facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 / 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 296

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2564 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 / 2
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันหยุด แต่เจ้านายผู้แสนจะเย็นชาของเธอก็ยังอุตส่าห์โทร.ตามให้เธอมาพบเขาที่บ้านตั้งแต่เช้า 

แม้จะอิดออดไม่อยากลุกจากเตียงง่ายๆ เพราะเธออยากนอนตื่นสายสักวัน เนื่องจากการตื่นเช้าทุกวันร่างกายมันย่อมเกิดความเหนื่อยล้าสะสม แต่เมื่อเป็นคำสั่งของเขา เธอก็จำต้องตื่น แล้วฝ่าการจราจรที่แน่นหนาในทุกวันมาพบเขาที่บ้านสุทธินาทจนได้ 

เมื่อมาถึง เขาไม่พูดอะไร พาเธอเดินตรงไปยังโรงเก็บรถที่มีนับสิบคัน ก่อนจะมาพาหยุดตรงหน้ารถเก๋งคันสีขาวคันหนึ่งแล้วบอกเธอเรียบๆ 

"รถ ที่ฉันจะให้เธอเอาไปใช้ก่อน" 

"คะ" เธออ้าปากค้างน้อยๆ สภาพของรถยังดูใหม่กริบเหมือนเพิ่งออกมาจากโชว์รูมรถได้ไม่นาน ยังไม่ทันจะถามอะไรเพิ่ม เสียงกังวานของเขาก็ถามด้วยความสนใจอีก 

"แล้วเธอไปเรียนขับรถมาหรือยัง" 

เธอละสายตาจากรถตรงหน้ามาตอบคำถามเขา "ยังค่ะ แพรยังไม่มีเวลา ทีแรกกะว่าจะให้คุณพีทช่วยสอน แต่คุณพีทก็..." 

"ทำไมต้องรอแต่นายพีท โรงเรียนสอนขับรถมีตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ไปลงเรียน" 

ไม่ใช่คำถามแต่เป็นการตำหนิตรงๆ เธอจึงไม่เถียง แล้วเขาก็ถอนหายใจ เอ่ยอีกว่า "งานของฉันรอไม่ได้นะแพรพิศ งานเลขาฯของฉันส่วนหนึ่งก็ต้องออกไปติดต่อผู้คนนอกสถานที่ด้วย เธอไม่มีรถใช้จะลำบาก ไม่เห็นหรือว่าบางวันคุณลินก็หายไปครึ่งค่อนวันก็มี" 

เห็นไม่ใช่เธอไม่เห็น แพรพิศกลืนคำตอบนี้ลงไป แล้วเถียงเขาอ่อยๆ ว่า "แพรยังไม่มีเวลานี่คะ คุณเพิ่งมาบอกแพรไม่นานเองนะคะ" 

อัคราถอนหายใจ "วันนี้เธอว่างมั้ย มีนัด หรือจะไปที่ไหนอีกมั้ย" 

"ไม่ค่ะ" 

"งั้นฉันจะสอนเธอขับรถเอง" เขาบอกเสียงขรึมๆ สุดท้ายก็ไม่พ้นเขาอยู่ดี เพราะขืนรอให้เธอไปหาโรงเรียน กว่าจะได้ กว่าจะลงเรียนก็ช้าไปมาก เขาไม่อยากให้งานของเขาเกิดอาการสะดุดกับปัญหาเรื่องเพียงแค่นี้ อีกอย่างถ้าแม่ของมาลินีเกิดอาการไม่ดีไปกว่าเดิม สัปดาห์หน้า มาลินีอาจจะหยุดงานยาวไปเลย แล้วแพรพิศก็ต้องทำหน้าที่ทั้งหมดแทน 

ชายหนุ่มเดินไปอีกด้านของรถ เห็นเธอยังยืนนิ่งคล้ายไม่แน่ใจว่า เธอได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย ว่าเขาก็เป็นคนสอนเธอขับรถเอง อัคราเปิดประตูรถแล้วสั่งอีกครั้ง 

"เร็วสิ วันนี้ฉันจะสอน แล้วให้เธอฝึกขับอยู่แต่ในบ้านนี้ไปก่อน" 

"ค่ะ" แพรพิศพยักหน้า ก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งตามเขา 

อัครา กำลังถอยรถออกจากโรงเก็บ ขณะนั้นคนข้างตัวก็ทำท่ายุกยิกอยู่ไม่สุข สลับกับมองเขาคล้ายเกรงใจไปด้วย ทำให้เขาหันกลับไปถามอีก "มีอะไรอีก" 

"คือ แพรอยากเข้าห้องน้ำก่อนได้มั้ยคะ" จู่ๆ เธอก็เริ่มปวดปัสสาวะขึ้นมา และขืนไม่ไปตอนนี้ เกิดเขาสอนๆ อยู่ เธออั้นไม่ไหวแล้วขอไปเข้าห้องน้ำกลางคัน เขาจะบ่นเธออีก 

อัคราถอนหายใจ แล้วจำพยักหน้า "ไปทำธุระของเธอให้เรียบร้อย" 

แพรพิศดีใจ เธอเผลอวางโทรศัพท์มือถือไว้บนเบาะ รีบเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านโดยเร็ว ปล่อยให้อัครายังนั่งรอในรถเหมือนเดิม 

เพียงหญิงสาวลงจากรถไม่ทันไร ก็มีสายโทรศัพท์โทร.เข้ามา เป็นเสียงโมโลดี้เพลงการ์ตูนดังเรื่องหนึ่ง พร้อมกับการปรากฏรูปของผู้ชายที่เป็นเจ้าของเบอร์นี้บนหน้าจออีกด้วย 

อัคราไม่ได้อยากจะดู แต่เขาแค่ก้มมองตามเสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นมาข้างตัวเท่านั้น 

แล้วหัวคิ้วเข้มทั้งสองของเขาก็ขมวดเข้าด้วยกันอย่างแปลกใจ ผู้ชายคนนี้ เขารู้จักดี 'ภัทร' ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังนั่นเอง 

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มยามฉายความแปลกใจออกมา 

เขามองโทรศัพท์หญิงสาวที่ยังมีเสียงเรียกเข้าและรูปของชายหนุ่มคนนั้นอยู่ สลับกับมองไปในบ้าน แพรพิศยังไม่มีท่าทีจะกลับมาง่ายๆ 

แล้วสายนั้นเงียบลงไป แต่ไม่นานกลับมีเสียงแจ้งเตือนพร้อมกับข้อความในกรอบสีเขียวปรากฏขึ้นมาแทน  

ติ๊ง! 'วันนี้แพรหยุดรึเปล่า' 

ติ๊ง! 'แผลที่เข่าเป็นยังไงบ้าง หายซ้ำหรือยัง' 

ติ๊ง! 'ถ่ายรูปส่งมาให้ผมดูหน่อยสิ ผมจะได้ไม่ต้องกังวล' 

ติ๊ง! แล้วส่งสติ๊กเกอร์ที่ทำท่าห่วงใยมาอีกครั้ง 

อัคราลูบคางตัวเองแผ่วเบา ขณะกวาดสายตาดูข้อความที่ปรากฎติดๆ กันนั้น ชวนให้เขาสงสัยขึ้นมาทันทีว่า 

'แพรพิศรู้จักกับผู้ชายคนนี้ด้วยหรือ แล้วไปรู้จักกันตอนไหน' 

ขณะนั้นแพรพิศก็วิ่งกลับมาที่รถพอดี ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีเหมือนไม่ได้สนใจหรือไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอเลย 

แพรพิศกลับมานั่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็ออกคำสั่งทันที "คาดเข็มขัด ด้วยเดี๋ยวฉันจะขับให้เธอดูก่อน" 

หญิงสาวก้มหน้าทำตามก่อนจะเห็นว่าโทรศัพท์ของเธอมันวางด้านที่อยู่ติดกับเขา หญิงสาวช้อนตาขึ้นมามองเขาทันที แล้วก็รีบทำการย้ายโทรศัพท์มาไว้อีกด้าน แน่นอนทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของอัคราตลอด 

. 

หลังจากขับรถให้หญิงสาวดูพร้อมกับแนะนำขั้นตอนต่างๆ จนเป็นที่พอใจแล้ว อัคราก็เป็นฝ่ายให้เธอขับ เขากลับมานั่งเป็นผู้โดยสาร และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มขับได้ก็ปล่อยให้เธอฝึกขับตามลำพังบนถนนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ 

ขณะรถเก๋งคันสีขาวขับผ่านหน้าเขาไปอย่างช้าๆ อัคราที่ยืนสังเกตอยู่ไม่ห่างก็ได้ยินเสียงของคนสองคนคุยกันอยู่ด้านหลัง 

"ท่าทางหนูแพระจะขับรถเป็นแล้วนะป้า ดูสิคล่องปรื๋อเลย" 

"อือ หนูแพรหัวไวนะ ไม่อย่างนั้นจะสอบเทียบได้ตอนอายุสิบหกเหรอ" สินีรับคำไม่ลืมจะชมหญิงสาวอีกด้วย ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเมื่อเจ้านายหันกลับมามอง 

รถยนต์เกียร์ออโต้ ขับไม่ยากหรอก เขาให้แพรพิศขับวนอยู่ในบริเวณบ้านนี้ก่อนให้ เธอให้เข้าเกียร์ ถอนเกียร์ ถอยหลังให้คล่อง แล้วค่อยพาเธอไปสอนขับนอกชานเมือง  

เขาไม่ได้พูดคำพูดเหล่านี้ออกมา แค่คิดขึ้นมาในหัวเท่านั้น ก่อนจะถามคนทั้งสองแทนว่า "แล้วนี่ไม่มีอะไรทำกันหรือ" 

เขาแค่ถาม แต่เพราะเป็นคนบุคลิกอย่างที่แพรพิศว่าตลอด จึงทำให้แม่บ้านทั้งสองของเขา เข้าใจผิดว่าเขากำลังตำหนิพวกตน 

"มีค่ะ คุณอัคร จะไปทำกันเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" จากนั้นก็พากันเดินกลับไปทำงานต่อในบ้าน 

อัคราหันกลับมามองหญิงสาวที่ขับรถผ่านตรงหน้าอีกครั้ง คราวนี้นัยน์ตาดำมืดลงด้วยความคิดวกวนที่ติดอยู่ในหัวมาตั้งแต่เช้า 

แพรพิศรู้จักผู้ชายที่ชื่อภัทรได้อย่างไร 

ทำให้เขานึกถึงข้อความที่ปรากฏบนโทรศัพท์ของเธอว่า 'แผลที่เข่าของแพรหายหรือยัง' แล้วก็นึกถึงวันที่พิมานถามเรื่องอาการบาดเจ็บที่เข่าของหญิงสาวอีก 

อัคราพยายามปะติดปะต่อเหตุการณ์เงียบๆ แพรพิศบอกพิมานว่าได้ไปทำ 'ธุระสำคัญ' ในตอนเย็นวันหนึ่ง แล้วเธอก็ได้แผลนั้นกลับมา จากนั้นผู้ชายคนนี้ก็ส่งข้อความมาถามเธอเรื่องอาการบาดเจ็บที่เข่าอีก 

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่! แพรพิศรู้ด้วยใช่หรือไม่ ว่าผู้ชายคนนี้กำลังคบหากับศรุตา ซึ่งก็คือน้องสาวต่างมารดาของเธอนั่นเอง 

อัคราเผลอเท้าสะเอว ทอดสายตามองเด็กในความปกครองของตัวเองด้วยความเคลือบแคลงใจมากขึ้น 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว