Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักแรก 2 ตอนที่ 2 (ปลื้ม+บอม) 100%

ชื่อตอน : รักแรก 2 ตอนที่ 2 (ปลื้ม+บอม) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2564 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 2 ตอนที่ 2 (ปลื้ม+บอม) 100%
แบบอักษร

รักแรก 2 ตอนที่ 2 (ปลื้ม+บอม) 

และแล้วก็ถึงช่วงเวลาฝึกงาน บอมเองก็เข้ามาฝึกงานได้เกือบอาทิตย์หนึ่งเขาเองก็เป็นที่รักของพี่ๆที่ทำงานเพราะบอมนิสัยร่าเริงเข้ากับคนได้ง่ายอยู่แล้ว ส่วนเรื่องปลื้มตั้งแต่วันที่ปลื้มเลี้ยงข้าวเขาก็ยังไม่ได้เลี้ยงตอบคืนเลยเพราะว่าช่วงก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็ไม่เคยเจอกันเลยเพราะต่างคนต่างเรียนกันไป ยิ่งเบอร์ติดต่อยิ่งไม่มีเลย

“กลับแล้วหรอครับน้องบอม”

“กลับแล้วครับพี่”

“พี่ไปส่งหอมั้ย”

“ไม่เป็นไรครับ”

แล้วบอมก็เดินมารอรถที่ป้ายรอรถเมล์

“ปริ้น ปริ้น”บอมเลยหันไปมองรถแล้วกระจกรถก็เปิดออก  บอมที่มองดูเขาก็ยกมือสวัสดี

“ขึ้นมา”

บอมเลยขึ้นมานั่งในรถเพราะรถเมล์จะจอดเทียบป้าย

“พี่ปลื้ม มาทำธุระแถวนี้หรอ”

“อืม เจอมึงยืนอยู่เลยจอดรับ”

“ขอบคุณนะพี่”

“อืม”

“พี่ปลื้มจะให้ผมเลี้ยงข้าวคืนเมื่อไหร่”

“วันนี้กูมีธุรต่อว่ะ เอาคราวหน้าแล้วกัน”

“อ้าวพี่มีธุระก็จอดส่งผมตรงป้ายหน้าแล้วกัน พี่จะได้ไม่เสียเวลา”

“กูต้องกลับหอก่อนอยู่แล้ว แล้วค่อยออกไปตอนสามทุ่ม”

“อ่อ ครับ”

แล้วทั้งสองก็นั่งอยู่ในรถด้วยกันโดยที่ไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไร วันนี้ปลื้มมาหาพี่ชายเขาแถวนี้พอดีเลยเจอบอมเข้า  

“ฝึกงานเหนื่อยมั้ย”

“ก็พอไหวครับ”

“อืม ดีแล้ว แต่มึงเทียวไปเทียวกลับ มันก็ยิ่งเหนื่อย”

“ผมไม่เหนื่อยนะ ก็พอไหวอยู่”

“เขามีวันหยุดให้มั้ย”

“มีวันอาทิตย์”

“ก็ยังดีมึงจะได้พักบ้าง”

“แล้วพี่ล่ะ ต้องสอบบ่อยไม่ใช่หรอ เขาว่าปีสี่ใกล้จบแบบนี้ทั้งสอบทั้งงานเยอะ”

“ก็ตามที่รู้มานั่นแหละ”

“พี่ปลื้มจะทำงานหรือเรียนต่อ”

“ทำงาน”

“แสดงว่าพี่มีที่จะทำงานแล้วใช่หรือเปล่า”

“ก็ไม่เชิง เป็นบริษัทที่พี่ชายกูทำงานอยู่”

“อ่อ  ก็ดีจะได้ไม่ต้องหางาน”

“ดีบ้าอะไร กูโดนบังคับ”

“อ่าว แบบนี้พี่ก็ไม่สนุกกับงานน่ะสิ”

“ก็ไม่รู้จะทำไงว่ะพี่กูอยากให้ไปช่วย”

“บริษัทของพี่ชายพี่หรอ”

“เขาเป็นหุ้นส่วนกับเพื่อน”

“อ่อครับ”

“วันเสาร์นี้ไปเดินถนนคนเดินแถวXXXกันมั้ย”ปลื้มถามขึ้น

“พี่อยากไปแต่ไม่มีเพื่อนไปเลยชวนผมใช่มั้ย”

“ใช่”

“ตรงมาก เดี๋ยวผมบอกอีกทีได้มั้ย”

“ก็ได้”

เสียงโทรศัพท์ของบอมดังขึ้น บอมเลยรับสาย

“ครับแม่ บอมยังไม่ถึงหอเลย ส่งมาทำไมเยอะแยะ ครึครึ กลัวบอมผอมหรอ พี่บีจะมารับบอมหรอก้ได้ครับ เดี่ยวบอมบอกแม่อีกทีนะ จ้ารักแม่เหมือนกัน รักค่ะ รักมาก”แล้วบอมก็วางสายไป ปลื้มหันมามองบอมที่ยิ้มสดใส

“ทำไมแม่จะมารับกลับบ้านที่ต่างจังหวัดหรอ”

“พี่รู้ได้ไงว่าผมอยู่ต่างจังหวัด”

“อย่าลืมว่ากูรุ่นพี่มึงนะบอมต้องรู้ประวัติน้องบ้าง”

“ครึครึผมลืม”

“พี่ชายผมมารับ สิ้นเดือนหน้ามันมีวันหยุดหลายวัน”

“อืม”

แล้วรถก็ขับมาถึงหอพัก บอมจะเปิดรถลงจากรถ

“ความจริง มึงแทนตัวเองว่าบอมก็ดีนะ”ปลื้มพูดบอกแล้วบอมก็หันมามองปลื้ม แล้วยิ้มออกมา

“ได้ค่ะพี่ปลื้ม บอมรับทราบแล้วค่ะ”

“กวนตีนดีนะมึงเนี่ย”

“ไปแล้วนะ ขอบคุณนะครับที่มาส่ง บาย”บอมพูดพร้อมโบกมือลาแล้วลวงจากรถไป ปลื้มมองตามแล้วขำออกมา

“แล้วมันจะบอกกูได้ไงว่ะ เบอร์ก็ไม่มีติดต่อกัน”ปลื้มพูดออกมาเขาลืมขอเบอร์โทรบอมเลย

 

 

...........................................................

-วันเสาร์-

“วันนี้เราไปเที่ยวกับพี่ๆกันมั้ยบอม”

“คงไม่ไปครับ วันนี้มันรู้สึกเมื่อยยังไงไม่รู้ครับพี่แหวน”

“ไม่สบายหรือเปล่า กลับไปพักได้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี่ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เลิกงานแล้ว”

“วันนี้เราก็นั่งช่วยพี่คัดเอกสารพอ ไม่ต้องไปเดินส่งเอกสารแล้ว”

“ครับ”

แล้วบอมก็ช่วยคีย์ข้อมูลเอกสารให้พี่ที่ทำงานต่อ พอเที่ยงบอมก็ไม่ลงไปกินข้าวเพราะเขาอยากนอนมากกว่า บอมเลยงีบอยู่ที่โต๊ะทำงาน 

“น้องบอม น้องบอม”

บอมค่อยๆขยับตัวขึ้นแล้วมองคนที่เรียก

“ครับ”

“พี่ซื้อข้าวมาให้”

“ขอบคุณครับพี่”

“พี่ว่าเราไม่ไหวแล้วนะบอม กลับไปพักมั้ยพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ ผมว่าผมเบาขึ้นแล้ว”

“งั้นก็กินข้าวแล้วก็กินยาแก้ไข้เอานะ พี่ซื้อมาให้แล้ว”

“ขอบคุณนะครับพี่แบงค์”

บอมยกมือไหว้ขอบคุณแล้วเขาก็ยิ้มให้พี่แบงค์ 

“ข้าวพี่เป็นหมันแน่เลยมีคนซื้อตัดหน้าเราเสียแล้ว”

แบงค์ส่ายหน้า

“เป็นไงจ๊ะลูกสาวแม่ไหวมั้ย”แหวนถามขึ้น

“ไหวครับ คุณแม่”บอมตอบแล้วยิ้มให้ บอมกินข้าวได้ไม่กี่คำก็อิ่มเพราะมันกินไม่ลง แล้วเขาก็กินยาแก้ไข้ตามไป บอทฃมนั่งทำงานต่อจนถึงเลิกงาน อาการก็ดีขึ้นมานิดหน่อย บอมเดินออกมาที่หน้าบริษัท เขาต้องแปลกใจเพราะคิดไม่ถึงว่ามีคนมายืนพิงรถตัวเองอยู่ที่หน้าบริษัทที่เขาฝีกงานแบบนี้

“หรือพี่เขามาทำธุระว่ะ”บอมที่ไม่รู้ว่าปลื้มมาทำอะไรเลยพูดขึ้นมาเบาๆ ปลื้มหันไปมองบอม

“มีคนมารับนี่เอง ให้เขาพาไปหาหมอก่อนก็ดีนะเพื่อว่าเป็นไข้มาจะได้กินยารักษาอาการไข้ก่อนเดี๋ยวเป็นหนัก”

“ครับ แม่”บอมพูดกับแหวน แล้วบอมก็เดินมาหาปลื้ม

“อย่าบอกนะว่าพี่มาทำธุระแถวนี้”

“มึงลืมหรือเปล่า”

“ลืมอะไรอ่ะ”

“ก็กูนัดมึงไปเดินถนนคนเดินไง”

“อืม ใช่ลืมไปเลย”

“แล้วมึงทำไมหน้าซีดจังว่ะ ไม่สบายหรือเปล่า”

“เปล่าไม่ได้เป็นอะไร พี่จะไปเดินจริงอ่ะ”

“อืม แต่กูว่าวันนี้ยกเลิกก่อนดีกว่า กูว่ามึงน่าจะไม่ไหว”

“ไหวพี่ สบายมาก”

“กูว่า.....................”

“ตกลงจะไปมั้ยพี่ อย่าเรื่องมากน่า”บอมพูดออกมา

“มึงด่ากูหรอเนี่ย”

“ยังไม่ได้ด่าอะไรเลย เร็วสิรถยิ่งติดอยู่แถวนั้นอ่ะ”

แล้วบอมก็เดินไปเปิดรถนั่งทันที ปลื้มเลยเดินไปทางฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไป ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน เขาชอบคุยกับบอมมันสนุกดีแล้วก็ไม่เครียดดี แม้บอมจะไม่ใช่แนวผู้ชายน่ารักๆ แต่บอมเป็นแนวตุ้งติ้งแบบนี้เขามองดูแล้วก็น่ารักดีไปอีกแบบ บอมนั่งมาในรถเขาก็กอดอกตัวเองไว้เพราะมันหนาวขึ้นมา  ปลื้มเลยเบาแอร์ลง

“กูว่ามึงเป็นไข้แน่ๆเลย ไปหาหมอก่อนดีกว่า”

“ไม่เป็นไรจริงๆพี่”บอมเลยเอามือที่กอดอกตัวเองออก

“ดื้อว่ะ”

บอมเลยหันมามองปลื้มที่ว่าเขาอยู่

“เชอะ”

ปลื้มถึงกับขำออกมา  แล้วเขาก็มาถึงที่ตลาดถนนคนเดิน

(ทำไมต้องมาป่วยวันนี้ด้วยว่ะ)

บอมพูดบ่นกับตัวเองเพราะเขาเริ่มมีอาการไข้ขึ้นจริงๆ เดินไปนิดเดียวก็เริ่มจะไม่อยากเดินไปแล้ว

“น่ารักว่ะ”บอมที่เผอิญเจอร้านขายตุ๊กตาที่เขาชอบเลยเดินพุ่งไปหาที่ร้านนั้นเลย

“เป็นกระเป๋าหรอจ๊ะ”

“ใช่ค่ะ”

บอมเลยเลือกดู

“มึงชอบกระเป๋าหรือตุ๊กตากันแน่”

“สองอย่าง”

“คิกขุดีเป็นบ้า”บอมพูด

“ชอบหมี”

“ใช่ ชอบมาก”

“หมีบราวอ่ะ พี่รู้จักมั้ย มันอยู่ในไลน์อ่ะ”

“อืมก็รู้จัก”

“เอาตัวนี้จ๊ะแม่ค้า”

“ค่ะ เดี๋ยวลดให้ ใบนี้500 พี่ลดให้เหลือ450 แล้วกันนะจ๊ะ”

“ขอบคุณจ๊ะ”บอมพูดขึ้น แล้วรับของที่แม่ค้าใส่ถุงให้

“อันนี้น่ารักอ่ะ”บอมวิ่งใส่ของอีกอย่างแม้จะมีอาการไข้แต่บอมก็อยากดูของก่อน

“อันนี้เป็นตุ๊กตาพูดได้จ๊ะ”

“ตัวเท่าไรจ๊ะ”

“อันนี้850 พี่ลดให้เหลือ800”

“เดี๋ยววันหน้าค่อยมาซื้อแล้วกัน”บอมวางลงเพราะมันแพงเกินไป เขาซื้อของไปแล้วชิ้นหนึ่ง ถ้าซื้ออีกมันจะสิ้นเปลืองเกินไป 

“ไม่เอาล่ะ”

“ไม่เอาอ่ะ ไปหาของกินดีกว่า”

“อืมไปสิ อยากกินอะไรก็ไปกินก่อน แล้วก็กลับกันเลย”

“พี่รีบหรอ”

“ไม่ กูว่ามึงน่าจะไม่ไหวแล้ว”

“ไหวสิ พี่ไม่เห็นซื้ออะไรเลย ตกลงพี่มาซื้ออะไร”

“อยากได้หมวก”ปลื้มพูดบอกความจริงเขาแค่อยากมาเดินเที่ยวเฉยๆ ถ้าเจอของถูกใจถึงซื้อ

“งั้นเราไปหาซื้อหมวกกันก่อนดีมั้ย ค่อยไปหาอะไรกิน”

“ไม่ ไปกินก่อน”

“ก็ได้ กินก๋วยเตี๋ยวได้มั้ย อยากกินอะไรร้อนๆ”

“ได้”

แล้วพวกเขาก็ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน จนกินเสร็จ

“เดี๋ยว”ปลื้มเอามือทาบหน้าผากบอม

“ตัวร้อนนะมึง เดี๋ยวเรากลับกันเลยดีกว่า”

“แล้วหมวกพี่ล่ะ”

“ไม่ซื้อแล้ว”

“มาแล้วก็ซื้อสิ ไปกัน”

“ดื้อจริงว่ะมึง”ปลื้มส่ายหน้าเอือมแล้วเขาทั้งคู่ก็เดินไปซื้อหมวกตามที่ปลื้มบอกไว้ 

“มึงเลือกให้หน่อย”

“หา”

“เลือกให้หน่อย”

“แล้วจะรู้มั้ยว่าพี่ชอบแบบไหน”

“เลือกมาเถอะน่า”

“ถ้าเลือกมาแนวที่บอมชอบพี่จะใส่ได้หรอ”

ปลื้มยิ้มนิดๆเพราะบอมแทนตัวเองกับเขาแล้ว

“ก็เลือกมาเถอะ กูใส่ได้หมด”

“ก็ได้”

แล้วบอมก็เลือกหมวดใบหนึ่งให้สีดำ

“ใบนี้แล้วกันเท่ห์ดี เท่าไรครับ”บอมเลยถามคนขาย

“ห้าร้อยครับ รุ่นนี้มาใหม่ครับ”

“พี่ปลื้มห้าร้อยเลยนะ หมวกธรรมดาๆเอง แพงมาก”บอมกระซิบบอกเบาๆ

“อืม ใบนี้แหละ”

แล้วบอมก็ส่งเงินให้บอมไปจ่าย

“พี่ลดได้มั้ย”

“ได้ๆ เอาสี่ร้อยหิ้บแล้วกัน”

“เอาใบนี้แหละครับ”บอมเลยส่งเงินให้พ่อค้า

แล้วพวกเขาก็พากันเดินกลับมาที่รถ

“มึงนั่งรอที่รถแปปนึง กูไปซื้อแปปนึง”

“ครับ”บอมเองก็เลยนั่งรอที่รถไปเพราะเขาเดินไม่ไหวแล้วในตอนนี้ บอทนั่งหลับตารออยู่ที่รถที่ติดเครื่องยนต์ไว้ 

“เอา แปะหน้าผำกไว้”ปลื้มส่งเจลลดไข้มาให้บอม บอมรับแล้วแปะเจลทันที

“อย่าบอกนะว่าพี่เดินไปซื้อมาให้”

“อืม เดี๋ยวแวะคลินิกก่อนเข้าหอด้วย จะได้ไม่ต้องซื้อยากินเอง”

“ครับ”บอมตอนนี้ไข้ขึ้นแล้วจริงๆเลยไม่พูดอะไร เขานอนหลับตาพิงเบาะนั่งไป ปลื้มก็ขับรถออกมาแล้วก็แวะคลินิก แล้วพาบอมเข้าไปหาหมอ หมอตรวจแล้วเขาเป็นไข้หวัด เลยให้ยามากินพร้อมกับฉีดยาไปสองเข็ม

“โคตรเจ็บ”บอมบ่นขึ้นมาหลังจากที่ขึ้นรถมาแล้ว

“ฉีดยามันก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา พรุ่งน่ไม่ได้ไปฝึกงานก็นอนพักจะได้หายไวๆ”

“ครับ”บอมลากเสียงยาว

“ไม่สบายก็ยังกวนได้นะมึง”

บอมเลยยิ้มออกมา

“พี่ปลื้ม”

“ว่าไง”

“ถามอะไรหน่อย”

“ถามมาสิ”

“พี่เลิกชอบภีมแล้วหรอ”

“เลิกนานแล้ว เขามีคนรักอยู่แล้วจะชอบเขาได้ไง”

“แล้วตอนนี้พี่มีแฟนยังอ่ะ”

“ถามทำไม”

“ก็ถามดู พี่มาชวนบอมเดินเที่ยวแบบนี้แฟนพี่จะว่าเอานะ”

“กูยังไม่มีแฟน”

“จริงอ่ะ”

“อืม”

“แล้วไม่มีคนคุยบ้างหรือไง”

“ก็มี”

“ถามหน่อยสิ พี่คุยกับผู้ชายหรือว่าผู้หญิงอยู่ เพราะบอมเคยได้ยินมาว่าพี่มีแฟนอยู่นิเทศด้วยนี่น่า”

“คุณทั้งผู้หญิงและก็ผู้ชาย”

“หรอ”

บอมนั่งมองถนน

“แล้วพี่ชอบแบบไหน”อยู่ดีๆบอมก็ถามขึ้น

“ทำไมถึงถามแบบนั้น”

“ไม่ถามก็ได้”

“กูเคยมีแฟนเป็นผู้หญิง แต่พึ่งมาชอบผู้ชายตอนเจอภีมนี่แหละ”

“อ่อ แสดงว่ายังไม่ใช่”

“ไม่ใช่คือ”

“เปล่า”

บอมคิดว่าปลื้มน่าจะเป็นเกย์

“ส่วนเรื่องเด็กนิเทศอ่ะกูเคยคยเขาตอนปีหนึ่งแต่ตอนนี้เขามีสามีไปแล้วอย่าไปถามถึงเขาเลยกูไม่อยากมีปัญหากับสามีเขา”

“เข้าใจแล้ว”

แล้วทั้งคู่ก็เงียบไป

“เออ จริงสิพี่ปลื้ม”

“มีอะไรอีก ตั้งแต่ฉีดยามารู้สึกมึงจะมี108คำถามมากเลยนะ”

“ข้อสุดท้ายแล้ว”

“ว่ามา”

“พี่รู้ใช่มั้ยว่าบอมเป็นตุ๊ดอ่ะ”

“รู้”

“แล้วพี่ไม่อายหรอที่มาคุยกับบอมแบบนี้”

“ไม่ อายทำไม”

“ก็บอมไม่แมนเลยนะ”

“กูรู้กูดูออก แต่มึงก็ไม่ออกสาวเหมือนเพื่อนพวกกูเท่าไร”

“ก็แล้วแต่คนไงพี่ บอมก็เป็นแบบนี้แหละ”

“แล้วคิดตะแปลงเพศมั้ย”

“โอ้ยยังไม่คิดถึงขนาดนั้น ชอบเป็นแบบนี้มากกว่า”

“อืม ดีแล้วเป็นตัวเองดี”

“เวลาอยู่กับเพื่อนเท่านั้นแหละที่บอมจะแรดได้”

“ตรงไปนะมึง ถึงแล้วไปนอนพักได้แล้ว”

“ค่าคุณพี่ ขอบคุณนะพี่ที่พาไปเที่ยววันนี้”

“อืม”

“ไปแล้วนะครับ”

ปลื้มเลยพยักหน้ารับ

“เดี๋ยว”พอบอมลงรถปลื้มเลยเรียกขึ้น

“กดเบอร์ให้หน่อย”ปลื้มส่งโทรศัพท์ให้บอม บอมเลยกดเบอร์ให้ ปลื้มรับโทรศัพท์คืนแล้วโทรเข้าทันที

“ถ้าคืนนี้ไข้ขึ้นมึงโทรหากูได้เลยนะ”

“ครับ”บอมตอบแล้วกำลังจะหันตัวกลับ

“เดี๋ยว”

บอมหันมามองอีก

“กูลืม มานี่สิ”

บอมเลยเดินเข้าไปใกล้รถแล้วปลื้มก็ส่งถุงกระดาษให้

“อ่ะ ของมึง”

บอมรับ

“เข้าไปได้แล้ว กูจะกลับแล้ว”

บอมที่รับของมาเขายืนงงๆ

“เข้าไปได้แล้ว”ปลื้มย้ำอีก บอมเลยหันหลับไปแล้วเดินเข้าไปแบบงงๆ แล้วปลื้มก็ขับรถออกไปเลย

“อะไรว่ะ กูก็ซื้อมาแค่อย่างเดียวแล้วอันนี้ของใครว่ะ พี่ปลื้มให้กูทำไมเนี่ย”บอมพูดขึ้นแล้วก็เดินเข้าหอพักไป พอถึงห้องบอมเลยเข้าไปอาบน้ำใส่ชุดนอนแล้วก็มานั่งบนที่นอนเปิดถุงที่ปลื้มส่งมาให้ดู

“เห้ยนี่มัน”

บอมยกของขึ้นมาดู มันคือตุ๊กตาหมีบราวพูดได้

“อย่าบอกนะว่าซื้อให้ บ้าไปแล้ว”

บอมมองของที่อยู่ในมือแล้วโทรกลับไปหาคนที่ให้เขาทันที

บอม:พี่ปลื้ม

ปลื้ม:ไข้ขึ้นหรือไง รอแป๊ปนึงเดี๋ยวกูไปรับ

บอม:ไม่ใช่ แต่ของที่พี่ให้บอมอ่ะ พี่ซื้อมาให้บอมหรอ

ปลื้ม:อืม

บอม:ซื้อให้ทำไมมันแพงอ่ะ

ปลื้ม:กูอยากให้ 

บอม:เนื่องในโอกาสอะไร

ปลื้ม:ไม่มีโอกาสอะไร แค่กูอยากให้เท่านั้นเอง

บอมเลยส่ายหน้า

บอม:พี่ปลื้มนี่นะ บอมติดหนี้พี่เยอะแล้วนะเนี่ย สายเปย์ว่างั้น

ปลื้บอม:ม:แล้วแต่มึงจะคิด แล้วอาการตอนนี้เป็นไง

บอม:ก็ดีขึ้นแล้ว

ปลื้ม:ก็ดีแล้ว มึงก็นอนพักผ่อนได้แล้ว

บอม:ครับ

แล้วทั้งคู่ก็วางสายไป บอมก็เอาตุ๊กตาวางไว้บนหัวนอนแล้วยิ้มออกมา

“หรือพี่ปลื้มจีบกูว่ะ ไม่น่าใช่แม่งหลงตัวเองฉิบเลยกู ครึครึ สงสัยพี่เขาแค่เอ็นดูเราแหละ”บอมพูดกับตัวเองแล้วก็นอนหลับไป

 

...........................................................................................................................................................................................................

 💖เอามาลงให้อ่าน 2ตอนก่อนน๊า แล้วจะลงให้อ่านเรื่อยๆ รับรองคู่นี้หวานมากแน่นอน เพราะอีกคนขี้อ้อน กวนๆแต่อีกคนก็ใช่ย่อย ดุนิดๆแต่ก็กวนพอกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว