email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 คุณสิงห์คือเจ้าของชุดชั้นใน!!!!

ชื่อตอน : บทที่ 3 คุณสิงห์คือเจ้าของชุดชั้นใน!!!!

คำค้น : ช่วยด้วยครับ!!! เขาใช้ผมเป็นหนูลองบรา!! , มินิซ่าส์, สิงหราช, สิงห์, เตโช, เต, Yaoi, Y, BDSM, 25+, เมะชนเมะ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2564 17:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 คุณสิงห์คือเจ้าของชุดชั้นใน!!!!
แบบอักษร

เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้า.....

เตโชคิดพลางที่มือก็ออกแรงซักขยำผ้าไปด้วย เขาสังเกตตัวเองตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาพบว่าเขานั้นใกล้จะเป็นโรคจิตเข้าไปทุกวัน เขานั้นต้องซักผ้าของลูกค้าหลายรายและหลายคน แต่น่าแปลกที่เขานั้นมุ่งความสนใจไปที่ผ้าของคนๆ เดียว และเฝ้ารอให้ถึงวันสุดสัปดาห์เร็วๆ เพื่อให้คนคนนั้น นำผ้ามาส่งซักกับร้านของเขาอีก นั่นก็คือคุณสิงห์.......

มันน่าแปลกที่เขาอาจจะไม่ได้เป็นคนต้อนรับลูกค้าที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ตลอดเวลา แต่เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าผ้าตะกร้านี้เป็นของคุณสิงห์ที่นำมาส่งซัก ในขณะที่ตะกร้าของคนอื่นนั้นเขาจำไม่ได้แม้แต่ใบหน้าของลูกค้าด้วยซ้ำ

ในช่วงแรกนั้นเขาแปลกใจอยู่มาก เมื่อพบว่าตะกร้าของคุณสิงห์มักจะมาครั้งละ 2 ใบ คือชุดธรรมดาทั่วไป กับชุดชั้นในของสตรี บางครั้งก็เป็นบราเซียเสริมทรงใส่ฟองน้ำ บางคราก็เป็นผ้าเกาะอกเนื้อนุ่ม บางครั้งก็เป็นบอดี้สูทเต็มตัวที่รัดให้เอวคอดกิ่วและเสริมให้หน้าอกหน้าใจใหญ่ขึ้น และสิ่งสุดท้ายคือกางเกงในตัวจิ๋วที่ยั่วยวนชวนน้ำลายไหล หรือจีสตริงที่เป็นเส้นสายพาดผ่านไปมา แต่สิ่งเหล่านั้นหลังจากที่เขาสังเกตมาสักพักใหญ่นั่นก็คือ.....

คุณสิงห์ไม่เคยส่งชั้นในของตัวเองมาให้ซักและแฟนสาวของคุณสิงห์นั้นก็ไม่เคยส่งชุดของเธอมาซักด้วยเช่นกัน......

เขาไม่รู้ว่าสองสิ่งที่หายไปนั้นทั้งคู่จะนำไปซักเองหรือส่งไปซักกับร้านอื่นกันแน่ และสิ่งที่เขาติดใจอีกอย่างนั้นก็คือ กลิ่นกายของแฟนสาว มีกลิ่นเดียวกันกับเสื้อผ้าของคุณสิงห์ มันอาจจะไม่แปลกที่จะติดกลิ่นกัน เพราะพวกเขาอยู่อาศัยด้วยกัน แต่ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นของใครระหว่างสองคนนั้น มันก็ทำให้เขาคลุ้มคลั่งจนกลางกายผงาดง้ำและแข็งตึงคับฝ่ามือ

เขาคิดว่าตัวเองใกล้บ้าและเป็นขั้นกว่าด้วยคำว่าโรคจิต ตอนนี้เขาติดกลิ่นแฟนของคุณสิงห์ไปแล้ว ถึงกับขนาดที่หยิบชั้นในของเธอติดมือและถือไปเข้าห้องน้ำ จัดการช่วยตัวเองชักสาวท่อนลำขณะที่จมูกนั้นสูดดมผิวกายสาวที่ติดอยู่กับเนื้อผ้า และทะลักทลายออกมาตอนห้วงอารมณ์ถึงจุดสูงสุดของความสุขสม

“แย่แน่ๆ มึงแย่แล้วไอ้เต” เตโชพึมพำขณะที่ดึงทิชชูมาเช็ดท่อนลำของตน เขารู้ว่าการทำเช่นนี้มันผิด แต่เขาไม่คิดจะแย่งแฟนสาวมาจากคุณสิงห์ เขารู้ตัวเองดีว่าเขาสู้คุณสิงห์ไม่ได้ เขาเป็นเพียงนักศึกษาจนๆ ที่ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองและมีเจ้านายเป็นแมวเปอร์เซียสามสีที่รอให้เขาไปปรนนิบัติพัดวีและหาอาหารดีๆ มาบำรุงบำเรอ แต่เขาก็ยังอยากเห็นแฟนสาวของคุณสิงห์.....

 

หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็มีสองสิ่งที่ทำอยู่เป็นประจำ นั่นก็คือการเฝ้ามองคุณสิงห์ที่หอบหิ้วเอกสารพะรุงพะรังมือหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ถือถุงขยะพร้อมด้วยใบหน้าที่ติดจะหงุดหงิดใจหน่อยๆ ลงมาจากคอนโด และเฝ้ารออีกฝ่ายกลับมาในช่วงเย็นหลังจากเลิกงานด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้า แต่ยังคงไว้ซึ่งมาดผู้ดีที่เขาไม่อาจเทียบเคียง เดินผ่านร้านซักรีดขึ้นห้องไป หลังจากที่เขาสังเกตมาหลายสัปดาห์ เขาไม่เคยเห็นแฟนสาวของคุณสิงห์เลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามมักจะเป็นคุณสิงห์ที่ลงมือทำแทนทุกสิ่ง ซื้ออาหารหรือของใช้เข้าห้อง นำผ้าลงมาส่งซักทำความสะอาด หรือการที่นำขยะมาทิ้งอยู่เป็นระยะ จนทำให้เขาสงสัยว่าแฟนสาวคุณสิงห์คงจะเป็นประเภทที่เก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร และคงไม่เก่งงานบ้านงานเรือนใดๆ นอกจากนั่งชี้นิ้วสั่งให้คุณสิงห์คอยทำตาม แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแฟนของคุณสิงห์มีกลิ่นกายที่หอมหวานและยั่วยวนเป็นอย่างมาก บางทีเธออาจจะเสียเวลาไปกับเรื่องพวกนี้จนทำอะไรไม่เป็น และลงความเห็นไปแล้วว่าคงจะสวยแต่รูปจูบไม่หอมตามคำโบราณที่เขาเคยได้ยิน

ในวันหนึ่งที่เขากำลังกลับบ้านและปิดร้านเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เห็นคุณสิงห์เดินถือถุงขยะมาทิ้งที่หน้าคอนโด จนอดที่จะเอ่ยปากทักไม่ได้

“คุณสิงห์ สวัสดีครับ” พูดพร้อมยกมือขึ้นทักทายไหว้สวัสดี คุณสิงห์หันมามองพร้อมพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบางๆ หากแต่ยังคงไว้ถึงความอ่อนล้าที่ปรากฏให้เห็น

“ทำไมคุณสิงห์ไม่จ้างแม่บ้านมาทำให้ล่ะครับ” เตโชพูดพร้อมชี้นิ้วไปที่ถุงขยะสีดำซึ่งอยู่ในมือของอีกฝ่าย คุณสิงห์ยกมันทิ้งลงในถังแล้วจึงหันกลับมาตอบคำถาม

“ผมเคยมีแม่บ้านประจำครับ แต่ว่าเธอเพิ่งจะลาออกไปเมื่อสามเดือนก่อน ผมกำลังหาคนมาแทนอยู่ครับ” เตโชขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน

“ทางนิติคอนโดก็มีบริการแม่บ้านนี่ครับ ทำไมคุณสิงห์ไม่ลองใช้บริการดูล่ะครับ” อีกฝ่ายแสดงท่าทีอึกอักเล็กน้อยแล้วจึงถอนหายใจออกมา

“ผมเคยจ้างแล้วครับ แต่เขาทำงานได้ไม่ถูกใจผมสักเท่าไหร่ ผมจึงยกเลิกใช้บริการไปแล้ว” เตโชพยักหน้ารับ ขบเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นอย่างชั่งใจ

“คุณสิงห์ทราบไหมครับว่าแต่ละชั้นจะมีช่องให้ทิ้งขยะ คุณสิงห์ไม่จำเป็นต้องยกลงมาทิ้งข้างล่างเองแบบนี้เลย” ใบหน้าตื่นตะลึงและชะงักนิ่งไปของคุณสิงห์ทำให้เตโชเกือบจะยกยิ้มขึ้นด้วยความขบขันปนเอ็นดูไม่ได้ทั้งๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายอายุมากกว่าตนอยู่หลายปีแต่เพราะรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทเกินไปจึงพยายามกลั้นรอยยิ้มนั้นไว้ แล้วพยักหน้าขึ้นลงพลางเอ่ยชวน

“มาครับ ผมจะพาไปดู” ว่าแล้วก็เดินนำหน้ากลับเข้าไปด้านใน แต่เพราะที่ชั้น 1 เป็นล็อบบี้และเคาน์เตอร์ไว้รับแขกของคอนโด จึงไม่มีช่องทิ้งขยะที่ชั้นนี้ เตโชจึงพาคุณสิงห์ไปที่ชั้นสองโดยการขึ้นบันไดแทนการกดลิฟต์ คุณสิงห์เดินตามมาโดยไม่พูดบ่นอะไร จนกระทั่งเดินมาจนสุดทางเดินที่เป็นช่องขนาดกลางมีฝาสเตนเลสปิดไว้อย่างมิดชิด เตโชก็ชี้ชวนให้มองดู

“ช่องนี้ครับที่เอาไว้ทิ้งขยะ เพราะหากทุกห้องถือขยะลงไปทิ้งแบบนั้นมันอาจจะทิ้งกลิ่นรบกวนไว้ และหากมีหยดน้ำจากเศษอาหารจะยิ่งแย่ครับ ดังนั้นทางคอนโดจึงทำท่อทิ้งขยะเอาไว้ รวบรวมที่จุดเดียว เวลาเปิดก็แค่เลื่อนขึ้นครับ” เตโชพูดจบก็เลื่อนที่จับขึ้นให้ดูว่ามันมีช่องวางขนาดใหญ่อยู่ และมีกลิ่นเฉพาะที่ตีตื้นขึ้นมาจนสิงหราชขมวดคิ้วหมุน เตโชจึงปิดมันลงพร้อมกับชี้ไปที่แผ่นเหล็กด้านข้าง ซึ่งมีทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษติดไว้อย่างชัดเจน

“เวลาทิ้งต้องดูตามวันด้วยนะครับว่าเป็นของอะไร อย่างเช่นวันจันทร์เป็นพวกขยะรีไซเคิล วันอังคารเป็นขยะทั่วไป วันพุธเป็นขยะอันตราย วันพฤหัสขยะมูลฝอย และวันศุกร์เป็นขยะย่อยสลาย โดยที่เขามีรูปขยะของแต่ละวันติดไว้เผื่อใครแยกไม่ถูกน่ะครับ” สิงหราชกวาดสายตามองดูป้ายตรงหน้าที่มีรูปถุงพลาสติก ขวดแก้วและกระป๋องน้ำอัดลม ถัดลงมาเป็นรูปถ่าน หลอดไฟแตก และอื่นๆ อีกมากมาย เพื่อให้รู้ว่าควรจะทิ้งอะไรที่วันไหน

“ผม.... ผมไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย” ชายหนุ่มหันมาหาเตโชพร้อมกับระบายยิ้ม

“ขอบคุณคุณเตโชมากนะครับ ช่วยผมได้มากทีเดียว”

“เรียกผมว่าเตเฉยๆ ก็ได้ครับ ไม่ต้องเรียกชื่อเต็มหรือว่าเติมคุณหรอกครับ ผมน่าจะอายุน้อยกว่าคุณสิงห์นะ” เตโชพูดด้วยรอยยิ้ม สิงหราชพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองคนนั้นจะพากันเดินลงบันไดกลับไปที่ชั้น 1 ของคอนโด สิงหาราชเดินมาส่งเตโชที่หน้าประตูเป็นการขอบคุณและอวยพรให้เดินทางปลอดภัย เตโชยกยิ้มกับคำอวยพรนั้น กล่าวขอบคุณเบาๆ และขอให้คุณสิงห์หาแม่บ้านมาแทนได้โดยเร็วเช่นกัน สิงหราชเผยยิ้มบางเบา แล้วจึงยืนมองส่งจนลับสายตา

เตโชหันกลับไปมองสิงหราชในชั่วจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังหมุนกายเข้าไปด้านในพอดี ความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในใจตอนนี้คือคุณสิงหราชน่ารักกว่าที่เห็นภายนอก ไม่ใช่หน้าตาน่ารัก แต่หมายถึงนิสัยใจคอ ดูเหมือนเด็กที่ทำอะไรไม่เป็นและเพิ่งจะได้เริ่มต้นเรียนรู้ ทำให้เขาอดที่จะรู้สึกเอ็นดูหน่อยๆ ไม่ได้

เตโชกลับมาถึงบ้านช้ากว่าปกติเล็กน้อย และทันทีที่เปิดประตูเข้ามาบางสิ่งที่มีเนื้อตัวนุ่มนิ่มก็งับขาเขาทันทีคล้ายกับการลงโทษจนเตโชร้องโอดโอยพร้อมๆ อุ้มเจ้านายขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด

“ปริ๊นเซสไม่ทำร้ายพ่อสิคะ” ว่าแล้วก็ก้มลงเตรียมจะกดจมูกหอมไปตามเนื้อตัวของปริ๊นเซส แต่เจ้านายของเขากลับยกเท้าขึ้นยันใบหน้าพร้อมขู่ฟ่อๆ จนเตโชรู้สึกช้ำใจ มีค่าแค่ตอนให้อาหารเท่านั้นสินะ!!

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ก็ยังไม่วายเดินไปที่ถาดอาหาร จัดการนำของเก่ามาเขย่าผสมแล้วเทใหม่ ไม่ลืมที่จะเทอาหารเหลวลงในถาดที่อยู่ข้างกัน หลังจากนั้นจึงตบท้ายด้วยขนมแมวเลีย เตโชนอนเท้าคางอยู่ที่พื้น มองเจ้านายที่แลบลิ้นสีแดงๆ นั้นตวัดเลียไปมา หลังจากที่ทานเสร็จจึงเป็นเวลาเล่นของพวกเขา โดยที่เตโชถือไม้ตกแมวไว้แล้วใช้มันหลอกล่อปริ๊นเซสให้วิ่งตามตะครุบด้วยความน่ารักน่าชัง

หลังจากกิจกรรมนั้นก็คือการล้างทำความสะอาดถ้วยจาน เช็ดให้แห้ง เก็บเข้าชั้น แล้วไปเก็บผ้าที่ตากไว้ พับเข้าที่ก่อนจะต้องถอนหายใจออกมา เมื่อพบว่ามีบราเซียสีชมพูแขวนรวมไว้อยู่ด้วย เขาไม่ได้ขโมยชั้นในของแฟนสาวคุณสิงห์มาทุกครั้งที่อีกฝ่ายเอาผ้ามาซัก เพียงแค่บางครั้งเท่านั้นที่เขาพลั้งเผลอถือติดมือมาและเขาอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำเช่นนั้น จนเขาคิดว่าคงต้องเข้าไปพบกับจิตแพทย์ในสักวันหากอาการของเขาเป็นมากยิ่งกว่านี้ เตโชจัดการเก็บชั้นในตัวนั้นลงกระเป๋า เพื่อที่ว่าวันพรุ่งนี้จะได้ไม่ลืมอีก เขาหมายมั่นปั้นมือไว้ในใจ

 

วันถัดมา.....

ตอนนี้เตโชกำลังนั่งเฝ้าอยู่หน้าร้าน วันนี้ไม่มีแดดและฟ้าฝนก็มืดครึ้ม ทำให้เขาไม่สามารถนำผ้าไปตากแดดได้ ผ้าตัวไหนที่ต้องใช้แดดจึงเป็นการตากในร่มและใช้ลมร้อนคอยเป่าไล่ความอับชื้นที่อาจจะเกิดขึ้น หรือบางชุดก็ใช้วิธีอบแห้งด้วยอุณหภูมิที่ต่ำลง เพื่อไม่ให้เป็นการทำร้ายผิวผ้าจนเกินไป

เมื่อถึงเวลายามเย็น ฟ้าฝนก็ตกกระหน่ำอย่างรุนแรง เขาอดคิดถึงคุณสิงห์ไม่ได้เมื่อพบว่ามันใกล้เวลาปิดร้านเข้าไปทุกที แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มารับผ้ากลับไปเสียที ซึ่งปกติแล้วจะมารับในช่วงเวลาประมาณ 6 โมงเย็นของวันจันทร์ แต่วันนี้จวนจะสองทุ่มเข้าไปแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่มาเสียที เตโชคิดขณะที่เริ่มปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าเพื่อเตรียมที่จะปิดร้านแทนพี่บัวหอม เสียงโมบายหน้าประตูก็ดังขึ้นพร้อมเสียงนุ่มทุ้ม

“ขอโทษด้วยนะครับ” เตโชหันหน้ากลับไปหาพบว่าคุณสิงห์นั่นเองที่เป็นคนเข้ามา อีกฝ่ายใช้มือเสยเส้นผมที่ปรกหน้าขึ้นสูง ไล่หยาดน้ำที่เกาะพราวเต็มศีรษะ จนหยาดน้ำไหลต่ำลงมาจนถึงลำคอ และผลุบหายไปกับเนื้อผ้า ท่าทางนั้นทำให้เขาถึงกับอ้าปากตาค้าง เมื่อเสื้อเชิ้ตของคุณสิงห์เปียกชื้นและแนบลู่ไปกับลำตัว แต่อะไรก็ไม่เท่า.....

บราเซียลายลูกไม้!!!! 

บราเซียลายลูกไม้ที่ปรากฏอย่างเด่นชัดภายใต้เสื้อเชิ้ตที่อีกคนสวมใส่และถูกคลุมทับด้วยเสื้อสูทอีกที เตโชรู้สึกราวกับโดนของแข็งฟาดเข้าที่ศีรษะจนหัวสมองมึนเบลอ ไม่ทันได้ฟังว่าอีกคนพูดว่าอะไรบ้าง 

“ขอโทษด้วยนะครับที่วันนี้ผมมาช้าไปหน่อย วันนี้ฝนตกหนักมากจริงๆ เส้นทางที่ผมใช้เกิดน้ำท่วมและรถผมก็ดับเพราะน้ำไหลเข้าห้องเครื่อง จนต้องจอดรถทิ้งไว้แล้วเรียกแท็กซี่ให้พามาส่งที่นี่แทน จะรบกวนเกินไปไหมครับหากผมจะขอรับชุดที่ซักไว้เมื่อวาน” เตโชยังคงนิ่งค้างกับภาพที่เห็นตรงหน้า คุณสิงห์เป็นคนที่มีเซ็กซ์แอปพีลสูงมากจนเขาใจสั่น ภาพที่คุณสิงห์ยกมือขึ้นเลยผมปัดไปทางด้านหลัง หยดน้ำติดตามกรอบหน้า ชุดสูทและเสื้อเชิ้ตบางเบาที่แอบซุกซ่อนชั้นในลายลูกไม้ไว้ภายใต้ผิวผ้าทำให้เขาหน้าห่อร้อนแล้วอยากจับคุณสิงห์กดลงกับพื้นซะเดียวนี้ 

“คุณเตครับ? คุณเตโช?” ชายเจ้าของชื่อพลันสะดุ้งเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อเต็มๆ ของตน ละล่ำละลักเอ่ยบอก 

“ครับๆ รอสักครู่นะครับคุณสิงห์ ผมจะไปเอาผ้ามาให้ครับ” เตโชรีบร้อนผละออกจากเคาน์เตอร์ มุ่งตรงไปที่ห้องซักรีดของร้าน ทันทีที่พ้นจากสายตาของคุณสิงห์ เขาก็ยกมือขึ้นแนบกับใบหน้า รับรู้ได้ถึงความเห่อร้อนภายใต้ฝ่ามือ รู้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของเขาต้องแดงซ่านอยู่แน่ๆ ความคิดสัปดนมากมายผุดขึ้นมาในหัวทันที มันมีมากกว่าที่เขาเคยจินตนาการถึงหญิงสาวเจ้าของชั้นในตัวนั้นเสียอีก เพียงแค่เปลี่ยนจากภาพหญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้า แปรเปลี่ยนเป็นภาพของคุณสิงห์เขาก็แทบจะเสร็จออกมาในทันที 

ตอนนี้เขารู้แล้ว..... 

ว่าทำไมคุณสิงห์ถึงไม่เคยส่งชั้นในของตัวเองมาให้ซัก..... 

ว่าทำไมแฟนสาวของคุณสิงห์ไม่เคยส่งชุดของตัวเองมา..... 

ว่าทำไมคุณสิงห์ถึงต้องทำงานบ้านทุกอย่างด้วยตนเอง..... 

ว่าทำไมเสื้อผ้าของคุณสิงห์ถึงติดกลิ่นของแฟนสาวของเขา...... 

ว่าทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นหน้าแฟนสาวของคุณสิงห์มาก่อน...... 

นั่นก็เป็นเพราะ..... 

คุณสิงห์คือเจ้าของชุดชั้นใน!!!! 

เตโชนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องซักรีดไม่นานนัก เขาก็หยิบเอาตะกร้าผ้าของคุณสิงห์ไปส่งคืนให้เจ้าของ อีกฝ่ายยกยิ้มน้อยๆ กล่าวขอบคุณแล้วจึงผละออกจากร้านไป ตลอดระยะเวลาการพูดคุยเตโชไม่อาจละสายตาจากชั้นในลายลูกไม้ของอีกฝ่ายไปได้เลย เขารีบปิดร้านอย่างรวดเร็วเพื่อมุ่งตรงกลับบ้าน เทอาหารให้เจ้านายอย่างรีบร้อน และยกเลิกกิจกรรมการนอนเล่นด้วยกันไปชั่วคราว มุ่งตรงไปที่เตียงนอน ถกกางเกงลงและชักสาวลำกายเร็วระรัว 

“อึก! แฮ่ก แฮ่ก” เสียงคำรามต่ำในลำคอดังขึ้นไม่ขาดสาย ยามที่คิดว่าเจ้าของกลิ่นกายนั้นคือคุณสิงห์เขาก็ยิ่งลุ่มหลง แต่เดิมที่เขาเคยรู้สึกกับชั้นในสุดสยิวนั้นเป็นเพียงภาพร่างของหญิงสาวที่เนื้อตัวอวบอัดเต็มไม้เต็มมือ ถูกแทนที่ด้วยภาพของคุณสิงห์ที่สวมใส่ชุดบอดี้สูทสีดำสนิท เป็นผ้าหนังและเชือกเส้นเล็กที่พันรัดตัว กำลังขยับโยกกายอยู่บนร่างเขาด้วยท่วงท่าที่เร่าร้อนเหลือคณนา 

“อ่า!” ชายหนุ่มวัยกลัดมันแตกซ่านกระเซ็น หยาดน้ำสีขาวขุ่นไหลอาบเปรอะเปื้อนทั่วฝ่ามือ ลมหายใจหอบแรงสั่นสะท้าน เตโชขบฟันเอาไว้แน่น กดความรู้สึกทุกอย่างที่เกิดขึ้นลงไปในส่วนลึกของจิตใจ ความรู้สึกที่ว่า.... 

ยังไม่พอ..... 

เขาอยากครอบครองคุณสิงห์..... 

อยากตวัดลิ้นเลียให้ถ้วนทั่วทุกพื้นที่ อยากที่จะกระแทกกระทั้นและแตกซ่านรินรดเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามงดงามของคุณสิงห์ อยากกลืนกินไม่ให้เหลือซากเอาไว้ให้ใครได้ชื่นชม!!! 

เตโชหลับตาแน่น กัดฟันกรอด ก่อนจะพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่พวยพุ่งจากเบื้องลึกของจิตใจ ดังนั้นแล้วฝ่ามือใหญ่จึงขยับเคลื่อนไหวอีกหน โดยมีน้ำขาวขุ่นเป็นตัวช่วยหล่อลื่นให้เขาไม่เจ็บมากนัก และนั่นทำให้ช่วยตัวเองไปถึง 3 น้ำ เล่นเอาหอบหายใจแฮ่กอย่างคนหมดแรง หลับตาพริ้มเพื่อพบเจอคุณสิงห์ในจินตนาการของห้วงความฝัน หลงลืมไปแม้กระทั่งการทำความสะอาดเนื้อตัวของตนเอง 

 

------------------------------ 

วั้ยตั้ยแล้วววววววว เด็กมันรู้แล้วนะคุณสิงห์ จะรอดมือเด็กมันได้ไหมเนี้ยยยยยย 

อิอิ รักนะคะ จุ๊บๆๆๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว