facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26 เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg)

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2565 16:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg)
แบบอักษร

 

ตอนที่ 26

 

เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg)

 

 

 

“คุณอัคคี คุณปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!” ธาราร้องบอกออกมาก่อนจะทุบตีคนที่กำลังอุ้มเขาพาดบ่าไปที่ไหนก็ไม่รู้

 

“ไม่ปล่อย! เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวแน่ธาร!” อัคคีบอกออกมาเสียงแข็งกร้าว

 

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ถ้าคุณไม่ปล่อยผมร้องให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย!” ร่างเล็กขู่ออกมา

 

“ร้องเลย! ร้องดัง ๆ ด้วยนะ ดูสิใครมันกล้ามาเสือกเรื่องของผัวเมีย” อัคคีบอกออกมาเสียงยียวนอย่างไม่ได้เกรงกลัว ก่อนจะอุ้มภรรยาร่างเล็กเข้าไปในลิฟต์และกดไปยังชั้นที่ตัวเองอยู่ทันที ธาราที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ดีดดิ้นให้ผู้เป็นสามีปล่อยเพราะไม่อยากขึ้นไปอยู่บนห้องกับอัคคีสองต่อสอง แต่ดูเหมือนจะไม่ทันไรลิฟต์ก็มายังชั้นที่อัคคีอยู่ธาราที่เห็นแบบนั้นก็ร้องออกมาทันที

 

“ช่วยด้วยครับ! ช่วย อื้อออ” เพียงหวังว่าจะให้คนช่วยหรือให้อัคคีได้ปล่อยเขาไปเพราะเขายังไม่พร้อมจะพูดคุยกับอัคคีตอนนี้ แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์เมื่ออัคคีอุ้มร่างเล็กเข้ามาในห้องนอนของตัวเองเรียบร้อย ก่อนจะโยนธาราลงที่เตียงขาวสะอาดทันที

 

“โอ๊ย! เป็นบ้าหรือไงผมเจ็บนะ” ร่างเล็กตวาดออกมาอย่างเดือดดาลก่อนจะจ้องหน้าสามีอย่างเอาเรื่อง เสื้อผ้าที่เปียกน้ำแนบเนื้ออวดรูปร่างขาวให้อัคคีจ้องมอง ธาราเมื่อเห็นสายตาที่อัคคีมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เบิกตากว้าง ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกายของตัวเองไว้ทันที

 

“ฮึ แต่งตัวได้แรดดีจริง ๆ” อัคคีบอกออกมาก่อนจะมองธาราอย่างเหยียดหยาม

 

“คุณว่าใครแรด! จะดูถูกผมมากเกินไปแล้วนะคุณอัคคี!” ธาราเดือดจัดกับคำพูดของคนปากร้าย ก่อนจะเดินมาประจันหน้าคนกักขฬะอย่างอัคคี

 

“พูดกับใครอยู่ก็ว่าคนนั้นแหละ มันก็น่าดูถูกอยู่หรอก ก็เล่นแต่งตัวแรดล่อตัวผู้จนหัวนมจะโผล่ออกมาขนาดนั้น”

 

เพียะ!

 

ร่างเล็กตวัดฝ่ามือตบหน้าอัคคีเต็มแรงอย่างเหลืออดจนอัคคีหน้าหัน ก่อนจะพ่นถ้อยคำอย่างไม่คิดว่าคำเหล่านี้จะออกจากปากคนตัวเล็กได้หวังจะให้อัคคีเจ็บแสบบ้าง

 

“แล้วคุณเป็นสัตว์ประเภทไหนกันถึงเลือกสมสู่ไม่เลือกที่แบบนั้น ความคิดสกปรก อย่าคิดว่าคนอื่นจะเลวเหมือนกันกับคุณและคนของคุณ!” ดวงตากลมโตจ้องมองสามีอย่างเอาเรื่อง ด่าเขาสารพัดแล้วตัวเองดีนักหรือไงกัน อยากจะรู้นัก อัคคียกยิ้มก่อนจะใช้ลิ้นเลียมุมปากความเดือดดาลเข้ามาแทนที่แทบจะทันที ธาราไม่อยากจะพูดคุยอะไรกับอัคคีอีกก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปแต่ก็ไม่ทัน เมื่อร่างใหญ่กว่าของอัคคีรวบเอาเอวบางได้ทันก่อนจะดันร่างเล็กของธาราติดกับฝาผนังทันที มือใหญ่ของอัคคีจับแขนเล็กเอาไว้แน่นก่อนจะกดมันลงกับฝาผนังจนร่างเล็กของธาราได้แต่ทำหน้าเหยเก

 

“ฉันมันก็เป็นคนสัตว์ ๆ แบบนี้แหละ แล้วอยากโดนฉันเอาแบบสัตว์ไหม เดี๋ยวจะสงเคราะห์ให้” อัคคีตวาดออกมาเสียงดังลั่น

 

“ผมเจ็บนะ ปล่อย! อื้ออ” ธารายังพูดไม่จบ อัคคีก็ก้มลงไปบดจูบธาราทันที อารมณ์โมโหถูกส่งผ่านทางริมฝีปากหนาก่อนจะกระแทกจูบอย่างรุนแรงและตะกละตะกลามอย่างเช่นทุกครั้ง ธาราพยายามขัดขืนก่อนจะเม้มปากแน่นแต่อัคคีก็ยังใช้ฟันขบกัดจนธาราต้องเปิดปากเพื่อให้อัคคีได้ฉกชิมริมฝีปากหวาน เรียวลิ้นของอัคคีกวาดต้อนริมฝีปากของธาราไปทั่วโพรงปากก่อนจะกัดแรง ๆ สักที เพื่อเป็นการลงโทษสำหรับธาราที่กล้าตบเขา ธาราได้แต่มองสามีด้วยสายตาแข็งกร้าวก่อนจะพยายามดิ้นให้มือหลุด

 

“ลองตบฉันอีกทีจะเอาให้เดินไม่ได้เลย” อัคคีบอกออกมาเสียงแข็ง สายตาคมเพ่งมองร่างกายเล็กธาราอย่างเอาจริง

 

“คนทุเรศ! สกปรก! เห็นแก่ตั- อื้อออออ” เมื่อตบไม่ได้ธาราก็ด่าออกมาอย่างโกรธเคืองแต่ยังไม่ทันจะจบประโยคก็ถูกอัคคีประกบริมฝีปากบางอีกรอบอย่างหยาบคายและเอาแต่ใจตัวเองอีกครั้ง ธาราพยายามจะหันหน้าหนีแต่ก็ถูกอัคคีก้มลงไปดูดดึงผิวเนื้ออ่อนตรงลำคอจนต้องย่นคอนี้ แต่ก็ไม่สามารถหลบหลีกอะไรได้เลยเมื่ออัคคีดูดเม้มผิวของเขาจนมันเจ็บจี๊ดขึ้นมา ร่างเล็กของธาราตกใจจนสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ อัคคีกำลังอุ้มเขากลับไปที่เตียงอีกครั้ง

 

“คุณจะทำอะไรปล่อยนะ! อย่ามายุ่งกับผม!”

 

เพียะ!

 

เพราะความหวาดกลัวว่าอัคคีจะทำอะไรบ้า ๆ กับตัวเองจึงทำให้ร่างเล็กสะบัดมือไปที่หน้าของอัคคีอีกครั้งจัง ๆ

 

“คงอยากโดนฉันเอามากสินะ ได้เลยเดี๋ยวผัวคนนี้จัดให้” อัคคีบอกออกมาอย่างยียวนก่อนดึงทึ้งเสื้อของธาราออก หน้าอกเล็กที่ล่อตาล่อใจเขามาตลอดถูกอัคคีดูดดึงขบกัดอย่างแรงทันที

 

“โอ๊ย! คุณอัคคีปล่อยนะผมเจ็บ... อึก” อัคคีขบกัดอย่างเอาแต่ใจและตามแรงอารมณ์ ธาราได้แต่เกร็งหน้าอกห่อไหล่เอาไว้เพื่อหนีจากริมฝีปากหนาของคนร่างใหญ่ที่กำลังข่มเหงเขา อัคคีใช้ลิ้นเลียดูดดึงขบกัดทั้งสองข้าง แม้ธาราจะพยายามดิ้นแค่ไหนก็ไม่สามารถสู้แรงอัคคีได้เลย เสียงหยาบโลนที่อัคคีกำลังดูดดึงหน้าอกทำให้ธารานอนนิ่งอย่างเจ็บใจ เมื่อกี้ยังอยู่กับอีกคนแต่ตอนนี้กลับทำเรื่องแบบนี้กับเขา ทำไมคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเขาช่างใจร้ายเหลือเกินนะ

 

“ทำแบบนี้ทำไม” ธาราถามออกมาเสียงสั่นน้ำตาที่เอ่อล้นจวนจะไหลรินถูกบังคับไม่ให้ไหลออกมาจนมันเอ่อล้นเต็มดวงตา คำถามที่ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร ระหว่างสิ่งที่อัคคีกำลังทำกับเขาอยู่ตอนนี้หรือเรื่องที่อัคคีไปมีคนอื่น มันช่างอึดอัดใจของเขาเหลือเกิน ไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอออกมาสักนิดแต่เขาทำผิดอะไรนักหนาถึงต้องทำแบบนี้กับเขาตลอด อัคคีที่ได้ยินและเห็นท่าทีของธาราตอนนี้ก็ถึงกับชะงัก เขาปล่อยธาราให้เป็นอิสระก่อนจะผละตัวออกไปอย่างควบคุมอารมณ์ ธาราเอาแต่มองไปทางอื่นอย่างเลื่อนลอยไม่แม้จะมองคนเป็นสามี

 

“ไปอาบน้ำในห้องน้ำแล้วเปลี่ยนชุดซะ! เห็นแล้วรำคาญลูกตา” อัคคีบอกออกมาเสียงเรียบ เขาไม่พอใจ หงุดหงิดที่เห็นร่างเล็กใส่ชุดแบบนี้จนอยากจะฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ ธาราที่ได้ยินก็รีบเดินไปยังห้องน้ำทันทีตอนนี้เขาไม่มีกำลังจะมาสู้กับอัคคีอีกแล้ว เมื่อร่างเล็กของธาราเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วอัคคีก็ได้แต่ขยี้หัวตัวเองแรง ๆ อย่างระบายอารมณ์หงุดหงิดตอนนี้ ก่อนจะเดินไปเปิดโทรศัพท์เพื่อติดต่อหาชรัณทันที

 

ชรัณไม่ได้รู้เรื่องที่เขาแต่งงานและเขาเองก็ไม่ได้สนใจที่จะบอก อัคคีนั่งลงบนโซฟาก่อนจะลูบหน้าตัวเองอย่างนึกรำคาญใจ เขาไม่แต่งงานก็คงสิ้นเรื่องไปแล้วถ้าคิดว่ามันจะยุ่งยากขนาดนี้ ความคิดอีกฝั่งก็ให้เขาหย่ากับธาราไปให้มันจบ ๆ แล้วเอาทุกสิ่งทุกอย่างมาเป็นของเขาก็น่าจะเพียงพอต่อการแก้แค้นแล้ว แต่ทำไมความคิดที่จะหย่ากับธารามันช่างน้อยนิดนักนะ

 

“เหี้ยเอ๊ย! ทำไมกูไม่อยากหย่าวะ!” อัคคีสบถออกมาในลำคออย่างหงุดหงิดก่อนจะมองไปยังทางห้องน้ำที่มีร่างเล็กอาบน้ำอยู่

 

...

 

ธาราเข้ามาในห้องน้ำก็ล็อกกุญแจอย่างแน่นหนาทันทีก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้น ไม่อยากอ่อนแออีกแล้วต่อไป เขาได้แต่นั่งสะอื้นในห้องน้ำ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ชุดที่เขาใส่ถูกอัคคีดึงจนมันหลุดลุ่ยมันไปหมด ร่างเล็กใช้มือปาดน้ำตาแรงก่อนจะลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าเพราะเขาเองก็อยากอาบน้ำเต็มทน ธาราพยายามทำอะไรให้เชื่องช้ามากที่สุด เพราะไม่อยากออกไปเจอกับสามีตอนนี้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่สามารถอยู่ในห้องน้ำได้ตลอดเวลา เมื่อการอาบน้ำของเขาใช้เวลานานพอสมควรแล้ว ธาราก็ลุกขึ้นจากอ่างก่อนจะไปหยิบชุดคลุมมาใส่เพราะเสื้อผ้าของเขาถอดทิ้งใส่ในถังขยะเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกกำลังใจก่อนจะเปิดประตูออกมา แต่ห้องที่ว่างเปล่าทำให้ธาราขมวดคิ้วทันที อัคคีไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เมื่อเห็นอย่างนั้นธาราก็จะออกจากห้องทันที แม้ว่าชุดที่เขาใส่ตอนนี้จะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรก็เถอะ ร่างเล็กรีบเดินไปที่ประตูทันทีก่อนจะเปิดมันออกแต่พอเปิดออกไปได้แล้วธาราก็ต้องชะงักเพราะอัคคีกำลังยืนอยู่หน้าห้อง

 

“จะไปไหน” อัคคีถามออกมาเสียงเรียบ

 

“กลับห้อง” ร่างเล็กบอกออกมาก่อนจะขยับออกจากประตู

 

“เข้าไปอยู่ในห้อง แล้วอย่าคิดออกมาไม่งั้นเจอดี” อัคคีบอกออกมาก่อนจะมองธาราด้วยใบหน้าบึ้งตึง สามตาคมทอดมองออกมาอย่างข่มขู่จนธาราต้องเดินกลับเข้าไปในห้องซึ่งอัคคีก็เดินตามเข้ามาก่อนจะปิดประตูเสียงดังจนธาราสะดุ้ง

 

“มาที่นี่ได้ยังไง ทำไมไม่บอกฉันก่อน” อัคคีถามออกมาอีกครั้งเมื่อพวกเขาสองคนเข้ามาอยู่ในห้อง

 

“วามาถ่ายแบบเลยชวนผมมาเที่ยวด้วย” ธาราบอกออกมาเสียงเรียบเมื่อเห็นสายตาของอัคคีไม่อยากจะทะเลาะกับผู้เป็นสามีจึงเลือกจะตอบออกไป แม้ว่าตอนนี้ไม่อยากพูดคุยกับผู้เป็นสามีเลยด้วยซ้ำ

 

“รันเป็นคนรักเก่าของฉันและเราก็กำลังกลับมาคืนดีกัน” อัคคีบอกออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่นั่นกลับทำให้หัวใจของธาราสั่นไหวไม่มีแรงแม้จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา เจ็บปวดหัวใจจนแทบไม่มีแรงจะยืน ร่างเล็กลำคอตีบตันพยายามสะกดอาการแสบร้อนที่ผุดขึ้นมารอบดวงตาก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากพร้อมทั้งพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

 

“ครับ” ปวดหนึบที่ใจจนต้องกำมือแน่น ก็ยังดีที่อัคคีกล้าที่จะบอกเขา เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกไปมากกว่านี้

 

“เรื่องระหว่างต่อจากนี้ไปจะเป็นแค่ธุรกิจเหมือนเดิม” อัคคีบอกออกมาเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องพูดอะไรที่มันทำร้ายจิตใจร่างเล็กด้วย แต่เพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขามันมากไปกว่านี้เขาจึงต้องตัดสินใจทำ เพราะเขาไม่มีทางรักลูกของฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่เขาได้หรอก และเขาเองก็ยังมีชรัณ…

 

“งั้นเรื่องหย่า ถ้าคุณอยากหย่าก็บอกผมมาได้เลยนะครับ ผมพร้อมที่จะหย่าให้” ร่างเล็กหันมามองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี คนที่ทำร้ายเขาทั้งร่างกายและจิตใจ เมื่อได้มองตากับสามีน้ำตาที่เอ่อล้นก็รินไหลออกมาจนต้องหันหนีแล้วปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว

 

“ฉันไม่หย่า ไม่เข้าใจคำว่าธุรกิจหรือไง” อัคคีบอกออกมาอย่างเน้นทีละคำก่อนจะถามออกมาเสียงเรียบ

 

“ตามใจแล้วกันครับ ตั้งแต่นี้ต่อไปก็หวังว่าคุณจะให้เกียรติผมและไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับผมอีก เราจะเป็นแค่สามีภรรยากันในนามกันเพียงเท่านั้น” ร่างเล็กเอื้อนเอ่ยออกมาเสียงเด็ดขาด ก็ในเมื่ออัคคีเลือกแล้วก็หวังว่าคนคนนี้จะยังมีความเป็นลูกผู้ชายมากพอ

 

“คิดว่าฉันจะพิศวาสเธอมากสินะ ได้เลย ฉันจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธออีกก็ได้ ต่างคนต่างอยู่ในฐานะผัวเมียเวลาออกสื่อแล้วกัน” เมื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของธารา ด้วยความที่อยากเอาชนะและทิฐิที่สูงลิบลิ่วของอัคคีทำให้อัคคีพูดจาออกมาอย่างไม่ยี่หระและท่าทีสบาย ๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

 

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัว” แม้อยากจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่ตอนนี้ธาราได้แต่พยายามเข้มแข็งและอดทน เขาไม่อยากจะรู้สึกบ้า ๆ แบบนี้กับอัคคีอีกแล้ว ร่างเล็กกำลังจะเดินออกจากห้องแต่อัคคีกลับมายืนขวางไว้ หน้าตายียวนของผู้เป็นสามีที่ส่งออกมานั้นทำให้ธาราอยากจะฟาดมือใส่สักที

 

“จะรีบไหนไม่อยู่ด้วยกันหน่อยเหรอ” อัคคีบอกออกมาก่อนจะก้มลงไปใกล้ ๆ ใบหน้านวลอย่างยียวนจมูกโด่งไล่ไปตามกรอบหน้าของธาราอย่างหยอกเย้า อัคคีพอจะมองออกว่าร่างเล็กรู้สึกยังไงกับเขา แม้ว่าธาราจะดูยากกว่าเด็กที่เขาเคยนอนด้วยไปนิด แต่อัคคีมั่นใจว่าภรรยาของเขามีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเขาแน่นอน อัคคีมองเสี้ยวหน้าของภรรยาก่อนจะยกยิ้ม

 

“หวังว่าคุณจะรักษาคำพูดของคุณด้วยนะครับ” ธาราบอกออกมาก่อนจะหันหน้าหนี

 

“ก็ได้ ๆ ยังไงก็เคยเอามาแล้วยอมรับนะว่ารู้สึกดีถึงแม้จะดูจืดชืดไปหน่อยเถอะ” อัคคีกระซิบข้างหูของร่างเล็กบอกออกมาก่อนจะยกยิ้มยียวน ธาราโกรธจนตัวสั่นก่อนจะผลักอัคคีออกห่าง

 

“คุณมันสกปรกทั้งคำพูดและการกระทำ” ร่างเล็กบริภาษออกมาก่อนจะวิ่งหนีออกไปทันที อัคคีที่มองตามหลังก็ได้แต่ยกยิ้มก็ในเมื่อตัดสินใจจะทำแบบนี้แล้วก็ไปให้มันสุดเลยแล้วกัน จะต้องไม่มีอะไรมาค้างคาใจอีก

 

...

 

ธาราเดินออกมาจากโรงแรมของอัคคีก่อนจะกลับห้องพักของตัวเองทันที แม้ว่าชุดของเขาจะเป็นที่จับจ้องของนักท่องเที่ยวที่พบเห็นแต่ธาราก็ไม่ได้สนใจ ร่างเล็กขึ้นมาที่ห้องของตัวเองก่อนจะทรุดลงนั่งตรงประตูและกอดเข่าร้องไห้ออกมาทันที น้ำตาแต่ละหยดที่ไหลรินออกมายิ่งตอกย้ำมาว่าเกมนี้ธาราเป็นผู้แพ้ไปเสียแล้ว ความรู้สึกรักที่ก่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวทำให้ธาราได้แต่ร้องไห้เสียใจอย่างหนัก ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมา ทำไมเขาจะต้องเจอแต่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวและไม่เคยรักเขาจากใจจริงเลยสักคน แต่ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็พยายามหายใจเข้าลึก ๆ และกลั้นสะอื้นเอาไว้

 

“เราจะไม่อ่อนแออีกแล้วนะธาร” ร่างเล็กพึมพำออกมาในลำคอแม้น้ำตาคลอเต็มหน่วยอยู่ก็ตาม ธาราเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอีกครั้ง ก่อนจะออกมานอนบนเตียงกับสติที่เลื่อนลอย เมื่อคิดถึงประโยคที่อัคคีพูดกับเขาก่อนหน้านั้นยิ่งทำให้ธาราปวดหนึบขึ้นมาในหัว

 

“รันเป็นคนรักเก่าของฉันและเราก็กำลังกลับมาคืนดีกัน”

 

เพียงแค่ประโยคเดียวทำไมทำให้เขาหัวใจเจ็บปวดขนาดนี้

 

นี่เรารักอัคคีไปแล้วจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ...

 

ธาราได้แต่นอนมองเพดานพร้อมกับความคิดที่เลื่อนลอยแต่น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาจนมันไหลลงตามหางตาก็น่าจะเป็นคำตอบได้อย่างดี

 

เจ็บปวดหัวใจอีกแล้วสินะเรา ไปรักคนใจร้ายพรรค์นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันธาร

 

ธาราได้แต่นอนถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คำตอบที่ได้กลับมีเพียงน้ำตาก่อนจะยกยิ้มให้กับตัวเองอย่างสมเพช ธาราปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายไม่มีเสียงสะอื้นใด ๆ มีเพียงหยดน้ำตาที่กำลังไหลลงมาเป็นเพื่อนตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาต่ออัคคี

 

เมื่อธาราออกไปอัคคีก็เอาแต่อยู่ในห้องชรัณไม่ยอมพูดคุยกับเขาเอาแต่เงียบจนเขาขี้เกียจจะเข้าหาเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย อัคคีจึงได้แต่มานั่งหน้าเครียดในสิ่งที่เขาพูดไปกับภรรยาเมื่อกี้ รู้ว่าภรรยามีความรู้สึกดี ๆ ให้กับตัวเองแต่เขาก็ไม่อยากรับไว้ อัคคีคิดอะไรไม่ออกเลยสักนิดในตอนนี้ จึงได้แต่โทรสั่งแอลกอฮอล์ขึ้นมาดื่มให้หายเครียด แต่เสียงกริ่งที่ดังอยู่หน้าห้องของเขาทำให้ต้องขมวดคิ้วก่อนจะไปเปิดประตูว่าใครมา

 

“สวัสดีครับ” อัคคีถามออกมาก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นเป็นเดวากับผู้ชายคนหนึ่ง ถ้าเขาจำไม่ผิดน่าจะเป็นแฟนหนุ่มของเจ้าตัวนั่นก็คือไตรภาค

 

“สวัสดีครับ ผมมาหาเพื่อน ธารอยู่ในห้องหรือเปล่าครับ” เดวาถามออกมาก่อนจะชะเง้อมองเข้าไปในห้อง เขาคิดว่าน่าจะพอสมควรแล้วที่ให้เพื่อนกับสามีได้พูดคุยกัน

 

“ธารกลับห้องไปแล้วนะครับ เห็นว่าจะไปเอาเสื้อผ้า” อัคคีโกหกออกมาก่อนจะตอบออกไปเสียงเรียบ

 

“งั้นพวกผมขอตัวก่อนแล้วกันครับ” ในเมื่อไม่เจอเพื่อนที่นี่ เดวาก็รีบตัดบททันทีก่อนจะเดินออกไป แต่ต้องชะงักเมื่ออัคคีเรียกเขาเอาไว้

 

“เดี๋ยวครับ ผมไปด้วยพอดีธารเขายังงอน ๆ ผมอยู่น่ะครับ” อัคคีตอบออกมาเสียงเรียบก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ของตัวเองและเดินตามเดวาและไตรภาคไปยังโรงแรมที่ภรรยาพักอยู่

 

อัคคีเดินตามเดวาและไตรภาคมายังโรงแรมที่อยู่ติดกัน โดยที่อัคคีและไตรภาคก็พูดคุยผูกมิตรกันอย่างสนิทสนมมาตลอดทาง อัคคีพยายามตีหน้าเรียบนิ่งเมื่อมาถึงหน้าห้องของภรรยา เป็นเดวาที่เป็นคนไปกดกริ่งหน้าห้องของเพื่อนตัวเล็ก

 

เดวากดอยู่สักพักก่อนที่ธาราจะมาเปิดประตูห้อง ธาราที่เห็นคนทั้งสามก็ตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าสามีของเขาจะมาอยู่ตรงนี้ด้วย

 

“ธารเป็นอะไรทำไมตาแดงหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ” เดวาถามออกมาอย่างเป็นห่วง ก่อนจะดึงเพื่อนตัวเล็กเข้าไปในห้องทันทีโดยมีอัคคีและไตรภาคเดินตามหลังเข้ามา

 

“ไม่เป็นอะไร เพลีย ๆ จากลงสระว่ายน้ำละมั้ง แสบจมูกจามไม่หยุดเลย” ร่างเล็กโกหกออกมาพยายามไม่มองหน้าสามีที่ตอนนี้กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่ง ๆ

 

“ไม่สบายหรือเปล่าไปหาหมอไหม” เดวาถามออกมา

 

“ไม่ต้องลำบากหรอก เราไม่เป็นไร แล้วนี่มาทำไมที่ห้องเรากัน” ธาราถามออกมาก่อนจะพยายามฝืนยิ้มจาง ๆ มาให้ทุกคน

 

“ก็เราไปหาธารที่ห้องคุณอัคคี แต่คุณอัคคีบอกว่าธารมาเอาเสื้อผ้าเลยพากันมาที่นี่หมด” เดวาเล่าบอกออกมา

 

“อ่อ อืม พอดีเพลีย ๆ เลยเผลอหลับไปเสียอย่างนั้นเลย”

 

“งั้นเราให้ธารพักผ่อนดีกว่า เดี๋ยวตอนเย็นเราพาไปกินอาหารอร่อย ๆ ด้วยกัน ฝากเพื่อนผมด้วยนะครับคุณอัคคี” เดวาฝากฝังสามีของเพื่อน ดูจากสภาพเพื่อนเขาตอนนี้คงต้องนอนพักก่อนแล้วเพราะหน้าตาดูแทบไม่ได้ เมื่อบอกกล่าวอัคคีเรียบร้อย เดวาก็พาไตรภาคกลับห้องทันที โดยที่มีธารากับอัคคีอยู่ในห้องกันสองคน บรรยากาศในห้องดูจะลดฮวบลงไปทันที ธาราได้แต่นั่งเงียบ ๆ ไม่พูดจา อัคคีก็เอาแต่นิ่งเงียบ เป็นธาราที่ทนไม่ไหวก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมา

 

“คุณกลับโรงแรมคุณไปได้แล้วครับ ผมจะนอน” ร่างเล็กบอกออกมาเสียงเรียบ อัคคีที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วก่อนจะตอบโต้ออกมา

 

“อยากนอนก็นอนไปสิ ฉันรบกวนเธอหรือไง”

 

“ครับคุณกำลังรบกวนผม เชิญออกจากห้องผมไป”

 

“อย่ามาเรื่องมาก เล่นตัวนะธาร” อัคคีบอกออกมาเสียงแข็งอารมณ์กรึ่ม ๆ จากแอลกอฮอล์ที่ดื่มมาเมื่อครู่ทำให้คนร่างใหญ่เข้าไปประชิดตัวร่างเล็กทันที เมื่อเห็นท่าทีของภรรยาตัวเล็ก ก่อนจะจับแขนธาราเอาไว้จนเต็มกำมือ แรงบีบจากฝ่ามือใหญ่ทำให้ร่างเล็กเจ็บจนหน้าเหยเก

 

“ปล่อย! ผมเจ็บ” ธาราบอกออกมาก่อนจะพยายามดึงแขนออกจากฝ่ามือใหญ่ของอัคคี

 

“เดี๋ยวได้เจ็บมากกว่านี้แน่ ถ้ายังเรื่องมาก” อัคคีขู่ออกมา

 

“แล้วคุณจะมาอยู่ในห้อง อื้ออ” ร่างเล็กกำลังจะด่าทอผู้เป็นสามี แต่อัคคีกลับดันธารานอนลงไปที่เตียงแล้วประกบจูบปากของภรรยาทันที ธาราพยายามดิ้นขัดขืนแต่อัคคีกลับบดจูบอย่างย้ำ ๆ ไม่ให้ธาราได้หายใจหายคอเลยสักนิด อัคคีค่อย ๆ แนบริมฝีปากลงไปช้า ๆ ริมฝีปากของอัคคียังทำหน้าที่ได้ดีไม่มีข้อบกพร่อง สัมผัสที่นุ่มนวลถูกส่งออกมาจนธารารู้สึกแปลกใจ และเอะใจว่าสามีของเขาอ่อนโยนเป็นด้วยอย่างนั้นเหรอ แม้ธาราจะพยายามไม่ตอบโต้แต่เรียวลิ้นอัคคีที่กำลังไล่ต้อนเรียวลิ้นของเขาก็ทำให้ธาราต้องจูบกลับไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะความเคลิบเคลิ้ม อัคคีดูดดึงลิ้นของธาราทันทีเมื่อรับรู้ถึงการตอบสนอง นิ้วมือใหญ่ที่กำลังกำรอบแขนของภรรยาถูกปล่อยออกข้างหนึ่ง ก่อนจะสอดมันไปใต้เสื้อที่ภรรยากำลังสวมใส่ ปลายนิ้วที่กำลังสัมผัสเรือนร่างของคนตัวเล็กก็ทำให้ธาราขนลุกซู่

 

 

 “ไหนคุณบอกไม่ได้พิศวาสผม ฉะนั้นก็อย่าทำ” ธาราบอกออกมาอัคคีก็ชะงักก่อนจะผละตัวออกไป ร่างเล็กของธาราก็ขยับตัวไปนอนอีกฝั่งของเตียงทันทีก่อนจะดึงผ้ามาห่มถึงคางแล้วหลับตาลงทันที

 

อัคคีที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็ได้แต่เสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อปลดปล่อยสิ่งที่อึดอัดอยู่ในร่างกายตัวเองทันที แม้จะอยากทำเรื่องอย่างว่ากับภรรยาในตอนนี้ แต่ความอยากเอาชนะเรื่องการแตะต้องร่างกายมันมีมากกว่า คิดว่าเขาจะสนใจหรือไงก็แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นแหละ

 

ตอนเย็นเดวาก็มาชวนอัคคีและธาราไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้ ๆ โรงแรมแถวริมทะเล ธารากับอัคคีก็ทำตัวเหมือนสามีภรรยาโดยทั่วไป โดยที่เดวาและไตรภาคก็ไม่ได้ระแคะระคายทั้งสองคนแต่อย่างใด เพราะการแสดงออกที่ดูเหมือนจะใส่ใจและกันไม่น้อย ทำให้เดวาได้แต่แซวเพื่อนตัวเล็กออกมาอย่างอิจฉา ซึ่งธาราก็ได้แต่ยิ้มรับเพียงเท่านั้น เมื่อกินอาหารพูดคุยกันเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันกลับห้องโดยที่อัคคีกลับมากับธาราก่อนจะกลับห้องตัวเองในช่วงดึก อัคคีพยายามติดต่อชรัณ ก่อนจะพบว่าชรัณกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว แม้อัคคีจะหัวเสียไม่น้อย แต่เขาก็พยายามไม่คิดอะไรก่อนจะเข้านอนและกลับกรุงเทพฯ ในตอนเช้าพร้อมธารา

 

 

 

•••

TBC.

 

เอ้าไอ้โบ้แกกล้าบอกว่ารักเมียเก่าต่อหน้าเมียสมรสงั้นหร๊อออ ได้!!! ฉันจะหาผู้ชายให้ลูกฉันอีกสิบคนเจอแน่จะเอาให้คลั่งจนหอนไม่หยุด

 

ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกโดเน็ทค่า T~T ใจฟูมากกก ขอบคุณมากนะงับ คุณรี้ดน่ารักที่สุดดดด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว