facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อาหารมื้อพิเศษ

ชื่อตอน : อาหารมื้อพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2564 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
อาหารมื้อพิเศษ
แบบอักษร

 

 

อิงวรารู้สึกตัวตื่นในเวลาต่อมา ร่างบางลุกนั่งพิงหัวเตียง เมื่อความขมปร่ากระจายไปทั่วคอ เธอจะมีอาการคลื่นไส้เป็นพักๆ แต่ก็ไม่รุนแรงได้นมอุ่นๆสักแก้วก็สดชื่นขึ้น หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่รอบตัว ขนอ่อนพากันเรียงตัว เมื่อแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ ไม่มีเวลาคิดนานเมื่อร่างกายสั่งให้เธอเข้าห้องน้ำเป็นอันดับแรก เข้าห้องน้ำบ่อยคือเรื่องปกติสำหรับคนท้อง 

 

"ที่ไหนกัน"ถามตัวเองเมื่อกวาดตามองสิ่งที่อยู่รอบๆตัว ทุกอย่างดูใหม่มาก ห้องน้ำก็เหมือนเพิ่งจะทำขึ้นมาใหม่ มีข้าวของเครื่องใช้ที่เธอใช้เป็นประจำอยู่ในนี้ครบทุกชิ้น พ่อกับแม่เคยพูดถึงบ้านหลังใหม่ที่สร้างไว้ให้เธอฟัง หรือว่าพวกท่านจะให้เธอมาพักที่นี่ระหว่างที่รอคลอด ตากลมโตมองหากระเป๋าถือ ควานหามือถือที่อยู่ในนั้น เพราะต้องการโทรถามพ่อกับแม่ให้แน่ใจ จังหวะนั้นประตูก็ถูกเปิดเข้ามา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภูดิศ 

 

เพล้ง

 

มือถือแตกกระจายเมื่อเจ้าของปล่อยมันลงพื้น ใบหน้าสวยเซียดเผือด เท้าบางขยับถอยอัตโนมัติ มองซ้ายขวาเพื่อหาอะไรสักอย่างป้องกันตัวเอง พยายามตั้งสติแต่ความรู้สึกก็สั่งให้เธอกลัวเขา เธอรู้แล้วว่าที่นี่คือที่ไหน 

 

"ออกไป!"ภูดิศมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย เห็นเธอลนลานถอยหนีก็ยิ่งสงสาร เธอกลัวเขาขนาดนั้นเลยหรือ 

 

"ตื่นนานแล้วเหรอครับ"เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยถามไม่ได้มีผลกับเธอเลยสักนิด พอได้ยินเสียงเขาตัวเธอก็สั่นมากขึ้น

 

"อิง..."ภูดิศพูดไม่ออกเมื่อเห็นอาการของเธอ หมอก็เตือนแล้วว่าเธออาจจะมีอาการแบบนี้ เพราะเรื่องที่จำฝังใจ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะหนักขนาดนี้ คนตัวสั่นเสียหลักล้มลงบนที่นอน คว้าผ้าห่มขึ้นมากอดหวังใช้มันเป็นเกราะป้องกัน เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไหนพ่อบอกว่าจะปกป้องดูแลเธอ ทำไมพ่อถึงได้ปล่อยให้เขาเข้ามา

 

"อิง...อิงครับ"หัวใจแกร่งเจ็บร้าว น้ำตารื้นหัวตาเมื่อเก็บมันไว้ไม่ไหว ครั้งแรกที่เปิดประตูเข้ามาเขาคิดว่าเธอจะอาละวาดและไล่ให้เขาออกไป แต่เมื่อเห็นเธอหวาดกลัวจนตัวสั่นก็ทำอะไรไม่ถูก อิงวรานับหนึ่งถึงสามในใจบอกกับตัวเองว่าอย่ากลัวเขา เขาไม่ทำร้ายเธอหรอกเพราะสายเลือดเขาอยู่ในท้องเธอ แต่จิตใต้สำนึกก็สั่งให้เธอหวาดระแวง เกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงกลัวเขาขนาดนี้ 

 

"ออกไป! ฉันบอกให้คุณออกไป!"หญิงสาวตวาดลั่น ถ้าเขาเข้ามาอีกก้าวเธอก็จะสู้กับเขา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้สับสนไปหมด มันมีทั้งหวาดระแวง กลัว และเกลียดชัง

 

"อิงใจเย็นๆก่อนนะ ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก ผมทำอาหารมาให้ คุณทานหน่อยนะ เพื่อลูกนะอิง"คำว่าลูกที่ได้ยินทำให้หัวใจดวงน้อยเจ็บร้าว ใครใช้ให้เขาพูดคำนี้กับเธอ เจ้าก้อนคือลูกของเขา ไม่ใช่ลูกเธอ ตากลมโตมองหน้าเขา ภูดิศส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ แล้ววางถาดอาหารลงบนโต๊ะ 

 

"ผมทำสลัดมาให้ คุณทานหน่อยนะ มีนมอุ่นๆด้วย เห็นคุณหลับนานผมไม่กล้าปลุก วันหลังถ้าตื่นแล้วออกไปเดินเล่นนะครับ ผมปลูกดอกไม้ไว้รอบบ้านเลย คุณจะได้สดชื่น"พูดพร้อมกับจัดอาหารให้เธอ เท้าหนาขยับเข้าไปใกล้คนที่นั่งบนเตียงอีกก้าว เมื่อเห็นเธอยังนิ่ง 

 

"ลุกมาทานสักนิดนะครับ"

 

"อย่าเข้ามานะ!"

 

"อิงครับ...ไม่เอาแบบนี้สิครับ เราต้องคุยกันนะ ผมขอโทษ"ร่างสูงคุกเข่าลงกับพื้นเมื่อเอ่ยคำขอโทษ อิงวรามองเขาด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก คำขอโทษของเขาไม่มีผลกับเธอเลยสักนิด ทุกอย่างมีข้อตกลง

 

"ฉันคุยกับคนของคุณแล้ว ทำไมคุณยังไม่เข้าใจอีก พาฉันไปส่งบ้านเดี๋ยวนี้"

 

"ไม่เอาน่าอิง ผมอยากดูแลคุณดูแลลูก ให้โอกาสผมนะ"

 

คำว่าโอกาสที่ภูดิศขอทำให้หญิงสาวเดือดจัด หมอนใบใหญ่ถูกปามาที่หน้าเขา แค่นี้ยังน้อยไป ครั้งหนึ่งเธอก็เคยขอโอกาสจากเขา เคยยกมือไหว้ขอร้องเขา แต่สิ่งที่เขาตอบแทนเธอคืออะไร นอกจากจะไม่ฟังแล้วเขายังทำร้ายเธออย่างสาหัส คิดว่าเจ้าก้อนในท้องจะทำให้เธอใจอ่อนเหรอ ไม่มีทาง 

 

"โอกาสเหรอคะ คุณขอโอกาสฉันใช่ไหม"ไม่พูดเปล่าหญิงสาวยังโดดลงจากเตียง มือบางหยิบหมอนที่ร่วงบนพื้นฟาดหน้าเขาอย่างแรง 

 

"โอ้ย! อิงผมเจ็บนะ"คนที่ถูกหมอนทุบหัวร้องลั่นทำท่าเหมือนว่าเจ็บนักหนา มันยิ่งทำให้เธอโมโหขึ้นไปอีก 

 

"เจ็บมากไหมคะ"ถามก่อนจะคว้ามือลงบนคอเสื้อของเขา แล้วลากมาที่โต๊ะอาหาร เพราะกลัวคนในท้องได้รับอันตราย ภูดิศจึงไม่ขัดขืน

 

"อิงๆๆ ไม่เอาแบบนี้ อิง!!!"สิ้นเสียงสลัดผักชามโตก็โปะลงมาบนหน้า แล้วตามมาด้วยอาหารอีกหลายเมนูที่เขาเตรียมมาบำรุงเธอ 

 

ผลัวะ

 

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาเมื่อคนข้างนอกได้ยินเสียงโวยวายจากในห้อง

 

"ว้ายตาภู!"กิตติมาร้องลั่นเมื่อเห็นสภาพลูกชาย 

 

"ปิดประตูสิแม่ เดี๋ยวมีคนเห็น"ภูดิศ ร้องบอกคนเป็นแม่ เพราะไม่อยากให้ลูกนัองเห็นเขาในสภาพนี้

 

"อายเหรอคะ อายมากใช่ไหม"

 

"โอ้ย!!! อิงๆ ยอมแล้วอิง"ภูดิศยอมยกธงขาวให้เธอ ในขณะที่ว่าที่คุณแม่ยังไม่สะใจ ตอนที่เขาทำร้ายเธอเขาเคยคิดบ้างไหมว่าเธอจะเป็นอย่างไร

 

"หนูอิงลูก ปล่อยพี่ภูก่อนนะคะ"กิตติมาเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยขอร้อง

 

"พี่ภูเหรอคะ!"คำพูดของกิตติมาทำให้อิงวราเดือดขึ้นมาอีก มือบางขยุ้มลงบนเส้นผมที่ตัดสั้นเป็นทรงสวยแล้วกระชากอย่างแรง เธอไม่เคยมีพี่ชื่อภูดิศ 

 

"แม่! ถ้าไม่ช่วยก็ออกไปก่อน!"คนที่ถูกมือเล็กขย้ำหัวร้องลั่น อิงวรายังตบตีเขาไม่หยุด ภูดิศไม่ตอบโต้หรือขัดขืนเธอสักนิด เพราะกลัวเธอจะได้รับอันตราย เมื่อเจ็บมากๆก็ต้องร้องขอชีวิต แม่จะเข้ามาทำไมก็ไม่รู้ เขาอายนะที่มีคนมาเห็น ตอนที่ถูกเมียซ้อมแบบนี้

 

............................................

 

พาผู้ชายร้ายๆมาส่งแล้วจ้า ที่รักจ๋าอีบุ๊คหวามรักนางบำเรอชั่วคืน อัปเข้าระบบพรุ่งนี้นะคะ หลังเที่ยงน่าจะโหลดได้ ขอบคุณที่เอ็นดูคุณภูดิศชายร้ายๆของพี่นะคะ ส่งคุณภูให้เพื่อนๆแล้ว พี่จะรีบส่งผู้ใหญ่แทนไทตามไปเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว