email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฟังคำอธิบาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2564 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฟังคำอธิบาย
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.65 ฟังคำอธิบาย

 

ติ๊ด.. ติ๊ด.. ติ๊ด

 

จัสมินงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่เธอตั้งเวลาไว้ตอนตีห้า พยายามจะขยับตัวเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกา แต่ก็ถูกร่างเปลือยของอธิปทับร่างเปลือยของเธอไว้จนไปไหนไม่ได้

 

เธอจึงใช้มือเรียวเล็กของตัวเองดันตัวเขาให้ออกห่าง แต่ร่างที่ใหญ่โตนั้นกลับไม่ขยับเลยสักนิด

 

"อื้ม.. มะลิตื่นแล้วหรอครับ?"

 

ชายหนุ่มงัวเงียถามน้ำเสียงอู้อี้อย่างคนที่เพิ่งตื่นนอน

 

"เฮียถอยไปหน่อยสิคะ แจ๊สจะปิดเสียงนาฬิกา"

 

เธอบอกพร้อมดันหน้าอกหนาให้พลิกไปทางอื่น แต่อธิปกลับขยับมาทับร่างเธอจนมิด ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกาแทน

 

"งื้อ เฮียตัวหนักจัง ออกไปเลยค่ะ แจ๊สหายใจไม่ออก"

 

"เราไม่ได้อยู่ตามลำพังมาตั้งสองเดือน ขอเฮียกอดมะลิให้หายคิดถึงหน่อยเถอะนะ.. ที่รัก" อธิปส่งเสียงอ้อน

 

"เฮียก็กอดทั้งคืนแล้วนี่ ยังไม่พอใจอีกหรอคะ?"

 

"ไม่ เฮียอยากกอดมะลิทุกวันทุกคืน"

 

"ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวแจ๊สก็จะไปจากที่นี่แล้ว เฮียขยับไปหน่อยค่ะ ขอแจ๊สลุกก่อน เดี๋ยวม๊ามาตามไปใส่บาตรพระ แจ๊สไม่อยากให้ป๊ากับม๊ามาเห็นเฮียอยู่ในห้องนี้อีก"

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูห้องดังทันทีที่จัสมินพูดจบ จนหญิงสาวผุดลุกจากที่นอนทันที แล้วรีบหยิบเสื้อผ้าที่โดนอธิปถอดออกจากร่าง ก่อนจะโยนไปกองไว้บนพื้นมาใส่อย่างรวดเร็ว

 

เธอยืนสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกจนแน่ใจ จึงหันมาหาอธิปที่ยังนอนเปลือยอยู่บนเตียง

 

"เฮียอยู่ในห้องนะคะแจ๊สขอร้อง อย่าเพิ่งออกไปตอนนี้ รอให้ม๊าเข้าครัวไปก่อน แล้วเฮียค่อยกลับห้องตัวเองนะคะ"

 

เธอพูดน้ำเสียงตื่นตระหนก ชายหนุ่มเหลือบตามองหญิงสาวที่ก้าวเท้าออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว

 

เขารีบดีดตัวลุกนั่งบนเตียง ถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นมาหยิบเสื้อผ้าตัวเองใส่ แล้วเดินตามจัสมินออกมาติดๆ จนทันได้ยินเสียงสนทนาระหว่างเธอกับแม่ของเขา

 

"มะลิทำไมตื่นสายจังลูก ไม่สบายหรือเปล่า?"

 

วันเอ่ยถามพร้อมยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าหญิงสาวอย่างห่วงใย

 

"แจ๊สไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้ม๊าเป็นห่วง"

 

หญิงสาวพูดจบก็รีบจับมือวันเพื่อดึงเข้าไปในครัวทันที

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

บ้านพักตากอากาศของเดวิด แซนวู้ด พ่อบุญธรรมของณัฐนิธาน เป็นบ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้นานาชนิดที่เพิ่งปลูกสร้างเสร็จบนเนื้อที่สองไร่กว่าๆ

 

เพื่อนบ้านบริเวณใกล้เคียงเป็นชุมชนในย่านผู้มีอันจะกินทั้งสิ้น เพราะปลูกบ้านหลังใหญ่โตสวยงามไม่ต่างกัน

 

กนกกานต์ มัลลิการ์และพอลเดินทางมาถึงที่นี่ราวเที่ยงคืนครึ่ง ทำให้ไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างมากนักเพราะอ่อนล้าจากการเดินทาง จึงต่างก็แยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเองทันที

 

กนกกานต์และมัลลิการ์ตื่นมาในตอนเช้า ทั้งสองคนชวนกันไปตลาดสดเพื่อซื้ออาหารมารับประทาน โชคดีที่คนขับรถของณัฐนิธานเคยอาศัยอยู่จังหวัดนี้ จึงพอจะรู้เส้นทางอยู่บ้าง

 

หลังจากซื้อของกินมามากมายเต็มสองมือ ทั้งคู่ก็พากันนั่งรถตู้เพื่อกลับมาที่บ้าน

 

"ประทีปเห็นแผนที่บ้านคุณอธิปหรือยัง พอจะรู้ไหมว่าอยู่ตรงไหน?" กนกกานต์เอ่ยปากถามคนขับรถ

 

"ถ้าเป็นที่ร้านทองผมรู้จักดีครับ ร้านนี้เขาดังอยู่ ส่วนที่บ้าน เอ่อ.. ผมว่ามันอยู่ใกล้บ้านคุณเดวิดมากนะครับ"

 

"จริงหรอประทีป ถ้างั้นทานมื้อเช้ากันแล้ว พาฉันไปหาทีนะ"

 

"ได้ครับ"

 

มัลลิการ์ได้ฟังประทีปพูดก็ใจชื้นขึ้นมาทันที ดีใจที่อย่างน้อยบ้านอธิปอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเดวิดนัก และมั่นใจว่าอธิปอาจจะรู้เบาะแสของจัสมินก็เป็นได้

 

เมื่อรถตู้ขับมาหยุดที่ประตูรั้วหน้าบ้าน ประทีปลงจากรถเพื่อไปเปิดประตูรั้ว สายตามัลลิการ์ก็มองไปเห็นบ้านฝั่งตรงข้ามมีชายหญิงกลุ่มหนึ่ง ยืนรอใส่บาตรพระที่กำลังเดินมา

 

แว่บแรกเธอมองแบบผาดๆ แต่หางตาไปสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มจนต้องหันกลับไปมองจริงจัง

 

"จัสมิน" เธอครางชื่อลูกสาวออกมา

 

"พี่กานต์คะ นั่นใช่จัสมินหรือเปล่า ช่วยน้องดูทีค่ะ"

 

เมื่อกนกกานต์ได้ยินมัลลิการ์พูดก็รีบสั่งให้ประทีปหยุดรถ แล้วทั้งหมดก็พากันหันไปมองคนกลุ่มนั้นอย่างจริงจัง

 

"ใช่ยัยแจ๊สจริงๆด้วย แล้วอีกสองคนนั่นใครน่ะ ดูผู้ชายคนนั้นซิ จับมือยัยแจ๊สไว้ตลอดเลย"

 

มัลลิการ์ที่ใจร้อนเป็นไฟไม่ทันฟังกนกกานต์พูดจบ เธอรีบเปิดประตูรถลงไปทันที

 

"จัสมิน"

 

เสียงตะโกนที่คุ้นหูทำให้จัสมินหันไปมองตามเสียง เมื่อเห็นชัดๆว่าต้นเสียงคือใคร เธอก็ตัวชาวาบ รีบสะบัดมือออกจากอธิปแล้ววิ่งไปหามัลลิการ์ด้วยความคิดถึง

 

"แม่"

 

อธิปยืนอึ้งเมื่อได้ยินจัสมินเรียกสาวสูงวัยคนนั้น หันกลับไปมองหน้าหม่าม๊าแล้วกอดเธอไว้ แม่เขายกมือขึ้นจับมือลูกชาย

 

"เดี๋ยวแม่ช่วยเคลียร์ ไม่ต้องห่วงนะตี๋"

 

ตัวอธิปเองไม่ได้กลัวเรื่องที่จะโดนตำหนิหรือต่อว่าใดๆ พร้อมยอมรับทุกคำพูดของครอบครัวจัสมิน

 

แต่ที่เขากลัวก็คือ แม่ของจัสมินจะมาพาเธอกลับไปอังกฤษ แล้วเขากับเธอจะไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันอีก

 

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์แม่เลยล่ะ รู้ไหมแม่เป็นห่วงหนูขนาดไหน" มัลลิการ์ที่กำลังใช้สองมือโอบกอดจัสมินไว้พูดตัดพ้อขึ้นทันที

 

"แจ๊สขอโทษค่ะแม่" หญิงสาวพูดพร้อมเสียงสะอื้นด้วยความรู้สึกผิด

 

"กลับบ้านเรากันนะ แม่มารับแล้ว"

 

มัลลิการ์พูดพร้อมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลูกสาว จัสมินพยักหน้ารับคำแม่ทันที

 

"สวัสดีค่ะ เข้ามาในบ้านกันก่อนซิคะ ฉันชื่อวันเป็นแม่ของอธิป"

 

หม่าม๊าวันพยายามใช้คำอ่อนหวานเข้าผูกมิตร แต่เหมือนหญิงสูงวัยที่กอดจัสมินอยู่จะไม่ได้สนใจฟัง หม่าม้าจึงพูดต่อ

 

"คือเข้าไปกินน้ำกินท่าให้ชื่นใจก่อนนะคะ"

 

"ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณมาก ขอตัวนะคะ"

 

มัลลิการ์พูดตัดเยื่อใยจนอธิปเริ่มใจคอไม่ดี จึงเดินเข้าไปหาแล้วยกมือไหว้หญิงสูงวัยทั้งสองคนอย่างนอบน้อม

 

"สวัสดีครับคุณน้า คือผมอธิบายทุกอย่างได้นะครับ"

 

"ฉันขอฟังคำอธิบายจากลูกสาวฉันคนเดียว ไปจัสมิน กลับบ้าน"

 

พูดจบก็ดึงมือเรียวของลูกสาวให้เดินตามไปทันที จัสมินไม่อยากขัดใจแม่ตัวเองจึงเดินตามไปโดยไม่ขัดขืน พร้อมกับหันหน้ามามองอธิปด้วยสายตาอาลัย พูดกับเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือ

 

"ลาก่อนค่ะเฮีย"

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

แม่จะพามะลิไปแล้ว จะทำอะไรก็รีบทำนะเฮีย

ถ้าชอบขอคนละไลค์นะคะ

ฝากกดติดตามด้วยค๊าบ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว