email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน 80%

ชื่อตอน : บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน 80%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 08:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน 80%
แบบอักษร

เช้านี้มินตรายอมรับเลยว่าตื่นมาด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ อยู่ในใจ คนที่ขนกระเป๋าเข้ามาอาศัยอยู่กับเธอนอนร่วมเตียงเมื่อคืนนี้ แต่เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านอนกอด โดยให้เหตุผลว่าวันนี้ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปร้านต้นไม้ จึงไม่อยากรบกวนเธอ หากเป็นก่อนหน้านี้มินตราคงพอใจที่เขาปล่อยให้เธอพักผ่อนบ้าง แต่ในตอนนี้เธอกลับรู้สึกเจ็บหนึบในอก อดคิดไม่ได้ว่าที่เขาไม่มีอะไรกับเธอ เป็นเพราะวันนี้เขามีนัดกับคุณพิมพ์นางฟ้าของเขา จึงไม่มีอะไรกับเธอเพราะอาจรู้สึกผิดต่อหล่อน หรืออาจจะเก็บไว้ไปปลดปล่อยกับหล่อนก็ได้ 

คิดแล้วมินตราก็อยากร้องไห้ ไม่อยากเจอหน้าเขา ไม่อยากไปแล้วร้านต้นไม้ แต่เพราะเธอรับปากเขาไปแล้วจึงจำเป็นต้องไปตามที่รับปาก เธอไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะงอแงไม่ทำตามคำพูดทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจเต็มที่กับการพาเธอไปหาซื้อต้นไม้มาประดับห้อง 

ชายหนุ่มไม่อยู่บนเตียงแล้วในตอนที่เธอตื่นขึ้นมา แต่วันนี้เธอไม่คิดว่าเขากลับไปห้องของเขา เพราะเล่นขนกระเป๋ามาแบบนี้ เขาคงไม่กลับไปแน่ ตอนนี้อาจจะออกไปนั่งคุยโทรศัพท์กับคุณพิมพ์ของเขาอยู่ก็ได้ พอคิดเช่นนั้นแล้วมินตราก็ลุกขึ้น เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว เสร็จแล้วออกมาแต่งตัว แล้วจึงออกจากห้องนอน ตรงไปยังห้องนั่งเล่น ซึ่งก็เห็นชายหนุ่มกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว และพอได้ยินเสียงฝีเท้าเธอ เขาก็หันกลับมาแล้วเอ่ยทักทาย 

“มีนมาแล้ว ผมกำลังจะไปตามพอดีเลยครับ มานั่งสิ อาหารเช้าเสร็จพอดี” 

มินตราเดินไปนั่งตามที่เขาบอก ชายหนุ่มเอากาแฟมาวางตรงหน้าเธอ อีกถ้วยวางตรงกันข้าม จากนั้นกลับไปหยิบจานอาหารเช้ามายื่นให้เธอจานหนึ่ง และวางตรงหน้าเขาซึ่งเดินไปนั่งตรงข้ามกับเธออีกจาน 

“ขอบคุณนะคะ” มินตราเอ่ยพร้อมเริ่มต้นรับประทานอาหาร 

อาหารเช้าของเขาหน้าตาน่ากิน มินตราไม่คิดว่าผู้บริหารกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่อย่างลาคาซ่าจะเข้าครัวเป็นด้วย แต่เขาก็ทำอาหารให้เธอรับประทานมาสองมื้อแล้ว และดูท่าทางเขาจะชอบทำเสียด้วย 

มินตรานั่งกินไปเงียบ ๆ พยายามไม่คิดอะไรมาก บอกตนเองว่าวันนี้ตอนที่เขาจะออกไปข้างนอกเพื่อพบพิมพ์ตามนัด เธอจะถามเขาให้รู้เรื่อง แม้เธอและเขาจะไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ในฐานะคนที่มีความสัมพันธ์ทางกายต่อกัน เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าคนที่เธอกำลัง ‘ยุ่ง’ ด้วย มีพันธะผูกพันกับใครที่ไหนอยู่หรือเปล่า และหากมีเธอก็ต้องตัดความสัมพันธ์กับเขา แต่หากจะให้ตัดเลยในตอนนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร ในเมื่อเขาไม่เคยคิดจะบอกเล่าถึงพิมพ์ให้เธอมีโอกาสถามเลย 

“มีนยังไม่สบายอยู่หรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มถามพร้อมจ้องเธอไม่วางตา ความห่วงใยฉายชัดอยู่ในหน่วยตาเขา 

“ไม่นี่คะ ทำไมเหรอ” 

“มีนดูเงียบ ๆ” เขาว่า มองเธออย่างพิจารณา 

“มันเช้าอยู่ ฉันน่าจะยังไม่ตื่น” เธอพูดติดตลก แม้ในใจจะไม่รู้สึกตลกกับสถานการณ์ในชีวิตที่กำลังดำเนินอยู่ก็ตาม 

“เมื่อคืนผมก็ไม่กวนแล้วนะ ยังนอนไม่พออยู่เหรอครับ” เขาถามหน้าซื่อ เสียงซื่อ จนมินตราไม่แน่ใจว่าซื่อจริง ๆ หรือแกล้งซื่อกันแน่ 

“เดี๋ยวได้กาแฟแล้วก็คงตื่น รีบกินกันเถอะค่ะ จะได้รีบไป” เธอตัดบท ไม่อยู่ในอารมณ์อยากคุยเล่นหัวกับเขา 

ชายหนุ่มไม่ได้พยายามชวนคุย เขาก้มหน้าจัดการกับอาหารในจาน มินตราจึงก้มลงจัดการของตนเองบ้าง ยอมรับว่าอาหารที่เขาทำรสชาติดี หากไม่มีเรื่องผู้หญิงชื่อพิมพ์ให้คิดมาก เธอคงจะเจริญอาหารมากกว่านี้ 

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ มินตราเก็บล้างโดยไม่ยอมให้เขาเรียกป้าประไพมาอีก และพอเห็นว่าเธอปฏิเสธไม่ให้ป้าประไพมาเก็บให้อย่างจริงจัง ชายหนุ่มก็ไม่ได้ดึงดัน แต่ช่วยเธอล้างจานแทน จนเสร็จเขาและเธอก็ออกเดินทาง 

 

การเดินทางไปร้านขายต้นไม้ใช้เวลาเกือบชั่วโมง เพราะอยู่ไกลถึงอำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ชายหนุ่มจอดรถที่ลานจอดรถหลังร้าน ก่อนที่จะพาเธอเดินเข้าไปภายใน ผ่านต้นไม้ในกระถางที่จัดวางเรียงรายอยู่ ทำให้มินตรามองอย่างสนใจ จากนั้นก็ได้ยินเสียงหวานของผู้หญิงทักทายชายหนุ่ม 

“พี่ฌาน มาเช้าจังเลยค่ะ พิมพ์นึกว่าจะมาบ่าย ๆ”  

พิมพ์! มินตราหันขวับไปมองคนพูดทันที แล้วก็ได้เห็นว่าคนที่มากับเธอกำลังส่งยิ้มกว้างกลับไปขณะเอ่ยตอบ 

“ใจมาถึงตั้งแต่ตอนพิมพ์โทร. ไปแล้วด้วยซ้ำครับ” 

คำตอบของเขาทำให้อีกฝ่ายหัวเราะคิก ก่อนเอ่ยน้ำเสียงยั่วเย้า 

“คลั่งรักตลอดแบบนี้พิมพ์ชอบ” 

“ก็พี่รอโทรศัพท์จากพิมพ์ทั้งอาทิตย์เลยนี่ครับ” 

“งั้นก็มาเถอะค่ะ พิมพ์ว่าพี่ฌานเห็นแล้วคลั่งกว่าเดิมแน่นอน” 

คนที่คุยกันราวกับอยู่กันแค่สองคนในโลกกำลังจะก้าวเดินตามกันไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะชะงัก หันกลับมามองเธอ แล้วแนะนำเธอกับผู้หญิงคนนั้น 

“โอ๊ะ เกือบลืมไปเลย พิมพ์ครับนี่มีน มินตรา เพื่อนพี่เอง” แล้วก็หันมาบอกเธอ “มีนครับ พิมพ์ พิมพ์ภัสสร เจ้าของร้าน นางฟ้าที่เนรมิตต้นไม้หายากได้ทุกชนิด” 

“พี่ฌานชมเวอร์อีกแล้ว เดี๋ยวพิมพ์ก็ติดปีกนางฟ้าลอยไปนู่นหรอกค่ะ” พิมพ์ภัสสรเอ่ยกลั้วหัวเราะ ก่อนหันมาส่งยิ้มหวานให้มินตรา แล้วถามคล้ายชวนคุย “คุณมีนอยากได้ต้นอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะวันนี้”​ 

“ก็สองต้นที่พิมพ์เพิ่งได้มาไงครับ” ฌานเป็นฝ่ายตอบแทน 

“อ้าว คุณมีนฝากพี่ฌานมาสั่งเหรอคะ” พิมพ์ภัสสรหันมาถามเธอ หน้าเหลอหลา 

มินตรายิ้มแหยส่งไปให้ เพราะไม่รู้เรื่องเลยว่าสองคนกำลังพูดถึงอะไรกันอยู่  

“เปล่าครับ พี่สั่งเอง” เป็นชายหนุ่มที่ตอนแทนเธออีกครั้ง 

คำพูดของฌานทำให้พิมพ์ภัสสรหันมามองเธอ สายตาหล่อนมีความสงสัย สีหน้ามีแววครุ่นคิดขณะมองเธอกับชายหนุ่มสลับกัน และหลังจากนั้นมินตราก็รู้สึกว่าท่าทางของพิมพ์ภัสสรที่มีต่อเธอเปลี่ยนไป เหมือนว่าเจ้าหล่อนจะคอยสังเกตเขาและเธออยู่เงียบ ๆ แม้จะไม่พูดอะไรออกมาก็ตาม 

ใช่ว่าพิมพ์ภัสสรจะสังเกตเธออยู่ฝ่ายเดียว มินตราเองก็สังเกตหล่อนอยู่เช่นกัน จากการพูดคุยกันระหว่างหล่อนและฌานทำให้เธอรู้ว่าทั้งสองคนสนิทสนมกันในระดับที่ไม่ธรรมดา สังเกตจากการพูดจาหยอกล้อที่มากกว่าแม่ค้ากับลูกค้า ฌานเองก็ดูเป็นกันเองและผ่อนคลาย ไม่มีท่าทางไว้ตัวนิด ๆ ของท่านประธานอย่างที่เธอเห็นในเวลาที่เขาอยู่ที่ทำงาน แต่จนถึงตอนนี้เธอก็ยังฟันธงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองลงไปไม่ได้ แต่ดูจากระยะห่างที่ทั้งสองมี ไม่ได้จับมือถือแขนหรือกอดจูบในตอนพบกัน เธอก็พอจะบอกได้ว่าเขาทั้งสองไม่ได้กำลังคบหากันอยู่ แต่จากความสนิทสนมและคำพูดคำจา ก็เป็นไปได้ว่าทั้งสองคนอาจจะดู ๆ กันอยู่ ฌานอาจจะกำลังจีบหล่อนอยู่ก็ได้ เพราะเขาดูมองหล่อนด้วยสายตาชื่นชมอย่างที่เธอไม่เคยเห็นเขาใช้สายตาแบบนี้มองใคร 

มินตราลอบถอนหายใจ แม้ไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบเทียบหรือเป็นคู่แข่งผู้หญิงตรงหน้า แต่เธอก็บอกตนเองว่าหากต้องแข่งขันเธอคงแพ้ราบคาบ พิมพ์ภัสสรเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ใบหน้าหวานที่ไม่ได้มีเครื่องสำอางแต่งแต้มแต่กลับสวยจนผู้หญิงอย่างเธอมองยังแทบละสายตาไม่ได้ เวลาเจ้าหล่อนยิ้มก็หวานหยด แม้แต่ทรงผมซอยสั้นก็ไม่ได้ทำให้เสน่ห์ความเป็นหญิงลดลงเลย 

ขณะที่เธอกำลังลอบมองเจ้าหล่อน พิมพ์ภัสสรก็หันมายิ้มให้ แล้วบอกเธอ 

“ถ้าคุณมีนมีวิชลิสต์[1] บอกพิมพ์ได้นะคะ เผื่อจะช่วยหาให้ได้” 

มินตรายิ้มแหย ก่อนยอมรับเสียงอ่อย 

“ฉันไม่ได้เลี้ยงต้นไม้ค่ะ ปลูกอะไรไม่เคยรอด ที่มานี่เพราะฌานชวนเฉย ๆ”​ 

“อ้าว เห็นพี่ฌานสั่งกล้วยฟลอริดาให้คุณมีน นึกว่าคุณมีนเล่นต้นไม้หายากเสียอีกค่ะ”  

“กล้วยฟลอริดา?” มินตราทวนคำอย่างงง ๆ  

“กล้วยด่าง ใบมีลายขาว ๆ อะค่ะ” พิมพ์ภัสสรอธิบาย 

“อ้าว มีแล้วต้นนึง เขาสั่งเพิ่มเหรอคะ”  

คำพูดของมินตราทำให้พิมพ์ภัสสรหันไปมองชายหนุ่ม ซึ่งฝ่ายนั้นก็ยิ้มกว้าง ก่อนว่า 

“ต้นเดียวไม่เคยพอ พิมพ์ก็รู้” 

คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ภัสสรหัวเราะ เหมือนกับว่าทั้งสองคนเข้าใจกันโดยไม่ต้องอธิบาย ในขณะที่มินตรารู้สึกเหมือนเธอเป็นคนนอก เพราะไม่รู้เรื่องต้นไม้อะไรกับเขาเลย 

“งั้นไปดูกันเถอะค่ะ อยู่ในโรงเรือน” พิมพ์ภัสสรเอ่ยชวน เดินนำเธอและฌานไป ระหว่างทางก็ชวนชายหนุ่ม “วันนี้แม่ทำแกงเขียวหวานไว้หม้อใหญ่ อยู่กินกลางวันด้วยกันไหมคะ” 

“อ้าว คุณแม่มาเหรอครับ พี่ยังไม่ได้ไปไหว้เลย” 

“มาเมื่อวานซืนค่ะ แต่ตอนนี้ไปงานบวชคนรู้จัก กลับมาพรุ่งนี้ แต่ก่อนไปก็ทำแกงเขียวหวานตามรีเควสต์ของลูกสาวไว้ก่อน” หล่อนว่ากลั้วหัวเราะ ก่อนบอกเพิ่มเติม “พิมพ์เห็นว่าพี่ฌานจะมาวันนี้ เลยให้แม่ทำของโปรดพี่ฌานไว้”  

“พิมพ์ก็น่ารักกับพี่ตลอด” เขาว่า ส่งยิ้มอ่อนหวานให้หล่อน 

“บริการพิเศษสำหรับลูกค้าคนสำคัญค่ะ” เจ้าหล่อนว่า ก่อนที่ทั้งสองคนจะหัวเราะประสานเสียง โดยมีมินตราที่เป็นคนนอกยืนฟังด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว 

มินตราตัดสินใจว่า กลับบ้านไปเธอจะไล่เขาออกไปจากที่พักของเธอ และหากเขาจะอ้างความเป็นเจ้าของห้อง เธอก็จะเป็นฝ่ายย้ายออกเอง เธอจะอยู่เป็นส่วนเกินในความสัมพันธ์ของเขาแบบนี้ไม่ได้หรอก 

[1] Wish list รายการที่อยากได้ 


วันนี้มายาว ๆ เลย ขอโทษที่ทำให้คนอ่านหน่วงหัวใจ อิอิ มีนตัดสินใจแล้ว ไม่ยอมเป็นส่วนเกินของใครหรอกนะ พรุ่งนี้รู้เรื่องว่ามีนจะได้เทท่านประธานหรือเปล่า เอาใจช่วยมีนด้วยนะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว