ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

D.O.25 หยั่งเชิง 2

ชื่อตอน : D.O.25 หยั่งเชิง 2

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค #รักวัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2564 17:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.25 หยั่งเชิง 2
แบบอักษร

D.O.25 

“ขอบคุณนะคะที่กรุณามาส่งดิฉันและลูก” รินทร์รดาเอ่ยบอกด้วยเสียงแผ่วเบาเปิดประตูอุ้มร่างเล็กป้อมในอ้อมกอด สายฝนที่ยังกระหน่ำตกไม่หยุดทำให้เธอต้องวิ่งด้วยความเร็วเข้าไปหลบใต้ถุนบ้าน

 

“เอ๊ะ คุณภูวินทร์!!”

 

นัยน์ตากลมสวยเบิกกว้างเมื่อร่างสูงของคนที่อาสามาส่งวิ่งตามเธอเข้ามาในบ้านด้วย

 

“ฝนตกหนักขี้เกียจขับรถกลับ ขอหลบฝนหน่อย”

 

“แต่ว่า...”

 

“แม่จ๋า” ยังไม่ทันที่จะได้ค้านคนหน้ามึน เจ้าตัวแสบที่หลับไปก่อนหน้าก็งัวเงียตื่นมาเสียก่อน ตื่นปุ๊บก็ร้องหาแม่ปั๊บ

 

เธอเหลือบไปมองภูวินทร์เล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่าคิดมากสิ เขาแค่ขอหลบฝนแค่นั้นเองไม่มีอะไรหรอก ถึงจะปลอบใจตัวเองแต่ก็อดรู้สึกอึดอัดไม่ได้

 

“เอ่อ..งั้นตามสบายนะคะ”

 

ภูวินทร์พยักหน้ารับ มองสองแม่ลูกด้วยแววตาเรียบนิ่ง ตาคมกวาดมองไปรอบๆ บ้านไม้ยกพื้นสูง ใต้ถุนบ้านมีแคร่ให้นั่งพัก ห้องครัวและห้องน้ำแยกออกไปจากตัวบ้านเล็กน้อย

 

“แม่..กลัว”

 

ภูวินทร์หันไปมองร่างเล็กป้อมที่ผวาเรียกหาแม่อีกครั้ง หลังจากที่ตาแป๋วนั้นสบตากับเขา เจ้าตัวก็เอาแต่ซุกหาแม่ ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา ใบหน้าคมเผลอหงุดหงิดอย่างไม่รู้ตัว

 

“ไม่เอาลูก ไม่น่ารักเลย” รินทร์รดากอดร่างเล็กไว้พร้อมเอ่ยปรามเสียงนุ่ม ไม่อยากให้ลูกสาวแสดงกิริยาไม่น่ารักออกมา

 

“กลัวอ่า”

 

“เอ่อ..ขอโทษด้วยนะคะ”

 

“ไม่เป็นไร ว่าไง ชื่อพอใจเหรอเรา”

 

ร่างสูงก้มหน้าเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของมารดา ตากลมแป๋วเหลือบมามองเล็กน้อยก่อนรีบหันกลับไปเหมือนเดิม

 

ตาคมกริบช้อนขึ้นไปมองคนเป็นแม่ ปากหยักยกยิ้มเมื่อแก้มรินทร์รดานั้นแดงระเรื่อ มันจะแปลกไปไหมถ้าเขาอยากจะหอมแก้มแดงๆ นั่น

 

“ขอโทษด้วยค่ะ แกไม่ค่อยคุ้นชินกับผู้ชายเท่าไหร่”

 

ภูวินทร์พยักหน้าเข้าใจ ยอมถอนหน้าออกมา แต่ก็ไม่วายสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากสองแม่ลูกที่ทำให้จิตใจเขาสงบอย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมที่เขาจำได้ขึ้นใจ กลิ่นที่เหมือนกับกลิ่นผู้หญิงในคืนนั้น

 

“อยู่กันสองคน?”

 

“ค่ะ” รินทร์รดาก้มหน้างุดไม่กล้ามองหน้าภูวินทร์ตรงๆ การกระทำของเขาเมื่อสักครู่เกือบทำหัวใจเธอวาย คนบ้า!!

 

“แล้วพ่อเด็ก”

 

“ระ..เราเลิกกันไปแล้วค่ะ”

 

ภูวินทร์มองอีกฝ่าย พยายามจับผิดคนที่ตอบไม่เต็มเสียง จากที่มารดาเขาบอกไม่มีใครเคยเห็นสามีของรินทร์รดาเลย แล้วไอ้ที่บอกว่าเลิกกันนี่โกหกใช่มั้ย

 

“เลิกนานรึยัง”

 

“ขอโทษนะคะ มันเป็นเรื่องส่วนตัว ดิฉันขอไม่ตอบ”

 

ภูวินทร์ไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน แค่นี้ก็เป็นคำตอบว่าเจ้าตัวโกหกแล้ว ไหนจะท่าทีเลิ่กลั่กนั่นอีก มีพิรุธเห็นๆ

 

“มีคนบอกว่าลูกคุณเหมือนผมด้วยแหละ”

 

รินทร์รดาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ตากลมมองใบหน้าคมที่เรียบนิ่งด้วยความไม่เข้าใจ ภูวินทร์ต้องการสื่ออะไรกันแน่

 

“....”

 

“บางทีผมก็เผลอคิดไปว่าเขาอาจเป็นลูกของผม.....”

 

“......”

 

“หรือว่าเขาเป็นลูกของผม”

 

“นี่คุณภูวินทร์ พูดอะไรของคุณ!!”

 

“หึ ผมก็แค่ล้อเล่น ดูคุณตกใจนะ”

 

“ใครบ้างจะไม่ตกใจ คุณอย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ!! มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นแบบนี้” รินทร์รดาตวัดมองคนตัวโตด้วยความไม่พอใจ ยอมรับว่าตกใจและโกรธจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

“หึหึ แน่ใจนะว่าเราไม่เคยเจอกัน”

 

“คุณภูวินทร์คะ ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ แต่เราไม่เคยเจอกันมาก่อนแน่นอนค่ะ!”

 

“ไว้ผมมีหลักฐาน ผมจะมาถามใหม่ละกัน”

 

“คุณจะถามกี่ครั้ง ฉันก็จะตอบเหมือนเดิมค่ะ”

 

“หึหึ ผมจะคอยดูแล้วกัน ตัวเล็กกลับแล้วนะ”

 

ร่างสูงก้มลงมาพูดกับเด็กขี้กลัวอีกครั้งก่อนวิ่งขึ้นรถแล้วขับออกไป รินทร์รดาได้แต่มองตามเขาด้วยความไม่เข้าใจ เขาพูดเหมือนรู้อะไรบางอย่าง หรือเขาจะรู้ว่าเธอคือผู้หญิงในคืนนั้น รินทร์รดาเผลอกำมือแน่น ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอจะทำยังไงดีล่ะ

 

“แม่จ๋า ไปแล้ว”

 

เสียงเล็กใสของเด็กขี้กลัวเอ่ยเมื่อภูวินทร์กลับไป ร่างเล็กผละออกจากอ้อมกอดของเธอพร้อมมองตามรถที่ขับออกไป ทีแบบนี้มองตามเชียว

 

“ค่ะ คุณลุงเขากลับแล้ว ทีหลังไม่ทำแบบนั้นนะคะ” รินทร์รดาจับลูกสาวมานั่งคุยดีๆ

 

“แบบไหนเหยอ”

 

“ไม่หลบหน้าหลบตาแบบนั้น”

 

“แต่คุณลุงเขาน่ากลัวอ่า เหมือนจิ้งจอก..ในหมวกแดง”

 

รินทร์รดาอ้าปากหวอเมื่อรับรู้ถึงจินตนาการของลูกสาว ว่าไปนั่นลูก แต่ก็อย่างว่าเด็กในวัยนี้เป็นวัยที่ช่างจดจำและจินตนาการ ภูวินทร์เองก็ทำหน้าเรียบนิ่งน่ากลัวไม่แปลกที่เจ้าเด็กแสบจะจินตนาการจนนึกกลัว

 

 

*************************

จิ้งจอกอะไรล่ะพอใจลู๊กกก....นั่นพ่อหนูนะ

ฝากกดไลค์กดติดตามด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว