ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2564 07:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14
แบบอักษร

 

 

“กรี๊ด!!!!!!!” เสียงกรี๊ดของยัยมิ้นดังไปทั่วงาน คล้ายคนบ้า

“แกมาพังงานแต่งฉันกับทัพทำไม! แล้วฉันก็ท้องกับทัพ! แกเอาอะไรมาพูด!”

“ผู้ชายที่ไหนท้องได้ แกมันบ้า!!!” เธอชี้หน้าด่าผม เหอะ หน้าด้านจริงๆเลยแม่ง ถ้ากูไม่ได้ยินมากูคงเชื่อไปแล้วแสดงเก่งจริงๆ

“นี่ตาหนู! มันจะมากไปแล้วนะ! มาพังงานแต่งกันไม่พอ มันพูดอะไรอีกผู้ชายที่ไหนท้องได้” หญิงวัยกลางคนที่น่าจะเป็นแม่ของไอจอมทัพพูดขึ้น

“คุณป้าค่ะ น้องวินท้องจริงๆค่ะวาวาเป็นคนดูแลเคสนี้” คุณหมอวาวาเดินเข้ามายืนยัน

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ โดนหลอกไปให้หมด!!!” ผมตะโกนลั่นงาน หันไปมองไอจอมทัพที่นั่งอยู่กับพื้น หน้ามันเหมือนคนสับสน ชั่งแม่งหงุดหงิด คนอุตส่าห์หวังดีถ้าเป็นแบบนี้ก็ปล่อยแม่ง

“เห้ยๆ ไอวินไปไหน เดินดีๆสิวะ หลานกูๆ” ผมเดินออกมาโดยมีไอไนท์วิ่งตาม

แขกในงานแม่งก็มองอยู่ได้ กูกลายเป็นตัวร้ายเฉยเลยแม่ง หงุดหงิดโว้ยยยย!!! มันคงรังเกียจผมแล้วสินะ กูแม่งพลาดจริงหลุดปากพูดไปจนได้ พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ ดีนะมีคุณหมอวาวาช่วยยืนยัน ไม่อย่างนั้นเป็นทั้งตัวร้าย เป็นทั้งคนบ้า!!!!!

.

.

.

.

#จอมทัพ

ผมโดนไอวินมาพังงานแต่ง แล้วก็มาหาว่ามิ้นไม่ได้ท้องกับผมแต่ท้องกับไอคิม เราสองคนทะเลาะกันกลางงานแต่งของผม ผมต่อว่ามันจนมันโกรธ ผลักผมล้มแล้วพูดว่า

 

“ที่กูทำไปทั้งหมดกูก็แค่ไม่อยากให้มึงโดนหลอก! ไม่อยากให้มึงเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยง! ลูกมึงอยู่นี่!!!!”

“ที่มึงแพ้ท้อง มึงแพ้ท้องแทนกูไอสัสเอย”

ผมตกใจที่อยู่มันมาบอกว่าท้อง ตอนแรกผมไม่เชื่อ แต่ไอไนท์ กับวาวาก็ดูตกใจแล้วรีบพากับถามว่าลูกมันเป็นลูกผมจริงหรอ แล้ววาวายังบอกว่ายังเป็นแฝดด้วย

มันก็ยังยืนทะเลาะกับคุณหญิงแม่แล้วก็มิ้น ผมไม่รู้ว่ามันพูดเรื่องจริงไหม ได้แต่สับสน ไม่ได้พูดอะไร จนมันเดินออกไปจากงานมีไอไนท์วิ่งตามผมสับสนชิบหาย มันจะเป็นไปได้หลอที่มันจะท้องกับผมอะ

“จอมทัพ น้องวินเขาท้องจริงๆนะ” วาวาพูดขึ้นเมื่อผมยังคงเงียบ

“นี่หนูวาทำไมมาพูดแบบนี้ ตาทัพนะทำหนูมิ้นท้องไม่ใช่ ตาหนูตัวโตคนนั้นหรอก ตาทัพไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายนะ” คุณหญิงแม่รีบสวนกลับทันที

จริงสิผมเคยมีอะไรกับไอวิน เมื่อสามเดือนก่อน มันท้องจริงๆใช่ไหม ถ้ามันท้องจริงแล้วมิ้นละท้องกับใคร หรือเรื่องที่ไอวินพูดมันจริงแล้วก็เรื่องที่ผมให้ไอโจ้สืบมันคือเรื่องจริง ที่มิ้นหวังสมบัติของผมแล้วมาหลอกผม

โถ่วเว้ย!!!!!

“คุณหญิงเด็กคนนั้นคนที่โดนผมขมขืนครับ” ผมลุกแล้วรีบบอกออกไป

“ตายแล้วอย่าบอกนะว่า เป็นเด็กคนนั้น~”คุณหญิงรีบถามออกมาอีกครั้ง

“อะไรนะ!!! นี่จอมทัพขมขืนน้องวินหลอ” วาวา

“นี่ทุกคนค่ะ มิ้นเหนื่อยมิ้นอยากกลับบ้านคุณหญิงแม่ค่ะ กลับบ้านกันเถอะ” มิ้นที่ยืนหน้าเครียดอยู่นานก็พูดขึ้น

“เอ่อ” คุณหญิงยังคงลังเล เหมือนจะไม่เชื่อไอวิน แต่ก็คงไม่ไหวใจมิ้นเหมือนเดิม “ลุงสันติ พามิ้นกลับบ้านก่อนนะ ฉันจะอยู่เคลียร์งานที่นี้ก่อน”

“เอาละทุกคน งานวันนี้จบลงแล้วของให้แขกทุกคนกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะคะ” คุณหญิงเดินไปหยิบไมค์มาประกาศเลิกงาน คนในงานจึงเดินซุบซิบกันทั่ว ก่อนจะเริมทยอยกันออกจากงาน

ผมหันไปหันมิ้นที่ยืนหน้าเครียด มือที่กุมอยู่ไม่นิ่ง เรื่องที่ไอวินพูดคงจะเป็นเรื่องจริงสินะ ผมกำลังจะเดินลงจากเวที ก็โดนกระชาก

“ทัพจะไปไหน มิ้นไม่ให้ไปนะ” มิ้นยังคงจับแขนผมอยู่ ผมจึงสะบัดทิ้ง

“ฉันจะไปหาลูกเมียฉัน” ผมพูดด้วยเสียงเรียบ

“มิ้นนี้ไงเมียคุณ แล้วนี้ก็ลูกของเรา” เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนลนเข้ามากอดผม ผมจึงดันเธอออก

“รอคลอดเมื่อไรค่อยว่ากัน” ผมพูดก่อนจะเดินไปหาวาวา

“กรี๊ด!!!!! ไม่นะทัพอย่าไป!” เสียงกรี๊ดดังขึ้น เมื่อผมเดินออกมาจากตรงนั้น

 

“วาช่วยโทรหาไอไนท์ให้หน่อยสิ” ผมบอกกับวาวา ก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟต์

“อืม รอด้วยสิจอมทัพ” วาวาตอบรับก่อนจะตะโกนบอกให้ผมรอเธอ

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

“ฮะโหลไนท์อยู่ไหนเนี่ย” วาวาถามขึ้นก่อนจะหันหน้ามามองผม

(อยู่ห้องไอวินครับเจ๊) ไนท์ตอบกลับผม ผมคิ้วกระตุกทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ เพราะห้องไอวินผมไม่รู้เนี้ยสิว่าที่ไหน

“อยู่แถวไหน เจ๊อยากไปหา” วาวายังคงมองหน้าผมก่อนจะถามอีก

(เอ่อ ผมว่าอย่าเลยเดี๋ยวผมศพไม่สวย) ไอไนท์ตอบกลับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

“เอ่อ เอาไงดีจอมทัพ” วาวาหันมาถามผม

(ไอไนท์!!!! วางสายไปเลยนะมึง ถ้ามึงพูดอะไรอีกกูฆ่ามึงแน่!!!) เสียงไอวินดังออกมาจากสาย ดูแล้วคงโมโหมากแน่ๆ

“สายตัดไปแล้วจอมทัพเอาไงดี” วาวาหันมาถามผม ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยล้า

มันคงหนีผมอีกแน่ ครั้งก่อนที่โดนผมขมขื่นมันก็หนี ตอนนี้ผมรู้เรื่องลูกมันคงเตรียมตัวหนีอีกแน่ ผมต้องรีบจัดการเรื่องนี้ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันหนีอีก

.

.

.

.

.

#เมธาวิน

เช้าของอีกวันผมเตียมตัวไปขึ้นเครื่อง หลังจากเมื่อคืนที่ไปพังงานแต่งไอจอมทัพมา ผมต้องรีบหนีเดี๋ยวจะซวย แต่ตอนนี้ผมต้องจัดการไอไนท์ที่พร้อมจะหนีผมกลับคอนโด ผมยึดโทรศัพท์มันไว้กับตัวด้วย

ผมไม่ปล่อยไอไนท์ไว้ที่นี้แน่ ถ้าปล่อยไว้มันจะต้องช่วยเฮียมันตามผมเจอ ผมโทรไปหาไอเวยให้มันช่วยทำเรื่องลาพักร้อนให้กับไอไนท์ ใช่ครับผมต้องพามันกลับแม่ฮ่งสอนด้วย

“ไอวินปล่อยกูไปเถอะนะ” ไอไนท์หันมาขอร้องผม

“ไม่ มึงต้องไปกับกู” ผมตอบมันด้วยเสียงที่เรียบ

“ไอวิน~~~” มันทำหน้าคล้ายคนจะร้องไห้ ไอสัสต่อให้มึงร้องไห้กูก็ไม่ปล่อยมึงไปหรอก

“เงียบไปสะ รอขึ้นเครื่อง” ผมบอกมันด้วยเสียงดุๆ มันก็ก้มหน้านั่งเงียบๆทันที

ผมกับมันนั่งอยู่นานก็ได้เวลาขึ้นเครื่อง ผมจึงหันไปลากมันขึ้นเครื่อง มันร้องไหร่ทันที ไอสัสทำเหมือนโดนลักพาตัว แต่ก็แอบเหมือนอยู่นะ

“ฮึก ฮือ ไอวินกูไม่อยากไป” มันปล่อยโฮ่เสียงดัง

“ไอสัสไปอยู่แค่เดือนเดียว แล้วค่อยกลับ” ผมหันไปดุมัน ไอห่าเอยดีนะตัวเล็กกว่ากูไม่งั้นคงน่าเกียจน่าดูเลย

“แต่ว่า~”

“ไม่มีแต่ เดินตามมา” ผมรีบแย้งขึ้นก่อนจะบอกให้มันเดินตามผมมา

“อือ” มันตอบก่อนจะก้มหน้าแล้วเดินตามมาทันที

.

.

.

.

ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงแม่ฮ่องสอน ผมหยิบโทรศัพท์โทรหาป๊าให้มารับ ยืนรอสักพักก็มีรถมาจอดอยู่ตรงหน้าผม มีผู้ชายลงมาจากรถแล้วเดินตรงมาที่ผม

“วินใช่ไหม ลุงวิทให้มารับ” ผู้ชายตรงหน้าบอก ผมจึงพยักหน้ารับ

“ป๊าให้คุณมารับผมหลอ” ผมถามกลับ

“ใช่ ขึ้นรถฉันมีธุระต่อ” เขาพูดจบเดินขึ้นรถทันที ไม่แม้แต่ยิ้มให้ผมสักนิด เขายิ้มไม่เป็นหรือไงวะ

“ไปไอไนท์ขึ้นรถ แบกของไปด้วย” ผมพูดจบก็เดินไปที่รถทันที ไอไนท์ทำหน้าบึ้ง ก่อนจะลากกระเป๋าตามมา

“ไอสัส พักร้อนหนึ่งเดือนแทนที่จะได้พัก เหมือนมาเป็นเบ๊ชัดๆ” ไอไนท์บ่นอยู่คนเดียว

“กูได้ยิน ขึ้นรถได้แล้ว” ผมหันไปจ้องเขม่งมันก่อนจะขึ้นรถ ไอไนท์เปิดประตูโยนกนะเป๋าขึ้นรถ

ตึง!

“เบาๆ” ผู้ชายคนนั้นพูดเสียงเรียบ

“ขอโทษมันหลุดมือ” เชื่อก็บ้าแล้ว

“หึ” ผมขำเยาะมัน

“ขำเหี้ยไร!” ผมตะโกนขึ้น

“เปล๊า~” ผมปฏิเสธทันที เห็นมันหงุดหงิดก็ค่อยหายเป็นห่วงหน่อย คงจะไม่ร้องไห้อีกแล้วแหละ

 

 

.

#สงสารไนท์น้อนร้องไห้ โดนบังคับไปให้แรงงาน

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยน๊าาา

อย่าลืมเม้นติชมกันด้วยละ💖

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว