ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2564 12:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15
แบบอักษร

 

นั่งรถจากสนามบินใช้เวลาแปปเดียวก็ถึงบ้าน ผมรีบลงจากรถก็จะยืนมองบ้านตัวเองที่ไม่ได้กลับมานาน ตอนนี้เปลี่ยนไปเยอะเลย  

“วิน~ ม๊าคิดถึงแกจัง” เสียงของม๊าดังขึ้นพร้อมกับวิ่งออกมาจากบ้าน  

“ผมก็คิดถึงม๊า” ผมเดินเข้าไปกอดม๊า ก่อนจะหันไปมองป๊าที่ยืนเก็กอยู่หน้าบ้าน หึหึ 

“ม๊าวิ่งเป็นเด็กไปได้” ป๊าดุม๊า 

“ชิ่!” ม๊าไม่สนใจยังคงกอดผมอยู่ 

“เอ่อ เข้าบ้านก่อนดีไหมครับ” ผมหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นไอไนท์ขนของเต็มไม้เต็มมือหน้านี่หงิก แต่ก็ยังคงรักษามารยาท 

“เพื่อนลูกหลอวิน” ม๊าปล่อยกอดผม ก่อนจะถาม 

“ใช่ครับ เข้าบ้านกันก่อนเถอะครับ” ผมบอกม๊าแล้วเดินพยุงม๊าเข้าบ้านทันที 

ผมเดินผ่านป๊าจึงหันไปทำหน้าทะเล้นใส่ หมั่นไส้คนอะไรแก่แล้วยังหล่อ แต่ขี้เก็กไปหน่อย หึ ไม่ได้ชมนะครับเรื่องจริง อย่างว่ามีป๊าหล่อลูกอย่างผมก็ต้องได้ป๊า ที่สำครับหล่อกว่าป๊าด้วย 5555 

“ทำไมให้เพื่อนขนคนเดียว แกนี่พาเพื่อนมาบ้านแต่ให้เพื่อนขนของให้ เสียมารยาทจริงๆเลย”ป๊าเดินตามมาดุผม คิดว่าผมกลัวไหม ไม่กลัวหรอกครับ 

“ให้มันแบกไปครับ มันมาเป็นเบ๊ผมหนึ่งเดือน” ผมบอกป๊า ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ไอไนท์ มันทำหน้าหงิกกว่าเดิม  

“หนูไนท์ลูกมานั่งจ๊ะ เดี๋ยวม๊าให้คนมาจัดการต่อ ขอโทษที่วินมันเสียมารยาทนะ” ม๊าเดินไปหาไอไนท์ก่อนจะลากมันมานั่งที่โซฟา 

“จิกไปตามลุงสอนมาเก็บของไปไว้ห้องตาวิน ส่วนเธอไปเอาน้ำมาให้แขก” แม่บอกพี่จิกที่เป็นแม่บ้าน 

“ค่ะ” พี่จิกรับคำ ก่อนจะเดินออกไป 

ตอนนี้ผมอยู่ในห้องโถงใหญ่กลางบ้าน มีป๊า ม๊า ผมแล้วก็ไอไนท์ พี่จิกเอาน้ำมาเสริฟแล้วก็เดินออกไป ผมจึงนั่งคุยกับป๊าม๊า ส่วนไอไนท์นั่งหน้าหงิกอยู่ 

“อ้าว แล้วตาน่านหายไปไหน” ป๊าถามขึ้น 

“น่าน ใช่พี่ที่ไปรับผมหรือเปล่าครับ” ผมถามกลับ คนอะไรก็ไม่รู้น่ากลัวชิบ 

“ก็ใช่ไง แกจำตาน่านลูกป้าลักไม่ได้หรือไง”  

“ป้าลักที่อยู่บ้าข้างเราใช่ไหม”  

“ก็ใช่ไง” 

“อ่อ พี่น่านหล่อขึ้นจนผมจำไม่ได้เลย” ผมบอกขำๆ ขำแห้ง แล้วพี่แกหายไปไหนวะ 

“ไม่เห็นจะหล่อเลย” เสียงไอไนท์พูดขึ้นเบาๆ ผมจึงหันไปมองมัน  

“แล้วหนูไนท์จะมาอยู่ที่นี้หรอจ๊ะ” ม๊าหันไปถามมัน 

“ใช่มั้งครับ แฮร่” มันตอบอย่างเขินๆ ไอสัสตอแหลชิบหายหึ 

“หึหึ” ผมขำ 

ขำควยไร มันทำปากถามผม 

“ลูกจะขึ้นไปพักก่อนไหมลูก” ม๊าหันมาถามผม 

“ก็ดีนะครับ เหนื่อยมากอะ” ผมบอก 

“งั้นก็ไป ไนท์ก็พักห้องวินไปก่อนเดี๋ยวป๊าให้คนไปทำความสะอาดห้องรับแขกก่อน” ป๊าบอกผม ก่อนจะหันไปบอกไอไนท์ 

“โอเคครับ” ไอไนท์ตอบก่อนจะเดินตามผมขึ้นห้อง  

. 

. 

. 

#จอมทัพ 

หลังจากที่ผมตามหาไอวินกับไอไนท์ก็ผ่านมาแล้วสองวัน ผมสั่งลูกน้องให้ตามหาให้ทั่วกรุงเทพ แต่ก็ไม่มีวี่แวว จนต้องสั่งไอโจ้ให้สืบหาทุกจังหวัด ตอนนี้ผมก็ต้องติดต่อเพื่อนเก่าให้ช่วย  

“ไอน่าน มึงช่วยกูหน่อยสิวะ” 

(กูไม่ว่าง) มันบอกเสียงเรียบ ไอน่านเป็นมันเป็นคนใหญ่คนโต มันทำธุระกิจและมีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ มีธุระทั้งขาวและดำ  

“ลูกเมียกูหายมึงช่วยกูหน่อยสิวะ อยากได้อะไรกูจะหาให้หมดเลย” ผมขอร้องมันด้วยเสียงที่อ้อนวอน  

(แน่ใจ ว่าหาให้หมด) มันถามผมด้วยเสียงนิ่งๆ  

“เออ เดี๋ยวกูให้ไอโจ้ส่งข้อมูลให้” ผมบอกมัน ก่อนมันจะตัดสายทิ้ง ไอห่าคนอะไรเย็นชาชิบหาย กว่ากูจะติดต่อแม่งได้ใช้เวลาเป็นวันๆ 

“พิมพ์เรียกโจ้เข้ามาพบผม” ผมต่อสายหาเลขาหน้าห้อง 

(ค่ะท่านประธาน) เธอตอบรับ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

สักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนจะประตูเปิดก็เห็นไอโจ้เดินเข้ามัน มันเดินไปนั่งโซฟา 

“ว่าไง มีอะไร ให้กูทำ” มันถามออกมา 

“ส่งข้อมูลของไอวินให้ไอน่าน” ผมบอกออกไป  

“โห่วววว มึงให้ไอน่านช่วยเลยหรอวะ” ไอโจ้ถามขึ้น ก่อนจะเดินมายืนหน้าโต๊ะทำงานของผม 

“เออ รีบจัดการ” ผมบอกมันด้วยหน้าที่จริงจัง 

“คิดถึงเมียขนาดนั้นเลยหรอวะ” มันถามผมอย่างขำๆ 

“เออ!!”ผมจะตะโกนใส่หน้ามัน 

“5555” ไอสัส อย่างให้เป็นมึงบ้างนะกูจะหัวเราะให้ท้องแข็งเลย จะบอกว่าฟันร่วงก็กลัวจะร่วงจริง 

. 

. 

. 

3ชั่วโมงถัดมา 

ผมนั่งทำงานทั้งที่สติไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัว ทำไปไม่เท่าไหร่ผมก็ต้องรีบนอนพักเพราะยังแพ้ท้องอยู่ ถึงจะไม่มากนักก็เถอะ  

ตึง! 

“ตาทัพ! แกไม่ได้ไปหาหนูมิ้นบ้างเลยหรือไง รู้ไหมว่าหนูมิ้นเข้าโรงพยาบาลอยู่!” เสียงประตูดังขึ้นก็มีเสียงคุณหญิงแม่ตามมา เรื่องมิ้นอีกแล้ว 

“เห้อ~” ผมนอนอยู่ก็ต้องถอดหายใจออกมาเสียงดัง คุณหญิงแม่มาทีไรก็มีแต่เรื่องของมิ้นตลอด จนผมเริ่มจะเบื่อขึ้นมาเล็กน้อย 

“ตาทัพ แกตื่นเดี๋ยวนี้ลุกไปไปกับแม่” คุณหญิงแม่เข้ามาดึงผม 

“คุณหญิงผมเหนื่อยขอพักก่อน” ผมยังคงนอนหลับตอบด้วยเสียงที่เบื่อหน่าย  

“แต่เมียแกอยู่โรงพยาบาลนะ!” คุณหญิงแม่ตวาดใส่ผมเสียงดังลั่นห้อง 

“คุณหญิงแน่ใจว่านั้นลูกผม” ผมลุกขึ้นนั่ง เงยหน้ามองก่อนจะถามคุณหญิงแม่ 

“ไม่รู้ละ! ไม่มีหลักฐานสักหน่อยว่าหนูมิ้นจะโกหกเหมือนที่ตาหนูนั่นบอก” คุณหญิงแม่ตอบกลับมาทันที 

“แล้วคุณแม่มีหลักฐานไหมครับว่าลูกในท้องของมิ้นเป็นลูกของผม” ผมส่วนกลับทันที 

“ตาทัพ!!” คุณหญิงแม่เรียกชื่อผมเสียงดังลั่น 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

“ไอทัพ น้องวินอยู่ที่แม่ฮ่องสอน” ไอไนท์ที่เดินเข้ามา ไม่เห็นคุณหญิงแม่ก็รีบบอกผมเรื่องไอวินทันที 

“แต่ว่า ไอน่านมันบอกว่าเรื่องของมึงไม่ง่ายแน่” ไอไนท์ยังคงพูดต่อ ผมจึงพยักหน้ารับ 

“มึงหาไฟลท์บินที่เร็วที่สุดให้กู” ผมบอกมันไปก่อนจะเดินออกจากห้อง 

“ตาทัพนั่นแกจะไปไหน แม่ไม่ให้แกไปน่ะ” คุณหญิงวิ่งมาขวางผม 

“คุณหญิงผมต้องตามไปดูลูกเมียผมนะ” ผมบอกออกไปเพื่อให้ท่านเห็นใจ 

“ตาทัพแกจะบ้าหรือไง ผู้ชายท้องไม่ได้” คุณหญิงยังคงพูดออกมา 

“วาวาเป็นคนยืนยันนะครับ” ผมรีบส่วนกลับ  

“มันอาจจะไม่จริงก็ได้”  

“เห้อ~ ผมจะรีบกลับมา ส่วนเรื่องของมิ้นรอจนคลอดแล้วเราค่อยมาดูว่าลูกผมจริงหรือเปล่า” ผมบอกออกไป แต่ผมว่าไม่ใช่ลูกของผมแน่ๆ  

. 

. 

#โลกนิยายของไรท์มันกลมเนอะว่าไหม ตัวละครน้อยเพราะไรท์กลัวจำไม่ได้ แฮร่😅 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ 

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า 

อย่าลืมติชมกันด้วยละ💖 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว