email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน 100%

ชื่อตอน : บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน 100%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 08:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน 100%
แบบอักษร

พิมพ์ภัสสรพาฌานและเธอเดินไปยังโรงเรือนที่ตั้งอยู่ด้านหลังร้าน ระหว่างลานจอดรถและส่วนที่เป็นหน้าร้าน ภายในเป็นเหมือนโรงบริบาลต้นอ่อนของต้นไม้ มีกระสอบดิน ปุ๋ย ขุยมะพร้าววางอยู่มุมหนึ่ง กระถางทั้งแบบพลาสติกและดินเผา รวมทั้งต้นไม้น้อยใหญ่วางกระจายกันอยู่ มุมหนึ่งมีต้นกล้วยด่างแบบที่เกริกเอามาให้วันนั้นวางอยู่คู่หนึ่ง เพียงแต่ว่ากล้วยสองต้นนี้มีขนาดใหญ่กว่าต้นโน้นเสียอีก 

พอเห็นต้นกล้วยฌานก็เดินตรงเข้าไปหาราวกับมีแรงดึงดูด มินตราเห็นเขาไล้มือเบา ๆ ไปบนลายสีขาวบนใบกล้วย สายตาแสดงความชื่นชม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาบอกกับพิมพ์ภัสสร 

“สวยมากเลยครับพิมพ์” 

“สวยสมบูรณ์มากค่ะ แต่ราคาก็แรงนิดนึง”  

“ประมูลเหรอครับ” 

“ใช่ค่ะ แล้วเขาขายคู่ด้วย พิมพ์เห็นว่าต้นสวยมาก ยังไงก็ต้องเอามาให้พี่ฌานให้ได้” 

“ขอบคุณครับ สวยมากจริง ๆ ถูกใจมาก” 

“เดี๋ยวพิมพ์ค่อยให้เด็กยกไปใส่รถให้นะคะ ตอนนี้พี่ฌานกับคุณมีนเดินดูอย่างอื่นก่อนไหมคะ มีมอนสเตอราไทคอนเพิ่งเข้าเมื่อวานด้วย พิมพ์เก็บไว้ให้เผื่อพี่ฌานอยากได้” พิมพ์ภัสสรบอกกับชายหนุ่ม ก่อนหันมาถามเธอ “คุณมีนดูไหมคะ” 

มินตราพยักหน้า ดูต้นไม้ก็ดีกว่าดูคนจีบกัน 

“งั้นรออยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวพิมพ์จะไปเอาออกมาให้ดู” 

“อยู่ในบ้านเหรอครับพิมพ์” ฌานถาม 

“ค่ะ พิมพ์เอาไปเก็บไว้ ถ้าวางในร้านลูกค้าเอาไปก่อนแน่นอน” 

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปช่วยยก” ชายหนุ่มอาสา 

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ฌานอยู่กับคุณมีนดีกว่า เดี๋ยวพิมพ์ยกเอง” 

“พี่จะปล่อยให้สุภาพสตรียกกระถางหนัก ๆ เองได้ไงครับ” เขาพูดกับหล่อน ก่อนหันมาหาเธอ “มีนรออยู่นี่แป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวผมไปช่วยพิมพ์ยกกระถางต้นไม้แป๊บเดียว”  

“ค่ะ” นอกจากรับคำแล้วเธอจะพูดอะไรได้เล่า 

มินตรามองตามชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินเคียงกันไป แต่หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว ยังไม่ทันออกไปจากโรงเรือนด้วยซ้ำ ก็มีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินตรงมาที่คนทั้งสอง จากนั้นก็ดึงตัวพิมพ์ภัสสรไปจูบเร็ว ๆ ก่อนปล่อยหล่อนแล้วสวมกอดฌาน พร้อมทักทายด้วยถ้อยคำที่ทำให้เธอขมวดคิ้ว 

“มาตีท้ายครัวกูอีกแล้วเหรอมึง” 

ฌานหัวเราะกับคำทักทายนั้นเหมือนไม่ได้ถือสา ก่อนถามคนมาใหม่ 

“มาได้ไง ไหนว่าจะไปออกรอบ” 

“ก็มาเฝ้าเมียไง มึงชอบมาประจบทำคะแนนกับเมียกู” 

พิมพ์ภัสสรตีเบา ๆ ที่ไหล่คนที่เรียกหล่อนว่าเมียด้วยท่าทางขัดเขิน ก่อนจะเอ่ยกับเขา 

“หยุดหาเรื่องพี่ฌานได้แล้วค่ะ มารู้จักกับคุณมีนดีกว่า” 

“คุณมีน ใครครับ” 

พิมพ์ภัสสรบุ้ยปากไปทางฌานที่ตอนนี้เดินนำคนทั้งสองตรงมาหาเธอ เมื่อมาถึง เขาก็แนะนำเธอให้คนมาใหม่รู้จัก 

“นี่มีน มินตรา” แล้วบอกกับเธอ “ภวิชญ์ เพื่อนผมคนที่โทร. มาชวนออกรอบเมื่อวานไงครับมีน วิชญ์เป็นแฟนพิมพ์” 

“สวัสดีค่ะ” มินตราเอ่ยทักทาย แม้จะยังงง ๆ กับความสัมพันธ์ของคนทั้งหมด เธอจำได้ว่าเมื่อวานเขาบอกเพื่อนคนที่โทร. มาชวนไปตีกอล์ฟว่าพิมพ์มาก่อนเพื่อน นั่นหมายความว่าตอนนั้นเขาพูดกับคนรักของพิมพ์ภัสสรอยู่เช่นนั้นหรือ  

หมายความว่าความสนิทสนม การพูดจาหยอกเย้ากันระหว่างพิมพ์ภัสสรและฌานที่เธอเห็น ทำในฐานะเพื่อนที่สนิทกันมาก ไม่ใช่คนจีบ ๆ กันอย่างที่เธอเข้าใจหรอกหรือ 

“คุณมีนอยู่ในวงการกับสองคนนี้ด้วยเหรอครับ” ภวิชญ์ถามด้วยคำถามที่มินตราได้แต่ทำหน้างง จนพิมพ์ภัสสรหัวเราะคิก ก่อนว่า 

“ดูเหมือนคุณมีนจะโดนพี่ฌานลากมามากกว่าค่ะ”​ 

“วงการอะไรเหรอคะ” มินตราถามอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก 

“วงการต้นไม้น่ะครับ ถ้าไม่ได้อยู่ก็รีบหนีไปเลยครับ วงการนี้เข้าแล้วออกยาก ผมเห็นมีแต่เงินในบัญชีที่ไหลออก นี่ดีที่พิมพ์เป็นคนขาย ถ้าเป็นคนซื้ออย่างไอ้ฌานนี่ หมดตัวง่าย ๆ ถ้าไม่รวยเหมือนมัน” 

“ไม่ต้องขู่ มีนไม่ได้จะเข้าวงการ กูแค่พามาซื้อต้นไม้ไปประดับบ้านเฉย ๆ”  

“ฉันเข้าวงการนี้ไม่ได้หรอกค่ะ ตั้งแต่จำความได้ ยังไม่เคยปลูกต้นไม้รอดสักต้นเลย” มินตราว่า ก่อนจะบอกต่อเหมือนฟ้อง ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจให้ฟังดูเป็นอย่างนั้นก็ตาม “นี่ก็บอกฌานแล้วว่า ต้นไม้ที่ซื้อไปวันนี้อาจตายหมดได้ เขาก็ยังจะพามาซื้อ”​ 

“ผมบอกแล้วไงว่าจะดูแลเอง ไม่ตายหรอก” ชายหนุ่มว่า 

ได้ยินที่เขาพูดแล้วมินตราก็กลอกตา 

“ดูแลเองหรือสั่งป้าประไพกับคุณเกริกกันแน่คะ แค่จานคุณยังเรียกป้าประไพมาล้างเลย อย่ามาบอกว่าจะดูแลต้นไม้เอง” 

“มีน อย่าเผาผมแบบนี้สิครับ” เขาว่าพร้อมหัวเราะแหะ ๆ  

ในระหว่างที่เธอต่อปากต่อคำกับเขา มินตรารู้สึกถึงบรรยากาศที่เงียบผิดปกติ จึงเหลือบตามองไปทางพิมพ์ภัสสรและภวิชญ์ แล้วก็เห็นว่าทั้งสองคนมองเธอและญาณด้วยสายตาแปลก ๆ และดูเหมือนจะส่งสายตากันเหมือนกำลังสื่อสารบางอย่าง ทำให้มินตรารู้สึกเก้อกระดากขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรผิดหรือเปล่า ถึงทำให้ทั้งสองคนทำท่าอย่างนั้น จึงกระแอมกระไอ แล้วถามพิมพ์ภัสสรถึงต้นไม้ที่ฝ่ายนั้นว่าจะเอามาให้เธอดู 

“คุณพิมพ์บอกว่าจะไปเอาต้นอะไรนะคะมาให้ดู” แม้แต่ชื่อต้นไม้เธอยังจำไม่ได้เลย ไม่มีทางจะหลงเข้าวงการกับใครเขาแน่  

“อ้อ ใช่ค่ะ มอนสเตอราไทยคอน สักครู่นะคะ อยู่ในบ้าน” พิมพ์ภัสสรว่าพลางขยับตัว 

“คุณภวิชญ์ครับ เชิญไปยกกระถางให้พิมพ์ด้วยครับ อย่าให้พิมพ์ต้องใช้แรงงาน” ฌานบอกกับเพื่อน  

“พิมพ์เขาขายต้นไม้ ก็ต้องใช้แรงงานยกกระถางเป็นปกติอยู่แล้วไหมวะครับ” ภวิชญ์เอ่ยตอบ 

พิมพ์ภัสสรส่งค้อนให้คนรัก ก่อนจะว่ายิ้ม ๆ อย่างที่รู้ว่าล้อเล่น 

“แล้วก็ว่าพิมพ์อะไร ๆ ก็พี่ฌาน พี่ฌานเขาน่ารักกับพิมพ์นี่คะ เมื่อกี้ก็กำลังจะไปยกกระถางให้พิมพ์ ส่วนพี่วิชญ์เนี่ย ไม่เคยเห็นพิมพ์เป็นหญิงสาวบอบบางเลย”  

“ที่รัก มันประจบเพราะจะให้คุณหาต้นไม้ที่หายาก ๆ ให้มัน อย่าไปหลงกลสิครับ” 

“แล้วตกลงจะไปช่วยไหมคะ” พิมพ์ภัสสรถาม 

“ช่วยสิครับ แหม เมียทั้งคน จะปล่อยให้แบกกระถางเองได้ไง” ภวิชญ์ว่าแล้วจูงมือพิมพ์ภัสสรเดินตรงไปยังตัวบ้าน  

ฌานมองตามทั้งสองคนด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม พอทั้งสองลับสายตาไปเขาก็หันมาเอ่ย 

“สองคนนั้นน่ารักดีนะครับ” 


รีบมาเฉลยให้ก่อน ได้ยินว่าหลายคนนอนไม่หลับมาหลายคืน ฮ่า ๆ ขอโทษค่า อย่าทุบเค้า ก็แค่จะพากลุ่มเพื่อนสนิทของท่านประธานมาแนะนำให้รู้จักเฉย ๆ แต่มาแบบใจหายใจคว่ำนิดหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวนิยายไม่มีรสชาติ ฮ่า ๆ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว