Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พ่ายรัก 03 คิดหนัก

ชื่อตอน : พ่ายรัก 03 คิดหนัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2564 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่ายรัก 03 คิดหนัก
แบบอักษร

"นั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่ตรงนี้ไปเลยนะยัยหมาบ้า!"

"หมาบ้าที่หน้าเฮียสิ่! มาปล่อยเฟียสเดี๋ยวนี้นะ!! เฟียสบอกให้มาปล่อยเฟียสไง!!"

"ปล่อยให้เธอกระโดดกัดหูฉันอ่ะเหรอ!? ฝันไปเถอะยัยโอ่งเน่า!" พูดจบคนตัวโตที่พึ่งโดนฉันกัดหูไปเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก็มองค้อนออกมาตาเขียว

ก่อนจะใช้มือดึงปมผ้าปูที่นอนที่เค้าดึงมามัดตัวฉันตั้งแต่ช่วงอกถึงเข่าให้แน่นขึ้นกว่าเดิมอีกหนึ่งเท่า จนฉันต้องหันขวับไปมองเค้าตาเขียว

ถามหน่อยเหอะว่าฉันผิดตรงไหน! ในเมื่อเค้าคิดโรคจิตกับฉันก่อน..เค้าเอาไอ้นั่นมาทิ่มพุงฉันแถมยังตรึงแขนฉันไว้อีก ฉันที่ต้องป้องกันตัวแต่ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยดีดตัวไปกัดหูเค้าแค่นั้นเอง เนี่ย! ฉันผิดตรงไหน? เอาปากกามาวงเลยมา!!

"ก็ถ้าเฮียไม่เอาไอ้นั่นมาจิ้มพุงเฟียส เฟียสจะต้องป้องกันตัวด้วยการกัดหูเฮียไหมล่ะ!..คิดสิคิด!!"

"เหอะ! แล้วเธอคิดว่าฉันอยากเอาลูกรักไปจิ้มพุงกลมๆของเธอนักรึไง ฉันบอกให้เธอหยุดดิ้นแล้วแต่เธอไม่หยุดเอง พอมันตื่นขึ้นมาก็มาหาว่าฉันโรคจิต..ประสาทกลับป่ะ!?"

"กะ..ก็ หึ๊ย! เออ!! เฟียสยอมเป็นคนผิดก็ได้"

"........"

"นี่! เฟียสบอกว่าเฟียสยอมเป็นคนผิดเองไง เฮียไม่ได้ยินเหรอ!?"

"ได้ยิน" พูดจบไอ้คนหน้ามึนก็กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงกว้างแล้วเหลือบตามามองฉันที่นอนเป็นดักแด้อยู่บนพื้นข้างเตียงอย่างอารมณ์ดี

"ได้ยินก็มาแก้มัดให้เฟียสซักทีสิ"

"ทำไมฉันต้องแก้มัดให้เธอด้วยวะครับ"

"ก็เฟียสง่วงนอ--" พูดไม่ทันจบไอ้บ้าบนเตียงก็โยนหมอนนุ่มอีกใบลงมาใส่ฉันด้วยแรงที่ไม่มากนัก ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้กันน่าตาเฉย

ตุ๊บ!

"อ่ะ หมอน ถ้าง่วงก็นอน..อย่ามาพูดมากอยู่!"

"เฮีย!! เฟียสจะนอนได้ยังไงอ่ะ ฮืออออ พื้นมันแข็งนะ..หมอนที่เฮียโยนมาก็ยังอยู่บนตัวอีก"

"หมอนอยู่บนตัวก็หยิบหมอนลงมาหนุนสิอย่าโง่!"

"เฮียน่ะสิอย่าโง่! มัดเฟียสเป็นดักแด้แบบนี้จะเอามือที่ไหนไปหยิบหมอนลงจากตัว!!"

"อ่า นั่นสินะ..ลืมไปเลยแฮะ" พูดจบก็พลิกตัวหันหน้ากลับมาทางฉัน

ก่อนจะเหวี่ยงขาลงจากเตียงมานั่งย่อตัวอยู่ข้างๆฉันที่นอนอยู่บนพื้น จากนั้นจึงยกหัวฉันขึ้นจากพื้นแล้วหยิบหมอนบนพุงฉันมาวางให้ฉันหนุน

"แค่นี้ก็เรียบร้อย นอนนิ่งๆเป็นเด็กดีนะยัยโอ่งมังกร เพราะตอนนี้ฉันไม่เหลือแบตให้แกล้งเธออีกแล้วล่ะ" คนตัวโตพูดกับฉันออกมาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม

ก่อนจะยกฝ่ามือมาตีหน้าผากฉันดังเปี๊ยะแล้วกระโดดขึ้นไปนอนบนหันหลังให้กันบนเตียงอีกครั้งด้วยท่าทีสบายใจเฉิบ

..ทิ้งฉันให้นอนหนุนหมอนอยู่ที่พื้นข้างเตียงที่เดิม ไอ้เฮียชั่ว!! พื้นก็แข็ง ตะคริวก็เริ่มกิน มียุงกัดแก้มก็ยกมือขึ้นมาตบไม่ได้ ฮืออออ

"เฮีย~ เฟียสทรมาณมากๆเลย..ฮือออ มาแก้มัดให้เฟียสหน่อยไม่ได้เหรอ"

"........."

"เฮียหมอกกก เฟียสสำนึกผิดแล้ว..แก้มัดให้เฟียสเถอะนะคะ"

"คร่อกกกก~"

"ไอ้เฮียบ้า! ให้ลงมาแก้มัดให้ ไม่ได้ให้กรนใส่นะไอ้คนนิสัยไม่ดี!!" ฉันพูดด่าอีกคนไปเบะปากตัวเองจะร้องไห้ไปอย่างคนที่ท้อแท้ในชีวิตแบบสุดๆ

ก่อนจะพยายามตะโกนเรียกไอ้คนนิสัยไม่ดีที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่หยุดพักเพื่อปลุกให้เค้าตื่นขึ้นมาแก้มัดให้กับฉัน

ซึ่งต้องบอกเลยว่าการปลุกเฮียหมอกให้ตื่นขึ้นมาจากห้วงแห่งความฝันเป็นอะไรที่เสียพลังงานชีวิตมากกกก คนบ้าอะไรหลับลึกขนาด

..หลับแต่ละทีนึกว่าไหลตาย นี่ถ้าเกิดไฟไหม้บ้านแล้วมีข่าวออกมาว่าเฮียมันนอนตายอยู่ในกองไฟฉันก็จะไม่แปลกใจอ่ะบอกเลย!!

"เฮียหมอกกก ฮือออ หลับแล้วจริงๆน่ะเหรอ~"

"คร่อกกกก~" โอเครู้เรื่อง! กรนขนาดนี้แสดงว่าขึ้นไปกวนตีนพระอินทร์บนสวรรค์แล้ว แงงงง แล้วแบบนี้ฉันยังจะทำอะไรได้อีกนอกจากนอนบ่นมุบมิบๆเป็นดักแด้อยู่บนพื้นต่อไป

บ่นไปบ่นมาก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยจนต้องเหม่อมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกแปลกๆ เหนื่อยจะบ่นเฮียมันแล้วนะเพราะตอนนี้อยากร้องเพลงแทน ร้องซักเพลงสองเพลงคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

"เฮีย~"

"........"

"เฟียสขอร้องเพลงนะ ไม่ขอบคุณหรอกเพราะบอกเฉยๆไม่ได้ขออนุญาต!" พูดคนเดียวจบก็หัวเราะคิกคักต่อคนเดียว ก่อนจะเริ่มกระดิกนิ้วเท้าสร้างจังหวะให้กับตัวเองแล้วจึงร้องเพลงที่คิดเอาไว้ออกมา

"น้องนอนไม่หลับ หัวใจมันกระสับกระส่าย เหมือนคนไม่สบาย ใจหาย..มาหลายสิบคืน หลับตาฝันไป อุ้ย..ต๊กใจ มีคนเอาปืน มายืน มายืน"

"........"

"เอาปืนจ้อง..จะยิงตรงนั้น เอาปืนจ้อง..จะยิงตรงนี้ แล้วจ้องปืน..แล้วเล็งตรงนั้น แล้วจ้องปืน..มาเล็งตรงนี้ ว้าย..หนูก็ต๊กใจตื่น~"

"จึ๊! หมาที่ไหนมันมาคลอดลูกแถวนี้วะแม่ง!!" ครั้นได้ยินคนที่นอนหันหลังให้กันอยู่บนเตียงตะโกนออกมาแบบนั้นฉันก็ถึงกับเม้มปากตัวเองแน่นและกระพริบตาปริบๆ

..นี่เสียงฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ!? ฉันว่าตัวฉันร้องเพลงเพราะที่สุดในโลกแล้วนะ..มาดอนน่ากับบียอนเซ่ยังเทียบฉันไม่ติดฝุ่นเลยเถอะ!

"หงึ~ บ่นก็ไม่ได้ ร้องเพลงก็ไม่ได้ ขยับตัวก็ไม่ได้..ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง" พูดกับตัวเองออกมาเบาๆด้วยความสิ้นหวังจบก็พยายามพลิกตัวนอนตะแคงข้างหันหลังให้กับเฮียหมอก

ก่อนจะเหลือบมองไปยังแจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่ไกลออกไปตาไม่กระพริบเพราะไม่รู้จะทำอะไรดี ซึ่งพอฉันได้ลองอยู่กับตัวเองและดอกไม้ในแจกัน จิตใจมันก็สงบขึ้นมาแปลกๆจนรู้สึกเหมือนจะบรรลุ

ถุยเถอะ! บาปหนาอย่างฉันเนี่ยนะจะบรรลุ คิดแล้วก็เศร้า..อยากเป็นแม่ชีแต่ชีวิตนี้ดันขาดแอลกอฮอล์ไม่ได้~

 

I-MHOK TALK:

หลังจากที่ผมนอนหลับไปได้พักหนึ่งแต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องเพลงที่คล้ายกับตอนแม่หมาคลอดลูกของยัยเด็กเฟียสผมก็ถึงกับนอนไม่หลับกันเลยทีเดียว

อยากส่งยัยเด็กนี่ไปเรียนคอร์สฝึกร้องเพลงเบื้องต้นชิบหาย แต่ก็กลัวว่าแม่งจะเสียเงินฟรี เพราะร้องโหยหวนหลงคีย์ขนาดนี้ระดับครูอ้วนที่ว่าแน่ก็อาจจะยกธงขาวยอมแพ้ได้เหมือนกัน

"นี่กูต้องทนอยู่กับคนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันวะเนี่ย~" พึมพำกับตัวเองจบก็ยกมือขึ้นยีหัวตัวเองเบาๆ พลางครุ่นคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามอาทิตย์ก่อนที่ทำให้ชีวิตผมต้องจับพลัดจับพลูแต่งงานกับยัยเด็กนี่

 

-สามอาทิตย์ก่อน-

จำได้ดีเลยว่าวันนั้นผมทำงานเหนื่อยชิบหาย แต่พอกลับบ้านมาได้แม่ก็ให้ผมไปตามลากยัยเฟียสที่พึ่งไปพังงานแต่งแฟนเก่ากับอดีตเพื่อนรักให้กลับจากผับ

พอไม่ไปก็ตัดพ้อผมสารพัดหาว่าลูกไม่รักไม่ใส่ใจ พร่ำเพ้อพรรณาไม่หยุดว่าหลานสาวคนเดียวอย่างยัยโอ่งมังกรเสียใจหนักมากจนร้องไห้จะเป็นจะตาย กลัวยัยนั่นจะคิดสั้น

ผมที่เหนื่อยเกินกว่าจะฟังถ้อยคำตัดพ้อจึงจำต้องยอมทำๆไปตามที่แม่ขอร้อง จนต้องรีบขับรถออกจากบ้านที่พึ่งกลับมาเหยียบได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงตรงไปผับ

เมื่อรถจอดสนิท ผมก็รีบเดินลงจากรถเข้าผับไปด้วยท่าทางหัวเสีย ไม่ใช่ว่าไม่เคยเข้า เเต่ตอนนี้กูง่วงนอน!

..เหนื่อยมาทั้งวันเเล้วเเท้ๆ อุตส่าห์รีบกลับบ้านเพื่อจะได้พักผ่อน ที่ไหนได้! ต้องมาตามเก็บยัยเด็กบ้ากลับบ้านไปด้วยอีก นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเเม่ขอร้องผมไม่มีวันยอมมาแน่!

"สุดหล่อขา~ มาคนเดียวเหรอค้า สนใจไปนั่งด้วยกันไหมเอ่ย" ทันทีที่ผมเดินเข้ามาได้เพียงนิดก็โดนผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เดินเข้าประชิดตัว

ใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามเเผงอกเเกร่งเเถมยังกัดปากยั่วอย่างสุดกำลัง เฮ้อ! ผู้หญิงนี่เป็นเเบบนี้เหมือนกันหมดเลยสินะ น่ารำคาญจริงๆ!

"อย่ามาเเตะต้องตัวฉัน!"

"ว๊าวว ดุซะด้วย...เรื่องเเบบนั้นจะดุด้วยไหมน้า~" ผู้หญิงคนนั้นยังคงกัดปากตัวเองพร้อมกับลูบไล้ปลุกอารมณ์ผมไม่หยุด

เเต่เสียใจด้วย ความเหนื่อยล้าที่ผมได้รับบวกกับกลิ่นน้ำหอมฉุนเเสบจมูกมันทำผมไม่มีอารมณ์ใดๆเกิดขึ้นเลยนอกจากรำคาญ

คุณคงเคยรู้ผ่านเรื่องของเฮียซัสมาบ้างเเล้วว่าผมค่อนข้างจะรังเกียจผู้หญิงประเภทนี้ยิ่งกว่าอะไร เเต่ถึงจะรังเกียจเเค่ไหนผมก็ยังเป็นผู้ชายโสดที่จำเป็นต้องหาที่ระบาย

...เรื่องเเบบนี้มันก็มีบ้างเพราะมันใช้แค่ความใคร่ไม่มีความรู้สึกเข้ามาเอี่ยว เพียงเเค่ว่าผมไม่ได้กินมั่วซั่วและเลือกเยอะเเค่นั้นเอง

"ฉันบอกว่าอย่าเเตะตัวฉัน!" ผมพูดกับผู้หญิงตรงหน้าออกไปอย่างเหลืออด ก่อนจะใช้มือกำเข้าที่ข้อเเขนเล็กเเละออกเเรงบีบอย่างเเรงจนหน้าตาเหยเก

กล้าดียังไงมาเเตะต้องตัวกู เผลอเเปปเดียวเกือบโดนล้วงไข่ซะเเล้ว ยัยนี่นี่มือไวชะมัด!

"อะ..โอ๊ย ฉันเจ็บนะยะ!"

"เจ็บก็จำใส่หัวเธอเอาไว้ว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก!" ทันทีที่พูดจบ ผมก็รีบสะบัดมือคนตรงหน้าทิ้งพร้อมกับเช็ดมือตัวเองไปตามกางเกงสเเล็กสีดำอย่างนึกรังเกียจ

เเล้วรีบเดินออกตามหายัยตัวปัญหาอีกครั้งจนเห็นว่าผู้หญิงร่างเล็ก ผิวขาว ปล่อยผมยาวสยายลงมาจนเกือบถึงกลางหลังกำลังยืนเต้นเเละกระดกเหล้าหันหลังให้ผมอยู่

..ไหนแม่บอกว่ากำลังเสียใจและร้องไห้หนักมาก? เนี่ยอ่ะนะ! กูก็ว่าอยู่ว่าคนที่ไปพังงานแต่งเค้ามีอะไรให้ต้องเสียใจอีก ทั้งเต้นทั้งร้องราวกับคนบ้าแบบนี้ก็ดูมีความสุขดีออก

"วู๊วๆๆ ม่ายต้องเดินกุมมือม่ายตองบอกร๊าก ม่ายต้องเจอเพื่อนเธอที่ฉานไม่รู้จัก จะปายที่หนายก็ม่ายต้องนัด จริงๆมันก็ดีที่ม่ายมีเธอ วู๊ว!"

"พอได้เเล้วยัยเด็กบ้า! กลับบ้าน!!" ผมที่เดินไปถึงตัวยัยเด็กนั่นคว้าข้อเเขนเล็กที่กำลังจะยกซดขวดเหล้าได้อย่างทันท่วงที

"อื้ออ~ อย่ามายุ่งกาบฉานน้า รู้ม้ายว่าฉานลูกคัย"

"รู้! และไม่ได้รู้จักธรรมดานะแต่ยังซี้กับพ่อแม่เธอด้วย..กลับบ้าน!" พูดจบก็กระชากข้อแขนเล็กของอีกคนให้ลุกขึ้น จนคนเมาเซถลาเข้ามาซบที่แผงอกของผม

"อื้ออ~ ก็บอกว่าอย่ามายุงงาย พุดม่ายรู้เรื่อ เอิ้ก เรื่องหรออ ฮือออ ร้อนคอจาง"

"ยุงบ้ายุงบออะไร! เลิกเป็นบ้าเเล้วกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้! ฉันง่วงเเล้ว"

"ง่วงก่อปายนอน มาบอก..อึก มาบอกฉันทำไ-- อ้วกกก~"

"ย่าาส์! ยัยเด็กบ้า!! เธอกล้าดียังไงมาอ้วกใส่เสื้อฉัน!!!" อ้วกเสร็จก็ล้มพับลงไปเลยจนผมที่เห็นแม่งหัวเสียแบบสุดๆ

อยากจะบีบคอยัยเด็กบ้านี่ให้ตายแต่ก็กลัวว่าลุงฟรานจะบินกลับมาฆ่าปาดคอผม ผมเลยตัดสินใจถอดเสื้อสูทที่เปื้อนอ้วกซัดทิ้งลงถังขยะแถวนั้นแล้วแบกยัยโอ่งนี่กลับมาบ้าน

ซึ่งพอกลับมาถึงก็โมโหจนแทบอยากจะเอาปืนมากราดยิง เพราะแม่กับป๊าผมดันปิดไฟปิดประตูบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว! เลยจำต้องพายัยอ้วนกลับมาที่บ้านหลังเล็กของตัวเอง

แน่นอนว่าพอเข้ามาในบ้านปุ๊บผมก็จัดการวางยัยขี้เมานี่ให้นอนกองอยู่กลางห้องตามที่บอกเธอไป ก่อนจะรีบเดินไปคว้าผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดในห้องน้ำแล้วกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง

พอตื่นเช้ามาก็ตกใจจนแทบจะร้องกรี๊ดเมื่อเห็นว่ายัยเด็กขี้เมานี่นอนอยู่บนเตียงเดียวกับผมแถมยังเอาขาก่ายตัวผม ซึ่งถ้าถามว่าเด็กนี่มันเข้ามาตอนไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะอะไรน่ะเหรอ..เพราะกูหลับลึกไง!

กว่าจะดึงสติและคิดได้ว่าตัวผมต้องดึงมือดึงขายัยเด็กนี่ออกจากตัวก็ตอนที่แม่กับป๊าเดินเข้ามาหาถึงในห้องนอน

 

-กลับมาปัจจุบัน-

..นั่นแหละจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมต้องมาทนอยู่ในห้องเดียวกันกับยัยเด็กบ้านี่ ให้ตายเถอะ..รู้สึกเหมือนเส้นเลือดในสมองจะแตก! หุบปากไปได้ไม่นานยัยโอ่งเน่านี่ก็แหกปากร้องเพลงขึ้นมาอีกแล้ว

"เชพบ๊ะ...คุณชอบไหมคะไหมคะผู้ชาย ชอบหญิงตรงไหน ไหนไหนไหนไหนไหน..ไหนลองเผยใจ บอกหน่อยเถิดหนา"

"........" กูกัดฟันแล้วนะ..เส้นเลือดในสมองจะระเบิดแล้ว หยุดร้องซักที!!

"เชพบ๊ะ เอวยี่สิบหกอกสามสิบห้า..หน้าผากโหนกนูน บวกลบหารคูณคุณคงรู้ดี..รักน้องจริง อย่าทิ้งน้องนะ เชพบ๊ะบ๊ะ..น่ารักไหมพี่"

"........" ยัง! ยังไม่หยุดแหกปากอีก!!..ไม่น่ามัดแค่ตัวเลยเอาจริง น่าจะหาอะไรมายัดปากยัยเด็กนี่ไว้ด้วย!!

"เชพสะเรนเดอร์..เอ้อเหอเซ็กซี่ น่าสูน่าสีน่าดู๋น่าดี๋ชีกอ..เชพบ๊ะ บ๊ะบ๊ะบ๊ะบ๊ะบ๊ะบ๊ะ ไหมล่ะไหมล่ะ..น่าเคล้าน่าคลอ..รีบมาสู่ขอ..ขอเพียงล้านเดียวเท่านั้นละคุณ~"

"เหอะ! ล้านเดียวนี่มากไปไหม!? ให้ฟรีฉันยังคิดแล้วคิดอีกเลยเนี่ย!!"

 

 

 

 

😆เฮียหมอกอย่าว่าน้อง555555😆

 

 

ฝากรีดที่น่ารักกดไลค์และคอมเมนต์ให้กำลัง ❤ ยัยน้องและเฮียหมอกด้วยนะคะ ไรท์ขออนุญาตไปจับเด็กสามขวบแยกกันก่อน น่าจะมีคนตีกันตายในไม่ช้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว