ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2564 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19
แบบอักษร

 

 

#ไนท์

ชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ไหมครับ โดนเพื่อนลากมาเป็นเบ๊ มาเจอพ่อเพื่อนที่โหดถึงขัดยิงคน ผมจะเป็นบ้าแล้วครับรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เป็นไงบ้างเฮีย” ผมเอยถามเฮียทัพที่นอนซมอยู่บอนเตียงคนไข้

“ไอวินละ” เฮียที่เห็นผมเดินเข้ามาก็ถามถึงอีกคนที่โดนลากกลับบ้านไป

“กลับไปแล้ว” ผมตอบก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆเตียงคนไข้

“เห้อ~” เฮียถอนหายใจก่อนจะหลับตาลง

“แล้วเจ็บไหมเนี่ย” ผมถามก่อนจะหันไปมองขาที่เจ็บ

“เจ็บไม่เท่าไหร่หรอกวะ” เฮียตอบทั้งที่หลับตาอยู่ “แต่พ่อตากูจะโหดไปไหนวะ”

“ผมเห็นด้วย ผมไม่อยากกลับไปบ้านไอวินเลยเนี่ย” ผมพูดย่างกลัว

“มึงต้องกลับไป! ไปดูแลเมียกู” เฮียดีดตัวลุกมาออกคำสั่งกับผม

“เมีย?” ผมถามอย่างกวนๆ

“ใช่ เมีย” เฮียตอบก่อนจะกอดอกอย่างภาคภูมิใจ เเต่เดี๋ยวนะภาคภูมิใจอะไรก่อนไปข่มขืนเขาแล้วทำเขาท้องเนี่ย เฮียทัพบ้าไปแล้วแน่ๆ

"เต็มปากเต็มคำ" ผมแซะขึ้น มองแรงใส่

"ก็เมียกูจริงๆนี่หว่า มีลูกด้วยกันแล้วด้วยครั้งเดียวติดเลยอะ" เฮียพูดอย่างภาคภูมิใจอีกครั้งก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"เหอะ เดี๋ยวป๊ามันมาได้ยินระวังจะโดนยิงอีกรอบ" ผมพูดอย่างหมั่นไส้ คนอะไรทำไมมันน่าหมั่นไส้ชิบหาย

"มึงจะพูดทำไมกูขนลุก" เฮียพูดเสียงดุก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง คงหลอนน่าดูหึหึ

“มึงกลับไปดูเมียกูได้แล้ว” เฮียบอก

“ไล่จังวะ ไปก็ได้ชิ่!!!” ผมที่โดนไล่ก็ลุกก่อนจะสะบัดก้นหนีทันที

“ดูแลเมียกูให้ดีๆนะโว้ยยย” เฮียตะโกนตามหลังผมมา แม่งห่วงแต่เมียทำเหมือนคนคลั่งรักไปได้ ผมไม่ตอบเดินเข้าลิฟต์กดลงไปชั้นหนึ่งทันที

.

.

.

.

#เมธาวิน

หลังจากที่นั่งร้องไห้อยู่บนรถผมก็เผลอหลับไปพอตื่นขึ้นมาก่อนนอนอยู่ในห้องตัวเองแล้ว รู้สึกขายหน้ามากอะ ผมไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าป๊าม๊าเลย ความแมนผมหายไปหมดตั้งแต่ท้องเจ้าก้อนๆทั้งสอง

“เห้อ~” ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ อยากรู้ว่าไอจอมทัพมันเป็นยังไงบ้าง

ผมกลัวมันจะเอาเรื่องป๊า ถ้ามันเอาเรื่องป๊าละก็คงจะวุ่นวายหน้าดู ทั้งสองคนก็มีฐานะแต่ป๊ามีอำนาจกว่าคงเอาเรื่องไม่ได้อยู่แล้ว ถ้ามันเอาเรื่องมันคงตายจริงๆแน่คราวนี้

ผมรู้มาตลอกว่าป๊าเป็นมาเฟีย ผมเคยเห็นป๊าฆ่าคนมาแล้วนับครั้งไมถ้วนเลยละ จนบางทีผมก็อาจจะติดนิสัยป๊าไปใช่บ้าง อาจจะไม่ถึงกับฆ่าแต่ก็สาหัสเข้าโรงพยาบาลเป็นเดือนๆ

“แม่งจะเป็นยังไงบ้างวะ” ผมพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ นี่ผมห่วงมันถึงขั้นกระวนกระวายใจขนาดนี้เลยหรอวะ

“แล้วกูจะไปสนใจแม่งทำไมวะ” ผมพูอออกมาอย่างหงุดหงิดตัวเองที่ความรู้สึกมันตีกันอยู่ข้างใน ใครจะอยากไปสนใจแม่งวะ แต่เผลอๆผมก่อนจะคิดถึงมันตลอดเลย

.

.

.

.

สองอาทิตย์ถัดมา

ผมไม่เคยไปเยี่ยมไอจอมทัพสักครั้ง ได้แต่ฟังไอไนท์เล่าให้ฟังเกี่ยวกับอาการที่ดีขึ้นของมัน และวันนี้ก็เป็นวันที่ไอจอมทัพได้ออกจากโรงพยาบาล ผมก็ถูกสั่งถามออกจากบ้าน แต่ก็คงดีกว่าไม่ได้ออกจากห้องนั่นแหละ

“ไอวินมึงได้ปรึกษาหมอบ้างไหม” ไอไนท์ถามด้วยความสงสัย

มันคงจะเห็นว่าผมไม่ได้ออกไปปรึกษาหมอที่ไหน เพราะหมอวาวาที่เคยดูแลเคสของผมบอกว่าให้ไปตรวจสุขภาพทุกอาทิตย์ แล้วนี่ก็ผ่านมาสามอาทิตย์กว่าๆแล้ว

“ไม่อะ” ผมตอบอย่างชิลๆ ก็ดูจากร่างกายผมก็แข็งแรงดี เจ้าตัวเล็กก่อนเหมือนกันมั้ง เพราะช่วงนี้ผมกินเยอะแต่ก็โดนม๊าห้ามแล้วให้กินแต่ของบำรุงครรภ์

“ได้ไง กูไปดูในเน็ตมาเขาบอกว่าช่วงสี่เดือนรู้เพศลูกด้วยนะมึง” ผมหันไปมองมันที่นั่งเกาะขาลูบท้องผมอยู่

“จริงหรอวะ” ผมถามออกไปอย่างสงสัย ผมไม่เคยหาข้อมูลเกี่ยวกับคนท้องเลย ส่วนมากก็แค่ระวังเกี่ยวกับการเดิน

“เออ ไปหาหมอกันกูอยากรู้ว่าได้หลานชายหรือหญิง” ผมลุกมาลากผม ไอนี่อยากลากก็ลากเว้ยกูคนนะครับไม่ใช่รถเข็น

“เดี๋ยวๆ ใจเย็นดิวะ มึงลืมหรือไงว่าป๊าสั่งห้ามกูออกจากบ้าน” มันรีบห้ามมันก่อนจะบอกมัน

“เออวะ” มันหยุดก่อนจะยืนหน้าหงอยเหมือนหมา ผมจึงรีบกลับมานั่งที่เดิม มันก็เดินมานั่งลงข้างๆผม

“เดี๋ยวรอป๊ากลับมาค่อยขอป๊าวออกไป” ผมบอกมัน มันก็ยิ้มแฉ่งขึ้นมา

“โอเค๊” มันรับด้วยเสียงที่สดใส

.

.

ผ่านมาครึ่งชั่วโมง

เสียงรถของป๊าที่เหมือนจะเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้าน ไอไนท์ก็รีบวิ่งมาเกาะแขนผมอย่างดีใจ ไอห่าดีใจเกินน่าเกินตาชิบหายเลย

“ป๊ามึงมาแล้ว” มาพูดขึ้นอย่างร่าเริง

“เออ” ผมตอบก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วลงไปรอที่ห้องโถง ป๊าก็เดินเข้ามาพร้อมกับพี่น่าน ผมจึงยกมือไหว้พี่น่าน

“สวัสดีครับพี่น่าน” พี่น่านรับไหว้แล้วยิ้มให้ก่อนจะมองที่ท้องของผม เห็นหน้าทีไรก็มองแต่ท้องเนี่ย

“ป๊า ผมขอออกไป” ผมพูดไม่ทันจบก็โดนแย้งขึ้น

“ไม่ได้” ป๊าแย้งขึ้นเสียงเรียบ

“แต่ว่าผมจะไป” พูดไม่จบอีกแล้ว

“ไม่มีแต่” ป๊ายังคงใช่เสียงเรียบ

“เอ่อ คือว่าให้ไอวินไปหาหมอเถอะครับ มันไม่เคยไปหาหมอเลยตั้งแต่กลับมา” ไอไนท์พูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

“หื้ม งั้นเดี๋ยวฉันพาไป” ป๊าพูดขึ้นก่อนจะเดินขึ้นห้องไปทันที

อ้าว อะไรวะไหนว่าจะพาไปไหงขึ้นห้องสะได้ละนั่น แล้วจะต้องรอไปตอนไหนละ

“เราแน่ใจหรอว่าจะเข้าโรงพยาบาลที่นี่” พี่น่านที่ยืนอยู่ก็ถามขึ้น

“ทำไมละครับ” ผมถามด้วยความแปลกใจ

“ก็เราเป็นผู้ชาย ไม่กลัวโดนมองไม่ดีหรือไง” จริงด้วย แต่ว่าจะมาห่วงเรื่องนี้ก็คงไม่ได้หรอกจริงไหม

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” ผมตอบออกไปอย่างมั่นใจในระดับหนึ่ง

ผมแค่ทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุดก็พอแล้วละ ถ้ามั่วแต่กังวนเรื่องตัวเองจนลืมลูกทางที่ดีผมไม่ควรจะเก็บเขาไว้ตั้งแต่แรก แต่ผมพร้อมที่จะดูแลเขาผมต้องทำทุกอย่างเพื่อเขาไม่ว่าผมจะเป็นแบบไหนก็ตาม

 

 

 

 

#จอมทัพคนคลั่งรักเมีย

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยน๊าาาา

อย่าลืมติชมกันด้วยนะคะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว