Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักแรก 2 ตอนที่ 6 (ปลื้ม+บอม) 100%

ชื่อตอน : รักแรก 2 ตอนที่ 6 (ปลื้ม+บอม) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2564 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 2 ตอนที่ 6 (ปลื้ม+บอม) 100%
แบบอักษร

รักแรก 2 ตอนที่ 6 (ปลื้ม+บอม) 

เช้าวันต่อมาบีก็ยังไปส่งน้องชายไปทำงานเหมือนเดิม แต่หลังจากวันนี้ไปบอมก็ต้องใช้ชีวิตคนเดียวแล้วเพราะเขาย้ายมาอยู่คนเดียวไปแล้ว 

“ถ้าอยากกลับบ้านอาทิตย์ไหนก็โทรมาบอกกูจะมารับ” 

“จ๊ะ” 

“จ๊ะบ้าอะไร กูบอกให้ครับไง”บีพูดพร้อมมองหน้าน้องชาย บอมเองก็แอบยิ้มแล้วหันมามองพี่ชาย 

“รู้แล้ว” 

“เออรู้แล้วก็ดี แล้วอย่าลืมที่กูบอกไว้ว่าจะกลับบ้านก็โทรบอก แล้วมีปัฯหาอะไรก็โทรมาหากูได้ ไม่ใช่ว่าเก็บไว้คนเดียว” 

“รู้แล้ว” 

“ไอ้รู้แล้วเนี่ยะมึงรู้จริงมั้ย”บีบ่นขึ้น แต่บอมก็แค่ฟังแล้วเปิดรถจะลงจากรถ เขายกมือไหว้ลาพี่ชาย 

“ตั้งใจทำงานด้วยล่ะ” 

“ค่ะ คุณพี่ชาย”แล้วบอมก็รีบลงจากรถไปเลย 

“ไอ้เด็กบ้า”บีพูดแค่นั้นก็มองตามน้องชายไป เขารู้ว่าอย่างไรซะเขาก็เปลี่ยนตัวตนน้องชายไม่ได้อยู่แล้ว  

  

........................... 

บอมเดินเข้าไปในอาคารที่มีหลายชั้น เขาขึ้นลิฟท์ไปยังที่ทำงานของตัวเอง  

“สวัสดีครับ”บอมยกมือสวัสดีพี่ๆที่มาเจอกันที่ลิฟท์พอดี 

“เมื่อกี้ใครมาส่งอ่ะจ๊ะ” 

“พี่ชายครับ” 

“หล่ออยู่นะพี่ชายเรา” 

บอมเองไม่ตอบอะไรแค่ยิ้ม แล้วพวกเขาก็มาถึงห้องทำงานของตัวเอง บอมก็ช่วยจิตทำงานที่จิตให้ทำ  

“พี่จิตเข้าประชุมตอนบ้านหรอค่ะ”เบิ้ลถามขึ้น 

“.ใช่จ๊ะ  

“งั้นหนูฝากเอกสารชุดนี้ไปส่งด้วยนะคะ พอดีตอนบ่ายหนูลาอ่ะพี่” 

“ได้เดี๋ยวพี่ให้น้องไปส่งให้”จิตเลยหันไปมองบอมที่นั่งทำงานอยู่ 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ งั้นหนูกลับก่อนนะพี่จิต มีธุรด่วนจริงๆ 

“ได้จ๊ะ” 

แล้วเบิ้ลก็รีบออกไปทันที 

“หนูว่านางเบิ้ลไปตามผัวมันอีกแล้ว เมื่อไหร่จะเลิกกับไอ้นี่สักทีก็ไม่รู้”เพื่อนของเบิ้ลพูดขึ้น 

“เขารักของเขาน่ะศรี” 

“ก็จริงพี่ ว่าแต่น้องบอมเรามีแฟนหรือยัง ถ้ายังไม่มีก็หาดีๆนะ อย่าเขาไอ้พวกที่มาหลอกเอาแต่เงินเรานะ” 

บอมเลยยิ้มให้นิดๆไม่ตอบอะไร  แล้วต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน พอตอนบ่านจิตไปประชุมเขาก็เอาบอมไปด้วยเพราะบอมต้องไปส่งเอกสารที่ชั้นนั้นพอดี  

“เดี๋ยวบอมนั่งรอพนักงานแผนกนี้แปปนึงนะ แม่เข้าประชุมก่อน” 

“ครับ” 

บอมเองก็เลยเดินเข้ามานั่งรอที่นั่งรอของพนักงานห้องนี้ที่ยังไม่เข้ามา 

“มาติดต่ออะไรครับ”มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักบอมขึ้น 

“สวัสดีครับ” 

“สวัสดี” 

“มาติดต่ออะไรหรอเรา” 

“มาส่งเอกสารครับ” 

“เหลืออีกสองนาที แผนกนี้เขาตรงเวลาพักและเวลาทำงาน ต้องรอเขานิดนึง” 

“ครับ” 

ไอซ์เลยถือโอกาสเข้าไปนั่งเก้าอี้ที่บอมนั่งอยู่ก่อน เขานั่งติดกับบอม บอมเลยขยับตัวนิดๆให้ห่างออก 

“กลัวพี่หรอเรา” 

บอมเลยหันหน้ามอง ไอซ์ก็หัวเราะขึ้น 

“ทำไมผมต้องกลัวคุณด้วย”บอมเลยพูดออกมา 

“ก็เรานั่งห่างพี่ซะขนาดนั้น” 

“ผมแค่ไม่อยากนั่งสบายๆ” 

“อ่อ”ไอซ์พูดพร้อมหัวเราะออกมา 

“สวัสดีค่ะคุณไอซ์”ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักขึ้น 

“สวัสดีคุณฝ้าย” 

“คุณไอซ์มีอะไรให้พี่ช่วยหรอค่ะ” 

“ม่มี แต่น้องคนนี้เขามี”ไอซ์เลยผายมือไปที่บอม บอมยกมือสวัสดี 

“ผมมาส่งเอกสารของแผนกธุรกิจการเงินครับ” 

“อ่อ จ๊ะ” 

แล้วเธอก็รับเอกสารมาที่โต๊ะแล้วเปิดดู 

“โอเคจ๊ะ เอกสาครบ” 

แล้วบอมก็ยกมือไหว้ลา  

“เดี๋ยว”ไอซ์เดินตามมาทันที 

“มีอะไรครับ” 

“ไม่มีแค่อยากเรียก เราชื่อบอมใช่มั้ย” 

“ครับ” 

“ทำงานที่นี่เป็นไงบ้าง ถ้ามีปัญหาบอกพี่ได้นะ” 

“ขอบคุณครับ ผมขอตัวกลับไปทำงานก่อน” 

“ได้สิ เอางี้ดีกว่าพี่ไปส่ง” 

“ไม่ดีกว่าครับ ผมไปเองได้ คุณเองก็ควรกลับไปทำงานน่ะครับ” 

“เจ๋งดีนะเนี่ยะ” 

บอมย่นคิ้ว เขาเองก็ไม่ค่อยอยากคุยกับคนที่เขาไม่สนิทด้วยเท่าไหร่ 

“เจ๋งอะไร”บอมเลยถามขึ้น 

“ก็ไม่มีอะไรหรอก  พี่แค่ชมว่าเราเจ๋งดี แล้วก็น่ารักดีด้วย” 

บอมเลยไม่พูดอะไรเขาก็เดินออกไปเลย 

“ถูกใจกูจริงๆ”ไอซ์พูดขึ้นแล้วมองตามหลังบอมไป แล้วยิ้มออกมา 

  

จนถึงเวลาเลิกงานบอมก็มายืนป้ายรถเมล์ 

“น้องบอม”รถยนต์คันหรูจอดตรงที่เขายืนอยู่  บอมแอบเซ็งในใจ 

“ครับ” 

“พี่ไปส่งขึ้นมาเร็ว” 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวรถก็มาแล้ว” 

“มาเถอะน่า” 

“แต่ผม................” 

แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น  

“เดี๋ยวมีคนมารับผมแล้วครับ ขอคุณนะครับ” 

“ใครกันจะมารับเรา แฟนหรอ” 

“ครับ”บอมตอบส่งๆ แล้วไอซ์ก็ยกยิ้มออกมาแล้วขับรถออกไปไม่ตอแยเขาอีก บอมก็รับสายโทรศัพท์ทันที 

  

“พี่อยู่ไหน จริงหรออได้เดี๋ยวรอตรงป้านรถเมล์ ครึครึ”บอมยิ้มดีใจออกมา เพราะอาทิตย์กว่าแล้วที่เขาไม่เจอปลื้มเลย แล้วบอมนั่งรอไม่นานปลื้มก็ขับรถมารับเขาเลย 

“แวะกินข้าวก่อน แล้วจะไปส่ง” 

“ได้พี่” 

“แต่งตัวทำงานแล้วมึงเปลี่ยนไปเลยนะ”บอมหันมามองชุดตัวเองตามที่ปลื้มบอก 

“ก็ถ่ายส่งไปให้ตั้งแต่วันทำงานวันแรกแล้วนี่” 

“กูเห็นแต่รูปพึ่งมาเห็นมึงแต่งจริงๆก็วันนี้ไง” 

“แล้วดีมั้ยล่ะ” 

“ก็ดี” 

“ก็ดี ก็คือไม่ดีใช่มั้ยล่ะ ใครมันจะหล่อเหมือนพี่ล่ะแต่งอะไรก็เข้ากันได้” 

“มึงชมกูหล่อหรอ” 

บอมชะงักแล้วเขินออกมา 

“ฮึฮึ” 

“หัวเราะอะไรเล่า” 

“เปล่า”ปลื้มพูดพร้อมขำออกมา 

“ทำงานสนุกมั้ย”ปลื้มถามขึ้น 

“สนุกดี แต่บางทีมันก็เหมือนยังไม่ชอบอะ” 

“อ้าว งั้นก็หาที่ใหม่ดู” 

“ขอลองทำอีกสักพักก่อน ถ้าไม่ดีค่อยว่ากันใหม่” 

“อืม เอาที่มึงคิดว่ามึงชอบแล้วอยากทำก็พอ” 

“งั้นไปทำงานกับพี่ได้เปล่าล่ะ” 

“ได้” 

“ชิ ตอบซะเป็นเจ้าของบริษัทหรือไงกันค่ะคุณพี่ปลื้ม” 

“ไม่ใช่เจ้าของก็จริง แต่ถ้ามึงอยากทำกูจะพามึงไปสมัครเอง” 

บอมเลยยู่ปากใส่ 

“เดี๋ยวกูดึงปากขาดเลย”ปลื้มพูดขึ้น บอมก็ไม่พูดอะไรเขาแค่หัวเราะออกมาเฉยๆแล้วทั้งคู่ก็เปลี่ยนเรื่องคุยไปคุยเรื่องอื่นแทน แล้วพวกเขาก็ทานข้าวเย็นด้วยกันเสร็จแล้วปลื้มก็มาส่งบอมที่ที่พัก 

“เป็นไงพี่ คอนโดบอมน่าอยู่ป่ะ” 

“ก็ดี ดูปลอดภัยดีอยู่” 

“ที่บอมอยู่กับที่พี่ปลื้มอยู่ไกลกันมั้ยอะ” 

“ก็ไม่ไกลนะ สักครึ่งชั่วโมงก็ถึง ทำไมจะย้ายไปอยู่กับกูไง ฮึฮึ” 

“ไม่ใช่เหอะ  แค่ถามเฉยๆ” 

“ไปขึ้นห้องได้แล้ว” 

“ค่ะ”แล้วบอมก็ลงจากรถแล้วหันมามองปลื้ม ที่เปิดกระจกรถมองดูบอมอยู่เช่นเดียวกัน 

“ถึงห้องแล้วโทรกลับมาด้วย”บอมพูดขึ้น 

“อืม” 

บอมเลยโบกมือบ๊าย บ่ายแล้วเดินเข้าด้านใน ปลื้มเองก็ขับรถกลับห้องพักเขาเลย  พอถึงห้องพักเขาก็โทรหาบอมเลย แล้วทั้งคู่ก็คุยกันเหมือนเดิม  

  

-หนึ่งเดือนต่อมา บอมยังคงไปทำงานตามปกติ เจอไอซ์บ้างแต่บอมก็เลี่ยงไม่คุยด้วยเท่าไร เขารู้สึกว่าไอซ์มองเขาอย่างไงก็ไม่รู้ และก็มีคนเข้ามาแซวบอมบ้างแต่บอมก็ไม่สนใจเท่าไร เพราะเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกชอบใครเลย  และวันนี้ก็เป็นวันหยุดของบอม ที่นอนพักอยู่ห้องหลังจากที่วันนี้ตั้งแต่เช้าเขาทำงานสะอาดห้องของตัวเองเสร็จแล้ว พอตอนเย็นบอมก็ไปเดินตลาดไม่ไกลจากคอนโดเขาก็ไปซื้อของกินที่ชอบมา แล้วพอถึงห้องก็จัดการของกินนั่นเลย แต่พอกินไม่กี่คำ ก็มีคนโทรวีดีโอคอลเข้ามาพอดี ไม่ต้องดูชื่อบอมก็รู้ว่าใครเพราะก่อนหน้านี้คนนี้โทรมาตอนเที่ยงมาแล้ว 

ปลื้ม:ทำอะไรอยู่ว่ะ 

บอม:กินยำ อร่อยมาก 

“ซี๊ด”บอมซีดปากด้วยความผ็ด แล้วดื่มน้ำโค้กอึกใหญ่ 

ปลื้ม:ร้องซะกูคิดเลยนะมึง 

บอม:คิดอะไรอะ 

บอมมองหน้างงๆ 

ปลื้ม:มึงทำไมเป็นคนไม่ทันคนแบบนี้เนี่ย 

บอม:ก็พี่พูดไม่เคลียร์นี่ 

ปลื้ม:กินอื่มหรือยัง 

บอม:ยัง นี่ดูสิเหลืออีกหลายตัวเลย ปูดองเชียงนะ โคตรหวานอะ วางสายก่อนมั้ย เดี๋ยวบอมกินเสร็จจะโทรกลับ 

ปลื้ม:ไม่ต้องมึงกินไปเดี๋ยวกูนั่งดู 

บอมยิ้มออกมา 

บอม:กินด้วยคุยด้วยได้มั้ยอะ 

ปลื้ม:อืม 

บอม:ตอนนี้อยู่ไหนอะ 

ปลื้ม:อยู่ที่ทำงาน 

บอม:ยังไม่เลิกหรอหกโมงเย็นแล้วนะ 

ปลื้ม:เลิกแล้ว แต่วันนี้กูมีนัดกับพี่ปาร์ค เขาจะพากูไปเจอคนที่มาติดต่องานด้วย 

บอม:อ่อ  นัดเขาไว้ตอนไหนหรอ 

ปลื้ม:ทุ่มๆกว่า ก็เลยมานั่งคุยกับมึงก่อน เดี๋ยวถึงห้องดึกมึงนอนแล้วกูไม่อยากโทรคุยกับมึงตอนมึงงัวเงีย เดี๋ยวก็งอแงใส่กูอีก 

บอมยู่ปากใส่พร้อมกับดูดขาปูอยู่ 

ปลื้ม:อร่อยมากเลยนะมึง ดูดซะเกลี้ยง 

ปลื้มแขวะออกมา บอมไม่ตอบแต่เอาปูมากินโชว์จนหมดจาน แล้วเอาจานไปเก็บพร้อมกับล้างมือแล้วมานั่งคุยต่อเพราะยังไม่ถึงเวลาที่ปลื้มจะไปธุระ 

บอม:แล้วนั่งอยู่คนเดียวหรอ 

ปลื้ม:อืม นี่ห้องทำงานกู มึงก็เคยเห็นแล้วนี่ 

บอม:ก็จำได้แต่คิดว่าพี่ปาร์คมานั่งอยู่ด้วยอะดิ 

ปลื้ม:กูอยู่คนเดียว  

ต่างก็นั่งเงียบ ปลื้มมองหน้าบอมที่ปากแดงจากความเผ็ด 

บอม:มองไรอะ 

ปลื้ม:ปากมึงเหมือนเชอรี่ดี 

บอม:โว๊ะ ปากคนนะไม่ใช่ผลไม้ 

ปลื้มขำออกมา 

ปลื้ม:กูเปรียบเทียบเฉยๆ ว่าแต่ไปทำงานไปจีบเขามามั้งหรือเปล่ามึงอะ 

บอม:ก็ว่าจะจีบอยู่ ผู้ชายเยอะดีที่นี่ 

ปลื้มมองหน้านิ่ง บอมยิ้มออกมา 

ปลื้ม:อยากมีจังเลยหรือไงผัวอะ 

บอม:อยากมีสิ 

ปลื้ม:ปากมึงนี่นะ 

บอม:พี่ถามเองนะ  

ปลื้ม:กูแค่พูดเล่นไม่ได้หรือไง 

บอม:ได้  แต่อยากมีแฟนนี่ก็คิดอยู่นะ 

บอมพูดขึ้น 

ปลื้ม:อยากมีมากหรือไง 

บอม:ก็เรียนจบแล้ว ก็อยากมีฟงมีแฟนกับเขาบ้างสิค่ะ 

ปลื้ม:ไม่ต้องหา เดี๋ยวกูเป็นแฟนมึงเอง 

บอมชะงักไป ปลื้มมองหน้าบอมนิ่ง 

บอม:ไม่ต้องมาล้อเล่นเลย  

ปลื้ม:กูไม่ได้ล้อเล่น กูพูดจริง 

ทั้งคู่เงียบไป 

บอม:พี่จะบ้าหรอ พี่เองชอบบอมที่ไหนกันล่ะ แฟนกันมันต้องจีบกันก่อสิ 

ปลื้ม:กูขี้เกียจเสียเวลาจีบ เป็นแฟนเลยแล้วกัน 

บอม:พี่พูดจริงหรอเนี่ย 

บอมมองหน้าบอม 

ปลื้ม:แล้วมึงจะเป็นแฟนกูมั้ย 

บอมมองหน้าปลื้ม ที่ดูจริงจัง 

บอม:พี่คิดดีแล้วหรอ เราคุยแบบพี่น้องกันมานานมากเลยนะ อีกอย่างบอมเป็นตุ๊ดนะพี่ปลื้ม 

ปลื้ม:กูรู้แล้วไง สำหรับกูเรื่องเพศสภาพมึงตัดออกไปเลย ถ้ากูชอบใครกูชอบที่นิสัยแล้วเราต้องเข้าใจกันได้ดี  

“ปลื้ม เราไปกันได้แล้ว”เสียงปาร์คดังขึ้น 

“ครับ”ปลื้มร้องบอก แล้วมองบอมที่ยังอึ้งอยู่ 

“วันพรุ่งนี้กูจะไปหามึงเพื่อเอาคำตอบ คืนนี้ก็ทบทวนเรื่องมึงกับกูเอาแล้วกัน แล้วมึงจะรู้ว่ากูรู้สึกยังไงกับมึง แล้วมึงรู้สึกยังไงกับกู 

บอมพยักหน้ารับ แล้วทั้งคู่ก็วางสาย 

“มึงทำให้กูบอกความจริงเองนะไอ้บอม กูอุตส่าห์จะไปสารภาพขอมึงเป็นแฟนในบรรยากาศดีๆเสือกให้กูบอกมึงทางมือถือซะงั้น”ปลื้มพูดขึ้นแล้วก็ลุกออกจากห้องไป เพื่อไปทำธุระเรื่องงานต่อ 

  

  

แล้วเช้าวันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดของทั้งคู่  เช้านี้ปลื้มก็มาหาบอมแต่เช้า บอมลงมารับที่ชั้นล่างด้วยท่าทีประหม่า 

“มึงได้นอนรึเปล่าเนี่ย”ปลื้มทักขึ้น เพราะบอมเหมือนคนอดนอน 

“นอนสิ”บอมพูดตอบไป ความจริงเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนเลยก็ว่าได้เพราะมัวแต่อึ้ง ตกใจไม่คิดว่าคนที่เขาคุยด้วยตั้งแต่ปีสองยันทุกวันนี้จะมาขอเขาเป็นแฟนซะงั้น 

“พี่จะขึ้นไปข้างบนห้องก่อนใช่มั้ย” 

“อืม เข้าได้หรือเปล่า” 

“ได้สิ”บอมพูดขึ้น 

“ไม่กลัวกูปล้ำมึงหรือไง”ปลื้มเลยพูดแซวขึ้น 

“ไม่กลัว ถ้ากลัวจะให้ขึ้นไหม ตกลงจะขึ้นมั้ย” 

“ขึ้นสิ”ปลื้มพูดแล้วบอมก็พาปลื้มขึ้นห้องพักเขา  

“เล็กไปหน่อยนะพี่” 

“น่าอยู่ดี เดี๋ยวกูจะพามึงไปห้องกูบ้าง” 

บอมกันมามองปลื้มที่นั่งที่โซฟา 

“จะพาไปทำอะไร อย่าบอกนะว่าพาไปแบบว่าน่ะ ไม่ไปหรอก” 

“กูจะพาไปทำความสะอาดห้องให้กูไง” 

“วู้ว ไม่ไปหรอกไม่ใช่แม่บ้านนะ” 

“มึงไม่ใช่แม่บ้านอันนั้นกูรู้ ที่กูจะพาไปเพราะ............” 

บอมมองหน้าปลื้มที่เว้นประโยค 

“เพราะอะไรอะ”บอมถามขึ้น 

“หลังจากที่ได้รู้คำตอบมึงก่อนกูถึงจะบอก” 

“ตกลงพี่พูดจริงหรอ” 

แล้วปลื้มก็ลุกขึ้นยืนมาดึงมือบอมให้นั่งลงข้างๆเขา 

“จริง” 

บอมนั่งมองมือที่ปลื้มจับไว้ 

“กูไม่รู้ว่าตอนนี้มึงจะรู้สึกยังไง กูเคยบอกมึงแล้วว่ากูชอบใครชอบจริงและก็รักจริง แต่กูเคารพการตัดสินใจของมึงนะบอม ถ้ามึงไม่คิดอะไรกับกูกูก็ยอมรับ  เรายังคงเป็นพี่น้องกันได้ “ 

“บอมขี้หึงนะ” 

“กูก็ขี้หึง” 

“บอมเป็นตุ๊ดด้วย” 

“กูก็รักตุ๊ด” 

บอมเงยหน้ามองแล้วยิ้มออกมา 

“แล้วบอมก็ไม่เคยมีแฟน บอมกลัวเสียใจวะพี่”บอมพูดอย่างจริงจัง 

“ถ้าวันไหนกูทำให้มึงเสียใจ มึงจะตี จะกระทืบกูได้เลย” 

“พี่ก็พูดไป ใครจะกล้าทำแบบนั้นกันเล่า” 

บอมมองหน้าปลื้มที่มองหน้าเขาอยู่ 

“แล้วครอบครัวพี่ล่ะ” 

“มึงเคยเจอพวกเขาแล้ว เขาเป็นอย่างไรกับมึงบ้างล่ะ” 

“ก็ใจดี” 

“นั่นแหละ เขาต้องใจดีกับคนที่ลูกชายเขารักอยู่แล้ว มึงตัดปัญหาเรื่องครอบครัวกูได้เลย” 

“แต่พอเขารู้เขาอาจไม่ใจดีก็ได้นะ” 

“กูจะบอกว่าพ่อแม่กูเขารู้ว่ากูเป็นยังไง เขารับได้ กูเคยไปเกริ่นกับเขาแล้ว” 

“เรื่องอะไร” 

“เรื่องมึง” 

“หาพี่บอกพ่อกับแม่พี่แล้วหรอ” 

“อืม เมื่อวานนี้ เขาให้กูพามึงไปหาอยู่” 

“แต่บอมยังไม่ตกลงเลยนะ” 

“กูมัดมือชกไว้ก่อน ถ้าไม่ใช่กูแค่บอกกับเขาไปตรงๆว่ามึงไม่ชอบกูแค่นั้น” 

“พี่ปลื้ม”บอมเรียกชื่อปลื้มออกมา 

“ที่บ้านมึง  กูว่าไม่มีปัญหามั้ง” 

“ก็ไม่แน่ใจ” 

“เดี๋ยวกูเคลียร์เอง” 

“ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะเป็นแฟนอ่ะ มาคงมาเคลียร์เองอะไรเล่า”บอมพูดพร้อมยิ้มเขิน 

“กูจับมือมึงนานขนาดนี้ไม่มีบิดออกกูก็พอรู้คำตอบแล้ว”ปลื้มพูดขึ้นพร้อมยกยิ้ม 

“ขี้ตู่ว่ะพี่” 

แล้วปลื้มก็เอามือประสานกับมือบอม ที่ไม่ได้ชักมือออก แต่กับสอดนิ้วมือเข้ากระชับไว้เช่นเดียวกัน 

“สัญญาได้มั้ย ว่าจะไม่ทิ้งบอม”บอมพูดขึ้น ปลื้มมองหน้าแล้วยิ้มออกมาเขายกมือบอมขึ้นมาหอม 

“น่ารักว่ะ กูไม่ทิ้งแน่นอนเราจะอยู่ด้วยกันจนแก่ไปด้วยกันเลย” 

“ให้มันจริงเถอะ” 

“เดี๋ยวก็คอยดู แต่เอมึงพูดแบบนี้ตกลงเป็นแฟนกูแล้วใช่มั้ย” 

“วู้ว พี่ปลื้มอ่ะ เขินนะ” 

“ฮึฮึ” 

“ตกลงเป็นแฟนพี่แล้วใช่มั้ย”ปลื้มพูดขึ้นอีกครั้ง 

บอมพยักหน้ารับ 

“ไม่เอาขอคำตอบ กูพูดคนเดียวเลยเนี่ย ปกติมึงจะพูดเยอะกว่ากูอีกนะ” 

“ก็เป็นแฟนกันไง” 

“ฮึฮึ แค่นั้น” 

แล้วพวกเขาก็นั่งคุยกันไป มันมีความสุขมากเหลือเกินในตอนนี้ของพวกเขาทั้งสองคน 

  

……………………………………………………………………..........................................................................................……………………………………… 

💖 มา่แย้วววววจ้า 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว