ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2564 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25
แบบอักษร

 

#จอมทัพ

“ก็ไปอยู่ห้องกูสิ่” เมื่อคนตรงหน้าพูดประโยคนี้ออกมาผมถึงกลับเปิดตาโตอย่างตกใจมองหน้ามันที่กำลังก้มหน้าอยู่ น่ารักไอสัส

“มึงพูดว่าอะไรนะ” ผมแกล้วทำเป็นไม่ได้ยินแล้วถามอีกครั้ง ใครจะคิดว่าคนตัวใหญ่ๆอย่างมันจะน่ารักขนาดนี้

“กูไม่พูดซ้ำ!” มันเงยหน้าขึ้นมาตวาดผม ดูสิหน้าแดงๆของมัน มันจะทำให้ผมหลงไปถึงไหนเนี่ยยย

“ไอวิน มึงอย่าน่ารักไปกว่านี้จะได้ไหมวะ” ผมเดินเข้าไปกอดมัน หอมแก้มแดงๆของมันแรงๆอย่างมั่นเขี้ยว

“อย่าไอจอมทัพ กูจะอ้วก” มันดันผมออก ผมจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆให้มัน

“ยังไม่หายแพ้ท้องอีกหรอวะ” ผมถามมันอย่างเป็นห่วง เพราะที่ผ่านมามันก็ไม่แพ้ท้องแล้ว แต่หลังๆมานี้มันเริ่มมีอาการแพ้ขึ้นมาอีก

“ไม่รู้ รู้แค่ว่าอยู่ใกล้มึงแล้วมันเบื่อขี้หน้ามึงจนจะอ้วกเลย” มันพูดออกมา เอาจริงดิเบื่อหน้าผมจริงดิ อาการแพ้ท้องหรอ

“ทำไมเป็นแบบนั้นละ” ผมถามออกไปด้วยสีหน้าที่กังวน

“ก็กูบอกอยู่ว่าไม่รู้!” ผมบอกอย่างหงุดหงิด

“แฮะๆ ขอโทษค้าบ” ผมขำแห้งให้ก่อนจะขอโทษมัน “ไปหาหมอไหม”

“อืมก็ดี แต่พรุ่งนี้นะ”

“อะ อืม” ผมตอบรับ ก่อนจะเดินไปทำงานต่อมันก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมจนผมต้องเดินไปลากมันไปนั่งที่ที่นอน

“นั่งก่อน อยากได้อะไรไหมเดี๋ยวกูเอามาให้” ผมถามออกไป พร้อมนั่งลงไปลูบท้องกลมๆของมัน ท้องกลมมากเลยละคิดแล้วลูกในท้องจะแข็งแรงไหมนะ

“ไม่อะ มึงอย่าลูบกูรู้สึกแปลกๆ” มันปฏิเสธ ก่อนจะจับมือผมที่ลูบท้องให้หยุด

“แปลกยังไงวะ” ผมถามอย่างสงสัย

“ไม่รู้ มันเอ่อ ชั่งแม่งเถอะไปทำงานไป” มันบอกก่อนจะไล่ผมให้ไปทำงาน ผมจึงทำตามอย่างว่าง่าย เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะเริ่มนั่งทำงาน แต่ก็แอบมองไอวินเป็นระยะ มันก็นอนเล่นโทรศัพท์จนผมหลับไป ผมจึงเลิกทำงานแล้วเดินไปที่เตียงก่อนจะล้มตัวนอนกอดมันจากด้านหลัง

.

.

.

.

#เมธาวิน

ผมลืมตาขึ้นมาก็เจออกคนที่ตัวใหญ่กว่านิดเดียวกอดอยู่ ผมเผลอหลับไปนานแค่ไหนนะ ก่อนพี่ผมจะขยับออกจากไอจอมทัพ หันไปมองที่ระเบียงห้องก็เจอกับแสงแดดอ่อนๆ เผลอหลับจนถึงเช้าเลยสินะ

“อื้อออ” ผมบิดขี้เกียจก่อนจะลุกเดินไปที่ห้องน้ำ จริงสิวันนี้ไอจอมทัพจะพาไอโรงพยาบาล งั้นก็ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เมื่อคืนลืมอาบ555

ผมเดินออกจากห้องน้ำก่อนจะเดินไปที่ประตูแต่ก็ต้องหยุดเพราะมีเสียงเรียก

“วิน มึงอยู่ไหน” ไอจอมทัพที่เหมือนจะพึ่งตื่นก็เรียกหาผม คงไม่เห็นผมนอนอยู่กับมัน

ผมจึงเดินเข้าไปที่ห้องนอน ก็เจอไอจอมทัพนั่งหน้าตื่นอยู่บนที่นอน

“เรียกกูทำไมวะ” ผมถามออกไป

“ก็ กูตื่นมาไม่เห็นมึงอะ” มันตอบด้วยเสียงงัวเงีย

“เห้อ ไอจอมทัพมึงอย่าเวอร์ได้ปะ!” ผมว่ามันพร้อมกับจิกตาใส่

“ไม่ได้เวอร์สักหน่อย” มันพูดเสียงเบา ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาผมไม่ค่อยชินกับหน้าหงอยๆมันเลยจริงๆ ผมจำได้นะว่าตอนมันจะเอาผมมึงต่อยผมด้วย พอเจอกันอีกทีมันก็เปลี่ยนจากคืนนั่นมาก พอรู้ว่าผมท้องก็เปลี่ยนไปอย่างที่เห็นนั่นแหละ

“กูจะไปอาบน้ำ มึงก็ด้วย” ผมบอกมันด้วยเสียงแข็ง

“โอเค แล้ว~” มันตอบก่อนจะ ลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์

“แล้วอะไร” ผมถามออกไปอย่างเบื่อหน่าย

“แล้วทำไมไม่อาบด้วยกันละ” มันพูออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ สายตายที่ดูหื่นกามมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไอจอมทัพ ไอส้นตีน” ผมด่ามันออกไปอย่างเหลืออด แต่หน้าผมกลับรู้สึกร้อน

“แหน่ะ หน้าแดงอ่าที่รัก มามะอาบน้ำกัน” ผมที่เห็นหน้าที่แดงเพราะความเขิน มันก็ล้มผมขึ้นมา ทำให้ผมหน้าร้อนขึ้นมากกว่าเดิม แดงกว่าเดิมแน่ๆ

“มึง!!” ผมชี้หน้าจะด่าแต่คิดไม่ออกว่าจะด่าอะไร ก็มองเขม็งมันอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะรีบเดินกลับห้องตัวเอง

“ไปไหนที่รัก มาอาบน้ำด้วยกันก่อนสิ ผัวคนนี้จะถูหลังให้” เสียงที่ล้อก็ดังตามหลังมา

“ที่รักพ่อมึงอะ!!” ผมตะโกนด่ากลับไป ก่อนจะเปิดประตูเดินออก

ปัง!!!!เสียงปิดประตูดังลั่น เพราะใช้แรงทั้งหมดปิด

 

 

“หื้ยยย คนเหี้ยอะไรวะหน้าดาน ไอเหี้ย ไอสัส ไอหื่นเอยยย ใครได้มึงเปิดผัวโคตรโชคร้ายยย!!” ผมด่าออกไป ทั้งโมโห ทั้งอาย ทั้งเขิน ใช่ครับเขิน มีใครที่ไหนมาชวนผู้ชายด้วยกันอาบน้ำ

“อย่านะมึง! ให้กูคลอดลูกก่อน กูจะนัดต่อยกับมึงแม่งไอหั_ค_ยยยย”

“หื้ยยย!!” ผมหายใจเข้าออกจนร่างสั่นเพราะความโมโห

 

 

 

1 ชั่วโมงผ่านไป

 

หลังจากผมยืนด่าไอจอมทัพจนหายโมโห ก่อนเข้าไปอาบน้ำใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ จนออกมาแต่งตัวผมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่มากแบบมากๆๆ และใส่ฮูดตัวใหญ่ราคาแพงใส่ทับ กางเกงก็เลือกเป็นกางเกงผ้าที่ใส่สบายขากว้าวสีดำ แล้วใส่เครื่องประดับเล็กๆน้อยๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ผมหันไปมองประตูที่มีเสียงเคาะดังขึ้น ก่อนจะถูกเปิดออก มีไอจอมทัพเดินเข้ามาผมใช้เวลามองเสื้อผ้าที่มันใส่ ชุดสูท? ไปโรงพยาบาลใส่สูตรแล้วตัดมาที่กูชุดเหมือนเด็ก

“มองอะไร แล้วมึงแต่งอะไรเยอะแยะวะเนี่ย” ผมถาม ก็จะมองชุดที่ผมใส่

“เยอะที่ไหนวะปกติเถอะ” ผมตอบกลับไปด้วยเสียงที่ไม่พอใจ “ดูตัวเองด้วยใส่สูท?”

“ก็สูทไง กูไม่มีชุดที่สุภาพแล้วนอกจากเนี่ยแหละ” มันตอบก่อนจะมองชุดที่ตัวเองใส่

“ถอดสะ เดี๋ยวใส่ชุดกู” ผมบอกออกไป

“ถอดอะไร” มันถามอย่างสงสัย” ผมจึงเดินไปแกะกระดุมก่อนจะกระชากชุดที่ใส่ออก มันตกใจกบการกระทำของผมจนหน้าเหวอ

“เดี๋ยวๆ มึงใจเย็นวิน กูถอดเองๆ” ไอจอมทัพร้องออกมา

“รีบไปเดี๋ยวกูเลือกชุดให้” ผมจึงเดินไปเลือก็เสื้อเชิ้ตเเขนยาวกับเสื้อฮูด

“อะ รีบใส่” ผมยื่นชุดให้มันที่ยืนเปลือยกายอยู่ ไอสัส จะถอดหมดที่ผมวะเนี่ย

“ถอดกางเกงทำไม ใส่ตัวเดิม” ผมบอกมันก่อนจะหันหน้าหนี หน้าร้อนอีกแล้วว

“โอเค รอแป๊ปนะ” มันตอบ ก่อนจะใส่ชุด

“เสร็จยัง”

“อื้อ” ผมจึงหันไปมอง เออ ดีกว่าชุดเมื่อกี่ ผมจึงค่อยๆมองตั้งแต่หัวจรด~ ไอเหี้ยแล้วทำไมไม่ใส่กางเกงวะ

“ไอสัส! เเล้วกางเกงทำไมไม่ใส่” ผมรีบปิดตาด่ามันทันที

“แฮะๆ ลืมอะ” ยังจะมาขำอีกไอเวรเอยยย

 

 

หลังจากที่จับไอจอมทัพแต่งตัวเสร็จผมก็ลงไปทานข้าว ทานเสร็จมันก็รีบพาผมไปโรงพยาบาลทันที พอถึงก็ตรวจร่างกายผมก่อนคุณหมอจะใสห้ขึ้นเตียงไปอัลตราซาวด์ตรงดูเด็กๆในท้อง ครั้งก่อนได้ลูกผู้ชายหนึ่งคนอีกคนไม่รู้ จึงจะมาดูเพศของอีกคน

“แฝดชายทั้งสองคนค่ะ” คุณหมอบอกก่อนจะยิ้มให้

“ลูกผมเป็นผู้ชายทั้งสองคนหรอครับ” ไอจอมทัพที่ยืนอยู่ข้างๆถามขึ้นด้วยเสียงที่ตื่นเต้น

“ใช่ค่ะ” คุณหมอยิ้มให้

“เอ่อ คุณหมอครับคือขอถามได้ไหมครับว่าทำไมอาการแพ้ท้องของผมยังมีอยู่อีก แถมยังแปลกอีกด้วย” ผมถามออกไปด้วยความสงสัย

“ปกติค่ะ บางคนแพ้ท้องถึงแปดเดือนเลยละคะ”

“หรอครับ”

“แล้วที่คุณวินว่าแปลก มันแปลกยังไงค่ะ”

“ก็~ ผมเบื่อหน้ามันจนจะอ้วกเลยละครับ แต่ก็เป็นบางเวลา” ผมบอกก่อนจะชี้หน้าไอจอมทัพตอนที่บอกว่าเบื่อ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อาการแบบนี้หลายคนก็เป็น บางคนถึงขั้นเหม็นกลิ่นสามี แต่ดีนะคะที่คุณวินแค่เบื่อหน้า ไม่อย่างนั่นคุณสามีคงเศร้าแน่เลย” คุณหมอบอกอย่างยิ้มกริ่ม

“อ่อครับ”

“นี่คะ ยาบำรุงครรภ์ทางหลังอาหารนะคะ” คุณหมอยื่นยามาให้ผม

“ขอบคุณครับ” ผมรับมาก่อนจะขอบคุณ “งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” คุณหมอบอก ผมจึงเดินออกมามีไอจอมทัพเดินตามมาติดๆ

“วินไปห้างก่อนได้ไหม กูอยากซื้อของ” ไอจอมทัพพูดขึ้น

“อื้ม” ผมตอบมันกลับไป

 

 

ห้างสรรพสินค้า

เมื่อมาถึงผมก็เริ่มหิวขึ้นมา ไอจอมทัพเลยพาทานอาหารก่อนจะไปซื้อของ ใช้เวลาไม่นานก็ทานเสร็จ ไอจอมทัพเลยพาไปซื้อของ

“มาซื้ออะไรวะ” ผมถามมัน ก่อนจะเดินดูของต่างๆ ที่วางอยู่บนชั้น

“ก็มาซื้อของใช้ของลูกไง” มันตอบก่อนจะเดินนำไป อะไรของมันวะไม่เห็นที่บ้านหรือไงว่ามันเยอะแล้ว

“เดี๋ยวๆ มันจะซื้อไปทำไมเยอะแยะลูกยังไม่คลอดเลย” ผมรีบเดินตามก่อนจะจับมันไว้

“เออน่า ไหนๆก็ออกมาแล้วเดินดูนิดหน่อยก็ได้ ถือซะว่าออกมาเที่ยว” มันหันมาตอบผมก่อนจะลูบหัวผมเบาๆ

“อย่ามาลูบนะ! เห็นไหมเสียทรงหมดเดี๋ยวสาวๆก็หายหมดหื้ยยย” ผมพูดก่อนจะมองเขม็งมัน มันก็ยิ้มให้

“หายก็ดี เพราะมึงเป็นของกู”พูดจบมันก็เดินออกไป

ฉ่า!!! เหมือนหน้าจะไหม้เลยแม่งร้อนสัสๆ ผมรีบเอามือตีหน้าเรียกสติ ก่อนจะวิ่งตามไปด่ามัน

“ไอสัส กูไม่ใช่ของมึง!” ผมโวยวายใส่มัน แต่มันก็ยังยิ้มก่อนส่ายหน้ามองมาอย่างเอ็นดู อย่ามามองกูแบบนี้!!!!!!

มันไม่สนเดินไปดูของต่างๆ มีผมเดินหน้าบุญไม่รับอยู่ข้างๆ เดินเลือกของต่างๆ จนผมเดินเดินไม่ไหว มันเลยหยุดเลือกแล้วไปจ่ายของ ก่อนจะมาพยุงผมให้เดิน

“ไหวไหม” มันหันมาถามผม

“หึ” ผมส่ายหน้าปฏิเสธ

“งั้นไปไปนั่นที่ร้านไอศกรีมก่อนเนอะ” มันบอกก่อนจะพาผมเดินตรงไปที่ร้านไอศกรีมชื่อดัง

“รับอะไรดีค่ะ” มีพนักงานมาถาม

“เอาเป็นสตอเบอร์รี่ซุปเปอร์ซันเดย์ครับ” ผมเห็นไอจอมทัพไม่เลือกอะไรจึง สั่งของตัวเองไป

“เอาเป็นสองที่ครับ” ไอจอมทัพหันไปบอกพนักงาน

“โอเคค่ะ” พนักงานเดินออกไป

“เป็นไงบ้าง” ไอจอมทัพก็ถามขึ้นมา

“นั่งสักพักก็ดีขึ้นแหละ”ผมบอกมัน จากนั่นผมกับมันก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกจนไอศกรีมมาเสริฟ ผมก็นั่นทานอย่างเงียบๆ

 

“อ้าว~ ไอจอมทัพมาทำอะไรที่นี่วะ” เสียงบุคคลที่สามดังขึ้น ผมจึงหันไปตามเสียงก็เห็นคนชื่อคินที่เคยเห็นตรงบันไดหนีไฟที่อยู่กับคุณมิ้นตอนนั้น

 

 

 

#ที่ว่าใครได้พี่คงโชคร้าย น้องแหละลูกที่ได้พี่เขาเป็นสามีอะ^-^

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาา

ติชมกันได้นะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว