facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

Chapter 1 : พบเธอเลยเจอช็อกโกแลต

ชื่อตอน : Chapter 1 : พบเธอเลยเจอช็อกโกแลต

คำค้น : ความรัก หวานใจ คอเมดี้ หมอ น่ารัก หัวใจ กุ๊กกิ๊ก หวานแหวว ขอฝากหัวใจไว้ใกล้คุณหมอ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 72

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2564 01:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 : พบเธอเลยเจอช็อกโกแลต
แบบอักษร

Chapter 1 

พบเธอเลยเจอช็อกโกแลต 

 

  

ภายในห้องนอนโทนสีขาวสว่าง ตัวฉันที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียงต้องตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดแปลบหน่วงๆ ที่ช่องท้องอีกตามเคย อาการแบบนี้เริ่มเกิดขึ้นมาสักระยะหนึ่งแล้ว

 

 

               ยิ่งพอช่วงไหนที่ฉันเป็นประจำเดือนก็มักจะปวดท้องหนักๆ แบบนี้ทุกที จนปาหนันเพื่อนกระทิงร่างดำล่ำของฉันที่เป็นพนักงานร้านตัดเสื้อชื่อดังในตัวจังหวัดมาคอยพูดกรอกหูอยู่ทุกวี่ทุกวัน

 

 

               นางบอกให้ฉันระวังเอาไว้ มัวแต่อายไม่ยอมไปตรวจ บางทีอาจยังไม่รู้ตัวว่ามดลูกกำลังจะพัง จะฝ่อ จะหมดอายุ 

  

               โอ๊ย...นังเพื่อนบ้าดูมันพูดเข้าสิ! มีแต่จะคอยซ้ำเติมกัน มาทำให้ฉันเริ่มคิดมากจนยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ 

 

 

               ที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดไม่กล้าไปตรวจภายในก็เพราะว่าฉันอายเนี่ยแหละ แต่พอความอดทนเริ่มหมดลง

 

 

               ฉันเลยต้องยอมตัดความอายออกไป เพราะในใจมันชักเริ่มกลัวจะเป็นหนักขึ้นมา ยิ่งอาการปวดท้องหน่วงๆ ลามไปถึงแถวนั้นนี่มันชักเริ่มทรมาน จนนับวันยิ่งปวดมากขึ้นเรื่อยๆ  

 

 

               ไม่รู้คบเพื่อนกะเทยชื่อจริงเดิม(สมัยเด็กชายหัวเกรียน)ว่ากระทิงอย่างนังปาหนันเป็นเพื่อนสนิทนี่มันยังมีประโยชน์อยู่ไหม ถามอะไรอย่างลูกผู้หญิงกับมันก็เหมือนจะรู้ไม่จริง ดีแต่ขู่กันไปวันๆ มันน่านัก

 

               พอเริ่มทำใจได้ฉันเลยต้องยอมลืมความอายเก็บเอาไว้ก่อน 

  

              เช้าวันรุ่งขึ้นฉันพาสาระร่างของตัวเองมาตรวจที่โรงพยาบาลเอกชนในตัวจังหวัด ก็จริงอย่างที่ปาหนันมันบอก เพราะถ้าอาการเริ่มหนักกว่านี้เดี๋ยวจะแย่เอา    

 

 

               ตอนแรกฉันว่าจะไปตรวจที่โรงพยาบาลของจังหวัดใกล้เคียงกันเพราะจะได้ไม่มีใครรู้ แต่คิดไปคิดมาถ้าเกิดหมอนัดครั้งต่อไปก็จะยุ่งยากเข้าไปอีก

 

 

               ได้ตรวจที่ใกล้ๆ เป็นโรงพยาบาลแถวบ้านก็น่าจะสะดวกกว่า ที่สำคัญไม่ต้องรบกวนให้คนอื่นนั่งรถไปเป็นเพื่อนไกลๆ ด้วย

 

 

               เพื่อนอยู่ใกล้กันก็ไม่ค่อยมี เพราะทุกคนต่างก็มีงานประจำทำ ได้ไปอยู่ที่อื่นๆ กันหมด เหลือก็แต่เพื่อนอย่างปาหนันที่อยู่จังหวัดเดียวกันนี่แหละ

 

 

               ซึ่งมันเองก็มีการมีงานทำเช่นกัน ต่างกับฉันที่ตอนนี้ยังคงล่องไปลอยมา ว่างง่อยๆ งานการไม่ยอมทำ

 

 

               ก็ได้แต่หวังว่าอย่าเจอคนรู้จักที่นี่เลยเชียว ถ้าต้องบอกว่าแวะมาตรวจภายในก็กระดากปากยังไงอยู่ แบบว่ามันน่าอายจริงๆ

 

 

               ฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องตรวจเพื่อรอเจ้าหน้าที่เรียกเข้าไปพบหมอในห้องอย่างใจจดใจจ่อ เพราะเพิ่งเคยมาตรวจภายในกับเขาครั้งแรก

 

           ตื่นเต้นมากจนไม่คิดว่าจะมีอาการนั่งไม่ติดเก้าอี้ได้ขนาดนี้ 

  

               แต่ก็ยังถือว่าโชคดีเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ฉันถามกับเจ้าหน้าที่หน้าห้องไว้แล้ว ค่อยโล่งใจหน่อยที่คุณหมอเป็นผู้หญิง อย่างน้อยก็จะได้.ไม่รู้สึกเขินหรืออายมากจนเกินไป

 

 

               พอถูกเรียกชื่อให้เข้าไปในห้องตรวจ ใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มือไม้มันสั่นไปหมด กลิ่นฉุนและบรรยากาศของโรงพยาบาลชวนให้เวียนหัวอย่างบอกไม่ถูก จนเมื่อเดินเข้าไปภายในห้องตรวจก็ต้องตกใจจนหน้าแทบชา

 

               ไหนเจ้าหน้าที่หน้าห้องบอกว่าเป็นคุณหมอผู้หญิงไง?  

  

               แต่ทำไมกลายเป็นหมอผู้ชายไปได้ ดูแล้วท่าทางยังหนุ่มอยู่เลย อายุน่า จะยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ

 

 

               ในใจเริ่มลังเลที่จะให้เขาเป็นคนตรวจขึ้นมาทันที อย่างน้อยถ้าเขาดูมีอายุมากกว่านี้ก็คงจะดี

 

 

               "เชิญนั่งก่อนครับ เดี๋ยวหมอจะขอสอบถามอาการเบื้องต้นของคนไข้ก่อนเริ่มตรวจนะครับ"

 

 

               ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตามคำเชิญของคุณหมอหนุ่มที่กำลังยืนถือเอกสารอยู่ฝั่งตรงข้าม คาดว่ากระดาษในมือน่าจะเป็นรายละเอียดข้อมูลของฉัน

 

 

               รูปร่างสูงโปร่งและช่วงไหล่กว้างนั้น อยู่ในชุดกาวน์ขาวสะอาดที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนลายตารางกิงแฮมไว้ด้านใน

 

 

               ดวงตาคมกริบบนใบหน้าขาวใสจนเห็นรอยคล้ำจางๆ ที่ใต้ตาจนตัดกับริมฝีปากสีเชอรี่ของเขา

 

 

 

               เล่นเอาทำฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มันทั้งตื่นเต้น และน่าอายในเวลาเดียวกัน 

 

 

               "เอ่อ...ไม่ใช่คุณหมอผู้หญิงเหรอคะ? ก่อนตรวจแบบว่า ฉัน..ถามคุณเจ้าหน้าที่หน้าห้องไว้แล้ว"

 

 

               "หมอชลันดีท่านมีธุระด่วนครับ ผมมารับเคสแทน คุณเนลาดาไม่ต้องกังวลนะครับ ทำใจให้สบาย"

 

 

               "อ้อ…ค่ะ"

 

 

               ขอมุดดินหนีไปเลยได้ไหม 

  

               ใจก็อยากจะเถียงว่านี่มันตรวจภายในนะคะคุณหมอ ต้องมาเปิดให้ดูต่อหน้าคุณหมอที่ทั้งหล่อ ทั้งดูดีแบบนี้ จะไม่รู้สึกอาย และประหม่าได้ยังไง

 

 

               ยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน พยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาคงจะชินกับการเห็นมา เยอะแล้ว มั่นหน้าไว้อย่าไปอาย ดูสิ! ขนาดเขายังทำเฉยๆ ได้เลย

 

 

               "รบกวนตอบคำถามก่อนตรวจด้วยนะครับ ขอให้ตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่ต้องอายนะครับ"

 

 

               "ได้ค่ะ"

 

               เอาวะไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว 

  

               อย่าไปอายเพราะเห็นว่าเขาหล่อและดูดี ด้านๆ เข้าไว้ เพราะถ้าไม่ตรวจเกิดมารู้ทีหลังนี่อาจจะตายเพราะสายเกินไปได้     

 

 

               "จากข้อมูลคุณเนลาดายังไม่มีบุตรนะครับ"

 

 

               "ใช่ค่ะ"

 

               ถ้าหมอก็ยังโสดเหมือนกันมาจีบฉันได้นะคะ 

 

               อยากบอกออกไปแบบนั้นจริงๆ เพราะเห็นหน้าเขาแล้วเหมือนจะเกิดความรู้สึกตกหลุมรักขึ้นมา

 

 

               "คุณเนลาดายังคงมีสัมพันธ์ทางร่างกายกับคนรักอยู่ใช่ไหมครับ?"

 

 

               "คะ?" ฉันตอบทวนไปเพราะไม่แน่ใจในคำถาม

 

 

               "เวลามีเพศสัมพันธ์กับแฟนมีอาการผิดปกติอะไรไหมครับ? อย่างเช่นเจ็บหรือปวดบริเวณท้องน้อย"

 

 

               ดูท่าทางหมอจะเข้าใจว่าฉันตอบรับ ถึงได้ถามยิงตรงมาแบบนี้ เข้าใจผิดแล้วนะคะคุณหมอ

 

 

               ฉันตอบไปว่า 'คะ' เพราะไม่แน่ใจในคำถาม ไม่ใช่ 'ค่ะ' ที่ตอบรับ

 

 

               "มะ…ไม่ค่ะ"

 

 

               "โอเคครับ เบื้องต้นไม่มีอาการเหล่านี้ มีแต่ปวดท้องช่วงก่อนหรือระหว่างมีรอบเดือนอย่างที่แจ้งไว้นะครับ"

 

 

               "เอ่อ...หมอคะ ฉันน่ะ...คือว่าฉัน...หมายถึงว่ายังไม่มีแฟนค่ะหมอ ละ..แล้วก็ ฉันยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ด้วยค่ะ"

 

 

               พูดผิดๆ ถูกๆ บอกไปก็รู้สึกอาย แต่จะไม่บอกเขาก็ไม่ได้ด้วย ฉันอยากเอาหน้าซุกมือตัวเองเพื่อหนีจากความเขินในตอนนี้เหลือเกิน 

 

 

               ถึงจะพยายามปั้นหน้าให้นิ่ง และยิ้มเรียบๆ แต่มือทั้งสองข้างนี่ขยุ้มจิกกระโปรงบนหน้าขาจนเกร็งไปหมด

 

 

               "ขออภัยครับ" เขาพูดกลับมาเชิงขอโทษกลายๆ พอฉันบอกแบบนั้นออกไป ดูเหมือนว่ามันจะพลอยทำให้เขาเริ่มเขินไปด้วย

 

 

 

 

               "ไม่เป็นไรค่ะ"

 

 

               ควรให้อภัยใช่ไหม? คนอะไรไม่รู้ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกถึงแรงดึงดูด 

 

 

               "ผมขอถามอาการเบื้องต้นใหม่อีกครั้งนะครับ"

 

 

              "ดีค่ะ"

 

 

               ตอนนี้หน้าของคุณหมอหนุ่มเริ่มกลายเป็นสีแดงทีละนิด จากที่ก่อนหน้านี้ยังดูขาวซีดอยู่เลย

 

 

               เขาคงจะเขินจริงๆ นั่นแหละ แต่จะว่าไปคนที่ต้องอายมันควรจะเป็นฉันไม่ใช่เหรอ ที่ต้องมาเปิดใจพูดอะไรส่วนตัวแบบนี้  

 

               คุณหมอคะคุณจะรู้ตัวเองไหมว่าคุณน่ะหน้าแดงลามไปจนถึงใบหูแล้ว 

  

               ในระหว่างที่ปรึกษากัน ฉันเองก็พูดติดขัดอยู่นั่นแหละ มันทั้งเขินทั้งอาย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีมากๆ กับคุณหมอหนุ่มตรงหน้า  

 

 

               ทั้งที่ดูแล้วเขาเองก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลยนอกจากสีหน้าที่พยายามทำให้ดูเรียบเฉย

 

 

               แต่ฉันก็สัมผัสได้ว่านี่แหละเป็นการอายในแบบของเขา ไม่รู้ทำไมเห็นแล้วนึกอยากจะแกล้งเขาขึ้นมาทันที

 

 

               ได้แอบลอบมองเขาเป็นพักๆ ก็รู้สึกใจมันเริ่มสั่นแปลกๆ 

 

 

               แต่หลังจากตรวจเสร็จ ฉันก็หมดอารมณ์อยากแกล้งไปโดยปริยายเพราะเริ่มเครียดที่ผลออกมาว่าตัวเองเป็นช็อกโกแลตซีสต์

 

               ถึงจะไม่ได้เป็นก้อนใหญ่เท่าไร แต่ก็ต้องมาโรงพยาบาลตามที่หมอนัดเพื่อตรวจภายในอย่างสม่ำเสมอ

 

               พอกลับถึงบ้านจิตใจมันห่อเหี่ยวลงทันที เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ที่ต้องมา ป่วยตั้งแต่อายุยังน้อย

 

 

               ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเอง กดเลื่อนหาชื่อที่หน้าจอแล้วต่อสายโทรหาปาหนันทันที

 

 

               ที่นึกถึงเพื่อนเป็นคนแรกก็เพราะอยากหาคนคอยปรับทุกข์เพื่อระบายความเครียดที่หนักใจอยู่ตอนนี้

 

 

               ("ว่าไงแก")

 

 

               "นังหนัน ฉันไปตรวจมาแล้ว" ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

 

 

               ("เล่ามาตกลงเป็นไง เสียงห่อเหี่ยวเชียว ไปตรวจเจอโรคมดลูกเหงาเพราะไร้ผัวมาทั้งชีวิตเหรอ?")

 

 

               "นังบ้า! ไม่ตลกนะเว้ย ฉันเป็นช็อกโกแลตซีสต์"

 

 

               ("ว้าย…นังเนย นั่นมันเรื่องใหญ่ของผู้หญิงอย่างเราเลยนะแก")

 

 

               ถ้าอยู่ในอารมณ์ปกติฉันคงเถียงกลับไปว่ากล้าพูดออกมาได้.ไงว่าผู้หญิงอย่างเราทั้งที่ตัวเองไม่ใช่

 

 

               "มันก้อนยังไม่ใหญ่ หมอบอกว่าไม่ต้องผ่า แค่กินยารักษาไปก่อนไม่ให้ มันโตขึ้น"

 

 

               ("แต่เอาจริงมันก็น่ากลัวนะเนย พี่ที่ร้านฉันนางก็เป็นโรคเวรนี่ แต่งงานมาก็มีลูกยากอีก ปล่อยไม่คุมมาสองปีแล้วยังไม่มีลูกเลย บ่นทุกวันทั้งที่นางบอกผัวนางขยันดื๊อดือดื๊อดื่อกับนางมาก")

 

 

               "จริงเหรอ? แล้วถ้าฉันแต่งงานไปก็ต้องมีลูกยากสิ"

 

 

               ("ก็รีบหาผู้สิ อายุแกยังน้อยอาการยังไม่ร้ายแรงไม่ใช่เหรอ ไปโรงพยาบาลก็หาจับหมอหล่อๆ สักคน ฮิฮิ")

 

 

               "ก็อยากจะจับอยู่หรอก เขามาเห็นภายในฉันหมดแล้วเนี่ย หล่อด้วยอยากได้อยู่" ฉันตอบเพื่อนปัดๆ แก้เซ็งไปงั้น เพราะไม่อยากเครียดไปกว่านี้

 

 

               ("นี่ฉันพูดเล่นนะนังเนย ว่าแต่อะไรยังไงเหลามาเลย! เทยอยากฟัง") ต่อมขี้เผือกของเพื่อนกระทิงเริ่มทำงานแล้วสิ

 

 

               "ก็หมอที่ตรวจฉันไง เป็นผู้ชายแถมหล่อด้วย ผิวนี่ขาวยังกะหยวก ฉันเห็นแล้วยังเขินเลย ตอนหมอตรวจอะ อายแทบแย่ เขาเห็นตรงนั้นของฉันหมดแล้วแก ไม่เคยมีใครได้เห็นเลยนะ ฮือออออ"

 

 

               ("แต้มบุญสูงมากนังเนย หมอชื่ออะไรไหนบอกมา หนันจะสั่งสแกนกรรมประวัติ") เรื่องยัดผู้ชายให้เพื่อนนี่มันไม่เคยพลาดจริงๆ          

 

 

               "ชื่อหมอชานนท์ นามสกุลไม่แน่ใจแก เป็นหมอสูติประจำโรงพยาบาลที่ไปตรวจนี่แหละ"

 

 

               ("งั้นชัวร์…คนเดียวกะที่พี่เจนไปตรวจแน่นอน ขนาดนางมีผัวแล้วยังเพ้อถึงหมอชานนท์คนนี้เลย")

 

 

               "จริงเหรอแก แบบนี้แกเงียบไปเลยนะ ห้ามบอกใครเรื่องฉันไปตรวจเด็ดขาด ฉันอาย! ห้ามปากสว่างด้วยปาหนัน พ่อแม่พี่น้องแกก็ห้ามบอกนะยะ"

 

 

               ที่ตกใจไม่ใช่เพราะพี่เจนเพื่อนร่วมงานของปาหนันมันรู้จักกับคุณหมอหรอก แต่ฉันไม่อยากให้.ใครรู้ว่าตัวเองไปตรวจภายในมานี่แหละเรื่องสำคัญ

 

 

               ฉันไม่ค่อยไว้.ใจปากนังหนันมันเท่าไร ถ้าไม่ห้ามไว้ก่อนเดี๋ยวคนจะได้รู้กันทั้งโลกเลยเชียว

 

 

               ("เออๆ แต่จะสืบเพิ่มให้นะ เอาข้อมูลเบื้องต้นไปก่อน คนนี้เด็ดจริงเพราะพี่เจนแกเจาะข้อมูลมาแล้ว ทั้งหมอทั้งพยาบาลสาวๆ ที่นั่นกรี๊ดกร๊าดกันเต็ม แต่หมอนนท์ของแกยังโสดนะ จบเฉพาะทางจากต่างประเทศมาด้วย ได้เป็นผู้เป็นพ่อของลูกนี่บุญหล่นทับมากแก")

 

 

               "แต่ดูเขาท่าทางเป็นคนนิ่งๆ ผู้ชายแบบนี้เข้าถึงยากมากอะแก เป็นเกย์หรือป่าวก็ไม่รู้"

 

 

               ("ไม่ใช่ย่ะ เส้นสายทางนี้ฉันเยอะ ไม่เคยเห็นประวัติของหมอเขา โพรไฟล์เลิศมากขนาดนี้ก็ต้องลองนะ แกก็ไม่ได้ขี้เหร่สักหน่อย ขาวอวบหน้าเด็ก มีของก็ต้องใช้.ให้เป็นประโยชน์.สิ ไปตรวจก็หยอดเขาบ่อยๆ จับให้อยู่หมัดเลยแก")

 

 

               "นังปาหนัน ฉันเป็นผู้หญิงนะ แกนี่มายุเพื่อน"

 

 

               ("งั้นก็แล้วแต่ แกมันอยู่สถานะเลือกได้เหรอ แฟนก็ไม่มี มดลูกก็ใกล้เจ๊ง รังไข่ก็แห้งเหงาเฉาแน่ๆ อีกหน่อยอายุมากขึ้นคงมีลูกยากกว่าตอนนี้อีก นี่ถ้าได้ผู้เป็นคุณหมอนะแก คุ้มกว่านี้ไม่มีแล้ว มีคนดูแลใกล้ชิดแถมได้ลูกได้หายป่วยอีก คิดสิคิดชะนี แค่นี้ก็ต้องให้กะเทยสอน")

 

 

               "นังหนันมดลูกฉันยังอยู่ มันไม่ได้เจ๊ง!"

 

 

               ("แต่ก็ไม่เคยได้ใช้งานจริง")

 

 

               "นังหนัน!"

 

 

               ("เออไม่แซวแล้ว ฮิฮิ นัดเมื่อไหร่ก็หยอดๆ หมอไปเลย เชื่อฉันแล้วจะได้ผัว แค่นี้ก่อนนะ ลูกค้ามารอรับชุดแล้ว จะไปตรวจงานว่ามีแก้ไหม")

 

 

               "เออ!"

 

 

               ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูก ที่ฉันต้องหงุดหงิดเพิ่มมากขึ้นหลังจากคุยกับเพื่อนกระทิงเนี่ย แต่พอนึกแล้วก็อดเขินไม่ได้

 

 

               จะว่าไปนังหนันมันก็พูดถูก ฉันเองก็เหมือนจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้วนิดๆปกติที่โสดมานานขนาดนี้ไม่ใช่เพราะไม่มีคนมาจีบ แต่มันไม่เคยเจอคนที่แบบคิดว่าใช่จนทำให้ฉันสามารถใจเต้นแรงได้เลยต่างหาก   

 

 

               อีกอย่างเวลาอยู่กับเพื่อน และครอบครัว ชีวิตก็มีความสุขดีอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เหมือนทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป ฉันเองก็อยากจะมองเรื่องของอนาคตตัวเองให้มากขึ้น

 

 

               พอนึกถึงใบหน้าแดงๆ ของเขาในตอนนั้นทีไร หัวใจมันสั่นไหวทุกที แต่ถ้าเราเจอกันในสถานการณ์ที่ดีกว่านี้ก็คงดี

 

               เฮ้อ…คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้เพราะความอาย เมื่อนึกไปถึงตอนที่นอนให้หมอตรวจ 

  

To Be Continued 

 เพจ "เงียบๆ" ที่อาจจะไม่ค่อยมีอะไรของคนเขียน : ) 

www.facebook.com/sandsnowwrite 

Chocolate Heart มี E-Book ออกแล้วนะคะ SCAN QR ไปหน้า meb ได้เลยค่ะ 

^^ หากสนใจรูปเล่มทักที่เพจเลยค่ะ ฝากด้วยนะคะ : ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว