ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2564 11:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18
แบบอักษร

 

 

โรงพยาบาล

ตอนนี้ไอจอมทัพถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัด ผ่านมาสองชั่วโมงแล้วคุณหมอยังไม่ออกมาเลย ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะว้าวุ่นทำไม ทั้งที่มันก็ถือมือหมอแล้ว

“ไอวินนั่งนิ่งๆ ไอสัส” โดนไอไนท์เอ็ด เพราะผมนั่งอยู่ไม่นิ่งเดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่ง

“เปล่า” ผมปฏิเสธ

“เปล่าอะไร มึงรู้ไหมมึงนั่งอยู่ไม่นิ่งเลยตั้งแต่เฮียเข้าห้องผ่านตัดอะ” มันบอกอย่างเบื่อหน่าย

“เปล่า” ผมปฏิเสธอีกครั้ง

“เปล่าอะไรของมึง!” มันถามเสียงดังลั่น

“คุณค่ะนี่โรงพยาบาล กรุณาอย่าเสียงดังค่ะ” พยาบาลที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด เอ็ดไอไนท์

“ขอโทษครับ”

“แล้วเพื่อนผมเป็นไงบ้างครับ” ผมรีบถามทันที

“เพื่อนหรือผัวเอาดีๆ” ไอไนท์แซะผม

“เสือก!” ผมหันไปด่ามัน

“ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ การผ่าตัดก็ผ่านไปด้วยดี” พยาบาลสาวบอกก่อนจะเดินออกไป

“ผ่านไปได้ด้วยดี แล้วทำไมยังไม่ออกมาวะ”

“มึงรอเป็นไหม” ไอไนท์ว่าผมทันที

“ก็แม่งช้า กูอยากกลับบ้าน” ผมบอกแบบเลิกลั่ก

“มึงก็กลับไปสิ เดี๋ยวกูดูเอง” ไอไนท์พูดขึ้น

“ไม่!!!” ผมแย้งขึ้นทันที

ผมพูดจบก่อนเดินไปนั่งข้างมันด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไม่ต้องมานั่งรอมันด้วย คิดแล้วแท่งหงุดหงิด

“วิน พี่เข้ายังไม่ออกมาอีกหลอ” เสียงคุ้นหูดังขึ้นผมจึงหันไปมองก็เห็นม๊าที่กำลังเดินมาพร้อมกับป๊า

“ยังครับ คงอีกสักพักมั้งครับ” ผมบอกก่อนจะหันไปมองป๊าก่อนจะสะบัดหน้าหนี

เห็นป๊าแล้วยิ่งหงุดหงิด ผมเป็นอะไรของผมวะเห็นอะไรก็ไม่เข้าตาแถมยังหงุดหงิดอีก ผมเหนื่อยกับอารมณ์ร้อยแปดอารมณ์แบบนี้ อยากร้องไห้

“แล้วนี้กินอะไรกันยัง” ม๊าถามขึ้น นี่ผมลืมกินข้าวเที่ยวใช่ไหม ว่าแล้วทำไมอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย โมโหหิวนี่เอง

“ยังครับ” ไอไนท์ตอบ

“ทำไมไม่กินกันเหล่า วินรู้ไหมว่ามันส่งผมต่อลูกในท้องอะ” ม๊าหันมาดุผม ผมก็ตกใจสิครับอยู่ดีๆก็อารมณ์ร้อนใส่ผมสะได้

“ม๊าพูดเบาๆสิครับ คนมองกันหมดแล้ว” ผมพูดก่อนจะมองคนที่เดินผ่านไปมา

“ไม่ต้อมาเปลี่ยนเรื่อง ไปกับม๊าเดี๋ยวนี้เลยตาไนท์ด้วยตามมา” ม๊าจับมือผมก่อนจะลากแล้วหันไปบอกไอไนท์ด้วยเสียงดุๆ

“คะ ครับ” ไอไนท์รีบเดินตามทันที

“ส่วนคุณอยู่ดูแลเด็กคนนั่นสะ รับผิดชอบด้วย” ทำจูงมือผมเดินมาหยุดหน้าป๊าก่อนจะบอกป๊าเสียงโหด

“รู้แล้วน๊าคุณหญิง” ป๊ารับคำอย่างเซ็งๆ ผมมองป๊าก่อนจะสะบัดหน้าหนี แล้วม๊าก็จูงมือผมเดินออกมามีไอไนท์เดินตามมาติดๆ

.

.

.

#จอมทัพ

หลังจากผ่าตัดเสร็จผมก็โดนคุณหมอสอบสวนทันที ว่าไปทำอะไรมาถึงโดนยิง หรือว่าโดนทำร้ายต่างๆนา ผมจึงต้องตอบไปว่า โดนลูกหลงครับ ใครจะไปกล้าบอกว่าโดนพ่อตายิงเพราะทำลูกเขาท้อง มันน่าอายมากๆเลยนะครับ

“งั้นเดี๋ยวนอนพักฟื้นร่างกายที่โรงพยาบาลก่อนละกัน” คุณหมอพูดก่อนจะให้บุรุษพยาบาลเข็นเตียงผมออกจากห้องผ่าตัดมีคุณหมอเดินตามมา

“ยังไม่ตายอีกหรือไง” เสียงโหดๆดังขึ้น คงไม่ใช่พ่อตาผมใช่ไหมครับ

“เอ่อ ญาติ ผอ.หรอครับ” คุณหมอถามคนที่พูดขึ้นเมื่อกี้ ผมได้แต่นอนหลับตาไม่กล้าลืมตาขึ้นไปมองกลัวจะเจอกับสายตาที่ดุเหมือนเสือ

“มั่ง เอามันไปที่ห้องวีไอพีเลย” เสียงดุตอบ แต่เดี๋ยวนะครับเมื่อกี้คุณหมอเรีียกเขาว่าผอ.ใช่ไหม

“ครับ”คุณหมอรับคำ ผมจึงรู้สึกได้ว่าเตียงคนไข้ถูกเข็นออกมา

ผมจึงลืมตาขึ้นก็เจอเข้ากับเพดานที่มีแสงไฟเต็มไปหมด นึกว่าลืมตามาจะเจอเมีย เห้อ~ ผมคงหวังสูงไปสินะ ใครจะมาสนใจผมใช่ไหมละ มันคงโกรธผมอยู่แน่ๆเลย

เตียงผมถูกเข็นเข้าไปในห้อง ก่อนคุณหมอจะจัดใส่สายน้ำเกลือกับให้เลือด ก่อนจะเดินออกไป ผมจึงนอนหลับตาคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แม่งน่ากลัวใครจะนึกว่าเขาจะกล้ายิงผมจริงๆ

“ฉันรู้ว่าแกยังไม่หลับ” เสียงนี้มันพ่อตาใช่ไหม ผมไม่อยากลืมตาเลย

“ลุกว่าคุยกันดีๆ” พ่อตาพูดขึ้น เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หมับ

“โอ๊ยยย!!!” มือพ่อตาฟาดลงที่ขาที่มีแผลโดนยิง ผมร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว

“เจ็บมากไหม” พ่อตาพูดเสียงเรียบ

“คะ ครับ” ผมบอกอย่างกล้าๆกลัวๆ

“แกรู้ไหมฉันเจ็บกว่าแกหลายเท่าเลยละ” พ่อตาพูดแล้วลูบขาที่โดนยิงก่อจะ หมับ!

“โอ๊ย!!” บีบอย่างเเรง ผมจึงร้องด้วยความเจ็บอีกครั้ง

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเลยครับ” ผมตอบกลับไป

“แกจะรับผิดชอบยังไง” พ่อตายังคงพูดเสียงเรียบ

“ผมจะดูแลไอวินกับลูกให้ดีที่สุดครับ” ผมตอบ

“ฉันไม่ต้องการ” คนตรงหน้าปฏิเสธทันที

“ตะ แต่ผมต้องการไอวินครับ” ผมตอบออกไปอย่างหวั่นๆ

“หึ ไอวินมันไม่ต้องการแกหรอก ไม่งั้นมันไม่กลับมาที่บ้านหรอก” พ่อตายังคงพูดเสียงเรียบ

“ให้โอกาสผมนะครับ ผมสัญญาจะดูแลไอวินให้ดีที่สุด” ผมอ้อนวอนอย่างไม่เคยทำมาก่อน

“มันไม่ได้อยู่ที่ฉัน ต่อให้ไอวินมันให้โอกาสแกฉันก็ไม่ญาติดีกับแกหรอกนะ” พ่อตาพูดขึ้นเสียงแข็งทันที

“คะ ครับ” ผมต้องยอมรับสินะ

“พักผ่อนไปซะ หายดีเมื่อไหร่แกเจอหนักกว่านี้แน่” พ่อตาพูดจบก่อนเดินออกไป ประโยคเมื่อกี้มันสยองนะว่าไหม

“เห้อ~” ผมถอดหายใจอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะหลับตาลงพักผ่อน

End

.

.

.

.

#เมธาวิน

หลังจากทันโดนม๊าลากมาทานข้าว ก็กลับเข้าไปก็เจอคุณหมอที่ผ่าตัดให้ไอจอมทัพ ผมก็รีบวิ่งไปถามทันที

“หมอแล้วเพื่อนผมละครับ”

“อยู่ในห้องพักฟื้นครับ” คุณหมอตอบ ผมจึงรีบถามต่อ

“ห้องไหนครับ”

“ห้องวีไอพี 3xx ครับ” คุณหมอตอบก่อนจะทักม๊าขึ้น “อ้าวคุณหญิงมากับผอ.หรอครับ”

ผมขมวดคิ้วเป็นปมทันที ผอ.อะไรวะ ก่อนจะหันไปมองม๊า

“ใช่ค่ะ งั้นขอตัวก่อนนะคะ” ม๊าตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะลาแล้วเดินลากผมกับไอไนท์ให้เดินตาม เดินมาถึงลิฟต์ก็เจอป๊าที่พึ่งออกจากลิฟต์

“อ้าวคุณ มาแล้วหลองั้นก็กลับกันได้แล้ว” ป๊าเมื่อเห็นม๊าก็ทัก ก่อนจะบอกให้กลับบ้าน

“แล้วเด็กคนนั่นละคะ” มําถามด้วยความสงสัย

“มันไม่เป็นไรแล้ว ปะกลับพวกแกด้วย” ป๊าตอบก่อนจะหันมาสั่งให้พวกผมกลับ

“ผมจะไปดูมันก่อน” ผมตอบอย่างขัดใจ

“ไม่!! กลับเดี๋ยวนี้” ป๊าปฏิเสธทันที

“เอ่อ งั้นผมขอไปดูเฮียก่อนนะครับ” ไอไนท์พูดขึ้น

“อืม” ป๊าตอบ ผมหันไปมองป๊าทันทีอะไรกันครับทำไมไอไนท์ไปได้แต่ผมไปไม่ได้

“ส่วนแกกลับเดี๋ยวนี้!”ป๊าเดินมาลากผมออกจากโรงพญาบาลก่อนจะขึ้นรถ จู่งๆน้ำตาผมก็ไหลอาบแก้มเสียงสะอื้นดังก้องรถ

“วินไม่ร้องนะลูก เดี๋ยวค่อยมาพรุ่งนี้” ม๊าที่นั่งอยู่ข้างๆก็ปลอบ ผมก็ไม่ได้อยากจะร้องนะครับแต่มันร้องของมันเอง

“ฮึก ฮื้ออออ” ยิ่งปลอบผมก็ยิ่งร้องดังขึ้น ผมได้ยินเสียงป๊าถอนหายใจ ก็ยิ่งร้องดังขึ้นอีก ผมไม่อยากเป็นแบบนี้ ไม่อยากร้องมันเหนื่อย ร้องจนเผลอหลับไป

 

 

 

#สงสารใครดีละเนี่ย

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาาา

ติชมกันด้วยเด้อ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว