email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน

ชื่อตอน : บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๕ เพื่อนสนิทท่านประธาน
แบบอักษร

ภวิชญ์กับพิมพ์ภัสสรหายไปไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง โดยที่ภวิชย์ยกกระถางต้นมอนสเตอราไทยคอน ต้นไม้ใบแฉกสีเขียวที่มีลายสีขาวแซมมาด้วย 

“สวยจังครับพิมพ์ เอาด้วยเลยครับ” ฌานบอกทันทีที่เห็นต้นไม้ในกระถาง 

“ความคลั่งรักนี้ไม่เคยลดลง” พิมพ์ภัสสรว่ากลั้วหัวเราะ 

“มันสวยจริง ๆ นี่ครับ อีกอย่างพี่กับมีนต้องซื้อหลายต้นเลยวันนี้ คอนโดฯ มีนไม่มีต้นไม้สักต้น” เขาบอก 

“งั้นกลับไปดูในร้านเถอะค่ะ อยากได้ต้นไหนเลือกเอาเลยนะคะคุณมีน” พิมพ์ภัสสรหันไปบอกกับมินตรา 

“ฉันว่าฌานน่าจะมีลิสต์อยู่แล้วนะคะ เขาเอาต้นไหนฉันก็เอาต้นนั้นเลยดีกว่าค่ะ” มินตราบอกกับพิมพ์ภัสสร 

ฌานหัวเราะ ก่อนบอกเธอ 

“ผมไม่มีลิสต์ครับ มีนเห็นต้นไหนสวยหยิบเลย” 

“ต้องซื้อหลายต้นแค่ไหนคะ” 

“เอาเท่าที่ใส่รถได้ก็แล้วกันครับ” เขาตัดสินใจ จริง ๆ อยากซื้อไปเยอะ ๆ ให้เสร็จทีเดียว แล้วให้รถที่ร้านไปส่งเลย แต่พอนึกได้ว่าหากซื้อไปทีละไม่มาก เขาก็จะมีข้ออ้างชวนมินตรามาเดินร้านต้นไม้ในวันหยุดต่อ ๆ ไป จึงตัดสินใจว่าซื้อแค่พอขนกลับไหวก็พอ 

“ถ้าอย่างนั้นเชิญพี่ฌานกับคุณมีนเลือกตามสบายนะคะ มีอะไรเรียกเด็กในร้านได้เลย พอดีพิมพ์มีงานที่โรงเรือนค้างอยู่ ขอตัวนะคะ” 

“ไม่อยากให้กูตีท้ายครัว ไปช่วยเมียทำงานครับภวิชญ์” ฌานบอกกับเพื่อน เขาอยากเดินเลือกต้นไม้กับมินตราโดยไม่มีสายตาสงสัยของเพื่อนมองตาม อย่าคิดว่าเขาไม่เห็นการสื่อสารทางสายตาระหว่างภวิชญ์และพิมพ์ภัสสร และรู้ว่าคงได้โดนซักไซ้ในเร็ววันแน่ 

หลังจากภวิชญ์และพิมพ์ภัสสรผละไป ฌานก็พามินตราเดินไปทางหน้าร้าน เขาดึงรถเข็นมาคันหนึ่ง แล้วเข็นไปตามช่องของชั้นที่วางกระถางต้นไม้ โดยมีมินตราเดินตามมาติด ๆ  

“มันมีต้นที่แบบว่าสำหรับมือใหม่หัดดูแลไหมคะ แบบที่ลืมรดน้ำก็ไม่ตาย” มินตราถามเขา 

“มีสิครับ เดี๋ยวเจอแล้วจะบอก” เขาตอบ มองหาต้นไม้ที่มีคุณสมบัติตรงตามที่เธอถาม ก่อนจะยิ้มออก เมื่อมองเห็นว่าที่ชั้นวางอีกแถวมีต้นไม้ที่เขามองหาอยู่ จึงเข็นรถเข็นไปจอดลงที่ชั้นหน้ากระถางต้นไม้นั้น ก่อนหยิบใส่รถเข็น 

“ต้นอะไรคะนี่” มินตราถาม 

“กวักมรกตครับ” 

“ชื่อเพราะจัง” มินตราว่า ไล้มือไปบนใบสีเขียวเข้มที่ค่อนข้างแข็งของต้นไม้ในรถเข็น 

“ชื่อเพราะ เลี้ยงง่าย ทน มีนไม่รดน้ำสักเดือนมันก็ไม่ตาย” 

“จริงหรือคะ” เธอถาม ตาโต สีหน้าเหมือนไม่เชื่อ “โม้หรือเปล่า” 

“ไม่โม้ครับ ไม่เชื่อลองเอาไปวางทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่นดู รับรองว่ามันจะไม่ตาย” 

“งั้นฉันจะถือว่านี่คือต้นไม้ประจำตัวของฉัน” เธอว่าพร้อมฉีกยิ้มจนตาหยี 

“ผมว่าเดี๋ยวเราหาต้นไม้ที่เลี้ยงง่าย ๆ แต่สวย ๆ ไปด้วยดีกว่า”  

“เช่นอะไรคะ” 

“พลูด่าง” 

“พลูด่างเนี่ยนะ!” มินตราว่าเสียงสูง 

“พลูด่างทำไมครับ”  

“เขาเลี้ยงกันเป็นจริงเป็นจังด้วยเหรอคะ สมัยก่อนที่โรงเรียนจะมีขวดโค้กตัดใส่พลูด่างแขวนอยู่มุมห้องเรียน แถมไปตัดมาจากคนข้างบ้านด้วย ไม่เห็นต้องซื้อ” 

“มีนครับ อย่าบุลลีพลูด่างสิ” เขาบอกเธอ พลูด่างแม้จะเป็นไม้ประดับที่หาได้ง่ายและราคาไม่แพง แต่ก็เป็นไม้ที่เลี้ยงง่าย โตไว เหมาะกับคนเพิ่งหัดเลี้ยง อีกทั้งต้นไม้ที่สวย ไม่จำเป็นต้องเป็นต้นไม้หายากราคาแพงเสียหน่อย 

“ถ้าคุณว่าดีฉันเอาพลูด่างก็ได้ค่ะ” 

“ดีครับ พลูมีหลายชนิด เดี๋ยวเอาพลูชนิดอื่นไปด้วย” 

“ตามใจคุณเลยค่ะ” 

ได้ยินอย่างนั้นฌานก็ยิ้ม ก่อนเข็นรถเข็นเดินนำไปเลือกต้นไม้ในกระถาง เขาเลือกทั้งแบบหาง่าย ราคาไม่แพง และชนิดที่หายากและราคาแพงคละ ๆ กันไป จนเห็นว่าได้จำนวนมากพอแล้วจึงบอกกับเธอ 

“ผมว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวขนกลับไม่หมด”  

มินตราไม่แย้ง เธอพยักหน้าแสดงความเห็นด้วยแล้วเดินตามเขาไปจ่ายเงินกับพนักงานหลังเคานเตอร์แคชเชียร์​เสร็จแล้วเขาก็บอกให้พนักงานเก็บต้นไม้ไว้ก่อน ใกล้ถึงเวลากลับแล้วค่อยเอาใส่รถให้เขา เรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับไปหาพิมพ์ภัสสรและภวิชญ์ในโรงเรือน 

 

อาหารกลางวันเป็นขนมจีนแกงเขียวหวาน ที่เมื่อเห็นแล้วภวิชญ์ถามทั้งหน้างอทันที 

“นี่พิมพ์ทำแกงเขียวหวานต้อนรับไอ้ฌานเลยเหรอครับ” 

“แน่นอนสิครับ” ฌานว่าพร้อมทั้งยักคิ้วให้เพื่อน ในขณะที่พิมพ์ภัสสรหัวเราะคิก ก่อนบอก 

“แม่ทำค่ะ พิมพ์ไม่ได้ทำ” 

“แต่พิมพ์ขอให้คุณแม่ทำให้มันใช่ไหมครับ” ภวิชญ์ยังหน้าบึ้ง 

พิมพ์ภัสสรพยักหน้า ยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน 

“ใช่ค่ะ” 

“เนี่ย แล้วจะไม่ให้พี่น้อยใจได้ไง แม่มาแทนที่พิมพ์จะขอให้แม่ทำของโปรดพี่ ดันขอให้ทำของโปรดไอ้ฌานซะงั้น”​ 

พิมพ์ภัสสรส่งค้อนให้คนรัก ก่อนว่า 

“พี่วิชญ์ก็ไปกินฝีมือแม่กับพิมพ์บ่อย ๆ อยู่แล้วไหมคะ นาน ๆ พี่ฌานจะได้กินที แค่นี้เอง อย่ามาทำตัวเป็นเด็กขี้อิจฉา” 

“ใช่ครับคุณเพื่อน ให้มันรู้เสียบ้างว่าระหว่างคุณกับผมใครมาก่อน” ฌานสำทับ 

“ใช่ค่ะ ถ้าไม่มีพี่ฌานพี่วิชญ์ก็ไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ เฉพาะฉะนั้นเจียมตัวด้วย” พิมพ์ภัสสรว่า ทั้งยังยักคิ้วให้คนรักอย่างยั่วเย้า 

ฌานสนุกกับการพูดจาหยอกล้อกับเพื่อนสนิทและคนรักเพราะไม่ได้เจอกันมาระยะใหญ่ ๆ แล้ว จนไม่ได้สังเกตว่ามินตราเงียบไป แต่ดูเหมือนภวิชญ์จะเป็นฝ่ายรู้สึกตัวก่อน เพราะเพื่อนเขาเอ่ยกับเธอ 

“พวกเราเลยมัวแต่พูดเล่นกัน ต้องขอโทษคุณมีนด้วยนะครับ นาน ๆ เจอกันที เพราะท่านประธานลาคาซ่ากรุ๊ปท่านไม่ค่อยว่างมาเจอน่ะครับ ยิ่งช่วงอาทิตย์หลังนี่ไม่เคยโผล่หน้าไปให้เพื่อนเห็นเลย” 

“ไม่เป็นไรค่ะ พวกคุณคุยกันสนุกดี ดูสนิทกันมาก ๆ เลยนะคะ” มินตราตั้งข้อสังเกต 

“ผมกับฌานเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาลครับ” 

“ส่วนพิมพ์ วิชญ์ตามผมมาซื้อต้นไม้จนได้เจ้าของร้านเป็นแฟน” เขาบอกเธอบ้าง นึกถึงตอนที่ภวิชญ์คะยั้นคะยอชวนเขามาซื้อต้นไม้ เพราะอยากมาเจอหน้าเจ้าของร้าน เป็นหนักถึงขนาดยอมจ่ายเงินซื้อต้นไม้ให้เขาแล้วก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ 

“ใช่ครับ แล้วผมก็โดนทวงบุญคุณตลอด ทั้ง ๆ ที่จีบเองแท้ ๆ” ภวิชญ์พูดเหมือนฟ้อง ก่อนจะถามมินตรากลับบ้าง “แล้วคุณมีนล่ะครับ รู้จักกับฌานได้ยังไง” 

“เอ่อ...” มินตราอึกอัก เขาเลยช่วยตอบแทน 

“เจอกันวันที่กูเข้าพักที่เลอฟา คืนนั้นมีนพักที่นั่นเหมือนกัน เลยได้คุยกัน” 

หลังจากนั้นบทสนทนาก็เป็นการพูดคุยสัพเพเหระในเรื่องทั่ว ๆ ไป จนอิ่มอาหารกลางวันและช่วยพิมพ์ภัสสรเก็บล้างแล้วเขากับมินตราก็เอ่ยลา ต้นไม้ถูกขนไปใส่รถแล้วในระหว่างที่รับประทานอาหารกลางวันกันอยู่  

พิมพ์ภัสสรกับภวิชญ์ยืนรอส่ง และก่อนที่เขาจะเริ่มเคลื่อนรถออกจากที่ ภวิชญ์ก็บอก 

“ขับรถดี ๆ แล้วก็ทำตัวให้ว่างมาเจอเพื่อนสักทีนะครับท่านประธาน” 


ยุ่งอะไรนักหนาถึงไม่มีเวลาไปเจอเพื่อนเลยคะท่านประธาน
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว