facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 / 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 287

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2564 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 / 4
แบบอักษร

"วันนี้แพรยังไม่ว่าง ติดค้างคุณพีทเอาไว้ก่อนนะคะ" 

แพรพิศกำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับพิมานที่โต๊ะทำงาน ตอนนี้แม้จะเป็นเวลาเลิกงานแล้ว แต่เมื่อเห็นว่างานที่มาลินีให้เธอช่วยทำยังไม่เสร็จ และใกล้จะเสร็จแล้ว แพรพิศจึงขอนั่งทำต่อให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยกลับ แล้วพิมานก็ได้โทร.มาชวนเธอไปทานข้าวเย็นด้วยกัน เนื่องจากเธอติดค้างเรื่องที่จะไปฉลองที่เธอได้งานทำแล้วกับเขาอยู่ 

พิมานถามกลับว่า "แพร มีนัดแล้วเหรอ" 

เธอเงยหน้าขึ้นมาแผ่นกระดาษที่มีข้อความเรียงรายเป็นระเบียบตามแบบฟอร์ม เธอครุ่นคิดแล้วว่าจะตอบพิมาน "ก็ไม่เชิงว่ามีนัด เป็นมีธุระสำคัญต้องไปทำน่ะค่ะ" 

ใช่ เป็นธุระสำคัญที่เธอต้องไปทำ 

"งั้นว่างเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกันนะ" 

ขณะนั้น เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องทำงานของอัคราเปิดออกมาพอดี หญิงสาวเห็นร่างสูงกำลังก้าวออกมา จึงแกล้งพูดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม 

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณพีท เอาไว้แพรว่างแล้วเราค่อยไปทานข้าวเย็นด้วยกันอีก" 

แล้วกดวางสาย ทำท่าจะก้มอ่านงานที่มาลินีให้ช่วยดูตัวสะกดอีกรอบ 

"คุณลินกลับแล้วหรือ" 

เธอเงยหน้าขึ้นมาตอบ "ค่ะ คุณอัครอยากได้อะไรเพิ่มมั้ยล่ะคะ" 

เขาโบกมือทำนองว่าไม่ต้องการอะไรแล้ว ก่อนจะถามร่างบางที่ยังนั่งตรงนี้ด้วยความสนใจ "แล้วนี่จะกลับหรือยัง" 

"ยังค่ะ แพรว่าจะขอทำงานนี้ให้เสร็จ เหลืออีกนิดเดียว" แล้วทำท่ากลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ 

"เธอขับรถเป็นหรือยัง" 

เสียงของอัคราถามอีกครั้ง ทำให้แพรพิศเงยหน้าขึ้นมาส่ายหน้าเป็นคำตอบ "ยังค่ะ" 

"งั้น ถ้าว่างก็ไปเรียนขับรถให้เป็นซะ งานเลขาฯ จะต้องมีรถใช้ถึงสะดวกคล่องตัว" 

"แต่แพรยังไม่มี..." เธอจะบอกว่าเงินเก็บที่เธอมีอยู่ตอนนี้ไม่พอจะไปดาวน์รถหรือซื้อรถใช้หรอกนะ 

"ฉันจะให้รถ... หมายถึงให้เธอเอาไปใช้ก่อน เพราะที่บ้านมีอยู่หลายคัน บางคันพี่สาวฉันซื้อไว้ก็จอดทิ้งไว้เฉยๆ แล้วฉันจะหาคันที่เหมาะกับเธอให้" 

ในเมื่อเกี่ยวกับหน้าที่เธอจำต้องรับไปก่อนสินะ "ค่ะ" 

อัคราพยักหน้าเบาๆ เขาจะกลับเข้าไปหยิบของในห้องแล้วเตรียมตัวกลับบ้าง ทว่า ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจพูดให้เขาได้ยินชัดๆ หรือเปล่า 

"เอาไว้ให้คุณพีทสอนขับรถให้ดีกว่า" 

อัคราหมุนตัวกลับไป เจ้าของคำพูดนั้นก็ก้มหน้าก้มตาอยู่กับงานตามเดิมแล้ว 

เขาเอียงหน้าเล็กน้อย แต่คิดว่า ช่างเถอะ เรื่องของพวกเขานี่พิมานก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ ส่วนแพรพิศก็โตพอที่จะดูแลรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว ถ้าสองคนนี่เขาจะคบหาดูใจกันก็ไม่แปลก 

อัครารีบปัดความคิดวกวนที่เข้ามาก่อกวนในหัวนั่นทิ้งไปเสีย จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในภายในห้องทำงานทันที 

. 

 

ทางขึ้นที่จอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่เธอกำลังเห็นตรงหน้าในเวลานี้ จะถูกกันเอาไว้ให้เฉพาะคนในตระกูลที่เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ใช้เท่านั้น 

โดยปกติจะมีป้ายกั้นเอาไว้ไม่ให้บุคคลภายนอกเข้า แต่เมื่อมีคนของตระกูลจะใช้ รปภ.ของห้างฯ ที่ยืนประจำแถวนี้จะรีบมาเลื่อนที่กั้นออกให้ 

ใจของเธอเต้นแรง เกิดมาไม่เคยต้องลงทุนทำอะไรแบบนี้มาก่อน ทั้งการดักซุ่ม และเตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อม เธอคำนวณแล้วว่า ยามที่รถขับลงมาและเลี้ยวออกมา ตรงนี้จะไม่ได้ใช้ความเร็วอะไรมากนักหรอก แต่กระนั้นก็อดที่จะตื่นเต้น และกังวลไม่ได้อยู่ดี 

และแล้วเวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง รปภ.คนนั้นเดินมาเลื่อนที่กั้นออก แล้วปอร์เช คันสีน้ำเงินที่มีเพียงไม่กี่คันในประเทศนี้ก็แล่นลงมาช้าๆ โดยภายในรถมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งขับอยู่ เธอจึงตัดสินใจทันที 

ภัทรกำลังขับรถลงจากที่จอดสำหรับบุคคลพิเศษ และเขาก็เห็นอยู่ว่าทางข้างหน้าไม่มีรถ และไม่มีใคร เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางเบาะข้างๆ มา ครั้นเงยขึ้นมาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินตัดหน้ารถอย่างรวดเร็ว เธอหมุนตัวกลับมาดูอย่างตกใจ เขาก็รีบเหยียบเบรกให้ แล้วร่างบางนั้นก็ทรุดฮวบลงกับพื้น 

"ชนมั้ย? แล้วโผล่มาจากไหนวะ!" ชายหนุ่มตกใจ รีบเปิดประตูลงไปดู พบหญิงสาวคนหนึ่งนั่งก้มหน้าอยู่บนพื้น ผมยาวนั้นปกปิดใบหน้าทั้งหมด สภาพข้าวของที่ซื้อมาจากในห้างฯก็กระจายออกจากถุงผ้าเป็นบางส่วน 

"เป็นอะไรมั้ยคุณ" 

เธอส่ายหน้า ก่อนจะเงยหน้ามาดูข้าวของที่กระจัดกระจาย ส่วนมากเป็นอาหารแบบเร็จรูป ส่วนโทรศัพท์มือถือที่เธอถือหลุดจากมือแล้วตกกระเด็นไปอยู่ใต้ท้องรถหรู 

รปภ.ที่ยืนประจำตรงนี้รีบวิ่งเข้ามาดู 

"คุณภัทรครับ" 

"โทรศัพท์ค่ะ" เธอเอ่ยพร้อมกับชี้ไปยังโทรศัพท์เครื่องนั้น รปภ.จึงถอยกลับก้มลงมุดตัวไปหยิบเอาโทรศัพท์ของเธอให้ 

"คุณบาดเจ็บตรงไหนมั้ย" 

"นิดหน่อยค่ะ" เธอตอบ เริ่มเก็บข้าวของที่กระจายตรงหน้าลงในถุงผ้า จากนั้นก็ลุกขึ้นมา แล้วปัดตรงหัวเข่าที่กระแทกกับพื้น พบว่ามีแผลถลอกไม่มาก มีเลือดไหลเล็กน้อย 

รปภ.ยื่นโทรศัพท์คืนให้ หญิงสาวรับมาพบว่าหน้าจอมีรอยร้าวที่เกิดจากแรงกระแทก 

ภัทรเห็นวงหน้านั้นถนัดชัด ดวงตากลม ดวงหน้าเรียวเล็กได้รูป จมูกสวยได้รูป รับกับริมฝีปากบาง ผิวพรรณผุดผ่องในเดรสสีดำลายดอกกุหลาบสีแดง ที่ช่วยขับผิวเธอให้ดูกระจ่างขึ้นไปอีก 

"ฉันต้องขอโทษคุณด้วยค่ะ เป็นความผิดฉันเองค่ะ ที่วิ่งออกมาไม่ดูรถให้ดีๆ" หญิงสาวรีบเอ่ยขอโทษเขา ชายหนุ่มรูปร่างสูงผิวขาวจัด หน้าตาแบบคนไทยที่มีเชื้อสายจีนผสมอยู่ เขาอยู่ในสูทหรูสีกรม ตอนนี้กำลังจ้องหน้าเธอแบบตาไม่กะพริบทีเดียว  

ชายหนุ่มยิ้มกว้างแล้วรีบบอกบ้าง "ผมเองก็ผิดที่มัวแต่ก้มหาของไม่เห็นคุณกำลังเดินข้าม" ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ 

"เอาอย่างนี้" แล้วเขาก็เดินกลับไปหยิบโทรศัพท์ของเขาที่อยู่ในรถมา 

"เดี๋ยวคุณไปตรวจร่างกาย หรือทำแผลอะไรก็ได้เลย แล้วผมจะออกค่ารักษาพยาบาลให้" 

"ไม่ต้องหรอกค่ะแผลเล็กน้อยมาก อีกอย่างฉันก็ผิดเอง" เธอปฏิเสธ ทำท่าทางเกรงใจเขาไปในตัว 

"ไม่ได้หรอก เกิดคุณเอาเรื่องผมไปบ่นลงโซเซียลทีหลังว่าผมไม่รับผิดชอบ ผมเสียหายนะครับ ผมไม่ชอบดราม่าที่จะตามมาย้อนหลังอีก" เขาเอ่ยพลางทำหน้าเหนื่อยหน่ายเต็มทนประกอบ สมัยนี้อะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็เป็นดราม่าให้คนในสังคมรุมตัดสินหรือรุมประนาม ยิ่งได้มาอยู่ในฐานะคนมีชื่อเสียงในสังคมเช่นเขาด้วยแล้วมักจะเป็นเป้าได้ง่ายกว่าคนธรรมดาทั่วไป เขาไม่ชอบเลยจริงๆ 

แล้วภัทรก็ตัดสินใจแทนให้เธออีก "เอาแบบนี้แหละ เพราะผมจะรีบไปงานต่อ ขอเบอร์โทรศัพท์คุณด้วย" 

เขาเอ่ย พร้อมกับให้เธอเห็นว่าเขาอยู่ในชุดสูทหรูทั้งตัวเพื่อเตรียมจะไปงานเลี้ยงที่แห่งหนึ่ง 

"คะ?" 

"ผมจะได้โทร.ถามว่าอาการคุณไม่เป็นอะไรมาก และค่าเสียหายของโทรศัพท์ที่แตกนี่เท่าไหร่ ยังไงล่ะครับ"ภัทรอธิบายอีก ก่อนจะเร่งเธออีกครั้ง "รีบๆ หน่อย ผมมีงานตอนสองทุ่มนะ" 

"ค่ะ" แล้วหญิงสาวจำต้องให้เบอร์โทรศัพท์ไป และเขาก็กดตามอย่างรวดเร็ว 

เมื่อเรียบร้อยก็เงยหน้ามาถามเธออีกว่า "คุณชื่ออะไร" 

"แพรพิศค่ะ หรือจะเรียกว่าแพรก็ได้" เธอตอบ 

ชายหนุ่มยุิ้มมุมปากน้อยๆ ทำการบันทึกทุกอย่างไว้เรียบร้อย 

"เอาไว้ผมจะติดต่อกลับเรื่องค่าเสียหายนะ" 

แพรพิศพยักหน้ารับ เมื่อตกลงกันได้ดีแล้วเธอก็ขยับตัวออกไป 

ขายหนุ่มก็กลับขึ้นไปนั่งบนรถอย่างรวดเร็ว ขณะขับผ่านหญิงสาวที่มีหน้าตาสะสวยคนนี้ เขาก็เหลียวมองเธออีกครั้งพร้อมกับยิ้มตรงมุมปากไปด้วย 

คล้อยหลังรถหรูคันดังกล่าว หญิงสาวหันกลับมายกมือไหว้ลุง รปภ.ที่อุตส่าห์มุดเข้าไปหยิบโทรศัพท์ใต้ท้องรถออกมาให้เธอ 

แล้วหันกลับไปมองท้ายทรงสปร์อตคันนั้นอีกครั้งอย่างไม่กะพริบตาบ้าง เธอว่า ที่เธอลงทุนลงแรงในครั้งนี้คงไม่สูญเปล่าหรอกนะ แล้วก้มมองสภาพโทรศัพท์มือถือที่มีรอยร้าว กับหัวเข่าที่เริ่มมีอาการปวดระบมตามมา 

ต้องไม่สูญเปล่าสิ เพราะเธอเดิมพันเอาไว้แล้ว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว