ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2564 11:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22
แบบอักษร

 

 

สนามบิน

ผมมาส่งไอไนท์ขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพ พอมาส่งแบบนี้ก็แอบเศร้านะ ไม่มีมันอยู่ผมคงเหงาอยู่แต่ในบ้านไม่มีเพื่อน คงมีแต่ไอเสือที่พอแก้เหงาได้ คิดแล้วเศร้า

“อย่าทำหน้าแบบนั่นดิ” ไอไนท์พูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้ผมจนฟู

“อย่ามันเสียทรง เดี๋ยวไม่หล่อ” ผมบอกก่อนจะจัดทรงใหม่

“หล่อไปทำไมมีลูกมีผัวแล้ว” มันพูดขึ้น

“เหอะ กูไม่มีผัวเถอะ” ผมบอกอย่างเซ็งๆ

“ไม่มีผัวแล้วท้องได้ไงวะ” มันถามอย่างกวนๆ

“ท้องกับลม” ผมตอบก่อน คิดถึงตอนโดนข่มขืน //-//

“หน้าแดงจังวะ” มันถามผมอย่างเป็นห่วง

“เปล๊าาาา” ผมปฏิเสธเสียงสูง /แต่ว่าตอนที่ไอจอมทัพอยู่ด้านบนคือ ดีย์ มาก/ หึ้ยคิดอะไรของกูวะเนี่ย

“มึงกำลังคิดอะไรที่ทะลึ่งอยู่ใช่ไหม” ผมที่เห็นมันปฏิเสธเสียงสูงแล้วหน้าที่แดงขึ้น มันก็คงรู้ทันทีว่าที่หน้าแดงเพราะอะไร

“ประไงเฮียเด็ดปะ”

“เด็ด เห้ยไม่เด็ด” เล่นมาถามกันแบบนี้กูก็ตกใจหลุดปากไปจนได้

“หื้มมมมม” เสียงดังขึ้นจากด้านหลังของผม ผมจึงหันไปมองก็เห็นหน้าไอจอมทัพที่อยู่ห่างจากผมไม่ถึงเซน

“เด็ดจริงไหมครับ” ไอจอมทัพถามอย่างเจ้าเล่ห์ ผมที่ได้ยินก็ตกใจผลักหน้ามันออกทันที

“โอ๊ยยย” มันร้องออกมา

“หน้าแดงๆ เขินหรอวะ” ไอไนท์ที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ถามขึ้นอย่างล้อๆ

“กูร้อนไอสัส” ผมหันไปด่ามันทันที

“เขินแล้วเกรี้ยวกราดอ๊าาาา” ไอไนท์ทำเสียงสอง

“ใช่ไหม น้องวินอย่าโหดสิครับ” ไอจอมทัพที่เดินมานั่งข้างผมก็พูดขึ้น ผมหันไปมองผมก็ยิ้มกริ่มมาให้ผม กูอยากจะถีบหน้าแม่ง

“ใครน้องมึง!” ผมว๊ากใส่มันทันที

“หนูไม่ใช่น้องไงครับ หนูเป็นเมีย” มันพูดออกมาจนผมขนลุกเลยครับ

“หนูเหี้ยอะไร ใครเมียมึงไอสัส” ผมด่ามันออกไปก่อนจะใช่มือฝาดเข้าที่หัวผมอย่างจัง

“โอ๊ยยยย พี่เจ็บ” มันพูดก่อนจะลูบหัวทำหน้าสงสารมองผม

“ฮูยย เจ็บแทนเลย” ไอไนท์ที่นั่งมองผมกับไอจอมทัพทะเลาะกันก็พูดขึ้น

“มึงอะถึงเวลาแล้วมั้ง” ผมหันไปบอกมัน

“เออวะ จริงด้วย” มันมองนาฬิกาก็จะลุกขึ้น

“งั้นกูไปก่อนนะ เฮียฝากไปส่งมันด้วยมันไม่ได้ให้คนที่บ้านมาส่ง” ไอไนท์พูดขึ้นก่อนจะไปพูกับไอจอมทัพ

“เออ เมียกูกูดูแลอยู่แล” ไอจอมทัพมันตอบก่อนจะยักคิ้วให้ไอไนท์ ไอไนท์ที่เห็นก็ยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์

“เมียเหี้ยไรของมึง” ผมหันไปด่ามัน แต่มันกลับกระชากผมเข้าไปกอด ผมถึงกับสตั้นไปเลย ยืนนิ่งเหมือนน้ำแข็งเลยครับ

“คิดถึง กูเคลียร์ทุกอย่างแล้วต่อจากนี้กูจะดูแลมึงเอง ขอโทษที่กูโง่” มันพูข้างหูผม มือก็ลูบหลัง

ผมตั้งสติได้ก็หันมองคนที่เดินผ่านไปมาที่กำลังมองผมกับไอจอมทัพอยู่ ผมกระทืบเท้ามันไม่แรงมาก ก่อนจะผลักมันออกห่าง มันมองผมอย่างงงผมจึงแยกเขี้ยวใส่

“งั้นกลับบ้านกันเถอะ” มันพูดขึ้นก่อนจะมาจูงมือผมให้เดินตาม ผมก็เดินตามอย่างง่าย ก่อนจะคิดคำพูดที่มันพูดก่อนน่านี้

“ว่าแต่..รถมึงอยู่ไหนอะ” มันหยุดก่อนจะหันมาถาม หน้ามันก็ดูตลกนิดๆ

“อยู่ทางนั่นอะ” ผมชี้ไปทางที่รถจอดอยู่ มันก็ยิ้มก่อนจะจูงมือผมเดินไปที่รถ

 

 

ตอนนี้ผมอยู่บนรถแล้วแต่นั่งนิ่งไม่ได้พูดจาอะไร ก่อนจะหันไปมองที่ไอจอมทัพ มันมาอยู่ที่สนามบินได้ไง แล้วรถมันไปไหน แล้วที่มันพูดคืออะไร ผมสงสัยไม่เข้าใจอยากถาม ความรู้สึกมันวุ่นวายไปหมด

“มีอะไรจะถามหรือเปล่าหื้ม” มันหันมาถามเมื่อติดไฟแดงอยู่

“ที่มึงพูดคืออะไร” ผมหันไปถามมันด้วยหน้าที่สงสัย

“เปล่าหรอก มึงรู้แค่ว่าต่อไปนี้กูจะดูแลมึงเอง” มันพูดขึ้น ผมก็พยักหน้าเข้าใจแต่ก็ยังสงสัยอยู่ดี

“แล้วไหนรถมึง” ผมเปลี่ยนประเด็นทันที

“กูไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ขออยู่ด้วยได้ปะ” มันหันมาพูดขึ้นแล้วยิ้มกริ่ม

“ไม่!” ผมปฏิเสธเสียงแข็ง มันก็หน้าหงอยไปทันที คิดว่าน่าสงสารหรือไง ใช่ครับแม่งน่าสงสารชิบหายเลยเหมือนไอเสือเวลาไม่ได้กินข้าว

“เอ่อ งั้นมึงก็ไปคุยกับป๊าดู” ผมพูดเสียงเบาก่อนจะหันออกไปทางหน้าต่าง

“จริงนะ งั้นพี่อยู่ห้องเดียวกันกับวินนะ” อะไรคือสรรพนามที่ใช้ถึงเปลี่ยนไป แล้วห้องเดียวกันคืออะไร ยังไม่ได้ขอป๊าเลยมาของอยู่ห้องด้วยกันอีก

“ไม่รู้” ผมบอกปัดๆ ก่อนจะนั่งเงียบ

 

 

 

 

 

บ้าน

เมื่อมาถึงผมก็รีบเดินเข้าบ้านโดยมีไอจอมทัพพยุงอยู่ แม่งเวอร์ชิบหายท้องสี่เดือนทำเหมือนกูท้องเก้าเดือนไอสัส

“กลับมาแล้วหรอวินลูก อ้าวพ่อหนุ่มก็มาด้วยหรอ” ม๊าที่เห็นผมเดินเข้ามาก็ทักขึ้น ก่อนจะหันไปทักคนข้างกาย

“ครับ” ไอจอมทัพตอบ

“มาๆ นั่งก่อนจะคุยกัน” ม๊าเรียกผมกับไอจอมทัพเข้าไปนั่ง ไอจอมทัพก็พยุงผมเข้าไปนั่ง

“จิกไปเอาน้ำมาให้แขก” ม๊าตะโกนให้พี่จิกเอาน้ำมาให้ไอจอมทัพ

“แล้วพ่อหนุ่มชื่ออะไรจ๊ะ” ม๊าหันไปถามไอจอมทัพที่นั่งอยู่ข้างผม

“ผมชื่อ จอมทัพครับ” ไอจอมทัพตอบอยากสุภาพ ผมก็หันไปมองมันก่อนจะสบตาเข้ากับมันที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว

“แล้วทำงานอะไรจ๊ะ” ม๊ายังถามต่อ

“เป็นทำธุระกิจส่วนตัวครับ”

“อ่อ แล้วมาอยู่ที่นี้พักอยู่ที่ไหนละจ๊ะ” ม๊ายังคงถามต่อ คุยกันแค่สองคนไม่สนใจลูกคนนี้ที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้เลย

“ยังไม่มีที่พักเลยครับ” มันตอบก่อนจะหันมามองผม สายตามันบงบอกว่าอยากอยู่กับผมมากๆ แต่เสียใจด้วกูไม่ช่วยมึงหรอกครับ หึหึหึ ผมยิ้มร้ายๆให้มัน

“งั้นก็พักที่นี้เลยละกันเนอะ” ม๊าพูดขึ้นทำเอาผมชะงักรอยยิ้มร้ายๆที่ส่งให้มันเมื่อกี้ เป็นมันที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม

“โอเคครับ” มันรีบตอบตกลง เร็ว เร็วมาก

“ใครอนุญาตให้แกมาอยู่” เสียงที่สี่ดังขึ้น ผมและทุกคนก็หันไปมอง ก็เห็นป๊าที่ถืองานเต็มมือหน้าตาที่ ทุกคนก่อนเงียบลงทันที

 

 

 

 

#จอมทัพออกตังแรงมากกกลูก

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาาาา

อย่าลืมติชมกันด้วยเด้ออออ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว