Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักแรก 2 ตอนที่ 1 (ปลื้ม+บอม) 100%

ชื่อตอน : รักแรก 2 ตอนที่ 1 (ปลื้ม+บอม) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2564 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 2 ตอนที่ 1 (ปลื้ม+บอม) 100%
แบบอักษร

รักแรก 2 ตอนที่ 1(ปลื้ม+บอม) 

“บอม นางบอม”รินเรียกเพื่อนตัวเองหลังจากจบคาบเรียน ตอนนี้พวกเขาขึ้นปีสามกันแล้ว

“มึงจะเรียกดังทำบ้าอะไรหาริน กูได้ยินแล้ว”

“ก็เห็นยืนดูอะไรหนักหนาล่ะ ไปกินข้าวกันได้แล้ว”

“เออๆ แหม่ดูคนหล่อนิดเดียวเอง”

แล้วรินก็ส่ายหน้าเอือม

“ตกลงมึงจะไปหาภีมมั้ยเย็นนี้”

“กูไปไม่ได้ว่ะ มีนัด”บอมตอบ

“นัดอะไรว่ะ อย่าบอกนะมึงมีคนมาชอบแล้ว”

“นัดกับพี่รหัสน่ะสิ เขาจะพาไปเลี้ยงข้าว”

“แปลกนะ ปกติเขาต้องเลี้ยงเด็กปีหนึ่งแม่งมาเลี้ยงอะไรกับปีสอง ตกลงเขาชอบมึงใช่เปล่า”

“อันนี้กูไม่รู้”

“ก็สวยอ่ะนะเลือกได้ ใช่มิ”รินแซวขึ้น แม้บอมจะหุ่นอวบๆท้วมนิดๆแต่เขาก็ผิวขาวและหน้าตาออกน่ารักอีกด้วยเลยมีคนมาแซวบอมออกบ่อยๆแต่บอมมักจะเล่นๆแซวกลับแบบไม่กลัว เพราะเขาก็ปากไวอยู่แล้ว

“อันนี้กูก็ไม่รู้”

“โอ้ย เบื่อเพื่อนลงตัวเองเป็นบ้า  ว่าแต่มึงไปกับพี่เขาก็ระวังตัวด้วยนะ”

“ระวังอะไรว่ะ”

“ก็เขาจะปล้ำมึงเอาน่ะสิ”รินแอบกระซิบเบาๆ

“ถ้ากูชอบไม่ต้องปล้ำกูให้เลย ครึครึ”บอมพูดออกมาแล้วเขาก็นั่งกินข้าวกับเพื่อนไป แล้วก็เข้าเรียนตอนบ่ายจนเลิกเรียน บอมก็นั่งรถวินมอเตอร์ไซค์กลับ กับรินคนละคัน พอถึงหอก็แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง

“ขี้เกียจไปเหมือนกันแฮะ”

บอมบ่นออกมา แล้วโทรศัพท์ของแม่เขาก็โทรเข้ามา

แม่:น้องบอมทำอะไรอยู่ลูก

บอม:นั่งปั่นงานอยู่แม่ ว่าแต่แม่ทำอะไรอ่ะ

แม่:แม่กำลังทำเค้กอยู่ลูกพอดีลูกค้าเขามาสั่งอยู่ อาทิตย์นี้กลับบ้านหรือเปล่า

บอม:ว่าจะกลับอยู่ ว่าแต่พี่บีล่ะกลับหรือเปล่า

แม่:ไม่ได้กลับครับ พี่บีไปต่างจังหวัด ทำไมไม่อยากเจอพี่บีมากเลยหรอลูก

บอม:แม่ก็รู้ว่าคนที่เกลียดบอม คือพี่บี

แล้วบอมก็คุยกับแม่ไม่นานก็วางสาย เขาเองไม่ค่อยถูกกับพี่ชายตัวเองเท่าไหร่ เพราะพี่ชายไม่ชอบให้เขาเป็นผู้ชายที่ตุ้งติ้งแบบนี้ เคยทะเลาะกันตอนเด็ก ตอนพี่ชายเขาจับได้ว่าเขาแอบเอาเครื่องสำอางแม่มาเล่นตอนนั้นเขาโดนพี่ชายตัวเองตีไปหลายที ที่พี่ชายเขาเข้มงวดดูแลเขามากว่าพ่อตัวเองเพราะพ่อของเขาไม่มี พ่อเขาเสียชีวิตตั้งแต่บอมอายุได้ห้าขวบเอง พี่ชายของบอมอายุห่างจากยอมเกือบสิบปี ตอนนี้พี่ชายของบอมก็ทำงานแล้วพักที่คอนโดนานๆกลับบ้านสักทีเหมือนกับเขาที่มาพักหอหัก  อาทิตย์หน้าที่เขาจะกลับบ้านเพราะมีวันหยุดลากยาวมาสามวันรวมเสาร์อาทิตย์ด้วยบอมเลยถือโอกาสกลับบ้าน

 

จนถึงเวลาหนึ่งทุ่มพี่รหัสของบอมก็มารับที่หน้าหอพัก

“รอพี่นานมั้ย”

“ไม่นานครับ พึ่งลงมา”

แล้วพี่รหัสของบอมที่ชื่อนายก็พาบอมไปทานข้าวที่ร้านไม่ไกลจากหอพักมากนักและเป็นร้านกึ่งผับนิดๆ ทำให้มีเสียงเพลงขับกล่อมเบาๆ

“ความจริงพี่นายน่าจะพาไปหมูกระทะจะดีกว่า”

“ทำไมเราไม่ชอบร้านแบบนี้หรือไง ได้ข่าวว่าชอบเหล้าปั่น เดี๋ยวพี่สั่งให้ เอาแบบไหนดี”

“ไม่ดีกว่า ผมไม่อยากตื่นสาย”

“แต่พรุ่งนี้วันเสาร์”

“ผมชอบตื่นเช้าครับ”

“บอม”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกขึ้น

“อ้าว บัวมาไงเนี่ย”บอมเลยทักเพื่อนของไดร์ฟ ทีมาร้านนี้ด้วยเหมือนกัน

“เรามากับแฟน”

“อ้าวหรอ แล้วนี่ใครอ่ะ”บัวยิ้มล้อ คิดว่าแฟนบอม

“พี่รหัสเราเอง”

“สวัสดีค่ะ”บัวเลยยกมือสวัสดี

“ครับ”

“งั้นเราไม่กวนบอมแล้วล่ะเราไปก่อน”

“เครแล้วเจอกันใหม่นะจ๊ะ”

แล้วสองคนก็โบกมือลากัน

“บอมนี่คนรู้จักเยอะดีนะ เรารู้ตัวมั้ยว่าเป็นคนเฟรนลี่มากอ่ะ”

“ก็ผมไม่รู้จะซีเรียสไปทำไม”

นายเลยยิ้มออกมา แล้วบอมก็นั่งกินอาหารที่ตัวเองสั่ง

“ทำไมกินนิดเดียว”นายถามขึ้น

“ผมลดความอ้วนอยู่”

“จะลดทำไม หุ่นแบบนี้ก็น่ารักดี”

“ผมแค่อยากลดให้มันผอมลงนิดนึง กลัวเป็นเบาหวาน ความดันอ่ะครับ”บอมเลยตอบไป

“เรานี่นะ แล้วตกลงจะกินเหล้าปั่นมั้ย”

“ม่ดีกว่า”

“แต่เสียใจพี่สั่งแล้ว”

บอมย่นคิ้วแล้วเหล้าปั่นก็มาเสริ์ฟให้เขาหนึ่งแก้ว

“นั่งฟังเพลงกันก่อน แล้วค่อยกลับ วันนี้มีวงของเด็กมหาลัยเราเล่นด้วยนะ”

“ก็ได้ครับ”

บอมเลยนั่งดื่มไป

“พี่นายเดี๋ยวผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อนมั้ย”

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี่เองพี่”แล้วบอมก็เดินไปเข้าห้องน้ำ

“แม่งกินที่ปากเสือกเซที่เท้านะมึงนางบอมเอ้ย”บอมพูดบ่นกับตัวเองที่อ่างล้างหน้าหลังจากบอมเข้าห้องน้ำเสร็จ ก็มายืนล้างมือ

“อ้าวน้องบอม บริหารธุรกิจนี่น่า”ฟอยด์ทักขึ้น

“สวัสดีครับพี่ฟอยด์”

“สวัสดีน้องบอม ทำไมไม่พูดค่ะล่ะครับ”

“พี่ฟอยด์นี่ปากเหมือนเดิมเลย”บอมพูดออกมาเบาๆ

“แล้วทำไมล่ะคะพี่ฟอยด์ ก็ผมอยากพูดแบบนี้อ่ะ”

“มึงก็แกล้วน้องจังว่ะ”ปลื้มเดินออกจากห้องน้ำพอดีเลยพูดขึ้น บอมเลยยกมือไหว้ เขาเองก็เคยแอบปลื้มพี่คนนี้เหมือนกันตอนปีหนึ่งพอรู้ว่าจีบเพื่อนตัวเองแต่ไม่ติดเขาก็คิดว่าภีมมันก็เลือกคนที่ตัวเองชอบแล้วอยู่วันยังค่ำ และเขาเองก็ไม่เคยได้สนใจพี่คนนี้อีกเลยเพราะปลื้มเองหายไปจากสาระบบของภีมไปเลยด้วยเช่นเดียวกัน

“มาเที่ยวกับเพื่อนหรอ”ฟอยด์ถามขึ้น

“กับพี่รหัสค่ะ”บอมตอบ ฟอยด์ขำออกมาเพราะรู้ว่าบอมแกล้วตน

“พอๆพี่ไม่แกล้งแล้ว”

“งั้นผมไปก่อนนะครับ”บอมเลยลาทั้งสองคนแล้วเดินออกไป

“น้องบอมนี่ตั้งแต่อยู่ปีสามน่ารักขึ้นนะมึง  ดูสิไม่อ้วนเหมือนตอนปีหนึ่งเลยแต่ก็อวบๆอยู่แต่ก็ดูนุ่มนิ่มดีว่ะ”

“มึงชอบ”ปลื้มเห็นเพื่อนพูดชมเลยถามขึ้น

“กูมีเมียแล้ว จะชอบได้ไงกูแค่ชอบมองน้องมันเฉยๆ”

ปลื้มเลยส่ายหน้า แล้วพวกเขาก็พากันกลับไปนั่งดื่มกันต่อในกลุ่มเพื่อน

 

พอแก้วเหล้าปั่นหมด บอมก็เลยชวนนายกลับ 

“ไหวเปล่าเรา”นายถามขึ้น

“ผมไม่เมาหรอก”บอมพูดพร้อมกับดันตัวนายที่จะเข้ามาพยุงเขา

“อ่ะงั้นก็กลับกัน”นายเปิดประตูรถให้บอมนั่ง บอมก็เข้าไปนั่ง แล้วทั้งคู่ก็พากันกลับไป ปลื้มกับฟอยด์ก็กำลังจะกลับพอดีเลยมองตาม

“น้องมันเมาเปล่าว่ะ”ฟอยด์พูดขึ้น

“ไม่น่านะ”

“โคตรเป็นห่วงเลยว่ะ”ฟอยด์พูดขึ้นอีก

“กูว่ามึงเป็นห่วงตัวเองดีกว่า เมียโทรตามแล้วไม่ใช่หรือไง”

แล้วพวกเขาก็ขับรถกลับไปที่พักของตัวเอง ปลื้มและฟอยด์มาคนละคันกัน

“เดี๋ยวพี่จอดซื้อของแปปนะ”นายจอดรถตรงหน้าร้านสะดวกซื้อ บอมเองก็พยักหน้า เขารู้สึกว่าทำไมเหล้าแก้วนั้นมันทำให้เขาเวียนหัวจัง แล้วนายก็กลับเข้ามาในรถ บอมเลยเห็นว่านายซื้ออะไรมาเพราะเขาถือแล้วว่างไวตรงคอนโทรลข้างๆตัว

“เดี๋ยว พี่ซื้อะไรอ่ะ”บอมถามขึ้น

“ก็ซื้อของมาใช้ไง”

“ใช้คืออะไร”

“บอม พี่รู้นะว่าเราก็คิดแบบเดียวกับพี่ไม่งั้นไม่ออกมากับพี่บ่อยๆหรอก”

“พี่คิดอะไรกัน”

“คืนนี้นอนห้องพี่นะ”

บอมเลยจับกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆขว้างใส่นาย

“ผมรักพี่แบบพี่ชายนะ ความคิดทุเรศที่สุด แล้วบอมก็เปิดประตูลงจากรถไป 

“เดี๋ยว บอมใจเย็น”

นายมาคว้าแขนเขาไว้ บอมเลยบิดแขนออก

“ปล่อย อย่ามาจับ แล้วก็ไปใครไปมัน ถอยไป”บอมพูดขึ้นเดี๋ยวความโมโห

“ใจเย็นก่อน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่ต้อง อย่ายุ่ง”

“มีอะไรกัน”ปลื้มที่จอดรถพอดีเขาเห็นเหตุการ์พอดีเลยเดินเข้ามาหา

“ไม่มีอะไร มึงจะเข้าไปซื้อของก็เข้าไปสิ”นายเลยพูดขึ้น บอมเลยถือโอกาสช่วงที่สองคนนั้นคุยกันเขาเลยรีบโบกแท๊กซี่ขึ้นไปทันที

“เดี๋ยวบอม”นายรีบวิ่งไปที่รถที่ขับออกไปพอดี ปลื้มมองเขาก็ไม่พูดอะไรเขาเลยเดินกลับไปที่รถแล้วขับออกไปทันทีด้วยเช่นเดียวกัน นายเองก็มองจามรถไปแล้วก็ชับรถของตัวเองออกไปด้วยเช่นเดียวกัน

“แล้วกูจะขับตามรถแท็กซี่มาทำไมว่ะ”ปลื้มจอดรถห่างออกไปตรงที่แท็กซี่คันบอมจอดส่งเขา แล้วแท็กซี่ก็ขับออกไป บอมเองก็ไม่มองอะไรเขาก็รีบเดินเข้าหอพักไปเลย หอพักปลื้มก็อยู่ไม่ห่างจากหอของบอมมากแค่อยู่ด้านหลังหอบอมเท่านั้น

“เด็กอะไรว่ะ โมโหร้ายเป็นบ้า”ปลื้มพูดขึ้นแล้วเขาก็ขับรถกลับห้องพักเขาไป

 

 

หลายอาทิตย์ต่อมา บอมเข้ามาทำเรื่องฝึกงานของเขาในตึกคณะบริหาร

“บอม แกตกลงจะไปฝึกที่บริษัทนี้หรอว่ะ ไม่ไปกับกูแน่หรอว่ะ”รินถามเพื่อนขึ้น

“กูอยากไปฝึกที่นี่อ่ะมึง  มันน่าสนุกดี”

“อืม งั้นเราต้องแยกกันนะสิ”

“แหม่ มันห่างกันที่ไหนล่ะ ถ้ามึงอยากมาหากูเดินข้ามถนนมาก็ถึง มึงอย่าเวอร์ริน”

รินหัวเราะขำเพราะเขาฝึกงานในสถานที่ใกล้ๆกันเอง

“เออมึง พี่นายมาอีกแล้วว่ะ”รินหันไปบอกเพื่อน เขารู้เรื่องจากที่บอมเล่าให้ฟังแล้ว รินก็โกรธนายมากด้วยเช่นเดียวกัน

“บอม มาทำเรื่องฝึกงานหรอ”นายเดินมาหา บอมเลยเดินเลี่ยงไม่คุยด้วย

“พี่ จะทำไงดีล่ะริน บอมไม่คุยกับพี่เลย”

“ก็พี่ทำนิสัยไม่ดีทำไมล่ะ จีบยังไม่จีบมันเลยอยู่ดีๆจะเอามันไปปล้ำซะงั้น แล้วยังมีหน้ามาเรียกร้องอีกนะพี่ ”รินเลยพูดขึ้น แล้วก็เดินเลี่ยงไปเช่นเดียวกัน นายถึงกับหน้าเจื่อนแล้วเดินตามบอมกับรินไปด้วยเช่นเดียวกัน บอมส่งเรื่องเสร็จเขาก็เดินออกมากับริน มีนายเดินตามแบบนี้ทุกวัน จนบอมเริ่มรำคาญแต่เขาก็ไม่อยากพูดด้วย

“พี่ไปส่ง”นายรีบเดินมาขวางหน้าบอมไว้

“ไม่ต้อง”

“พี่ขอโทษ จะให้พี่ทำอะไรก็ได้ พี่ผิดไปแล้วนะบอม”

“พี่นาย ก็บอกไปแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกันอีกอ่ะ”

“แต่พี่เป็นพี่รหัสเรานะ”

“ก็นี่แหละคำว่าพี่รหัส ทำให้ผมไว้ใจ แล้วเป็นไงมันเป็นไปไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว พี่นายเลิกยุ่งกับผมสักที ขอร้อง”บอมเลยเดินเลี่ยงไป มีรินเดินตาม พอนายจะตามมา บอมเลยหันหลังมามอง

“ถ้าพี่ตามผมอีก ผมไม่เกรงใจพี่แล้วนะ”

นายเลยหยุดเดิน แล้วบอมกับรินก็เดินออกไปทันที เขามายืนตรงป้ายรถเมล์

“กูถามจริง ที่มึงขู่พี่เขาไว้ว่าไม่เกรงใจมึงจะทำอะไรเขาวะ อย่าบอกนะว่ามึงจะต่อยเขาหรอ บอมมึงเจ๋งอ่ะ”

“กูต่อยบ้าอะไรล่ะ กุแค่จะด่าให้หน้าแหกแค่นั้นเอง”

“มึงกล้าด่าเขาหรอ”

“ด่าสิ ถ้ากูรำคาญมากๆอ่ะ แม่งอยู่ดีๆคิดจะทิ่มกูเห็นกูร่าเริงสบายๆแบบนี้คิดว่ากูง่ายจัด เซงว่ะ มึงวันนี้แฟนมึงมานอนห้องป่ะ”

“มานอนบ้าอะไร กูอยู่กับพี่กู”

“เออกูลืม”

“บอม พี่บีไม่มาหามึงแล้วหรอ”

“อย่าถามถึงเขาเลย กูไม่อยากได้ยิน”บอมพูดออกมา

แต่ก่อนตอนปีหนึ่งบอมถูกบีพี่ชายให้บอมไปพักกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเองที่เรียนที่นี่ มีกฎกติกาเยอะมากจนบอมเบื่อ จนเขาขึ้นปีสองบอมเลยขอย้ายมาอยู่คนเดียวตอนแรกพี่ชายเขาไม่ยอมแต่บอมเองก็ดื้อและต่อต้านจนพี่ชายโมโหไป และก็ปล่อยเรื่องนี้ให้เลยตามเลยแต่ก็เข้ามาดูบอมเป็นระยะ แต่มาทีไรก็ทะเลาะกันทุกที จนขึ้นปีสามพี่ชายเขาก็ไม่ค่อยมาหาแล้วเพราะบอมไปต่อว่าว่าเขาเป็นแค่พี่ชายไม่ใช่พ่อคำเดียวเท่านั้นที่พี่ชายเขาโกรธและไม่มาสนใจเขาอีกเลย แต่พอเจอหน้ากันพี่ชายเขามักจะแขวะต่อว่าอยู่ตลอดเช่นเดิม

 

“บอม พี่ต้นมาว่ะ กูไปก่อนนะ มึงกลับหอเลยใช่ป่ะ”

“อืม  มึงก็อย่ากลับดึกมากล่ะ”

“เออๆ กูไปก่อน”รินเลยเดินไปหาแฟนตัวเองที่มารับเธอพอดี บอมเลยรอรถเมล์มาแล้วพอรถมาเขาก็ขึ้นรถเมล์ไป  พอถึงหน้าหอเขาก็ลงจากรถแล้วเดินไปที่ร้านค้าก่อนเข้าห้อง

“เอาดีค่ะลูกวันนี้”

“ป้า อยากกินส้มตำกุ้งสดเอาเผ็ดถึงใจเลยนะป้า”

“ได้เลยครับ หนูไปนั่งรอก่อน ป้าเหลือทำให้คนนั้นอีกคน”

บอมเลยไปนั่งรอที่เก้าอี้ แล้วนั่งเล่นมือถือฆ่าเวลา

“ซื้ออะไร”เสียงใครคนหนึ่งถามขึ้น

“อ้าวสวัสดีครับ”บอมเลยยกมือไหว้

“ซื้อส้มตำกินครับ แล้วพี่ปลื้มล่ะ”

“มาหาข้าวกิน”

“อ่อ”บอมตอบแค่นั้น ปลื้มก็เห็นว่าบอมก็ไม่พูดอะไรอีกหันไปเล่นมือถือต่อ

“ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย”ปลื้มเลยถามขึ้น บอมเลยเงยหน้าขึ้น

“พี่ชวนผมหรอ”

“อืม ไม่มีเพื่อนกินข้าว”

“พี่ฟอยด์ไปไหนหรอ”

“มันไปทำธุระ”

“ผมสั่งส้มตำแล้ว”

“ก็เอาไปกินที่ร้านข้าวได้”

“จะให้ผมไปนั่งเป็นเพื่อนว่างั้น”

“ใช่ ได้มั้ยล่ะ”

“เดี๋ยวป้าตำเสร็จเอาไปส่งให้ก็ได้ลูก”

“งั้นก็ได้”บอมพูดกับปลื้ม แล้วลุกจากเก้าอี้เดินไปพร้อมกับปลื้ม เพราะเอาจริงก็ดีเหมือนกันมีคนเลี้ยงข้าว เขาเองก็พอรู้จักกับปลื้มบ้างว่าเป็นรุ่นพี่คณะแต่ก็พูดคุยด้วยนิดหน่อยเอง

“คนสวยมากินข้าวหรอจ๊ะ”มีเสียงคนหนึ่งแซวขึ้น

“ปากดีนะไอ้โด่ง”บอมหันมาว่าคนที่แซวเขาขึ้น

“แหม่พี่บอม แซวนิดแซวหน่อยเอง ก็พี่สวยจริงๆนี่ แล้ววันนี้พี่มากับใคร อย่าบอกนะว่าแฟนพี่”

“พี่คณะกูโว้ย”

“อ้าว ขอโทษทีครับ ผมคิดว่าพี่เป็นแฟนพี่บอมคนสวยอ่ะครับ” ปลื้มเลยไม่พูดตอบอะไร เขาเลยเดินไปหาที่นั่งมีบอมเดินตามานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“กินอะไร”ปลื้มถามขึ้น

“พี่ต้องสั่งให้ตัวเองสิ”

“ก็ของเราด้วยไง ไม่กินข้าวเย็นหรือไง”

“ผมลดความอ้วนอยู่”

“ลดความอ้วนโดยการไม่กินข้าวนี่นะ ไม่ใช่มั้ยเขาต้องออิกกำลังกายเอาสิ”

“ไม่เอาหรอกขี้เกียจ”

“เออให้มันได้อย่างงี้ มึงนี่เลี้ยงยากเหมือนกันนะเนี่ย ”

บอมเลยมองหน้าปลื้ม

“เออ ขอโทษที่พูดกูกับมึง มันชินปาก”

“พี่พูดตามใจพี่เถอะ ผมไม่ถือหรอกเพราะผมก็พูดกับเพื่อนมึงกูเหมือนกัน”

ปลื้มเลยพยักหน้ารับแล้วก็สั่งข้าวของตัวเองและก็สั่งให้บอมด้วย

“พี่สั่งมาทำไมสองจาน”

“กูสั่งให้มึงด้วยไง มานั่งดูกูกินมันไม่ใช่ว่ะ”

บอมเลยส่ายหน้า

“มาแล้วส้มตำลูก”

“ขอบคุณป้า ความจริงน่าให้หนูเดินไปเอา”บอมเลยพูดบอกแล้วก็จะจ่ายเงินให้

“นี่ครับ”แต่เป็นปลื้มที่จ่ายแทน

“อะไรกันล่ะ นี่มันของผม”

“นี่จ๊ะตังค์ทอน”ป้าเลนทอสตังให้ปลื้ม เพราะเธอรับเงินของปลื้มมา

“ก็บอกแล้วไงว่าเลี้ยง”ปลื้มพูดขึ้น

“มีคนเลี้ยงก็ดีแล้ว หนูจะได้เก็บตังไว้กินอย่างอื่น”ป้าเลยพูดขึ้นอีก บอมเลยไม่รู้จะพูดอะไรเขาเลยมองหน้าปลื้ม แล้วป้าก็เดินกลับไปที่ร้านตัวเอง

“นี่ตัง พี่อยากเลี้ยงก็เลี้ยงแค่ข้าวก็พอ อันนี้ขอจ่ายเอง”

“ไม่เอา ก็ค่อยเลี้ยงคืนวันหลังก็ได้ คิดอะไรมากมาย”แล้วอาหารตามสั่งที่เขาสั่งไว้ก็มา เป็นกระเพาหมูกรอบสองจาน มีไข่ดาวด้วย

“แต่................”

“กินข้าวอย่ามัวเถียง”ปลื้มเลยพูดบอกและ ตักข้าวกินไม่สนใจบอมที่หน้างอไปแล้ว

“ก็ได้อยากเลี้ยงมากใช่มั้ย”บอมพูดบ่นออกมาเบาๆ ปลื้มหรี่ตามอง

“ป้าครับ ขอน้ำแป๊ปซี่ น้ำเปล่า  2 ที่ด้วยครับ”บอมเลยบอกแม่ค้า

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ พี่ก็เลี้ยงขนมหวานผมอีกแล้วกัน จะได้ครบห้าหมู่”

“ก็ตามใจ”ปลื้มพูดแค่นั้น แล้วพวกเขาก็กินข้าวกันต่อ

“โอ้ย เผ็ด”บอมหันมากินส้มตำของตัวเองที่เขาชอบ

“แซบ” บอมพูดไปกินไป

“ซี๊ด เผ็ด”

บอมกินแบบเอร็ดอร่อย

“กินข้าวด้วย”ปลื้มต้องคอยเตือนเพราะบอมจ้องกินแต่ส้มตำของตัวเอง

“กินอันนี้ก่อนสิพี่ ก็บอกแล้วไงว่าอยากกินส้มตำ”บอมเถียงออกมา

“แล้วกินเผ็ดแบบนี้ไม่ปวดท้องบ้างหรือไง”

“ไม่ ปกติมาก”

บอมพูดไปพร้อมเอาก้งมาคลุกน้ำปลาร้าแล้วกินโชว์ ปลื้มมองปากแดงๆเล็กๆของบอมมันเหมือนสีเชอรี่ในตอนนี้

“อ่ะลองชิมดู”บอมยื่นกุ้งให้ปลื้มกิน

“กูไม่ชอบกินของดิบ”

“มันอร่อยจะตาย”บอมพูดขึ้นอีก ปลื้มมองหน้าบอมที่กินอย่างมีความสุข พอเขากินหมดจาน ก็กินข้าวต่อแต่กินไม่กี่คำก็อิ่ม

“เสียดายแทนคนปลูกข้าว”ปลื้มพูดขึ้น บอมเลยรู้ว่าปลื้มพูดคือเรื่องอะไร

“ก็มันอิ่มนี่”

ปลื้มไม่พูดอะไร เขาก็นั่งดื่มน้ำไป

“กินก็ได้ว่ะ สงสารชาวนา”แล้วบอมก็กินข้าวต่อจนหมด ปลื้มแอบยกยิ้ม

“กินขนมหวานต่อมั้ย”

“ไม่ไหวแล้ว”

“งั้นกลับ”ปลื้มพูดแล้วเดินเอาเงินไปจ่ายค่าข้าว บอมเองก็ลุกเดินตามไป บอมเอาจานไปคืนป้า

“อร่อยมั้ยวันนี้”

“มากเลยจ้าป้า”

แล้วบอมก็เดินมาหาปลื้มที่กำลังยืนรอเขาอยู่

“งั้นเราแยกกันตรงนี้นะพี่ ถ้าพี่จะให้ผมเลี้ยงคืนก็บอกได้นะ”

“อืม”

“ไปล่ะครับ”

“เวลาพูดผมถนัดมั้ย”อยู่ดีๆปลื้มก็ถามขึ้น บอมเลยหันมามองทันที

“ก็กูเห็นมึงพูดคำว่าหนูก็น่ารักดี”

“พูดแบบไหนก็ถนัดหมดแหละค่ะพี่ปลื้มขา”แล้วบอมก็พูดกวนปลื้มทันที แล้วเดินสะบัดสะโพกเข้าหอตัวเองไป ปลื้มขำออกมา

 

 

บอมเดินเข้าหอแล้วขึ้นลิฟท์ไปที่ห้องพักตัวเองพอเข้าห้องมาได้ก็รีบถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น

“แม่ง แน่นไปหมดอิ่มจนพุงจะแตกแล้วแม่เอ้ย”

“หน้าตาก็หล่อนะ แต่ก่อนอุตส่าห์แอบปลื้ม แต่ปากนี่กวนได้เรื่องจริงๆ”บอมนึกถึงปลื้มเลยพูดขึ้นมา

................................................................................................................................................................................................................................

💖ใครจำพี่ปลื้มได้มั้งค่ะ พี่ปลื้มความจริงแล้วเขาเป็นคนน่ารักแล้วอบอุ่นมากนะคะ เลยอยากให้พี่เขาได้เจอคนน่ารักๆแบบน้องบอมดู ชอบไม่ชอบเม้นบอกกันได่้น๊า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว