facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 / 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 305

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2564 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 / 1
แบบอักษร

"แพร นั่นหัวเข่าไปโดนอะไรมา" 

มาลินีเอ่ยทักอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นหญิงสาวเดินกะเผลกๆ เล็กน้อยมาที่โต๊ะทำงาน ครั้นเลื่อนสายตาลงไปดูอีก ตรงเข่าข้างหนึ่งของเธอมีรอยซ้ำ ยิ่งหญิงสาวมีผิวขาวจัดด้วยยิ่งสังเกตเห็นได้ไม่ยากเลย 

"เอ่อ อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ แพรเดินสะดุดร่องเลยล้มแล้วเข่าก็ไปกระแทกพื้น" เธอตอบ 

"ระวังๆ หน่อยนะ ฟุตบาทกับถนนของประเทศเรามันมีแต่หลุมแต่อะไรก็ไม่รู้" 

"ค่ะ" แพรพิศรับคำพร้อมกับหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของอีกฝ่ายไปวูบ 

ขณะนั้น ชายหนุ่มที่ยิ้มกระจ่างเหมือนดวงตะวันในเทเลทับบี้กำลังเดินออกจากลิฟท์มาพร้อมกับอัครา เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง เขาก็เรียกชื่อเธอด้วยความคุ้นเคยตาม 

"แพร" 

หญิงสาวหมุนตัวกลับไปตามเสียงเรียกอันคุ้นหู ดวงตะวันยิ้มแฉ่งแห่งเทเลทับบี้กำลังเดินเคียงคู่มาพร้อมกับภูเขาน้ำแข็งแห่งไททานิค 

ผู้ชายสองคนแต่คนละความรู้สึกอย่างเห็นได้ชัดตลอดเวลา อะไรจะพากันคีพคาแรคเตอร์ได้ดีถึงขนาดนี้ คนหนึ่งไม่หวงรอยยิ้มเลย ยิ้มเรี่ยราดแจกจ่ายได้ไปทั่ว ส่วนอีกคนก็ทำราวกับท้องผูกอยู่ได้ทุกวัน หน้าตาเรียบเฉยมาก แววตานิ่งกระด้างดุจเดิม 

ก็สมดีกับฉายาภูเขาน้ำแข็งแห่งไททาทิคที่เธอมอบให้จริงๆ เธอคิดพร้อมกับเบือนหน้าหลบหนีสายตาของผู้ชายคนนี้เล็กน้อย 

แล้วสายตาของพิมานก็หลุบมองตรงเข่าข้างหนึ่งของหญิงสาว ก่อนจะถามเหมือนที่มาลินีถามเธอ 

"แล้วนั่น เข่าไปโดนอะไรมา " 

"เอ่อ อุบัติเหตุหลังเลิกงานน่ะค่ะ" 

"คงไม่เกี่ยวกับที่หนีไปทำธุระสำคัญเมื่อวานตอนเย็นหรอกนะ" พิมานถามยิ้มๆ เหมือนกึ่งแซวมากกว่า แต่ก็สะดุดหูอัคราที่เดินผ่านเธอไปหยุดตรงหน้าห้องทำงาน ให้หันกลับมามองทั้งสองคุยกัน 

แพรพิศรีบหลบสายตาและพูดอึกอัก "ก็ ค่ะ ก็แพรรีบไปทำธุระค่ะ เลยสะดุดแล้วล้มเข่ากระแทกพื้น" 

"ธุระอะไรคะคุณพีท" มาลินีถามด้วย 

พิมานหันไปเอ่ยกับมาลินี ทำนองจะแซวหญิงสาวเล่นเท่านั้น "ก็เมื่อวานเหมือนมีคนติดค้างมื้อเย็นที่จะไปฉลองเพราะได้งานทำแล้ว ผมโทร.มาชวน ก็บอกว่าติดธุระสำคัญขึ้นมา สงสัยน่ากลัวว่าจะเอาธุระมาอ้างเพราะไม่อยากให้ผมเลี้ยงฉลองให้ล่ะมั้ง" 

"โธ่! ใช่ที่ไหนล่ะคะ แพรมีธุระต้องไปทำจริงๆ" เมื่อเหมือนโดนคาดคั้นมากๆ เข้าเธอเลยรีบบอกว่า "งั้นเย็นนี้ไปทานเย็นกันค่ะ พี่ลินก็ไปด้วยกันนะคะ ให้คุณพีทกระเป๋าฉีกไปเลย" 

"ไม่ดีกว่าจ้ะ ตอนนี้พี่เลิกงานแล้วก็ต้องรีบกลับไปดูแม่ต่อ" มาลินีปฏิเสธ เพราะที่บ้านก็มีคนดูแลอยู่ แต่เป็นแบบจ้างให้ดูแลในรายวัน พอเลิกงานแล้วจึงเป็นหน้าที่ของมาลินีต้องไปรับหน้าที่แทน ก็จนกว่าแพรพิศจะทำหน้าที่ตรงนี้ได้เอง เธอถึงจะได้ออกไปดูแลท่านแบบเต็มเวลาเสียที 

"เย็นนี้ไม่ได้แล้วล่ะ" พิมานพูดขึ้นบ้าง เขาล้วงกระเป๋ากางเกงพร้อมกับยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ท่าทางบอกว่าจริงจังขึ้น 

"ทำไมล่ะคะ" 

"วันนี้ตอนบ่าย ฉันต้องบินไปเวียดนาม และอาจจะอยูที่นั่นสักพักจนกว่าโปรเจ็กต์สร้างสีสอร์ทของที่นั่นจะลงตัว" 

แพรพิศแกล้งทำหน้าม่อยลงแสดงออกให้เขารู้ว่าเธอเสียดาย พิมานจึงหัวเราะอีก วางฝ่ามือข้างหนึ่งแตะลงศีรษะของเธอ ขยี้เบาๆ อย่างอ่อนโยน และแพรพิศก็รู้สึกว่าเป็นสัมผัสอบอุ่นเหมือนเขาเอ็นดูเธอราวกับเด็กที่ยังไม่โตมากกว่า 

"เอาไว้ฉันกลับมา แล้วค่อยไปก็ได้" 

เธอยิ้มแทนคำตอบ ขณะนั้นพิมานก็วางดึงมือกลับ แล้วขอตัว"ฉันไปคุยกับนายอัครก่อนนะ" 

จากนั้นก็ส่งสายตาไปยังคนที่กำลังทำท่าเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปพอดี 

. 

ผ่านไปเกือบสัปดาห์แพรพิศคิดว่าสิ่งที่เธอลงทุนลงแรงทำไปคงเสียเปล่าแล้ว เพราะชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้ติดต่อเธอกลับมาตามที่เขาเคยให้สัญญาไว้ 

หญิงสาวนอนมองโทรศัพท์มือถือในมือด้วยแววตาละห้อย ยากมากจริงๆ กับการที่จะตกปลาตัวใหญ่เช่นทายาทของห้างสรรพสินค้าดังได้ หรือเหยื่อเช่นเธอที่ใช้ตกนั้นก็ไม่ได้เป็นเหยื่อที่มีความพิเศษแต่อย่างใด 

จริงสินะ หญิงสาวโนเนม ท่าทางก็ไม่ประสีประสา จะมีแรงดึงดูดให้ชายหนุ่มร่ำรวยและที่มีชื่อเสียงในสังคมปานนั้นให้กลับมาสนใจได้อย่างไร 

หญิงสาวในชุดนอนพลิกตัวลุกขึ้นมาครุ่นคิดซ้ำอีก หรือเธอจะส่งข้อความไปหาทางอินสตาแกรมของเขาเอง 

ไม่ได้สิ ถ้าจะทำการใหญ่ใจต้องนิ่ง เธออย่าเพิ่งใจร้อนดีกว่าอาจจะรอให้พ้นสัปดาห์นี้ไปจริงๆ แล้วค่อยกลับมาคิดอีกทีว่าจะทำอย่างไรกับชายหนุ่มคนนี้ 

แพรพิศวางโทรศัพท์ ลุกและเดินไปเข้าห้องน้ำ ครั้นกลับมาที่เตียงอีกครั้งก็หยิบโทรศัพท์มาดูสักรอบเผื่อจะได้ตัดใจแล้วเข้านอนไปเลย 

ทว่า เมื่อสายตาได้แลเห็นสองสายที่ไม่ได้รับปรากฏขึ้นตรงหน้าจอก็ทำให้ดวงใจเธอเต้นแรงขึ้นมา 

หญิงสาวรีบกดดูเบอร์ ก็เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักเสียด้วย หรือจะเป็นเขา ขณะที่ลังเลว่าจะเป็นฝ่ายโทร.กลับเจ้าของเบอร์นี้ดีหรือไม่ เผื่อจะเป็นชายหนุ่มที่มีนามว่าภัทรโทร.มา แต่แล้วเบอร์นี้ก็โทร.กลับมาอีกรอบ 

หญิงสาวตื่นเต้น จนไม่อาจระงับได้ เธอต้องขอเวลาตั้งตัวเล็กน้อยเพื่อไม่ให้น้ำเสียงสั่น และให้เขารู้สึกว่าไม่ได้เป็นการกดรับสายทันทีเหมือนรอคอยเขาโทร.กลับมาอีก 

และเมื่อทุกอย่างเข้าที่ เรียบร้อยเธอก็กดรับสายทันที 

"สวัสดีค่ะ" 

"คุณแพร" 

"ค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ" ถามออกไปทั้งๆ ที่เธอจดจำน้ำเสียงของเขาได้ 

"ผม ภัทรที่เราเจอกันวันนั้นยังไงล่ะครับ ผมจะโทร.ถามเรื่องค่ารักษาพยาบาลกับค่าเสียหายของโทรศัพท์ของคุณด้วย" 

เขารีบแนะนำทันที แล้วเอ่ยอีก "ผมขอโทษจริงๆ ที่เพิ่งติดต่อกลับ คุณคงไม่คิดว่าผมจะเบี้ยวหรือปัดความรับผิดชอบอะไรหรอกใช่มั้ย" 

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นกลั้นเสียงกรี๊ด เพราะสิ่งที่เธอลงทุนทำไป เธอเริ่มมองเห็นเค้าลางแห่งความสำเร็จแล้ว! 

"อ๋อ คุณภัทรนั่นเอง จริงๆ แพรไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ วันนั้นแพรไม่ได้ไปหาหมอ ส่วนโทรศัพท์หน้าจอมีรอยแตกร้าว แพรก็เปลี่ยนใหม่แล้ว ตัวเครื่องไม่ได้รับความเสียหายอะไรหรอกนะคะ" 

"แต่ยังไงผมก็อยากจะแสดงความรับผิดชอบนะครับ โดยเฉพาะโทรศัพท์ของคุณ" 

"แต่ว่า..." เธอทำท่าจะปฏิเสธ 

"นะครับ ไม่อย่างนั้นผมไม่สบายใจ" 

เธอแกล้งถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะบอกเขาว่า "แพรเปลี่ยนหน้าจอไปด้วยเงินแค่หลักพันเองค่ะ" 

"บอกเลขที่บัญชีคุณมาสิครับ ผมจะได้จ่ายให้เรียบร้อย" 

หญิงสาวจึงบอกเลขบัญชีให้เขาไป 

จากนั้นไม่นานเธอก็เห็นข้อความแจ้งว่ามีเงินจำนวนสองหมื่นบาทเข้ามา 

เธอจึงรีบบอกเขาว่า "มากไปนะคะคุณภัทรแบบนี้แพรซื้อเครื่องใหม่ได้เลยนะคะ" 

"ไม่มากหรอกครับ ให้ถือว่าเป็นค่าทำขวัญคุณด้วย เพราะวันนั้นผมจำได้ว่าคุณตกใจกลัวน่าดูด้วย" ภัทรพยายามให้เหตุผลให้เธอรับเงินก้อนนี้ของเขาไปอย่างไร้เงื่อนไข 

"ค่ะ ขอบคุณคุณมากนะคะ" 

"งั้นฝันดีนะครับ" 

"ค่ะ" 

ก่อนที่เขาจะวางสายไป เขาบอกว่าเห็นไอดีไลน์ของเธอขึ้นมาที่เครื่องของเขา อย่างไรขอให้เธอช่วยรับแอดไอดีไลน์ของเขาไว้เป็นเพื่อนเธอด้วย 

แพรพิศรู้สึกว่าการลงทุนของเธอไม่สูญเปล่า เมื่อรับแอดเขาเป็นเพื่อนทางไลน์เรียบร้อย ชายหนุ่มยังส่งสติ๊กเกอร์ฝันดีกลับมาอีก 

คนพวกนี้ร่ำรวยล้นฟ้าจริงๆ! 

แพรพิศดูจำนวนเงินที่ภัทรโอนมาให้แววตานิ่งเฉย เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับจำนวนเงินเท่านี้เลย เนื่องจากเป้าหมายของเธอมันไม่ใช่เรื่องเงินแม้แต่น้อยนั่นเอง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว