facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ช่วยลูกผมด้วยนะครับ

ชื่อตอน : ช่วยลูกผมด้วยนะครับ

คำค้น : น่ารัก เถื่อน สามี ครอบครัว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ช่วยลูกผมด้วยนะครับ
แบบอักษร

 

 

 

เสียงรองเท้าส้นสูงที่ย่ำมาบนพื้นอย่างเร่งรีบ กับเสียงคนเดินเป็นขบวน ไม่ได้ทำให้ภูดิศสนใจเลยสักนิด ชายหนุ่มยังนั่งนิ่งคอตก เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้มากไปกว่านั้น ลูกน้องมารายงานว่าหมอยังไม่ออกมาจากห้องฉุกเฉิน ทั้งๆที่เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว อยากบุกเข้าไปข้างใน แล้วเอาปืนจ่อหัวหมอให้รู้แล้วรู้รอด ที่ชักช้าเขาอยากให้หมอเร่งมือรักษาเธอให้เร็วที่สุด 

"ภู! ภูลูก เกิดอะไรขึ้น!"เสียงที่ดังมาจากคนที่มายืนตรงหน้า ทำให้หัวใจที่เหน็บหนาวอุ่นขึ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับเจ้าของสายตาที่มองเขาด้วยความห่วงใย  

"แม่...ครับ"ร่างสูงโผเข้าหาคนตรงหน้าทันที ที่เธอคนนั้นกางแขนออก คุณกิตติมากอดลูกแนบอก ชีวิตของนางมีหน้าที่ทำให้เขาเกิด แต่ไม่เคยมีโอกาสได้ดูแล เพราะสามีไม่ต้องการให้ลูกอ่อนแอเหมือนนาง ตั้งแต่สิบขวบที่นางถูกกันออกจากลูก ได้แต่เฝ้าดูเขาเติบโตอยู่ห่างๆ รับรู้ว่าลูกมีชีวิตที่ไม่ต่างจากหุ่นยนต์ ที่คนเป็นพ่อตั้งโปรแกรม เพราะต้องการให้ลูกได้ดังใจตัวเอง 

"ภู...ขวัญเอยขวัญมานะลูก" 

"แม่ครับ..."แม้จะจำไม่ได้ว่าอกของแม่อบอุ่นแค่ไหน แต่ตอนนี้ภูดิศมีความสุขที่สุด ความกลัวความหวาดระแวงที่มีให้หัวใจลดน้อยลง เมื่อได้ซุกอยู่ในอกแม่ 

"แม่...แม่มาได้ยังครับ" 

"ราเชนทร์ไปรับแม่มา ไหนเล่าให้แม่ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น "มือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าลูก ภูดิศลอบมองคนที่ยืนก้มหัวอยู่ข้างหลังแม่ เขารู้ว่ามันกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ 

"ลูกผมครับแม่ พวกเขาจะฆ่าลูกของผม"ภูดิศไม่ต่างจากเด็กขวัญเสีย ที่ฟ้องผู้ปกครองเมื่อถูกรังแก  

"ค่อยๆเล่านะลูก แม่อยู่นี่แล้วไม่มีใครทำร้ายหลานได้ทั้งนั้น แม่จะช่วยลูกเอง"ลูบมือลงมาบนแก้มของลูกอย่างแสนรัก ถึงแม้จะไม่ได้เลี้ยงดูแต่นางก็รักของนาง 

"ไม่มีแม่คนไหนทำร้ายลูกได้หรอกนะ เชื่อแม่เถอะ" 

"อิงวราทำได้ครับแม่ เธอเกลียดผมมาก เธอฆ่าลูกได้"พูดพร้อมกับปล่อยก้อนสะอื้นออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่ภูดิศมีน้ำตาออกมาให้เห็น ตั้งแต่เด็กจนโต ต่อให้เจ็บลูกก็จะไม่ร้องสักแอะ เพราะถูกสอนมาว่าเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง 

"ไม่ลูกไม่ มันจะไม่เป็นอย่างนั้น แม่อยู่นี่แล้วแม่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายหลานแม่ทั้งนั้น แม่จะปกป้องลูกและหลานของแม่เอง" 

"แต่...ผมทำร้ายเธอ"ชายหนุ่มไม่กล้าเล่าเรื่องเลวร้ายที่เขาทำไว้กับอิงวราให้คนเป็นแม่ฟัง ไม่มีผู้หญิงคนไหนรับได้หรอก ถ้ารู้ว่าเขาทำอะไรกับลูกผู้หญิงด้วยกันบ้าง 

"ไม่เป็นไรนะลูก มันจบไปแล้วแม่จะไปคุยกับเขา แม่จะเลี้ยงหลานเอง ภูอย่ากังวลนะลูกมันต้องมีทางออก แม่จะไม่ทิ้งภูอีกแล้ว"คุณกิตติมากอดลูกแนบอก นี่คือโอกาสที่นางจะแก้ไขสิ่งที่เคยทำผิดพลาดเอาไว้ ที่ลูกกลายเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจ ก็เป็นความผิดของนางที่ไม่ได้ดูแลลูก นางจะไม่ให้เกิดเรื่องซ้ำรอยขึ้นมาอีก หลานนางต้องได้ลืมตาดูโลก  

ภูดิศกอดเอวแม่แล้วร้องไห้ออกมา ตั้งแต่เด็กจนโตแม่คือคนที่พ่อบอกว่าอ่อนแอที่สุด เพราะแม่ชอบร้องไห้ พ่อบอกให้เขาอยู่ห่างจากแม่ เพราะแม่จะทำให้เขาเป็นคนที่อ่อนแอ เขาเชื่อฟังพ่อมาตลอด เขาไม่รู้เลยว่าพ่อกับแม่อยู่กันมาแบบไหน แม่อยู่ในบ้านในขณะที่พ่อก็มีผู้หญิงอื่นไปเรื่อย แม่ของกิรณาก็เป็นผู้หญิงอีกคนที่พ่อพาเข้ามาในบ้าน โชคดีที่เธออยู่เป็นเลยอยู่กับพ่อเขาได้นานกว่าผู้หญิงอื่น  

...................................................... 

อิงวรารู้สึกตัวในเวลาต่อมา ขยับตัวอย่างอยากลำบากเพราะเจ็บร้าวไปทั้งทั่วทั้งตัว ทันทีที่ลืมตามาเห็นหน้าพ่อกับแม่ น้ำตาก็ไหลลงมาเป็นสาย โชคดีเหลือเกินที่ยังมีลมหายใจ ได้กลับมาเจอหน้าพวกท่านอีก 

"อิงลูก...เป็นยังไงบ้างลูก"คุณดวงมณีถามลูกสาวพร้อมกับจูบลงมาที่หน้าผากของเธอเพื่อรับขวัญ 

"มันออกไปแล้วใช่ไหมคะ"คำถามแรกที่เธอถามทำให้คนเป็นแม่ขนลุก คุณดวงมณีกลืนน้ำลายลงคอหันไปมองหน้าสามีเพื่อขอคำปรึกษา 

"บอกอิงมาสิคะ ว่าไอ้มารหัวขนมันออกไปจากท้องอิงแล้วใช่ไหม!"น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของท่านทั้งสอง คุณดวงมณีถอนหายใจแล้วกลั้นใจตอบคำถามของลูก 

"เขายังอยู่..." 

"กรี๊ดดด!!!"สิ้นเสียงมารดาหญิงสาวก็กรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ  

"เอามันไว้ทำไม เก็บมันไว้ทำไม อิงเกลียดมัน อิงไม่ต้องการมัน จะให้อิงเก็บมันไว้ทำไม กรี๊ดดด!!!" 

"เรียกหมอสิคะคุณ!"หันมาบอกคุณภาคภูมิที่ยืนตะลึงอยู่กับที่ เมื่อเห็นลูกคลุ้มคลั่ง นางประมาทเองที่สั่งให้พยาบาลแก้มัด เพราะคิดว่ารับมือไหว 

จังหวะนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาด้วยผู้ชายร่างสูงใหญ่ ภูดิศวิ่งตรงมาที่เตียง เมื่อเห็นอิงวราทำร้ายตัวเอง  

เพล้ง 

แจกันดอกไม้ที่อยู่ใกล้มือหญิงสาว ถูกปาใส่หน้าเขาภูดิศเบี่ยงหลบแจกันจึงรวงลงพื้น อิงวรากรีดร้องหนักขึ้นเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามา 

"ออกไป! ออกไปให้พ้น!" 

"อิงลูกสงบสติก่อนลูก คุณภูดิศคุณเข้ามาทำไม!"ประโยคแรกพูดกับลูกสาว ประโยคถัดมาว่าให้คนที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้อง ภูดิศไม่สนใจชายหนุ่มตรงเข้าไปหาอิงวราบนเตียง แล้วจับยึดเธอไว้ การกระทำของเขายิ่งทำให้เธอคลุ้มคลั่งไปใหญ่  

"อิง! อิงวรา ตั้งสติก่อน คุณกำลังไม่สบายนะ"ชายหนุ่มขอร้องให้เธอหยุด และพยายามจะรวบเธอเข้ามากอด แม้กำลังจะมีมากกว่าแต่ก็ต้านเธอไม่ไหว เพราะเธอดิ้นรนต่อสู้กับเขา เขาไม่อยากให้เธอเจ็บตัวอีกแล้ว 

"ใครให้พวกคุณเข้ามากวนคนป่วย ออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ พยาบาลจับเธอไว้ก่อน"หมอที่เข้ามาตกใจเมื่อเห็นจำนวนคนที่เข้ามาในห้อง บุรุษพยาบาลตรงเข้าไปจับหญิงสาวเอาไว้ ภูดิศถูกกันออกไป ชายหนุ่มไม่ไปไหนทั้งนั้น เขาต้องรู้ให้ได้ว่าลูกเขายังอยู่หรือไม่ 

"ออกไปก่อนค่ะคุณ คนไข้ต้องการพักผ่อน" 

"ไม่คุณต้องบอกมาก่อนว่าลูกผมปลอดภัยไหม" 

"จะไม่ปลอดภัยก็ตรงที่คุณดื้อรั้นนี่แหละคะ หมอขอใช้สิทธิ์ความเป็นหมอ สั่งให้คนที่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนไข้ออกไปให้หมด"คุณหมอดุเสียงเข้ม สิ้นเสียงของหมอภูดิศก็ยิ้มทั้งน้ำตา หัวใจที่หนักอึ่งเบาลง ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เมื่อรู้ว่าสายเลือดของเขายังอยู่ในท้องของเธอ 

"ช่วยลูกผมด้วยนะคะครับหมอ อย่าให้เธอทำร้ายลูกผมอีกนะครับ" 

"หมอไม่ทราบว่าพวกคุณมีปัญหาอะไรกัน แต่ตอนนี้หมอขอนะคะ หมอจะทำหน้าที่ของหมอ เชิญค่ะ" 

ภูดิศมองคนบนเตียงด้วยสายตาเจ็บปวด มีบางอย่างที่อยากบอกให้เธอรับรู้ แต่ก็ต้องเก็บมันเอาไว้ เธอคงไม่ให้อภัยเขา แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาขอแค่เธอเก็บลูกเอาไว้ให้เขาก็พอ 

........................................................................................... 

พาผู้ชายร้ายๆ มาส่งแล้วค่ะ น้ำตาก็จะซึมนิดๆ ที่รักจ๋าอิพี่ก็มีปมนะคะ ถูกพรากจากอกแม่ตั้งแต่เด็กแง้ๆๆ 

มีใครจะย้ายทีมไหมคะ ที่นั่งฝั่งคุณภูว่างมากค่ะ^^ 

แอบไปตรวจคำผิดอุ้มรักสามีครึ่งคืนเสียหลายวัน คิดถึงนะคะ^^ 

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์พูดคุยทักทายกันค่ะ เม้นต์กันเข้ามารัวๆ เลยจ้ะ เดี๋ยวพี่มาตอบน้า 

ฝากผลงานอีบุ๊คนามปากกา มณีภัทรสร ใน Mebmarket ด้วยนะคะ 

สำหรับที่รักที่จองเล่มอุ้มรักสามีครึ่งคืนไว้ ต้นเดือนกันยายนเจอกันค่า  

ขอบคุณมากนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว