ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2564 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23
แบบอักษร

 

 

“ใครอนุญาตให้แกมาอยู่” เสียงที่สี่ดังขึ้น ผมและทุกคนก็หันไปมอง ก็เห็นป๊าที่ถืองานเต็มมือหน้าตาที่ ทุกคนก่อนเงียบลงทันที

_______________________________

 

“ฉันเองทำไม คุณมีปัญหาอะไร” ม๊าที่เงียบอยู่นานก็รีบแย้งขึ้น

“คุณหญิง!! ไอนี่มันข่มขืนลูกเรานะ” ป๊าก็ขึ้นเสียงใส่ม๊า ก่อนจะหันไปชี้หน้าไอจอมทัพ

“เปล่าข่มขืนนะครับ แค่ขืนใจนิดหน่อยเอง นอกนั่นวินก็เคลิ้มไปกับผมเองนะครับ”

ขวับ!! ผมหันไปมอนไอจอมทัพทันที มันพูดมาได้ไงว่าผมเคลิ้มไปตามมัน เท่าที่จำได้ผมขัดขืน แล้วก็หลับไปเถอะ!

“แฮร่” เมื่อมันเห็นผมแยกเขี้ยวใส่ มันยิ้มแห้งให้ผมกระพริบตาปริบๆ

เพี๊ยะ!!!! ผมใช้มือฝาดที่หัวมันจังๆ ด้วยความโมโห

“แกกล้ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าฉันได้ไง!!!” ป๊าที่ดูอึ้งๆ ไปก็ได้สติ ก่อนจะใช้กระเป๋าฝาดเข้าที่ตัวมัน

“โอ๊ย ทำไมจะไม่ได้ละครับ” มันร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนจะรำพึงรำพันด้วยเสียงที่เบามากจนผมเองก็เเทบจะไม่ได้ยิน

“นี่!!! คุณอย่ามาทำลูกเขยฉันนะ” ม๊าที่เห็นไอจอมทัพร้องครวญครางก็หันไปว่าป๊าทันที

แต่เดี๋ยวนะ! ทำไมม๊าถึงไปเรียกไอจอมทัพว่าลูกเขย นี่ม๊าจะยกผมให้ไอจอมทัพง่ายแบบนี้เลยหรอ ม๊าต้องบ้าไปแล้วเเน่ๆ

“คุณหญิง!!! มันไม่ใช่ลูกเขยเรานะ!” ป๊าบอกเสียงแข็ง

“ใช่ ไม่ใช่เขยเพราะผมไม่ได้เป็นอะไรกับมัน” ผมก็รีบตอบเข้าข้างป๊า

“นี่วิน! ทำไมเรียกพี่เขาว่าไอหะ!!” ม๊าหันมาว่าผม ผมจึงรีบเดินออกจากตรงนั่นไปยืนข้างป๊าทันที

“จะเดินไปไหนหะ!!!”

“หาป๊าไงครับ ม๊าเล่นยกผมให้มันง่ายๆแบบนี้คืออะไรครับ” ผมบอกด้วยเสียงที่หงุดหงิด ก่อนจะกอดอกหันหน้าหนีม๊าไปทางอื่น

“วิน!!!” ม๊าตวาดเสียงใส่ผมจนสะดุ้ง ด้วยความตกใจ หน้ามันก็ร้อนขึ้นมาน้ำตาก็เริ่มคลอเต็มเบ้า ปากที่เปะคล้ายเด็กน้อยที่กำลังจะบีบน้ำตา

“ฮะ ฮึก” ทุกคนต่างพากันตกใจ

“วิน ม๊าขอโทษลูก” ม๊าที่เหมือนจะเดินเข้ามาปลอบแต่ผมก่อนเดินถอยหลังก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนห้อง

“ฮึก ฮื้อออ ทำไมๆ ฮึก ร้องทำไม” เมื่อถึงห้องผมก็เริ่มร้องหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วถามตัวเองอยู่แบบนั้น ไม่ว่าจะนาแค่ไหนผมก็ยังไม่หยุดร้องไห้

.

.

.

#จอมทัพ

“วิน!!!” คุณแม่ยายตวาดขึ้นเสียงดังเมื่อไอวินพูดกับม๊าผมด้วยเสียงที่ติดหงุดหงิดเล็กน้อย

“ฮะ ฮึก” ผมตกใจ เมื่อจู่ๆไอวินก็เริ่มเปะปากน้ำตาคลอเบ้าเหตุการณ์ที่ดูคล้ายครั้งก่อนที่มันร้องไห้ต่อหน้าผม

“วิน ม๊าขอโทษลูก” คุณแม่ยายเองก็ตกใจเรีบเดินเข้าไปปลอบ แต่ไอวินถอยแล้ววิ่งขึ้นบันไดไป ผมก็จะวิ่งตามไปด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ชะงัก

“มึงจะไปไหน!!” คุณพ่อตาตวาดเสียงดัง จนผมต้องรีบหยุดเดิน ก่อนจะหันไปมองหน้าพ่อตาที่ยืนทำหน้าโหดอยู่

“ไปหาเมียครับ” ผมตอบด้วยเสียงที่กล้าๆกลัวๆ

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าลูกฉันไม่ใช่เมียแก!” คุณพ่อตาคงใช้เสียงเข้มตวาดใส่ผม

“นี่คุณ!!! ไม่ใช่ได้ไงลูกก็มีด้วยกันแล้วนะ!” แม่ยายที่ได้ยินก็ตวาดกลับ

“คุณหญิง!” คุณพ่อตาพี่เหมือนจะเถี่ยงข้อนี้ไม่ได้ก็ถึงกับเรียกภรรยาตัวเองอย่างหมดหดทาง

“ไม่รู้ละ ฉันจะให้จอมทัพเขาอยู่ที่นี้ดูแลตาวิน” แม่ยายพูดขึ้นด้วยเสียงที่เด็ดขาด

“คุณหญิง” คุณพ่อตาที่ดูเหมือนจะขัดใจไม่ได้ก็เรียกภรรยาด้วยเสียงที่อ่อนลง

“จอมทัพขึ้นไปดูน้อง” คุณแม่ยายก็หันมาสั่งผมให้ขึ้นไปหาไอวิน “ห้องด้านซ้ายสุด”

ผมที่ได้ยินก็รีบวิ่งขึ้นมาทันที ก็จะเจอห้องไอวินผมยืนทำใจสักพักก็เปิดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ห้องด้านในก็ดูโล่ง มีของไม่มากนักตกแต่งให้สบายตา

“วิน” ผมเรียกเจ้าของห้องเสียงดังพอสมควร

“มึงอยู่ไหน” ผมก็เดินหาแต่ก็ไม่เจอก่อนจะเดินไปที่ประตูตรงระเบียงที่มีม่านปิดอยู่

“วิน” ผมเรียกก่อนจะเปิดประตูออกกก็เจอกับไอวินที่นอนอยู่ตรงโซฟา ระเบียงห้องมันกว้างมาก กว้างจนใส่เตียงนอนได้อีก แต่ก็มีแค่โซฟายาวคล้ายที่นอน มีต้นไม้ที่ตกแต่งคล้ายสวนย่อมย่อยๆที่ระเบียง

“วิน” ผมเรียกมันเสียงเบาก่อนจะนั่งลงข้างมัน มองหน้าคนที่หลับสนิทแต่คราบน้ำตาที่เปื้อนแก้มอยู่ผมก็ใช้มือลูบเช็ดให้

“กูขอโทษที่ทำให้มึงร้องไห้อีก” ผมบอกออกไป เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ทำให้ไอวินต้องร้องไห้ คื่อก็เรื่องของผม

ผมล้มตัวนอนบนโซฟาข้างๆมันขยับเข้าไปกอดคนที่หลับสนิท มองหน้ามันที่เหมือนเด็กน้อยร่างที่ใหญ่มีกล้าม ตอนนี้กล้ายเป็นร่างอวบอิ่มจับไปตรงไหนก็นุ่มไปหมด กลิ่มกายที่หอมสูดดมเข้าไปก็รู้สึกดีจนเคลิ้มหลับลง

End

.

.

.

#เมธาวิน

ผมไม่ได้หลับจริงๆหรอกครับแค่ไม่อยากลืมตาขึ้นไปคุยกับมันเท่านั่นเอง ผมนอนฟังมันพูดคนเดียว มันขอโทษผม ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันมาขอโทษผมเรื่องอะไร แต่มันมานอนกอดผมแบบนี้แม่งโคตรรู้สึกดี จะบอกว่าผมไม่ต้องการก็ไม่ได้เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมโหยหามาตลอด

มันกอดผมไม่แน่นมากก่อนจะขยับหน้าเข้ามาที่ซอกคอผมจนรู้สึกจั้กจี้ แต่ก็ไม่ได้ผลักออกเวลาผ่านไปก็รู้สึกว่าคนที่กอดผมอยู่หายใจสม่ำเสมอ คงจะหลับแล้วสินะ ผมลืมตาขึ้นก็เห็นเส้นผมที่สวยอยู่ตรงหน้า ยกมือขึ้นมาลูบหัวมันเบาๆ

“กูไม่ได้ชอบผู้ชาย” ผมพูดออกไปคนเดียว

“แต่มึงเป็นพ่อของลูกกู ตอนนี้เหมือนว่าลูกๆจะชอบมึงมาก จนทำให้กูยอมมึงขนาดนี้ งั้นกูจะยอมมึงไปก่อนแล้วกัน” ผมบอกออกไปเสียงเบาก่อนจะหลับตาลง

 

ผมตื่นขึ้นมาเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่ฟ้าตอนนี้มันเป็นสีครามสวยมาก ผมก็ได้แต่นอนให้ไอจอมทัพกอดอยู่แบบนั่น

“เจ้าก้อน ป๊าอยากให้พวกแกออกมาแล้ว” ผมพูดพลางลูบท้องเบา

“หื้ม ทำไมมึงแทนตัวเองว่าป๊าละ” เสียงงัวเงียของคนพึ่งตื่นดังขึ้น

“ก็กูจะแทนตัวเองแบบนี้” ตอนแรกก็ตกใจนิดๆ แต่พอตั้งสติได้ก็รีบตอบกลับไป

“แล้วใครจะเป็นม๊าละ” คนที่งัวเงียอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองผม

“มึงไง” ผมตอบออกไปอย่างขำๆ

“ไม่เอาดิ” มันตอบกลับมา

“เรื่องของมึง กูจะเป็นป๊า” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะยิ้มให้มัน มันที่ได้ยินก่อนก้มหน้าลงเอาหน้ามามุดที่อกผม

“อื้อ อย่า” ผมต้องร้องออกมาเมื่อมันไม่ได้มุดอย่างเดี๋ยว แต่มันกัดหน้าอกผมเบาๆ

“มึง” มันเรียกผมทั้งที่ยังมุดกัดอกผมผ่านเสื้อ

“อะ อะไร” ผมตอบกลับไปอย่างประมาท

“กูชอบมึงจริงๆ นะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้” มันพูดก่อนจะเงยหน้ามามองผม ผมที่ได้ยินก็สตั้น

“รู้ไหวว่าตอนที่กูกับมึงได้กับอะ โอ๊ยๆ ฟังให้จบก่อนสิ” เมื่อผมได้ยินคำที่ไม่เข้าหูก็บีดท้องมัน จนร้องครวญครางออกมาเพราะความเจ็บ

“เออ!” ผมก็ตอบออกไปอย่างเซ็งๆ

“พอตื่นมาไม่เจอมึงกูก็รู้สึกใจหาย ไม่รู้ทำไม แต่เวลาผ่านไปสองเดือนกูก็ป่วยไม่รู้สาเหตุจนต้องไปโรงพยาบาล หมอก็มาบอกกูว่าแพ้ท้องแทนเมีย กูเองก็ตกใจ เพราะกูป้องกันทุกคนที่เคยมีเซก็ด้วย กูเลยให้ไอโจ้ไปสืบเรื่องของทุกคนที่เคยเกี่ยวข้องกับกู แต่กูก็เว้นมึงไว้เพราะมึงเป็นผู้ชาย จนไอโจ้มาบอกว่าคนชื่อมิ้นท้อง กูเองก็ดีใจ แต่หลังจากเจอมิ้น กูก็ไม่รู้สึกว่ามิ้นท้องกับกูแต่กูก็หาใครไม่ได้อีกนอกจากมิ้น เลยตัดสิ้นใจจะรับผิดชอบมิ้นด้วยการแต่งงาน แต่กูก็เจอมึงก่อนครั้งแรกที่เจอกูดีใจมาก กูก็พยายามจะเข้าหามึงตลอดแต่มึงเองก็ดูจะเกียจกู กูเลยไม่ค่อยเข้าไปยุ้งจนงานแต่งมึงก็มาบอกว่าท้องกับกู กูสับสนมาก แต่มีวาวายืนยันกูเลยจะไปตามหามันแต่ดันไม่รู้ที่อยู่ จนต้องพึ่งไอน่านที่มีอำนาจ กูก็ได้เจอกับมึง”

“มึงบ่นเหี้ยไรเนี่ย!” ผมพูดออกไป ไม่ได้จะว่ามันนะแต่อายตอนที่ไปพังงานแต่งมัน คิดแล้วอายจริงๆครับ

“กูไม่ได้บ่นเเค่บอกไง” มันพูดก่อนจะมุดไปกัดหน้าอกผมอีกครั้ง

“อะ อื้อ อย่าสิวะไอเหี้ย” ผมรู้สึกจั้กจี้ ก่อนด่ามันก่อนจะถีบมันออกจากผม

“โอ๊ยยยย เจ็บนะเว้ย” มันที่ตกไปอยู่ด้านล่างก็ลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับบ่นว่าเจ็บ ถามว่าผมสนไม่ ไม่ครับ ใครจะไปสนมันกัน

“กูหิว ออกกูจะลุก” ผมบอกออกไป ก่อนจะไล่มันให้ลุก

“เออๆ” มันตอบก่อนจะลุกออกไป ผมจึงลุกก่อนจะเดินเข้าห้องไปล้างหน้า

ผมเดินเข้าห้องน้ำก่อนจะล้างหน้าล้างตา ผมยืนอยู่ที่อ่างล้างหน้าคิดทบทวนเรื่องเมื่อกี้สักพัก ไอจอมทัพก็เปิดแระตูเข้ามายืนซ้อนหลังผม

“กูหลงมึงจะวะ” มันพูดขึ้นก่อนจะกอดผมจากด้านหลัง

“ออกๆ กูหิว” ผมบอกออกไปอย่างเซ็งๆ

“อื้ม ขอจูบก่อนสิ” มันพูดขึ้น

“จูบบ้านมึงสิ ถอยออกไปห่างๆกูเลยนะไอเหี้ย” ผมด่ามันออกไป แต่มันกลับยิ้มอย่างชอบใจ

ผมไม่สนใจผมก่อนเดินลงไปเจอป๊ากับม๊าที่นั่งอยู่ที่ห้องโถง ผมก็ถามว่าทานอะไรหรือยัง ท่านก็ตอบว่าทานเสร็จเรียบร้อย

ผมจึงตรงไปที่ห้องครัวก่อนจะลงมือทำอาหารทาน ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จผมก็จัดโต๊ะแล้วนั่งทานโดยมีไอจอมทัพนั่งมอง ผมไม่สนใจก็รีบทานให้หมด

 

 

 

 

#คุณพ่อตาคุณแม่ยาย ไปก่อนเนอะไรท์ไม่รู้จะใช้คำไหนดี55555

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาาา

ติชมกันได้นะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว