facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ข้อตกลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2564 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้อตกลง
แบบอักษร

 

 

อิงวราน้ำตาร่วงเมื่อฟังหมออธิบายเรื่องราวทางกฎหมายให้ฟัง หลังจากที่เธอยืนยันว่าจะเอาเด็กออก หมอทำตามที่เธอต้องการไม่ได้ เพราะพ่อเด็กยืนยันชัดเจนว่าต้องการลูก ถ้าอิงวราจะเอาลูกออก เธอก็ต้องหาหลักฐานมายืนยันว่าถูกข่มขืนจริงๆ นั่นหมายถึงต้องมีการแจ้งความ และพิสูจน์กันตามขั้นตอน และเมื่อเวลานั้นมาถึงต่อให้เธอชนะคดี เด็กก็จะมีอายุครรภ์เกินกำหนดที่จะยุติการตั้งครรภ์ได้ หมอจึงให้ทีมแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับแม่และเด็กรวมถึงจิตแพทย์เข้ามาช่วยเจรจา และอธิบายเหตุผลให้เธอเก็บเด็กเอาไว้ เมื่อเด็กคลอดออกมาก็ยกให้ทางฝั่งพ่อไปเสีย เด็กคือผู้บริสุทธิ์เขาไม่ได้รับรู้อะไรด้วย จึงอยากให้อิงวราใจเย็นกว่านี้ ให้เธอได้มีเวลาคิดทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง ฐานะทางครอบครัวของเธอและทางฝั่งพ่อเด็ก สามารถเลี้ยงดูเขาได้อย่างสบาย ในเมื่อเขาเกิดมาแล้ว ก็อยากให้โอกาสเขาได้ลืมตาดูโลก คำพูดของหมอทำให้อิงวราคิดได้ก็จริง เด็กไม่ผิดแต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้ ที่จะให้เขาเกิดในท้องของเธอ เพราะเด็กคนนี้เปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงมาในหัวใจ ทุกครั้งที่นึกถึงเด็ก ภาพความโหดร้ายที่ภูดิศทำกับเธอก็ลอยเข้ามาในหัว ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมันกลายเป็นแผลเป็นเปื้อนใหญ่ ที่ติดอยู่ในหัวใจของเธอ

 

"แค่เก้าเดือนนะลูก แค่เก้าเดือนเท่านั้น"ดวงมณีกอดลูกสาวแล้วพร่ำบอกถึงระยะเวลาที่แสนสั้น แค่เก้าเดือนเท่านั้น นางขอร้องให้ลูกอดทนเพราะสงสารหลานที่กำลังจะลืมตาดูโลก รอดตายมาได้แสดงว่าเขาอยากเกิด 

 

"อิงเกลียดมันค่ะแม่"บอกมารดาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม เธอเกลียดภูดิศจนไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขา ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ เธอตัดสินใจเอาเด็กออกตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าท้อง ทุกอย่างก็จบไปแล้ว 

 

"ให้โอกาสเขานะลูก ให้เขาได้ลืมตาดูโลก เขาคือลูกของอิงนะ"

 

"อิงให้โอกาสเด็กได้ แต่อิงไม่ให้โอกาสผู้ชายคนนั้น แม่อย่าให้เขามายุ่งกับอิงอีกนะคะ อิงไม่อยากเห็นหน้าเขา"

 

"ได้ลูกได้ แม่จะไม่ให้เขามาให้อิงเห็นหน้าอีก สัญญากับแม่นะว่าอิงจะไม่ทำร้ายตัวเอง จะไม่ทำร้ายลูก แม่ขอนะลูกมันจะเป็นบาปกับตัวอิงเอง ในเมื่ออิงให้เขามีชีวิต ก็ต้องให้เขาได้เกิดมาอย่างสวยงาม อย่าทำร้ายเขานะลูก"ดวงมณีขอร้องลูกด้วยน้ำตาที่อาบใบหน้า นาทีแรกที่นางรู้ว่ามีอิงวรานางดีใจที่สุด เพราะลูกคือของขวัญที่ล้ำค่า แต่สำหรับอิงวรานั้นลูกเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ เพราะลูกไม่ได้เกิดมาจากความรัก ผู้ชายคนนั้นทำอะไรไว้นะ อิงวราถึงได้เกลียดเขาขนาดนั้น

 

"ค่ะแม่อิงสัญญา"คำพูดของอิงวราทำให้คุณดวงมณียิ้มทั้งน้ำตา เหมือนยกภูเขาออกจากอก ในขณะที่คุณภาคภูมิก็โล่งใจเช่นกัน คนเป็นพ่อกอดลูกและสัญญาว่าจะปกป้องดูแล จะไม่ให้ใครมาทำร้ายลูกเขาได้อีกแล้ว ถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกว่าภูดิศข่มเหงลูกสาวเขา เขาก็จะไม่ปล่อยเอาไว้เหมือนกัน อิงวราร้องไห้กับอกของพ่อ โดยมีแม่กอดเธอไว้อีกคน เธอจะทำใจให้ลืมๆไปเสีย แค่เก้าเดือนเท่านั้น เมื่อเวลานั้นมาถึงทุกอย่างก็จบลง

 

ร่างบางล้มตัวลงนอน มือที่กำผ้าห่มในตอนแรกคลายออก ลูบลงบนหน้าท้องที่แบนราบของตัวเอง ทำไมเธอจะไม่รู้ความหมายของคำว่าแม่ เธอก็มีหัวใจ ถ้าภูดิศไม่มาทำร้ายเธออีก ความรู้สึกที่มีกับเจ้าก้อนก็จะไม่ใช่แบบนี้ เธอตั้งใจเก็บเขาไว้ พ่อจึงไปคุยกับครอบครัวของยุทธนา เพราะเห็นว่าคบกันมานาน เธอบอกกับพ่อไปแล้วว่ายุทธนาไม่ใช่พ่อเด็ก พ่อจึงใช้จังหวะที่ครอบครัวเขาต้องการเงินทุน เพื่อเลือกตั้งสมัยหน้า ยื่นข้อเสนอให้ยุทธนาแต่งงานกับเธอ แต่เมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว ใครก็ไม่ต้องมารับผิดชอบเธอทั้งนั้น ชีวิตเป็นของเธอ เธอจะรับผิดชอบเอง ก็แค่รอเวลา เมื่อเจ้าก้อนลืมตาดูโลก ก็ยกให้ผู้ชายคนนั้นไป แค่อย่าให้เขามาวุ่นวายกับเธอก็พอ เพราะเธอคงทำใจไม่ได้ถ้าต้องเห็นหน้าเขา

 

"ฉันไม่ได้ใจดำนะ เข้าใจฉันด้วยนะ"พูดกับคนในท้องแล้วลูบมือไปมาเบาๆบนหน้าท้อง เด็กมีความรู้สึกรับรู้ได้ตั้งแต่ที่ตอนที่เขาเกิด เจ้าก้อนก็คงจะรับรู้ได้ว่าเธอเกลียดเขา ต่อไปนี้เธอจะปรับปรุงตัว ระยะเวลาที่เขาอยู่ในท้อง เธอจะดูแลเขาให้ดี ให้เขารู้สึกได้ว่าเธอเต็มใจให้เขาเกิดมา จะได้ไม่มีเวรกรรมต่อกัน

 

"อย่างอแงนะรู้ไหม อย่ามาทำให้ฉันโกรธอีกนะ"ประโยคแรกกับประโยคหลังมีความหมายต่างกัน เธอสั่งไม่ให้เจ้าก้อนงอแง ส่วนประโยคที่พูดลอยๆ น่าจะหมายถึงคนที่ทำให้เจ้าก้อนเกิด เธอสั่งไม่ให้เขามาวุ่นวาย ให้รอจนกระทั่งเด็กคลอดแล้ว เขาค่อยมารับเด็กไป

 

...................................

 

เพล้ง

 

แก้วเหล้าในมือถูกขว้างใส่ผนังห้องอย่างแรง เมื่อฟังลูกน้องรายงานจบ คนที่แม่ส่งให้ไปเจรจากับอิงวรากลับมารายงานว่า อิงวรายอมเก็บลูกไว้ให้เขา แต่ห้ามไปให้เขาไปให้เธอเห็นหน้าอีก เพื่อสภาพจิตใจ และความปลอดภัยของเด็ก 

 

"เกลียดอะไรกูนักหนาวะ!"คนที่ยังไม่รู้ตัวว่าทำผิดคำรามลั่น ไม่พอใจกับคำสั่งนี้ เพราะเท่ากับว่าเขาจะไม่ได้เห็นหน้าเธออีกเลย เขาไม่สนใจเธอเลยสักนิด ที่เขาสนคือลูกของเขาต่างหาก

 

"ผมว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วครับ ให้เวลาคุณอิงสักนิดนะครับ"

 

ผลัวะ

 

ทันทีที่พูดจบ กำปั้นหนักๆก็ฟาดลงมาที่ปากของราเชนทร์อย่างแรง ลูกน้องหนุ่มยื่นปืนให้เจ้านายพร้อมกับก้มต่ำรอรับการทำโทษ 

 

"ยิงมึงก็เปลืองกระสุน!"

 

"ผมยอมรับผิดทุกอย่าง"

 

"รักมาก แล้วเอามาให้กูทำไม!"

 

"ผมแยกหน้าที่กับหัวใจออกจากกัน หน้าที่ผมคือถวายชีวิตให้นาย ฆ่าผมเถอะครับนาย ผมทำให้นายน้อยได้รับอันตราย"ราเชนทร์คุกเข่าลงกับพื้น ยอมรับความผิดในครั้งนี้ สาเหตุที่อิงวราตกเลือดไม่เกี่ยวกับเขาก็จริง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันมาจากเขา

 

"กูฆ่ามึงแน่ถ้าคนที่กูรักเป็นอะไรไปอีก ถ้ามึงขอตั้งแต่แรกมีหรือที่กูจะไม่ให้ มึงเอาเธอมาโยนให้กูเหมือนของไร้ค่า แล้วสุดท้ายใครเจ็บ กูก็มีสภาพไม่ต่างจากมึง จะต้องหวาดระแวงไปอีกนานแค่ไหน ลูก อยู่ในท้องคนที่เกลียดกูที่สุด มึงว่ากูจะรู้สึกยังไง ลุกขึ้นแล้วไปตามกิรณา อย่าให้ใครแตะน้องกู ชีวิตยายน้องขึ้นอยู่กับมึงดูแลเธอให้ดี"สั่งพร้อมกับถอนหายใจออกมา เรื่องนี้ราเชนทร์ไม่ผิด เพราะเขาไม่ยอมปล่อยเธอตามที่พูดต่างหาก เรื่องมันเลยกลายเป็นแบบนี้ เขาทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่แปลกถ้าเธอจะเกลียดเขา แต่เธอก็น่าจะแยกเรื่องลูกออกจากกัน เก็บลูกไว้ให้ก็น่าจะให้เขาได้เห็นลูกบ้าง ให้เขาได้มีส่วนช่วยดูแล เวลาตั้งเก้าเดือนใครจะทนไหว ข้อเสนอที่ยื่นมาเขายอมรับทั้งหมดก็จริง แต่เธอก็ต้องยอมรับข้อเสนอเขาบ้าง อย่างน้อยช่วงเวลาที่ลูกอยู่กับเธอก็ต้องให้เขาได้เห็นหน้าเธอบ้าง 

 

"หน้าลูกต่างหาก ผมอยากเห็นหน้าลูกไม่ใช่หน้าคุณ"พูดกับตัวเองเมื่อต้องการหาเหตุผลมารองรับความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ ทันทีที่เห็นหน้าเธอ ภูดิศก็รู้สึกหวงของ อิงวราทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะหัวใจมันคอยแต่ย้ำซ้ำๆ ว่าเธอเป็นของเขา

 

...........................................................

 

พาผู้ชายร้ายๆมาส่งแล้วจ้า เจ็บไปเท่าๆกัน เจ้าตัวเล็กเกิดมาจะเป็นไงน้า แม่ก็ไม่ต้องการ ฮือๆๆ 

 

ฝากติดตามด้วยน้า 

 

ฝากผลงานอีบุ๊คนามปากกา มณีภัทรสร ในMebmarket ด้วยนะคะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว