ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2564 17:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24
แบบอักษร

 

 

#ภาคิน

“ไอคิน มึงหยุดได้แล้ว” เสียงไอโจ้ห้ามผมที่กำลังเดินทางไปสนามบินเพื่อไปแม่ฮ่องสอน

ที่ผมไปไม่ได้มีเจตนาอะไรจริงๆนะครับ ก็เเค่ไปทักทายเมียเพื่อนเท่านั้นเอง ผมไม่รู้ว่าเมียไอจอมทัพเป็นใคร แต่อย่างน้อยก็ไปตามสืบที่นั่นเลย ไหนๆก็ไหนๆละ อยากรู้จริงๆว่าเด็กคนนั้นมีดีอะไรไอจอมทัพถึงได้หยุดที่มัน และที่สำคัญได้ข่าวว่าเป็นผู้ชายด้วย หึ!

“กูจะไป” ผมหันไปตอบมันด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุใช่ไหมครับ (ถามใคร?)

“ปล่อยมันไปเถอะ มึงก็อยู่ดูแลเมียมึงท้องโตขนาดนั้นอยู่คนเดียวมันอันตราย” มันเดินมากระชากแขนผม ผมมองหน้ามันที่เต็มไปด้วยความกังวล

“งั้นกูฝากด้วยนะ” ผมจับมือมันที่จับแขนผมอยู่ออก ก่อนจะฝากให้มันดูแลมิ้นแล้วเดินตรงไปที่รถทันที

“ไอคิน!!!” เสียงตะโกนตามหลังมา ผมไม่สนใจก็จะเปิดประตูขึ้นรถ

ผมตรงไปที่สนามบินก่อนจะนั่งรอขึ้นเครื่อง ใช้เวลาไม่นานก็ถึงเวลา ผมจึงเตรียมตัวก่อนจะขึ้นเครื่อง ไปนั่งที่ที่จองไว้แล้วเจอกันไอจอมทัพ

End

.

.

.

#เมธาวิน

ผ่านมาสองเดือนแล้วครับตอนนี้ผมก็ท้องหกเดือนแล้ว มีไอจอมทัพเข้ามาวุ่นวายในชีวิต มันตามผมไปทุกที่ จนผมเองก็หงุดหงิดและสงสัยมันมีเวลามานั่งตามใจผมขนาดนี้ มันไม่มีงานทำหรือไง

ไม่ใช่แค่ผมที่หงุดหงิดมันมีป๊าผมด้วย แต่ป๊าก็ว่าอะไรไม่ได้เพราะไอจอมทัพกลายเป็นลูกคนโปรดขอม๊าจนผมกับป๊าแตะไม่ได้เลย

“มึงไม่มีงานทำหรือไง” ผมถามมันออกไปอย่างหงุดหงิดเช่นเคย

“มี แต่เดี๋ยวค่อยทำ” มันตอบก็จะฉีกยิ้มให้ผม คิดว่าน่ารักหรือไงวะ เฮอะ

“กูไม่อยากอยู่ใกล้มึง” ผมบอกออกไป ไอจอมทัพก็หน้าหงอยทันที ไอห่าเอยว่านิดว่าหน่อยแม่งทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้ง คิดว่ากูสงสารไหม เฮอะ กูไม่สงสารมึงหรอก!!!!

“อื้ม งั้นกูไปก่อนนะ” มันพูดขึ้นโดยไม่สบตากับผม ก่อนจะเดินออกไปเลย

“เห้อ~ เหี้ยไรเนี่ย” เมื่อไอจอมทัพเดินออกไปผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรรู้สึกเบื่อหน้ามัน เบื่อจนไม่อยากจะมอง แต่ชั่งเถอะ

“ว่าอะไรพี่เขาอีกละวิน ถึงได้เดินคอตกออกไปแบบนั่น” ม๊าที่เดินเข้ามาก็ถามขึ้น

“เห้อ~เปล่าครับ” ผมล้มตัวพิงโซฟาตัวใหญ่ เอามือปิดหน้า ใช่ว่าผมรู้สึกดีนะที่ไล่มันอะ แต่ทำไงได้ละเบื่อจนจะอ้วกแล้วเนี่ย

“ให้มันห่างๆกันบ้างก็ได้มั้งคุณหญิง” ป๊าที่เดินตามมาก็พูดขึ้น

“อย่าพูดมากนะคุณ! เงียบๆไปเลย” ม๊าหันไปดุป๊าเสียงดัง ก่อนจะนั่งลงข้างผม

“แตะไม่ได้จริงเลยใช่ไหม” ป๊าบ่นกับตัวเองเสียงที่ไท่ได้เบาเลยสักนิด หรือว่าตั้งใจ?

“ฉันได้ยิน!” ม๊าตวาดขึ้น ผมที่นั่งอยู่ก็สะดุ้ง

ผมก็ยังคงนั่งเล่นอยู่ในห้องโถง คุยกับป๊าม๊าไปเรื่อยเปื่อย จนเวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ตก ฟ้าสีมืดที่ไม่มีแม้แต่ดาว เป็นคืนที่เงียบจริงๆ

ผมเดินขึ้นห้องก็จะหยุดที่ห้องด้านข้างห้องของผมที่มีไอจอมทัพอยู่ด้านใน ใช่ครับผมไม่ได้ให้มันมาอยู่ห้องเดียวกันกับผม

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ผมยืนเคาะประตูห้องของมัน ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆเลยว่าเบื่อหน้ามันขนาดนี้ ยังอยากจะเห็นหน้ามันอีก อารมณ์ผมแม่งไม่คงที่เลยสินะรู้สึกสับสนทุกทีที่เป็นเรื่องมัน

เเอด!!!!

ไอจอมทัพเปิดประตูด้วยสีหน้าหงอย จนผมรู้สึกผิด ตอนทำไม่คิด พอเจอเเบบนี้ก็รู้สึกผิดขึ้นมาเลย เฮ้อออ อารมณ์แปรปรวนจริงเลยเว้ยยยย

“กูขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจแค่มีบางเวลาที่อยู่กับมึงแล้วมันเบื่อจนอยากอ้วก” ผมบอกเสียงอ่อน

“อะ อื้มมไม่เป็นไร” มันตอบ ผมที่ก้มหน้ามันมองเท้าตัวเองก็รู้สึกถึงแรงกอดที่ไม่มากนักกอดผมอยู่ “เข้าห้องก่อนไหม”

“อือ” ผมครางตอบออกไป

“รกหน่อยนะ พอดีงานกูเยอะอะ” เมื่อเข้ามาถึงผมก็ต้องชะงัก เอกสารต่างๆ กระจัดกระจายเรี่ยราดไปหมด

“นี่มึงเอาเวลาไหนมานั่งทำงาน ปกติก็อยู่กับกูตลอด” ผมถามออกไปด้วยความสงสัย

“ก็เวลากลางคืนไง” มันตอบผมอย่างไม่ใส่ใจนัก

“มึงไม่ได้หักโหมใช่ไหม” ผมถามออกไปเมื่อมันตอบออกมาเเบบนั่น

“อื้ม กูใช้เวลาหนึ่งทุ่มถึงตีสองเคลียร์งานเอกสารทั้งหมด ส่วนเช้าก็ตามดูแลมึงไง” มันตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม

“มึงทำงานตอนเช้าซะ ส่วนกลางคืนมึงก็ค่อยดูแลกู” ผมบอกออกไป แต่ประโยคหลังๆก็เริ่มเบาลง

“กลางคืนจะดูแลยังไง อยู่คนละห้อง”

“ก็ไปอยู่ห้องกูสิ่”

.

.

.

#วันนี้เอาแค่นี่ไปก่อนนะ ไรท์ป่วย อ่านให้สนุกนะคะ💖

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเด้อ

ติชทกันได้น๊าจ๊าา

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว