่เอง 

………………………….

บอมเข้าทำงานที่บริษัทของปาร์คได้เกือบสองอาทิตย์ บอมเข้ากับทุกคนได้ดี ปลื้มก็มารับไปกินข้าวกลางวันด้วยทุกวัน วันไหนปลื้มออกไปทำงานข้างนอกก็จะเป็นปาร์คพาไปกินข้าวด้วย และถ้าทั้งสองคนไม่อยู่ก็จะเป็นคนในครอบครัวปลื้มมารับไปกินข้าวด้วยกันเกือบทุกวัน และวันนี้บีพี่ชายของบอมก็มารับบอมไปกินข้าวเย็นด้วยกัน มีปลื้มไปด้วย

“ได้ข่าวว่านายเกือบกระทืบไอ้นายแบบคนนั้นหรอวะ”

“แค่เกือบครับ”ปลื้มตอบ

“ดีแล้ว ถ้ามีเรื่องกับมันเราจะเสียชื่อเอา แต่ตอนนี้มันน่าจะดับแล้ววะ”

บอมเองก็แค่นั่งฟังเพราะเขาไม่อยากรู้เรื่องของคนคนนี้เท่าไร

“มันโดนพวกอดีตแฟนมันแฉ มันสร้างภาพเป็นแมนไง แล้วความจริงมันมีเมียเก่าเป็นเกย์ด้วยกัน แล้วเสือกไม่ยอมรับเรื่องนี้ ทำให้เขาขุดคุ้ยมันกัน ความจริงยอมรับซะก็หมดเรื่อง ฐานแฟนคลับที่เขาชอบแนวชายรักชายก็มีเยอะแยะ ไม่รู้จักสร้างฐานใหม่”

ทุกคนนั่งฟังแล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุยกันไป แล้วก็แยกย้ายกันกลับ

 

หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย บอมยังคงทำงานทุกวัน มากับปลื้มและก็กลับพร้อมกับปลื้มทุกวันยกเว้นวันไหนที่ปลื้มออกไปทำงานข้างนอกกลับมืด บอมก็จะกลับพร้อมกับปาร์คแทนที่ไปส่งบอมที่คอนโด และวันนี้บอมเองก็ต้องกับพร้อมปาร์ค

“ตกลงไม่กินข้าวก่อนแน่นะ”

“ไม่ดีกว่าครับ บอมว่าจะไปทำกับข้าวกินเองดีกว่า พี่ปาร์คอยู่กินด้วยกันมั้ย”

“อยากกินด้วยอยู่ แต่พี่มีธุระไปทำต่อนะสิ”

“ไปไหนหรอครับ”

“ไปกับพี่ย้ง”

“อ่อ ว่าแต่ขนาดพี่ปาร์คแยกตัวออกจากพี่ย้งก็ยังติดต่อกันอยู่เลยนะครับ”

“ก็เพื่อนกันก็ต้องไปหากันปกติอยู่แล้ว ส่วนเร่รองธุรกิจใครก็อยากโตกันทั้งนั้น อีกอยากพี่กับพี่ย้งทำบริษัทงานต่างกันไม่ทับรายกัน ก็เลยไม่มีปัญหาอะไร”

“จริงครับ เพื่อนกันตัดไม่ขาด เหมือนบอมกับเพื่อนๆแหละครับ”

แล้วปาร์คก็มาส่งบอมถึงคอนโด แล้วบอมก็เข้าห้องพักไป  บอมทำอาหารอย่างง่ายๆกิน แล้วบอมก็กินข้าวก่อนเพราะปลื้มโทรมาบอกว่าเขาแงะทานข้าวเย็นเลยค่อยกลับห้องเพราะทำท่าว่าน่าจะกลับดึก บอมเองหลังจากทานข้าวเย็นเข้าก็อาบน้ำและก็นอนเล่นมือถือฆ่าเวลาไป จนถึงสี่ทุ่ม บอมก็เริ่มง่วงนอนเขาโทรไปหาปลื้มแล้ว ปลื้มบอกเขาว่านะเลิกประมาณเที่ยงคืนเพราะปลื้มเจอเพื่อนๆเลยอยู่ดื่มกันนิกหน่อย บอมเองก็ไม่งอแงเพราะตลอดเวลาที่คบกันปลื้มไม่เคยไปหไหนเลยอยู่แต่กับเขาคนเดียวเท่านั้น  จนบอมนอนหลับไป

 

 

………………………………

หลังจากพวกเขาดื่มกับกลุ่มเพื่อนเสร็จ ปลื้มก็พาฟอยด์มาพักกับเขาที่คอนโด และฟอยด์เองก็รู้เรื่องบอมกับปลื้มตั้งแต่คบกันใหม่ๆด้วย แต่ยังไม่เคยมาเจอบอมเลยตั้งแต่ที่บอมกับปลื้มคบกัน ไม่รู้ว่าบอมมันจะเขินหรือเปล่า เขาก็เลยอยากมาเที่ยวหาเพื่อนตัวเองและคนรักของเพื่อนด้วย อีกอย่างเขาก็เมาด้วยปลื้มเลยไม่ให้ขับรถกลับเพราะบ่านฟอยด์มันไกล และฟอยด์ก็ไม่ได้เอารถมาเขามากับเพื่อนอีกคน ปลื้มจะไปส่งในวันพรุ่งนี้แทน

“เรื่องมึงกับไอ้บอมกูไม่คิดเลยว่ามึงจะจับมันทำเมีย”ฟอยด์พูดขึ้น เพราเขาเองก้พอรู้เรื่องปลื้มกับบอมมาบ้างแต่ก็ไม่ค่อยพูดเรื่องนี้กันเท่าไร เพราะตั้งแต่พวกเขาเริ่มทำงานก็ห่างๆกัน มีเพียงดทรคุยกันบ้างจนมาเมื่อไม่นานปลื้มบอกกับเขาว่าจับบอมทำเมียไปแล้ว  

“ก็อย่างที่กูบอกมึง กูไม่รู้ว่ารักมันตอนไหน แต่ไปๆมาๆกูก็ขาดมันไม่ได้ไปแล้ว กูเจอมันตอนแรกถ้ากูรู้ว่ามันจะน่ารักขนาดนี้จับทำเมียซะตั้แต่ตอนมันปีหนึ่งก็คงจะดี”

“ฮึๆ  ตอนนั้นมึงกับมันเดินสวนกันนานๆทีอยู่เลย  แต่กูชอบแกล้งมันตั้งแต่ปีหนี่ง เด็กมันกวนดีกูเลยชอบแกล้ง ว่าแต่ตอนนี้มันกวนอยู่มั้ย”

“ทุกวัน”ปลื้มพูดถึงบอมก็ยิ้มออกมา

“ก็ดีชีวิตมึงจะได้ไม่เหงาน มีคนกวนใกล้ๆตลอดเวลา มีความสุขดีจะตายไป”

“อืม”ปลื้มตอบแล้วพวกเขาก็คุยเรื่องบอมไปเรื่อยๆจนถึงคอนโด ปลื้มพาฟอยด์เข้าห้อง แสงไฟในห้องสลัว

“สงสัยนอนแล้ว”ปลื้มพูดบอก

“มึงนอนห้องนั้น ในห้องมีห้องน้ำในตัว อยู่ตามสบายเลย”

“เออ ขอบใจ พรุ่งนี้เจอกันกูเริ่มง่วงแล้ววะ ตอนแรกกูว่าจะชวนมึงมากินต่อ แต่ตอนนี้ไม่ไหว”

ปลื้มแค่ยิ้มกับเพื่อนแล้ว พาเพื่อนไปส่งห้องนอนอีกห้องที่ติดกับห้องเขา แล้วปลื้มก้เข้าห้องนอนตัวเอง เห็นบอมนอนหลับตาพริ้มอยู่ เขาอยากจะเข้าไปหอมแต่ก็ตัวยังมีกลืฃิ่นเหล้าติดอยู่เลยเข้าไปอาบน้ำให้ร่างกายสะอาดแล้วค่อยกลับมานอนข้างๆเจ้าเด็กแสบของเขา  ปลื้มขยับมาชิดตัวบอมแล้วขยับตัวบอมให้หันมาทางเขา

“อื้อ”บอมร้องออกมาเบาๆเพราะถูกกวนใจ

“ชู้ววว”ปลื้มกอดปลอบให้คนรักหลับไป  ด้วยร่างกายที่ชิดกัน แล้งบอมเองก็ขยับมาแนบชิดกับไออุ่นที่คุ้นเคย มันกับทำให้กระตุ้นอารมณ์คนที่ยังไม่หลับในตอนนี้

(แมร่งเอ้ย)ปลื้มคิดในใจเพราะตัวตนเขากับของบอมถูกันเข้าให้แล้ว ปลื้มมองบอมที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่ เขาก้มลงหอมแก้มบอมเบาๆ

“อื้อ”บอมเมื่อถูกกวนใจก็ร้องออกมานิดๆ มันก็ยิ่งกระตุ้นได้ดียิ่งขึ้น เพราะปกติ ปลื้มก็มักจะจัดการบอมเกือบทุกคืนอยู่แล้ว แล้วเป็นปลื้มเองที่ทนไม่ไหวเสียเอง เขาขยับตัวลุกขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกหมด

“เอาวะ ลักหลับเมียสักคืนคงไม่เป็นไรมั้ง”ปลื้มพูดออกมาเบาๆ แล้วเขาก็เปิดเอาผ้าห่มออก แล้วค่อยๆถอดเสื้อบอมออก บอมเองก็ยังไม่รู้สึกตัว มีเสียงอื้อๆ แบบโดนขัดใจอยู่บ้าง แต่ปลื้มก็จะปลอบจนเขาถอดกางเกงบอมออกหมด จนตัวทั้งคู่ตัวเปลือยเปล่าทั้งคู่  แล้วปลื้มก้ค่อยๆพลิกตัวบอมให้นอนหันตะแครงตัวไป แล้วเขาก็ซ้อนทางหลังแล้วค่อยๆทาเจลลงตรงส่วนอ่อนนุ่มระหว่างก้อนนิ่มสองก้อนที่มันอวบอิ่มจนปลื้มทนไม่ไหวก้มลงจูบซับที่ก้อนนุ่มทั้งสองข้างเบาๆ แล้งปลื้มก็ขยับตัวมาซ้อนหลังอีกแล้วค่อยยกขาบอมให้กว้างขึ้นโดยวางไว้ข้างหน้าตัวบอมแล้วเขาก็เอาตัวตนที่มันแข็งขืนก่อนหน้านี้แล้วมาสอดใส่เข้าไปทันที

“อื้อ....”เสียงร้องครางออกมา แล้วงบอมก็เหมือนจะเกิดคววามรู้สึกบางอย่างเหมือนอยากจะลืมตาตื่นแต่ก็ยังไม่ตื่น ปลื้มชะโงกหน้ามองแล้วยกยิ้มนิดๆ เพราะบอมไม่ได้ตื่น  ปลื้มขยับตัวตนเข้าออกพร้อมกอดบอมไปด้วย

“ซี๊ด....”เสียงครางของปลื้มดังขึ้นแผ่วๆ เพราะส่วนอ่อนนิ่มของบอมมันรัดเขาเข้าแล้ว ปลื้มเองที่พยายามจะทำแค่เบาๆกลัวคนรักจะตื่นแต่แล้วเขาเองก็ไม่ไหว เขาเร่งจังหวะขึ้น จนบอมเองที่เริ่มรู้สึกตัวก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ความจริงเขาก็รู้สึกตั้งแต่ตอนที่โดนสอดใส่ตั้งแต่ทีแรกแล้ว แต่ด้วยความง่วงเลยไม่อยากลืมตาเพรารู้ว่าคนที่ทำเขาได้แบบนี้ก็มีเพียงคนเดียวก็คือคนรักของตัวเองนั่นเอง

“พี่…ปลื้ม”บอมเรียกชื่อเสียงกระเส่า จากความเสียวซ่าน

“ชู้วววว นอนครับคนดีของพี่”ปลื้มปลอบแต่ใครมันจะหลับลง บอมเอี้ยวหน้ามองปลื้มที่กำลังมองเขาอยู่ด้วย แล้วปลื้มก็ประกบจูบคนรักตัวเองทันที แล้วบอมก็จูบตอบต่างดุดดึงดุนดันเกี่ยวลิ้นเล็กสลับกันไปมา แล้วปลื้มก็ยังคงขยับเข้าออกตัวตนของตัวเองไม่ลดจังหวะลงเลย เสียงครางดังขึ้นพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นประสานเสียงกันไป แล้วปลื้มก็ขยับเปลี่ยนท่าของบอมใหม่ให้บอมหันหลังให้เขาแล้วเขาก็ขยับตัวตนเข้าออกไม่ลดจังหวะลงเลยสักนิด เขาเอามือกอดตรงหน้าอกบอมไว้เพื่อไม่ให้ตัวบอมล่วงลงนอนบนพื้นได้  ทั้งคู่ประกบจูบกันอย่างดูดดื่ม แล้วปลื้มก็เปลี่ยนท่าบอมให้อยู่ในท่าที่บอมนอนสบายขึ้น เขาให้บอมนอนอยู่ใต้ร่างเขจาแล้วก็ขยับดยกเร่งจังหวะจนถึงบทรักส่งท้าย ตัวบอมเองก็ขยับดยกขึ้นลงตามจังหวะแรงกระแทกไปด้วย เขากอดคนรักแน่นเมื่อถึงจัดที่ปลื้มใกล้ปลดปล่อย แล้วปลื้มก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับบอม ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหอบออกมานิดๆ แล้วปลื้มก็ก้มลงประกบจูบบอมอีกครั้งแล้วถอนปากออก

“ทำเมียตื่นเลย”ปลื้มพูดออกมา

“ถ้าพรุ่งนี้ไปทำงานไม่ไหว ต้องรับผิดชอบด้วย”บอมพูดออกมาแล้วปลื้มก็ก้มจูบปากอีกครั้ง แล้วพาบอมไปล้างตัวและกลับมานอนกอดกันบนที่นอนนุ่ม

“อ้าวพี่ฟอยด์มานอนที่หรอ”

“อืม”

“งั้นพรุ่งนี้ เดี่ยวตื่นทำข้าวเช้าให้นะ”

“ไม่ต้อง มึงจะลุกไหวหรอ”

“ไหวสิ แค่นี้เอง แต่เดี๋ยวนะ พี่ฟอยด์มานอนที่ไหนนะ”

“ห้องข้างๆ”

บอมถึงกับชะงัก

“เป็นอะไร”

“ก็เมื่อกี้เรา...เออเสียงมันจะดังมั้ยอะ”

“ผนังมันเก็บเสียงอยู่น๊า อายไม เรื่องปกติ”

“ก็ไม่รู้นี่ ปกติเราไม่เคยรู้ว่าเสียงเรามันจะดังออกไปมั้ย”

“ฮึๆ”

“ไม่ต้องหัวเราะเลย ตาแจ้งแบบนี้จะนอนไหม”

“งั้น ทำอีกรอบจะได้ง่วง”

“ไม่ต้องเลย หื่นไปแล้วนะ”บอมหยิกเข้าที่พุงปลื้มเบาๆ

“เดี๋ยวกูจัดตามจำนวนที่หยิก”

“หื่นวะ”

“ฮึๆ นอนๆ มากูเกาหลังให้”

บอมเลยขยับตัวเข้ามาอีก ปลื้มเลยเกาหลังบอมให้ สักพักบอมก็หลับด้วยความเพลิน แล้วปลื้มก็หลับตาม

 

......................................................

เช้าวันรุ่งขึ้น บอมก็ตื่นสายจนได้ บอมเดินออกมาจากห้องแล้วเจอฟอยด์เขาก็สวัสดีฟอยด์และพูดคุยกัน แล้ววันนี้ทั้งปลื้มและบอมก็หยุดงานเพราะวันนี้ปลื้มจะพาบอมไปส่งฟอยด์ที่บ้านด้วย    พวกเขาขับรถมาถึงบ้านฟอยด์ที่อยู่นอกเมืองก็อยู่คุยกันสักพัก บอมเองก็เข้าไปด้านในกับภรรยาฟอยด์ที่ชวนบอมไปต่อเล็บกัน บอมยิ่งชอบความสวยความงามเลยเข้าไปทำเล็บด้วยเลย ปลื้มกับฟอยด์ยังคงนั่งคุยกันที่หน้าบ้าน

“เมื่อคืนมึงไม่เกรงใจกูเลย”ฟอยด์พูดขึ้น  ปลื้มเองรู้ว่าเรื่องอะไร เขาก็ส่ายหน้านิดๆ

“ห้องกูเก็บเสียง มึงไม่ต้องแซว”

“กูว่าไม่เก็บนะ”

ปลื้มมองเพื่อนเขารู้ว่าเพื่อนอาจจะแกล้ง

“เสียงคนอาบน้ำสองรอบกูว่ามึงไม่น่ามาอาบดึกๆหรอก”ฟอยด์แซวขึ้น เขาลุกมาเข้าห้องน้ำพอดี ได้ยินเสียงอาบน้ำพอดี แล้วได้ยินเสียงบอมกับปลื้มคุยกันนิดๆ เพราะห้องน้ำมันติดกันแล้วผนังมันก็ไม่หนาด้วยเลยน่าจะได้ยิน  ปลื้มไม่พูดอะไร

“ก็อย่าว่า บอมมันน่าฟัดอะนะ กูเข้าใจวะเพื่อน”ฟอยด์แซวขึ้น

“มึงอย่าไปแซวมันละ กูขี้เกียจฟังมันบ่นกู”

“เออๆ กูรู้ เพราะเมื่อเช้าท่าเดินน้องมันก็ดูแปลกๆอยู่ฮ่าๆ เบาได้เบานะมึง เดี๋ยวเมียช้ำ”

ปลื้มไม่ตอบอะไร ไม่นานบอมก็เดินออกมาพร้อมกับภรรยาฟอยด์

“นี่ สวยมั้ย”บอมเอาเล็บมาโชว์ เขาเคลือบเหล็กสีใน มีกากเพชรตัวตุ๊กตาติดนิดๆ

“สวย”ปลื้มพูดบอก บอมยิ้ม

“เรื่องอวยเมียยืนหนึ่งเลยเพื่อนกู”ฟอยด์แซวขึ้น ต่างก็พากันหัวเราะแล้วก็ลากันกลับ ปลื้มพาบอมมายังสถานที่ที่หนึ่ง  นั่นคือสวนสาธารณะที่เขาเคยพาบอมมานั่งคุยตอนที่บอมยังเรียนอยู่ปีสี่ 

“มาตอนเย็นคนยังไม่มาเดินเล่นเลยอะ”บอมพูดขึ้นเขาเดินมากับปลื้มที่จับมือบอมไว้แล้วเดินมนั่งตรงทางลงแม่น้ำ ที่มีต้นไม้เป็นร่มเงา

“ร้อนมั้ย”

บอมส่ายหน้า

“อากาศเย็นดี”บอมตอบแล้วยิ้มหวานให้

“อะไรมันกัดกูวะ”ปลื้มพูดขึ้นแล้วเกาที่ต้นขาฝั่งข้างที่นั่งติดกับบอม

“อะไรกัดอะ”บอมขยับมามองแล้วเอามือช่วยเกา

“มึงล้วงดูให้หน่อย”ปลื้มพูดบอก บอมเองก็ล้วงในกระเป๋ากางเกงทันทีเพราะคิดว่ามีอะไรเข้าไปกัด ปลื้มแอบยิ้ม บอมล้วงเข้าไปในกระเป๋าเขาจับเจออะไรที่เป็นวงๆสักอย่าง แล้วบอมก็จับขึ้นมาดู แล้วมองหน้าปลื้ม ที่ยิ้มอยู่ แล้วจับแหวนในมือบอมมาถือไว้เอง

“ตัวแทนความรักของเรา อยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตของเราทั้งคู่นะ”ปลื้มพูดขึ้นแล้วจับมือบอมมาสวมแหวนเข้ากับนิ้วนางข้างซ้าย  บอมเริ่มเบะจะร้องไห้

“เราแต่งงานกันนะ”ปลื้มพูดขึ้น บอมก็สวมกอดปลื้มเลยทันที ปลื้มเองก็กอดตอบ พวกเขาสวมกอดซึ่งกันและกัน

“แต่งงานกันนะครับที่รัก”

“ได้ เราจะแต่งงานกัน”บอมตอบ แล้วทั้งคู่ก็กอดกันแน่น แล้วทั้งคู่ก็ละกอดจากกัน 

“ร้องไห้อีกแล้วเมียกู”

“ก็พี่นั่นแหละ มาเซอร์ไพล์อะไรกันตอนนี้อะ”

“ก็กูอยากพามาจุดที่เราน่าจะออกเดทกันตอนแรกไง”

“ใช่ที่ไหนละ ตอนนั้นแค่พี่น้อง”

“แต่วันนั้รที่มามึงงอนกูด้วย กูว่าตอนนั้นมึงน่าจะมีใจให้กูแล้วมั้ง”

“ขี้ตู่เถอะ”

“ฮ่าๆ เอาเป็นว่ากูหลงชอบมึงตั้งแต่ตอนนั้นเอง โอเคมั้ย”

บอมพยักหน้ารับ   แล้วพวกเขาก็นั่งเล่นกันสักพักก็พากันกลับวันนี้ปลื้มพาบอมไปบ้านตัวเองเพื่อบอกเรื่องเขาจะแต่งงานกับบอม ปลื้มกับบอมขอจัดงานแบบธรรมดาเพียงแค่คนในครอบครัวเท่านั้น ทุกคนก็ตามใจปลื้มและบอม

 

............................................

-บ้านบอม-

ช่วงเช้าที่พระอาทิตย์เริ่มขึ้น ปลื้มและบอมมาใส่บาตรที่หน้าร้านในตอนเช้า วันนี้เขาจัดงานแต่งเล็กในร้านขนมของแม่ ที่มีแค่ครองครัวปลื้มที่มาจากกรุงเทพตั้งแต่เมื่อวาน พวกเขาเริ่มทำพิธีเล็กๆ ตากับยายของบอมก็มาด้วย หลังจากตักบาตรเสร็จ ปลื้มและบอมก็มานั่งที่พื้นตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ที่มีแค่การแลกแหวนและก็ผูกข้อมมือเพื่อเป็นศิริมงคล พ่อแม่ปลื้มก็มีค่าสินสิดให้ทางครอบครัวบอมด้วย แม่บอมก็ยกให้ลูกทั้งสองคนหมด พอพิธีเสร็จก็กินข้าวด้วยกัน หลังจากนั้นก็เสร็จพิธี ครอบครัวปลื้มยังคงอยู่บ้านบอมอยู่อีกหนึ่งวันก็พากันไปเที่ยวทั้งสองครอบครัวเลย แม่ปลื้มกับแม่บอมสนิทกันมากเลยทำให้ต่างฝ่ายยังไม่อยากหกลับกันเลยทีเดียว เช้าวันต่อมาครอบครัวปลื้มต้องกลับ พร้อมกับปลื้มและบอมด้วย ต่างลากัน แล้วก็กลับกันเลย    

 

..........................................................................

หลังจากงานพิธีแต่งงานมาแล้ว ปลื้มกับบอมก็ซื้อคอนโดใหม่ที่ใหญ่กว่าที่เดิม ตอนแรกปลื้มจะซื้อบ้านแต่ที่บ้านเขาไม่อยากให้ซื้อให้มาปลูกใกล้กันแทน ปลื้มเลยเห็นตามกับครอบครัวเลยคิดว่าเขาจะขอเก็บเงินอีกสัก้อนหลังอายุเยอะกว่านี้ค่อยย้ายไปอยู่บ้าน และเวลานั้นเขาก็จะไม่ให้บอมมาทำงานแล้ว จะให้บอมอยู่บ้านเฉยๆเท่านั้น แต่ตอนนี้เขารู้ว่าบอมยังสนุกกับงานเลยให้บอมทำงานไปก่อน 

“ไงมึง แล้วน้องไม่มาหรอวะ”ปาร์ถามขึ้นเมื่อเห็นน้องชายมาทำงานคนเดียว

“ไม่มา ให้หยุดวันนึง”

“มึงก็เบาๆน้องหน่อย ไอ้นี่ กูรู้ว่าเข้าหอใหม่อีกรอบฉลองคอนโดใหม่ แต่มึงก็ไม่น่าเล่นน้องจนลุกไม่ไหว”

ปลื้มส่ายหน้าเอือมพี่ชายที่ชอบแซวเขาแต่เรื่องนี้

“ก็มันอดไม่ไหว พี่ลองมีเมียดูแล้วจะรู้”ปลื้มเลยพูดขึ้น

“โว๊ะ ยังโว้ย กูอยากใช้ความโสดให้นานกว่านี้”

“งั้นก็ยังไม่รู้ซึ้ง”ปลื้มพูดขึ้น 

“โด่  มีเมียแล้วคุยข่ม วะ ว่าแต่น้องมันลุกไม่ไหวจริงๆหรอวะ มึงก็เบาๆหน่อยกูกลัวน้องจะเครื่องพังนะมึง”

“มันได้เป็นอะไร วันนี้มันลาขอแต่งห้อง”

“อ้าวแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ทีแรกวะ”

ปลื่มส่ายหน้าอีกรอบ แล้วนั่งโต๊ะทำงาน แล้วเปิดคอมทำงาน

“ก็พี่คิดไปเองก่อนนะครับ”ปลื้มพูดตอบไป

“ก็ดีที่น้องไม่เป็นไร ว่าแต่ห้องเขาก็ตบแต่งสวยแล้วนี่หว่า”

“ไม่ถูกใจ”ปลื้มตอบ

“ทำไมวะ”

“พี่จำห้องนอนเก่าผมได้มั้ย”

ปาร์คพยักหน้าพร้อมหัวเราะออกมา

“นี่ผมกลับไปตอนเย็น ผมว่าห้องผทสีชมพูหมดชัวร์”

“อ่าๆ มึงสวยดี นอนสบายตาดีนะมึง”ปาร์คหัวเราะขำ เพราะเขาไปห้องปลื้มบ่อยๆ เจอบอมแต่งห้องเป็นสีชมพูหมดยกเว้นผนังห้องเท่านั้นเอง

“เออพี่ ผมลืม ไปญี่ปุ่นพรุ่งนี้ใช่มั้ย”

“เออดิ ว่าแต่มึงจะเอาอะไรของดีๆเยอะนะ”ปาร์คพูดถามขึ้นเขาหมายถึงพวกถุงยางอะไรแบบนั้น

“ไม่เอา ผมไม่ใช้”

“แหม่....พูดจริงตลอด แล้วมีอะไร”

“ไอ้บอมมันฝากมาว่าอย่าลืมของที่มันฝากพี่ซื้อด้วย”

“กูจำได้ คิตตี้สีชมพู”

“นั่นแหละมันอยากได้ แต่อย่าเอาตัวใหญ่มานะ”

“ทำไมกลัวแพงไง”

“เปล่า มันจะรกห้อง”ปลื้มพูดออกมา ปาร์คหัวเราะออกมา บอมฝากเขาซื้อตุ๊กตาคิตตี้ที่เป็นรุ่รที่เขาอยากได้ที่ไทยไม่มีรุ่นนี้   

“เท่าไรพี่ก็บอกมาผมจะโอนให้”

“ไม่ต้องกูจ่ายเอง”

“เดี๋ยวมันก็งอนพี่หรอก มันขี้เกรงใจพี่ก็รู้”

“กูมีวิธีน่าไม่ต้องห่วง”ปาร์คพูดขึ้นแล้วพวกเขาก็คุยเรื่องงานต่อแล้วพอเลิกงานก็แยกย้ายกลับห้องของตัวเอง และแล้วปลื้มก็กลับถึงห้องตัวเอง เขาดล่งใจที่ทุกอย่างยังเป็นแบบเดิมอยู่  แล้วเขาก็ไปเปิดประตูห้องนอนตัวเองเพื่อหาคนรักที่น่าจะอยู่ในนั้น

“สวยมั้ย”บอมที่รู้ว่าปลื้มเปิดประตูเข้ามาเลยพูดขึ้น  ปลื้มมองห้องแล้วก็ต้องยิ้มนิดๆกลัวเมียจะโกรธถ้าทำหน้าเฉยๆให้

“สวยดี”

“แข็งใจพูดเปล่า”

“เดี๋ยวๆ เมีย กูพูดจริง”

เขามองรอบห้องนอน มีแค่ผ้าม่านที่เป็นสีชมพูกลางๆไม่เข้มมาก แล้วที่นอนก็สีชมพูอ่อนไม่เข้มเหมือนที่นอนเก่า แล้วก็ถึงจุดพีคคือตีกตาเต็มหัวนอน

“บอม”

“ฮึ”

“กูขออย่านึงสิ”

“อะไร”บอมเรื่องหน้างอ คิดว่าต้องโดนรื้อแน่ๆ

“ตุ๊กตาอะ เอาแค่ตัวเดียวได้มั้ย เดี๋ยวฝุ่นเยอะมึงจะแพ้เอา”

“แต่ห้องมันไม่มีฝุ่นเลยนะ”

“ก้แล้วแต่นะ”ปลื้มขยับเข้ามากอดบอมเข้าชิดตัวแล้วก้มลงหอมแก้มทั้งสองข้าง

“ไม่ต้องมาทำแบบนี้เลย มีปัญหาอะไรกับตู๊กตาพวกนี้หาบอกมาสิ”บอมเริ่มจะงอแง เพราตั้งแต่ห้องเก่าเขายังไม่ได้เอามาเรียงสักทีเพราะหัวนอนทันแคบ แต่เตียงใหม่มันมีที่วางเยอะกว่าแล้วเตียงก็ใหญ่กว่าเก่าอีกด้วย

“ไม่ได้มีปัญหาครับเมีย”

แล้วปลื้มก็กดจูบที่ปากอิ่มอีกหนึ่งที พร้อมกับมองหน้าคนรักที่สบตากับเขาเช่นเดียวกัน แล้วปลื้มก็เอามือสอดเข้าไปในกางเกงตัวจิ๋วแล้งบีบก้อนนิ่มเบาๆพร้อมลูบไปมา

“พี่...ปลื้ม หยุดเลย”

ปลื้มยกยิ้ม

“ตกลงว่าไม่มีปัญยหาใช่มั้ย”บอมถามอีกครั้ง

ปลื้มพยักหน้าแล้วก้มลงมาหอซอกคอคนรักแล้วกระซิบที่หูเบาๆ

“แต่ถ้าตอนกูแระแทกมึงแรงๆแล้วตุ๊กตามึงกระเด็นตกมา ก็อย่าว่ากูแล้วกัน”

“คนบ้า จอมหื่น พอเลย”

แต่ไม่ทันได้พูดพร่ำทำเพลง ปลื้มก็อุ้มบอมมานอนลงบนที่นอนแล้วจัดการฟัดเมียอย่างโหยหาเป็นที่เรียบร้อยกว่าจะจบบทรักก็ราวๆห้าทุ่ม แล้วเป็นไปอย่างที่ปลื้มพูดตุ๊กตาที่เรียงรายไม่ว่าจะหัวเตียงและบนที่นอนกระเด็นไปทั่วห้อง ปลื้มพาบอมมาล้างตัวก็พสอุ่มก็มามองผลงานรอบๆห้องแล้วมองหน้าเมียรัก

“ว่าไง จะเอาไว้มั้ยครับที่รัก”

“ไม่เอาไว้ก็ได้ พาไปกินข้าวเลย แล้วมาเก็บช่วยกันด้วย”

“โอเคครับผม”ปลื้มพูดบอกแล้วอุ้มบอมมานั่งกินข้าวมื้อเย็นในตอนห้าทุ่ม พอกินข้าวเสร็จก็มาช่วยบอมเอาตุ๊กตามาเก็บที่ชั้นในห้องอีกห้องนึงที่เป็นห้องนั่งลเนที่ปลื้มสั่งตู้ไว้เก็บของชอบของคนรักไว้นั่นเอง

แล้วการใช้ชีวิตของพวกเขาก็ยังคงดำเนินต่อไปด้วยความรักที่ทั้งคู่มีให้แก่กันตราบนานเท่านาน  แม้จะงอนกันบ้างแต่ก็เป็นสีสรรค์ในชีวิตเพราะอีกคนงอนอีกคนก็ง้อเก่ง  ง้อที่ไรพี่ปลื้มก็ได้เปรียบอยู่เสมอ  จนบอมเองก็ชอบงอนอยู่ซะด้วยเพราะง้อแต่ละทีก็เล่นเอาบอมลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียวนี่แหละชีวิตรักรสหวานของพวกเขาทั้งคู่ ที่ยังมีกันและกันตราบเท่าชีวิตที่พวกเขาจะคงอยู่บนโลกใบนี้

 

**จบบริบูรณ์** 

 

🙏 ขอบพระคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้แก่กันในผลงานทุกเรื่อง เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานนะคะท่านผู้อ่านทุกท่าน ขอฝากนิยายเรื่องต่อไป จะแต่งแนว18++++ สักเรื่อง ถ้าไม่ไหวจะกลับมาเขียนนิยายรักฟินเหมือนเดิม เจอกันใหม่เรื่องหน้าจ้าทุกคน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว