facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ขโมย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2564 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 4,100
× 0
× 0
แชร์ :
ขโมย
แบบอักษร

 

 

อิงวรารักษาตัวที่โรงพยาบาลหนึ่งเดือน เมื่อทีมแพทย์เห็นว่าสภาพร่างกายและจิตใจเธอเข้มแข็งขึ้น จึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ เธอฝากท้องที่โรงพยาบาลโดยไม่ระบุรายละเอียดใดๆทั้งสิ้น ใจจริงเธอไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเด็กในท้องเลยสักนิด แต่ต้องทำตามขั้นตอนเพราะเด็กต้องได้รับการตรวจผ่านแม่ หญิงสาวลงชื่อเธอในใบฝากท้องแค่คนเดียว ทางพ่อเด็กนั้นจะต้องตรวจอะไรบ้างก็แล้วแต่หมอจะแจ้งไป เธอให้หมอเป็นสื่อกลางระหว่างเธอกับเขา จะได้ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นภายหลัง 

 

"ได้กลับบ้านแล้วนะลูกขวัญเอยขวัญมา กลับบ้านเรากันนะตัวเล็ก ยายจะทำของอร่อยๆให้ทาน"ดวงมณีบอกกับลูกสาว และยังเผื่อแผ่ความรักไปยังคนที่อยู่ในท้องลูก เพราะเจ้าตัวเล็กคือหลานของนาง ได้แต่แอบหวังในใจว่าเวลาเก้าเดือนที่ลูกอยู่ในท้อง อิงวราจะใจอ่อนลงบ้าง ยังไงก็แม่ลูกกัน ตอนนี้เจ้าก้อนยังไม่ค่อยตอบสนองแม่ รออีกสักสองสามเดือน พอลูกเริ่มขยับตัว คนเป็นแม่จะได้รับความรู้สึกที่แปลกใหม่ หวังว่าตอนนั้นอิงวราจะใจอ่อนให้ลูกบ้าง ไม่ต้องรักก็ได้ ขอแค่เมตตาก็พอ ภูดิศทำตามสัญญาอย่างเคร่งครัด แรกๆก็ส่งของบำรุงมาให้บ้าง แต่เมื่ออิงวราบอกว่าไม่ต้องการเขาก็หยุดส่งมา คุณภาคภูมิแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน งานที่เคยทำกับบริษัทของภูดิศก็ยังเหมือนเดิม แต่ลดการพบเจอลง

 

หญิงสาวหลับตาลงเมื่อความเย็นจากแอร์หน้ารถมากระทบผิว ยิ้มให้ตัวเองที่พักนี้ชักจะนอนเก่งเกินไปแล้ว ตั่งแต่ท้องเธอก็กินกับนอนจนจะกลายเป็นแม่หมูอยู่แล้ว ท้องสามเดือนแต่น้ำหนักล้ำหน้าไปไกล จะโทษใครได้ คนในท้องนอกจากจะไม่งอแงแล้ว ยังทำให้เธอกินเก่งและนอนเก่ง มือบางลูบลงที่หน้าท้องเบาๆ กระซิบบอกคนตัวเล็กว่ากำลังจะพาเขากลับบ้าน อยู่โรงพยาบาลนานกลัวเจ้าก้อนจะคุ้นชินจนลืมบ้าน ความคิดในหัวต้องหยุดชะงัก มือที่ลูบท้องก็หยุดด้วยเช่นกัน เมื่อรู้สึกตัวว่าเผลอบ่อยไป พักหลังๆเธอจะคุยกับคนในท้องบ่อยขึ้น ไม่ต้องบอกให้รู้ทุกเรื่องก็ได้ว่าเธอจะทำอะไรที่ไหน ความง่วงเข้าครอบงำเพราะเวลานี้คือเวลานอนกลางวันของเธอ ไม่นานว่าที่คุณแม่ก็หลับสนิท เพราะเพลงที่คนขับรถเปิดเบาๆช่วยขับกล่อมให้เธอหลับง่ายขึ้น

 

มือหนาลูบลงมาที่กลุ่มผมนุ่มสลวย แล้วฝังจมูกลงบนหน้าผากมนฟอดใหญ่ ก่อนจะช้อนคนหลับเข้าสู่วงแขน แล้วพาเดินเข้าไปในบ้านทรงโมเดิลยกพื้นสีขาวขนาดกะทัดรัด วางคนหลับลงบนที่นอนอย่างเบามือ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้จนถึงคอ คนหลับขยับตัวเมื่อได้ตำแหน่งที่เหมาะจึงหลับต่อด้วยท่าทางสบายใจ ไม่เห็นหน้ากันเกือบเดือนคนท้องดูอวบขึ้นเยอะ แก้มที่เคยตอบก็ดูอิ่มเต็มจนคนยืนดูอดใจไม่ไหว ต้องหอมลงที่พวงแก้มสีชมพูอีกฟอดใหญ่ 

 

"อย่ากวนสิคะ"คนหลับเบี่ยงหน้าหนี พร้อมกับผลักหน้าเขาออก คนขโมยหอมขบกรามด้วยความโมโห เมื่อเห็นอาการของเธอ อย่าบอกนะว่ามีคนหอมแก้มตอนเธอหลับ จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

 

"ตื่นมาคุณเจอดีแน่"ขู่คนบนเตียงพร้อมกับเก็บชายผ้าห่มให้กระชับตัว เบาเครื่องปรับอากาศเมื่อเห็นว่าอุณหภูมิในห้องคงที่ ร่างสูงยืนดูคนหลับอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก เมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารเย็น คุณดวงมณีบอกให้เขารู้ว่าคนท้องจะกินมื้อเย็นหนักกว่ามื้ออื่นๆ จึงอยากให้เขาเตรียมอาหารที่หนักท้องให้เธอ แล้วแบ่งเป็นมื้อเล็กๆให้อีกมื้อก่อนนอน เพราะเวลานอนของแม่ลูกยังไม่ตรงกัน กว่าคุณดวงมณีจะยอมให้เขาเข้าหาอิงวรา ภูดิศก็กล่อมอยู่พักใหญ่ เพราะท่านเป็นห่วงสภาพจิตใจของลูก ถ้าอิงวราอาละวาดขึ้นมา ภูดิศต้องส่งเธอกลับทันที และจะไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เธออีกเลย เขารู้ว่าทำแบบนี้มันเสี่ยงมาก แต่จะให้อยู่เฉยๆก็ทำไม่ได้ เขาอยากช่วยเธอดูแลลูก จึงขโมยตัวเธอมา หวังว่าลูกในท้องจะทำให้เธอใจอ่อนลงบ้าง ไม่ได้อยากยึดเธอไว้ แค่อยากดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง ได้แต่หวังว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นจะยอมคุยและรับฟังเหตุผลของเขาบ้าง 

 

"แน่ใจเหรอครับว่าจะทำแบบนี้"ใหญ่ถามเมื่อมีโอกาสได้เข้ามาพบเจ้านาย พักนี้ภูดิศใจเย็นลงมาก เขาจึงกล้าถามเรื่องนี้ เพราะเคยเห็นฤทธิ์ของเธอมาแล้ว จึงอยากให้นายใหญ่ทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง ถ้าเธออาละวาดคนที่จะได้รับผลกระทบก็คือนายน้อย

 

"ลองดู"ภูดิศตอบแบบขอไปที เขาเองก็ไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น ตลอดเวลาที่เธอรู้ว่าตั้งท้องเธอไม่เคยทำร้ายตัวเอง แสดงว่าเธอก็ห่วงใยคนในท้อง

 

"ผมว่าส่งเธอกลับเถอะครับ"ใหญ่เตือนด้วยความหวังดี 

 

"เมียกู กูตัดสินใจเอง ไปต้มไข่ เตรียมผัก กูจะทำสลัด!"

 

"..."

 

"อะไรนะครับ!"ใหญ่ทวนคำสั่งนายใหญ่อีกครั้ง เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินถูกต้องหรือไม่ 

 

"กูให้มึงไปต้มไข่!"ตวาดลูกน้องเมื่อมันจงใจกวนประสาทเขา คำสั่งเขามันซับซ้อนตรงไหน แค่ให้ไปต้มไข่ ทำไมถึงฟังไม่เข้าใจ

 

"เออ...ครับๆๆ"ใหญ่รับคำแล้วเดินไปด้วยท่าทางงุนงง ต้มไข่คือคำสั่งที่พิศดารที่สุดเท่าที่เขาเคยได้รับมา ปกติถ้าไม่สั่งสอนก็ต้องฆ่าให้ตาย

 

"เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ มีใครอยากกินลูกปืนแทนมันไหม"ฟาดงวงฟาดงาใส่ลูกน้อง ที่พวกมันบังอาจมองเขาด้วยสายตาสงสัย 

 

"ก้มหน้าเลยนะมึง! อย่าเสือกเงยให้กูเห็น"สั่งให้ลูกน้องก้มหน้า เพราะเขาเห็นพวกมันอมยิ้ม เขารู้ว่าพวกมันกำลังสมน้ำหน้าเขา ชักจะเหิมเกริมกันใหญ่ตั้งแต่ที่แม่มาอยู่ด้วย ระเบียบก็เริ่มหย่อนยาน เพราะแม่ชอบให้ท้ายพวกมัน นี่คงเป็นสาเหตุที่พ่อแยกเขาออกจากแม่ เพราะแม่เป็นผู้หญิงอ่อนแอ มีแม่กับน้องมาอยู่ด้วยเขาจึงกล้าพาอิงวรามา ตื่นเมื่อไหร่ก็ให้แม่เข้าไปกล่อม แม่เขาพูดเก่งเธอน่าจะใจอ่อนให้เขาบ้าง 

 

"ตายเป็นตาย! เพื่อลูก!"ปลอบใจตัวเองเมื่อเดินเข้าครัว มือหนาเปิดหนังสือที่มีเมนูอาหารสำหรับคนท้องอัดแน่นอยู่ในนั้น เขาอ่านแล้วใช้ที่คั่นๆเอาไว้ ทำให้กินมื้อละหลายๆเมนูไปเลย สารอาหารจะได้ครบถ้วน คิดเมื่อถกแขนเสื้อขึ้นไปจนถึงข้อศอก หันซ้ายหันขวาแล้วคว้าผ้ากันเปื้อนมาผูกเอว ทำอาหารไม่ยาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อน ใหญ่ต้มไข่จนเต็มกระทะ มีผักวางไว้บนโต๊ะอีกกระจาดใหญ่ รู้ว่าจะทำสลัดผัก แต่ไม่รู้ว่าใช้ผักอะไร และใช้ส่วนไหนของมันทำ

 

.............................................................

 

เอาใจช่วยคุณภูด้วยนะคะ มาลุ้นกันว่าน้องอิงจะอาละวาดหรือไม่ (ทั้งๆที่รู้คำตอบ แต่ภูก็ยังทำ) อยากเห็นสลัดผักฝีมือคุณภู จะออกมาเป็นแบบไหนน้า ที่แน่ๆมีไข่ต้มแน่นอน 555 

 

ฝากคุณภูด้วยนะคะ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว