email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน

ชื่อตอน : บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 08:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๔ วันพักผ่อนของท่านประธาน
แบบอักษร

การทำงานอย่างหนักหน่วงมาทั้งสัปดาห์ แถมยังมีกิจกรรมหน่วงหนักอีกทั้งคืน กว่าจะได้เข้านอนก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่ ทำให้เช้าวันต่อมากว่ามินตราจะรู้สึกตัวตื่นก็เกือบเที่ยง คนที่เป็นหมอนข้างให้เธอกอดซุกไม่อยู่บนเตียงกับเธอแล้ว เธอเดาว่าเขาอาจกลับไปที่ห้องชุดของเขาในระหว่างที่เธอยังคงหลับ ก็จนครึ่งค่อนวันขนาดนี้ใครจะมารอเธอตื่นกัน พอคิดเช่นนั้นแล้วมินตราก็ไม่ได้นึกถึงชายหนุ่มอีก เธอลุกขึ้น ดึงผ้าห่มคลุมเตียงให้เรียบร้อย ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ 

หญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว เมื่อนึกถึงสาเหตุแล้วก็ได้แต่ขัดเขินอยู่คนเดียว หลังจากพักยกเพื่อกินข้าวเย็นที่เขาโทร. สั่งเข้ามาแล้ว เธอและเขาก็กลับเข้าห้องนอนและทำกิจกรรมบนเตียงจนรุ่งสาง มินตราคิดว่าเธอเห็นแสงรำไรที่เส้นขอบฟ้าก่อนที่จะหลับลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง 

มินตราอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะหิวจนท้องร้องโครกคราก เสร็จแล้วสวมเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นเนื้อนิ่มโดยไม่สวมชั้นใน แม้จะชื่นชอบชุดชั้นในแบบเซ็กซี่ เพราะใส่แล้วทำให้มั่นใจ อีกทั้งหากเกิดเหตุไม่คาดฝันเธอจะไม่ต้องอายหมอหรือพนักงานเก็บศพว่าใส่ชุดชั้นในป้า แต่ในวันหยุดที่ใช้เวลาสบาย ๆ อยู่กับบ้าน มินตรามักจะปล่อยให้น้องสาวทั้งบนและล่างผ่อนคลาย ไม่ถูกรัดรึงด้วยชุดชั้นในเสมอ 

ขณะเดินออกจากห้องนอนก็คิดไปด้วยว่าจะโทร. สั่งอะไรเข้ามากินดี วันหยุดนี้เธอตั้งใจจะไม่ออกไปไหน นึกขอบคุณทุกบริการส่งอาหารเดลิเวอร์รีที่มีให้เลือกใช้บริการอย่างมากมาย ไม่ต้องถ่อสังขารออกไปพบความวุ่นวายภายนอก แต่เมื่อเดินออกไปจนถึงห้องนั่งเล่นเธอก็ชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน เมื่อเห็นคนที่เธอคิดว่ากลับไปแล้วนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์แลปทอปเครื่องเล็ก 

เขาคงจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ เพราะชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ ถามอย่างกระตือรือร้น 

“มีน ตื่นแล้วเหรอครับ” 

“ค่ะ คุณทำอะไรอยู่คะ” เธอถาม มองคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเขาแล้วก็คิดว่าเขาอาจจะกำลังทำงานอยู่ ในใจคิดว่าผู้บริหารต้องทำงานตลอดเวลาขนาดนี้เลยหรือ แล้วจะมีเวลาพักผ่อนบ้างไหมนั่น แต่คำตอบของเขากลับทำให้เธอรู้ว่าเธอคิดผิดไปไกล 

“ดูต้นไม้ มีนหิวไหมครับ เดี๋ยวผมทำอะไรให้กิน” 

“หิวค่ะ แต่ในตู้น่าจะเหลือแค่ไข่แล้วนะคะ เดี๋ยวฉันโทร. สั่งอะไรเข้ามาดีกว่า คุณอยากกินอะไรคะ” หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอจัดการอาหารสดที่คนของเขาซื้อใส่ตู้ไว้ให้หมดแล้ว ไม่น่าจะมีอะไรเหลือให้เขาทำให้เธอกินได้ 

“ผมให้เกริกซื้อของเข้ามาแล้ว มีนมานั่งนี่ดีกว่าครับ รอแป๊บเดียว ผมทำไม่นาน” เขาบอก เดินมาจูงมือเธอพาไปนั่งลงแทนที่เขา บนจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเป็นรูปต้นไม้ในกระถางสวยงาม พอเธอนั่งลงเขาก็บอก “มีนเลือกดูสิครับ อยากได้ต้นไหนบ้าง เดี๋ยวไปซื้อกัน” 

“ฉันนึกว่าคุณทำงาน” เธอว่า ทอดตามองต้นไม้บนหน้าจอ ไม่คาดคิดว่าท่านประธานที่ดูมีงานยุ่งตลอดเวลา จะตื่นมานั่งดูต้นไม้ในเว็บไซต์ 

“มีนจะให้ผมทำงานไม่มีวันหยุดเลยเหรอครับ” เขาว่า ยังยืนซ้อนหลังเธออยู่ไม่ไปไหน 

“คุณจะไปทำอะไรให้ฉันกินไม่ใช่เหรอคะ” เธอถามอย่างไล่เขาทางอ้อม เพราะการที่เขายืนซ้อนหลังและก้มลงมาหายใจรดต้นคอเธอทำให้รู้สึกวูบวาบมากเกินไป 

ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่ก้มลงมาอ้าปากงับใบหูเธอ ส่งลิ้นเข้ามาไล้เลีย และมือยังสอดเข้ามาใต้แขนเพื่อกอบกุมหน้าอกเธอข้างหนึ่งด้วย ก่อนจะบอกด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์หวาม 

“มีนจะเซ็กซี่เกินไปแล้วนะครับ” 

“เซ็กซี่...เซ็กซี่อะไรคะ” เธอถามเขาเสียงสั่น การกระทำของเขาทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่าง ความปรารถนาที่หลับใหลไปตั้งแต่เมื่อคืนถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง 

“โนบรา ชอบนะครับ เซ็กซี่มาก” เขาบอกเธอ คลึงเคล้นหน้าอกเธอสลับกันซ้ายขวา 

มินตราจับมือเขาดึงออกจากตัวเธอ บอกเสียงพร่า 

“พอแล้วค่ะ ไหนบอกจะทำอะไรให้ฉันกินไงคะ” 

เธอได้ยินเขาถอนหายใจยาว แต่ก็ยอมผละจากเธอแต่โดยดี และบอกขณะเดินตรงไปยังครัว 

“งั้นรอแป๊บนึงครับ”  

เมื่อเห็นว่าเขาง่วนอยู่ในครัวมินตราก็เลื่อนดูต้นไม้บนหน้าจอ ทุกต้นมีราคาบอกไว้ บางต้นก็ราคาสมเหตุสมผล แต่บางต้นก็แพงจนขนหัวลุก โดยเฉพาะต้นไม้ที่มีใบด่างขาวอย่างต้นกล้วยที่ยังตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นของเธอ 

พอนั่งดูต้นไม้อย่างนี้ก็ทำให้มินตรานึกได้ว่า ในห้องชุดของชายหนุ่มมีต้นไม้หลายหลากชนิดวางอยู่แทบทุกมุม อีกทั้งสวนข้างนอกของเขาก็จัดไว้อย่างสวยงามด้วยต้นไม้หลากชนิด แถมวันหยุดยังนั่งดูต้นไม้ในเว็บไซต์ ทำให้เธอรู้ว่าเขาคงจะชื่นชอบต้นไม้อยู่ไม่น้อย และดูเหมือนจะเผื่อแผ่ความชอบนั้นมาให้เธอด้วย 

มินตราอมยิ้มเมื่อคิดว่าผู้บริหารงานล้นมืออย่างเขา ในวันหยุดกลับมีความสุขง่าย ๆ ด้วยการดูต้นไม้บนเว็บไซต์ และอาจจะออกไปเดินตลาดต้นไม้เพื่อซื้อหามาเป็นเจ้าของอย่างที่เขาชวนเธอไว้  

“กาแฟครับ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นพร้อมทั้งถ้วยกาแฟที่ถูกวางตรงหน้าเรียกมินตราให้ละสายตาจากหน้าจอขึ้นมองเขา 

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ย ยื่นมือไปหยิบกาแฟมาจิบ ในขณะที่ชายหนุ่มเดินกลับไปที่ครัวอีกครั้ง  

มินตรามองตามเขา ซึ่งหลังจากที่เห็นเขาเข้าครัวด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ก็ทำให้เธอนั่งมองเขาเพลิน จนกระทั่งชายหนุ่มหันมาโดยถือจานทั้งสองมือ และสายตาสบกัน ก่อนที่เขาจะเลิกคิ้วน้อย ๆ คล้ายจะถามว่าเธอกำลังมองอะไร ก็ทำให้มินตราต้องเสหลบตา หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกราวกับเป็นสาวน้อยนักเรียนมัธยมที่แอบมองเพื่อนหน้าตาดีในห้องแล้วถูกจับได้อย่างไรอย่างนั้น 

“อาหารเช้าตอนเที่ยงครับ” เขาบอกเธอพลางวางจานลงบนโต๊ะ 

ในจานเป็นไข่ดาว แฮม ไส้กรอก และขนมปังปิ้งที่ทาเนยเรียบร้อยแล้ว มินตราเห็นว่าจานของเขาก็เหมือนของเธอ จึงถาม 

“คุณก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกันเหรอคะ” 

“ไม่ครับ รอมีนตื่น” 

“รอทำไมคะ หิวแย่ คุณน่าจะกินอะไรไปก่อน”  

“ไม่หิวหรอก กินกาแฟแล้วก็ดูต้นไม้เพลิน” เขาตอบพลางยักไหล่ ก่อนจะถามเธอด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “มีนมีต้นที่ชอบบ้างไหมครับ” 

“มันก็สวยทุกต้นเลยค่ะ” ตอบพลางตักอาหารเข้าปาก 

“งั้นพรุ่งนี้ไปดูที่ร้านกัน” เขาชวน มินตราเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเขาแล้วก็ไม่อยากขัดใจ จึงพยักหน้าตกลง เรียกรอยยิ้มกว้างให้ปรากฏบนใบหน้าชายหนุ่ม 

ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของฌานก็ดังขึ้น ชายหนุ่มวางส้อมแล้วยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ห่างขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่จะยิ้มกว้างด้วยสีหน้ายินดี เขาเลื่อนหน้าจอ ยกโทรศัพท์แนบหู ทักทายไปด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา 

“ครับพิมพ์ กำลังคิดถึงเลยครับ” 

คำพูดของเขาทำให้มือที่กำลังตัดไส้กรอกชะงัก มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขา ก็เห็นว่าชายหนุ่มกำลังนิ่งฟังปลายสายด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า ตาเขาฉายประกายแห่งความสุข จากนั้นก็ตอบกลับด้วยถ้อยคำที่ทำให้มินตรารู้สึกว่าหัวใจวูบโหวงแปลก ๆ 

“ขอบคุณครับ พิมพ์ทำได้อีกแล้ว นางฟ้าของพี่ เจอกันพรุ่งนี้ครับ” 


พิมพ์คือใครคะท่านประธาน ตอบ!
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว