email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน 60%

ชื่อตอน : บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน 60%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 10:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน 60%
แบบอักษร

เมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมเกริกมารออยู่ก่อนแล้ว เพราะระหว่างทางเขาโทรศัพท์ให้เข้ามาช่วยยกกระถางต้นไม้ขึ้นห้องให้ รวมทั้งมาช่วยเขาจัดการถ่ายต้นไม้ใส่กระถางใบใหม่ด้วย เพราะกระถางจากร้านขายต้นไม้เป็นกระถางพลาสติก ที่ต้องมาใส่กระถางแบบสวยงามเพื่อประดับห้องอีกชั้นหนึ่ง 

เขาจัดวางต้นไม้ในมุมต่าง ๆ จนห้องพักของมินตราดูน่าอยู่ขึ้น มองไปทางไหนก็เห็นสีเขียวสบายตา แต่ก็ยังมีมุมว่างอีกมากที่ยังวางต้นไม้ได้อีก ซึ่งเขาวางแผนไว้ว่าจะชวนหญิงสาวไปเดินร้านต้นไม้บ่อย ๆ นอกจากร้านของพิมพ์ภัสสรแล้วเขายังมีร้านประจำร้านอื่นอีกที่ยังไม่มีโอกาสได้พาเธอไป 

หลังจัดการกับต้นไม้ที่ซื้อทั้งหมดแล้วเกริกก็กลับไป เหลือเขากับมินตราที่นั่งดื่มแก้กระหายอยู่ด้วยกัน ฌานยกมือขึ้นดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เห็นว่ายังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น จึงเอ่ยชวนหญิงสาว 

“ไปว่ายน้ำแก้เมื่อยกันดีไหมครับมีน” 

มินตราช้อนตาขึ้นมองเขา ก่อนถาม 

“ว่ายน้ำจริง ๆ หรือเปล่าคะ” 

“ว่ายน้ำจริง ๆ สิครับ ไม่ว่ายน้ำจะให้ทำอะไร” เขาถามทั้งอมยิ้ม  

เขาอยากว่ายน้ำเพื่อผ่อนคลายจริง ๆ การยกกระถางต้นไม้หนัก ๆ ไปมา ทำให้ร่างกายเมื่อยล้า การว่ายน้ำในบรรยากาศเขียวชอุ่มในสวนทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แม้การว่ายน้ำจะเป็นการออกกำลังกาย แต่ก็เป็นการผ่อนคลายจากความเครียดหลังกลับมาจากที่ทำงานของเขา ซึ่งเมื่อก่อนก็ว่ายอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้มีมินตราอยู่ด้วย เขาจึงได้ชวนไปว่ายด้วยกัน 

“ถ้างั้นฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ” มินตราบอกพลางลุกขึ้น 

“โอเค รอครับ” 

 

หลังมินตราเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขากับเธอก็เดินไปยังคอนโดมิเนียมของเขา เขาเข้าไปเปลี่ยนกางเกงเป็นกางเกงว่ายน้ำพร้อมทั้งหยิบผ้าขนหนู ก่อนหยิบขวดไวน์ขาวในตู้เย็นพร้อมทั้งแก้วไวน์สองแก้ว แล้วก็เดินออกไปยังบริเวณสระว่ายน้ำด้านหลัง เขาวางผ้าขนหนูกับแก้วและขวดไวน์ลงบนโต๊ะตัวเตี้ยข้างเก้าอี้นอน ในขณะที่หญิงสาวถอดชุดเดรสที่ใส่อยู่ออก เผยให้เห็นชุดว่ายน้ำแบบบิกินีสองชั้นสีส้มสดที่ขับผิวขาวผ่องของเธออย่างน่ามอง เธอพับชุดแล้ววางบนผ้าเช็ดตัวที่วางไว้บนโต๊ะไปก่อนอย่างเรียบร้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมาบอกเขา  

“เจอกันในสระนะคะ”​ จากนั้นก็เดินตรงไปยังสระว่ายน้ำในทันที 

ฌานมองตามพลางอมยิ้ม แม้จะรู้ว่าเธอรีบหนีเขาลงสระแต่ก็ไม่ได้ไม่พอใจ เขาเดินตามเธอไปอย่างไม่เร่งรีบ เห็นหญิงสาวว่ายน้ำออกไปจนเกือบถึงขอบสระอีกด้าน เขาจึงโถมตัว และจ้วงแขนว่ายตามเธอไปบ้าง 

เขาว่ายน้ำไปอย่างไม่รีบร้อน จ้วงแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ลอยตัวไปบนผืนน้ำ ผ่อนคลายกับความรู้สึกที่ถูกความเย็นของน้ำโอบรอบตัว เขาว่ายน้ำสลับกับหญิงสาวเพราะเธอออกตัวไปก่อน ทำให้ในตอนที่เขาว่ายเข้าสู่ขอบสระด้านหนึ่ง ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เธอว่ายสวนกลับมา และเขาก็ปล่อยให้การว่ายน้ำของเขาและเธอสลับกันอยู่อย่างนั้น เพราะมินตราดูท่าทางสนุกอยู่กับการว่ายน้ำ เขาจึงไม่ต้องการรบกวนเธอ แต่หลังจากที่ว่ายกันอยู่พักใหญ่ คิดว่าถึงเวลาพักกันแล้ว เขาก็เร่งความเร็วจนทันเธอที่ขอบสระด้านหนึ่ง แล้วคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้ก่อนที่หญิงสาวจะมีโอกาสว่ายน้ำออกไป 

“อะไรคะฌาน!” มินตราถาม น้ำเสียงเหนื่อยหอบ 

“เหนื่อยแล้วครับ ขึ้นไปพักกันดีกว่า” 

พอเขาว่าอย่างนั้นเธอก็พยักหน้า เขาจึงว่ายน้ำนำเธอยังบันไดริมสระ แล้วขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้นอนโดยไม่เสียเวลาเช็ดตัวก่อน ในขณะที่หญิงสาวหยิบผ้าเช็ดตัวบนโต๊ะมาเช็ดตัวจนแห้งแล้วจึงนั่งลง 

ฌานหันไปหยิบขวดไวน์ที่วางอยู่บนโต๊ะมาเปิดแล้วเทใส่แก้วใบหนึ่ง ยื่นให้เธอ ก่อนเทอีกแก้วให้ตนเอง แล้วยื่นแก้วไปหาหญิงสาว  

“ชนแก้วกันหน่อยครับมีน” 

มินตรายื่นแก้วในมือมาชนกับเขา ก่อนยกขึ้นดื่ม ขณะนั้นเองโทรศัพท์มือถือเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงขึ้น พอยกขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นวิดีโอคอลจากกลุ่มเพื่อน เขาจึงกดรับ แล้วบอก 

“ไม่สะดวกครับเพื่อน” จากนั้นก็เลื่อนกล้องไปยังขาของหญิงสาว เพื่อให้เหล่าเพื่อนเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ตามลำพัง ก่อนจะกดตัดสายไป 

มินตราปรายตามามอง ก่อนถาม 

“ใครเหรอคะ” 

“กลุ่มเพื่อนสนิทน่ะครับ วิดีโอคอลมา เดี๋ยวค่อยโทร. กลับ” 

มินตราพยักหน้ารับรู้ เธอยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนเอ่ย 

“คุณกับคุณวิชญ์และคุณพิมพ์ดูสนิทกันมากเลยนะคะ” 

ฌานมองคนพูดอย่างพิจารณา ก่อนถามอย่างไม่แน่ใจ 

“มีนไม่พอใจที่ผมคุยกับเพื่อนจนเหมือนไม่ได้สนใจมีนหรือเปล่าครับ” 

มินตราหันมามองเขาตาโต ก่อนส่ายหน้าหวือ 

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้น ถ้าฉันเงียบจนดูเหมือนเสียมารยาทก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ กับคนที่เพิ่งรู้จักฉันมักจะเงียบแบบนี้ นั่งฟังพวกคุณคุยกันอย่างสนิทสนมสนุกกว่าพยายามหาเรื่องมาคุยด้วย” 

คำตอบของเธอทำให้เขายิ้มโล่งอก เพราะแอบหวั่นอยู่เหมือนกันว่าจะทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนนอกตอนที่อยู่กับเขาและกลุ่มเพื่อนสนิท ฌานนึกถึงเพื่อนรวมทั้งเรื่องราวความรักของทั้งสองที่เขามีส่วนร่วมแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะเล่าเรื่องราวแต่หนหลังตอนพบกับพิมพ์ภัสสรครั้งแรกให้เธอฟัง  

“กับวิชญ์นี่โตมาด้วยกัน ส่วนพิมพ์รู้จักโดยบังเอิญ”  

“ยังไงคะ” 

“วันนั้นผมขับรถผ่านร้านของพิมพ์ เมื่อก่อนเป็นร้านเล็ก ๆ ไม่น่าจะมีต้นไม้ที่ผมอยากได้ แต่วันนั้นผมต้องจอดรถเข้าไปดูเพราะหน้าร้านมีกระถางต้นยางอินเดียต้นใหญ่สวยมากวางอยู่ สมัยนั้นคนยังไม่นิยมเลย แต่เห็นแล้วต้องแวะเพราะสวยจริง ๆ เลยได้รู้จักพิมพ์ ตอนนั้นพิมพ์เด็กมาก เพิ่งเรียนจบ ตอนแรกผมคิดว่าคงแวะแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว แต่พอได้คุยกับพิมพ์แล้วต้องแวะไปบ่อย ๆ จนเพื่อนคิดว่าผมติดสาวร้านขายต้นไม้” 

“ไม่ใช่เหรอคะ” 

ฌานส่ายหน้า ส่งยิ้มให้เธอ 

“ไม่ครับ ไม่เคยชอบพิมพ์แบบนั้นเลย แต่ผมชอบแพสชันในเรื่องต้นไม้ของพิมพ์ เห็นเด็ก ๆ แบบนั้นแต่พิมพ์รู้จักต้นไม้ดีมาก คุยด้วยแล้วได้ความรู้ดี ๆ กลับมาดูแลต้นไม้ตัวเองเยอะ ผมเอ็นดูพิมพ์เหมือนน้องสาว อยากให้ร้านต้นไม้ของคนที่รักต้นไม้จริง ๆ แบบพิมพ์เติบโต แต่ด้วยความที่ทุนไม่หนามันก็ยากนะ แล้วพิมพ์แม้ว่าจะเก่งเรื่องต้นไม้ แต่เรื่องธุรกิจก็ยังไม่ค่อยเก่งเท่าไร แล้ววันนึงพิมพ์ก็เล่าว่าคงไปไม่รอด ต้องปิดร้านต้นไม้ที่เป็นความฝันแล้วไปหางานทำ” 

“คุณเลยช่วยเธอเหรอคะ” 

“ผมหาทางช่วย ผมบอกพิมพ์รอต่อไปอีกหน่อย ระหว่างนี้จะช่วยหาลูกค้า ผมก็พาเพื่อนฝูงไปซื้อต้นไม้บ้าง หาคอนแทร็กไม้ประดับสำนักงานให้พิมพ์บ้าง ซึ่งช่วงนั้นแหละที่วิชญ์ได้รู้จักกับพิมพ์ เพราะพิมพ์เข้าไปคุยรายละเอียดไม้ประดับในสำนักงานกับวิชญ์และเพื่อนคนอื่น ๆ ลาคาซ่าเองก็ใช้ต้นไม้จากร้านของพิมพ์ พอมีลูกค้าสำนักงานที่จ่ายแบบรายเดือนก็ทำให้สภาพคล่องของร้านดีขึ้น จากที่คิดว่าต้องปิดก็เปิดต่อไปได้ แต่พระเอกจริง ๆ คือวิชญ์​ เพราะวิชญ์ทำสนามกอล์ฟใหม่ ต้องการต้นไม้เยอะมาก แล้วพิมพ์รับออร์เดอร์ทั้งหมด” 

“อื้อหือ จุดกำเนิดความรักของคุณพิมพ์กับคุณวิชญ์เหรอคะ” มินตราถามน้ำเสียงตื่นเต้น ตาเป็นประกาย 

ฌานหัวเราะท่าทางของเธอ ก่อนตอบ 

“เริ่มมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วครับ วิชญ์ตกหลุมรักหนักมาก แต่มาปิดดีลตอนพิมพ์ไปดูแลการลงต้นไม้ที่สนามกอล์ฟของวิชญ์” 

“โรแมนติกจัง” มินตราว่า ทำสีหน้าชวนฝัน 

“แต่ก่อนที่จะลงเอยกันได้ วิชญ์มันก็งี่เง่าหึงผมกับพิมพ์แบบไร้เหตุผลสุด ๆ พอตอนหลังแน่ใจแล้วว่าผมกับพิมพ์ไม่ได้คิดอะไรกันจริง ๆ คนที่พิมพ์รักคือมันคนเดียว เลยเป็นโจ๊กระหว่างเราที่ผมกับพิมพ์เอาไว้ล้อวิชญ์ว่าสำหรับพิมพ์แล้วผมมาก่อนเสมอไง เรื่องนี้โดนล้อจนลูกบวชแน่นอน” เขาว่าพลางหัวเราะขำเพื่อนไปด้วย 

มินตราหัวเราะไปกับเขา แต่หลังจากเสียงหัวเราะเงียบลง เธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหงา ๆ 

“ฉันไม่มีเพื่อนที่สนิทมาก ๆ แบบนี้เลยค่ะ พ่อแม่ฉันเคร่งมาก ไม่ปล่อยให้ไปไหนหรือทำอะไรกับใคร อย่างไปเดินห้างกับเพื่อนในวันหยุดนี่อย่าหวังเลย พอเพื่อนชวนบ่อย ๆ แต่เราไม่เคยไปก็เริ่มไม่มีใครชวนแล้ว ไม่มีใครอยากยุ่งกับฉัน รู้ตัวอีกทีก็ไม่มีเพื่อนสนิทแล้ว ตอนนี้ที่สนิทหน่อยก็น้อง ๆ ในแผนกเท่านั้นเอง” 

เห็นท่าทางของเธอแล้วอดสงสารไม่ได้ ฌานยื่นมือไปบีบมือเธอเบา ๆ อย่างปลอบประโลม แล้วบอก 

“ผมมีเพื่อนเยอะ มีนมาเป็นเพื่อนกับเพื่อนผมก็ได้ เหมือนพิมพ์ไง” 


มาอัปแล้วค่า เค้าไม่สบายหนักมาก วันแรกนอนทั้งวัน วันที่สองลุกได้แต่ก็อาการไม่ดีพอจะลุกมาทำงาน วันนี้ก็ยังไอและปวดหัวอยู่ แต่กัดฟันเขียนงานก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่มีอะไรอัปอีก จากที่ต้ังใจจะปิดต้นฉบับเสาร์นี้ก็คงไม่สามารถแล้วละ แต่พยายามอัปอีบุ๊กก่อนวันที่ 15 ให้ได้ค่ะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว