ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2564 18:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13
แบบอักษร

 

#จอมทัพ 

หลังจากที่ไอวินมันเดินออกไป ผมกับมิ้นก็เดินดูของต่อ เธอบอกว่าอย่างจะซื้อของให้กับลูกเพราะว่าอีกไม่นานคงออกมาไม่ไหวเเน่ ผมจึงได้แต่พยักหน้ารับแล้วทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด 

“ทัพค่ะ มิ้นเหนื่อยแล้วเรากลับกันเถอะ” มิ้นเดินมาเกาะแขนผมบอกด้วยเสียงที่ออดอ้อน  

ถ้าเมื่อก่อนผมคงหลง แต่ตอนนี้ผมรู้สึกไม่อยากเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเลยด้วยซ้ำ เหม็นกลิ่นน้ำหอมที่อยู่บนตัวของเธอ 

“อืม ฉันจะให้โจ้ไปส่งเธอ” ผมปัดแขนของเธอที่เกาะอยู่ ก่อนจะเดินไปหาโจ้ 

“ไอโจ้ ไปส่งเธอด้วย กูจะกลับคอนโด” ผมพูดกับโจ้ 

“ทัพค่ะ ไปส่งมิ้นเถอะนะคะมิ้นอยากอยู่กับคุณ” มิ้นเดินมามาเกาะผมอีกครั้ง ผมรีบปัดทิ้งก่อนจะหันไปจ้องเธอเขม่ง 

“ฉันเหนื่อย ให้โจ้ไปส่งนั้นแหละ” ผมเดินออกมาทันทีที่พูดจบ 

. 

. 

. 

คอนโด 

เมื่อมาถึงคอนโดผมรีบขึ้นลิฟต์เพื่อไปหาไอวินตอนนี้ผมเดินตรงไปที่ห้องของไอไนท์ รีบเปิดไปทันที แต่ในห้องกลับว่างเปล่าไม่มีใคร ผมจึงรีบเดินไปเปิดห้องนอนของไอวิน แต่ก็ไม่มีวี่แววของมันเลย 

“เชี่ยเอ้ย! หายไปไหนกันหมดวะ” ผมไม่รู้ว่าผมหงุดหงิดเพราะอะไร หรือเพราะไม่มีใครอยู่ในห้องหรือเพราะกลัวไอวินเข้าใจผิด ผมสับสนไปหมดแล้ว 

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาไอไนท์ เพราะผมไม่มีเบอร์ของไอวิน ทำได้แค่ติดต่อผ่านไอไนท์ ผมเคยขอเบอร์มันแล้วแต่มันบอกว่าให้ผมติดต่อผ่านไอไนท์ ผมจึงต้องทำตามที่มันบอก ทั้งที่ผมไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆเลย ตั้งแต่ผมเจอมัน มันทำให้ผมเปลี่ยนไป ขนาดตัวผมเองยังรู้สึกได้ 

(ว่าไงเฮีย) เมื่อมันรับสาย มันก็ถามขึ้น 

“อยู่ไหนกันวะ!” ผมถาออกไปด้วยความหงุดหงิด 

(อยู่ห้องไอวิน เฮียมีอะไรแล้วใครทำเฮียหงุดหงิดเนี่ย) ปลายสายตอบก่อนจะถามขึ้น 

“เปล่า แล้วห้องมันอยู่ที่ไหนกูจะไปหามัน” ผมพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ 

(อะ เอ่อ ไอวินมันไม่ให้บอกอะ เฮียมีอะไรหรือเปล่า) ปลายสายเงียบก่อนจะตอบออกมา 

“ทำไมวะ!” ผมถามออกไปทันที 

(อะไรเนี่ยเฮีย เป็นอะไร!) ไอไนท์พูดด้วยเสียงที่ติดหงุดหงิดเล็กน้อย 

“ชั่งเเม่งเถอะ” ผมบอกปัดๆก่อนจะวางสาย  

“โถ่วเว้ยยย!” ผมโยนโทรศัพท์ลงพื้น ก่อนจะเดินกลับห้อง ไม่สนใจโทรศัพท์ที่อยู่ตรงพื้น 

. 

. 

. 

#เมธาวิน 

หลังจากที่ไอไนท์คุยโทรศัพท์กับจอมทัพเสร็จมันก็ดูหงุดหงิดเล็กน้อย ผมก็พอจะเดาได้ว่าเพราะอะไร ตอนนี้ผมขนของกับมาอยู่ห้องตัวเอง แล้วเรียกพวกมันมาอยู่ด้วยกัน 

“ไอไนท์เป็นอะไรของมึงเนี่ย!” เสียงไอเวยดังขึ้นเมื่อไอไนท์โยนลงโทรศัพท์กลางโต๊ะ 

“หงุดหงิด! แม่งเฮียทัพเป็นไรก็ไม่รู้อยู่ดีๆก่อนมาหงุดหงิดใส่กู” ไอไนท์พูดก่อนจะยกเบียร์ขึ้นดื่ม 

“เรื่องอะไรวะ” ไอเวยยังคงถาม 

“ก็เรื่องที่ไอวินไม่ยอมให้บอกเฮียว่าห้องมันอยู่ที่ไหน” มันพูดจบก็กระดกเบียร์อีกครั้ง 

“แล้วทำไมมึงถึงกลับมาอยู่ห้องวะ” ไอแทนไทที่นั่งอยู่ก็ถามขึ้น 

“คือว่า” ผมหันหน้ามองพวกมันทีละคน ก่อนจะทำใจบอกพวกมาออกไป 

“ป๊ากับม๊าให้กูกลับไปอยู่บ้านอะ เลยมาเก็บของที่ห้อง” ผมบอกออกไปด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ 

“ห๊ะ!!! กลับไปอยู่บ้าน” ไอเวยตะโกนลั่นห้อง 

“อืม จะได้กลับไปบอกพวกท่านเรื่องเจ้าก้อนทั้งสองด้วย” ผมพูดก่อนจะก้มไปลูบที่ท้องที่นูนออกมา 

“มึงแน่ใจแล้วหรอวะ” ไอแทนไทถาม ผมจึงพยักหน้าตอบ 

“แล้วทำเรื่องลาออกยัง” ไอไนท์ถามขึ้น 

“ให้พี่เพนนีช่วยทำเรื่องแล้ว” ผมตอบไป 

“ไอวินมึงจะทิ้งกูหลอ”ไอเวยถามออกมาด้วยสีหน้าคล้ายหมาโดนเจ้าของทิ้ง 

“เปล่า เดี๋ยวกูจะขึ้นมาบ่อยๆไง ถ้ากูมาไม่ไหวพวกมึงก็ไปหากูไง” ผมพูดก่อนจะยิ้มให้มัน 

“มันจะพาหลานมาหากูบ่อยๆใช่ไหม” ผมยังคงถามผมด้วยเสียงงอน 

“เออ ถ้ากูมาไหวน่ะ” ผมหันไปดึงมันมากอด ก่อนจะโดนไอแทนไทจ้องเขม่ง 

“หึหึหึ หวงจริงๆเลยเว้ย” ผมพูดขึ้น ไอแทนไทก็ไว้ไหล่ให้ทันที 

“แล้วมึงจะกลับเลยไหม ถ้าทำเรื่องเสร็จ” ไอไนท์ถามขึ้นอีกครั้ง 

“คงใช่แหละมั้ง” ผมตอบก่อนจะยกนมขึ้นดื่ม 

“มึงอยู่ไปงานเเต่งเฮียทัพกับกูก่อนดิ ไหนๆมึงก็สนิทกับเฮียแกแล้วอะ” ไอไนท์ชวนผมงานแต่งของจอมทัพ ผมรู้สึกลังเลขึ้นมาเล็กน้อย 

“อือ เอาสิ” ผมบอกตกลง ก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผมคิดถูกเเล้วใช่ไหมที่จะไปงานแต่งของจอมทัพ  

“เห้อ~ เอาวะครั้งสุดท้าย”  

. 

. 

. 

. 

. 

. 

สี่วันถัดมา 

ผมมาทำงานวันสุดท้าย เพื่อเคลียร์งานค้างงานสุดท้ายให้เสร็จ ตั้งแต่วันที่ผมกลับไปอยู่ที่ห้อง ผมก็ไม่เคยเจอจอมทัพเลย คงยุ่งกับการจัดงานแต่ง 

วันนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงงานแต่งของจอมทัพที่จะจัดขึ้นในอีกสามชั่วโมง และพรุ่งนี้ก็เป็นพิธีแต่งงาน ซึ่งพรุ่งนี้ผมคงไปไม่ได้เพราะจะต้องเดินทางกลับแม่ฮ่องสอน 

Rr ~~ 

“ว่าไงครับป๊า” ผมพูดขึ้นทันทีที่รับสาย 

(วินลูกจะกลับมาวันพรุ่งนี้ใช่ไหมลูก) ป๊าถาม 

“ใช่ครับ” 

“หรือป๊าจะให้ผมกลับตอนนี้เลยละครับ” ผมถามกลับอย่างขำๆ 

(เหอะ ไม่ต้องรีบฉันไม่อยากทะเลาะกับแก) ป๊าตอบกลับมาทันที ผมหลุดขำทันที 

“งั้นผมไม่กลับละ” ผมพูดแกล้งป๊าทันที 

(เห้ยๆไม่ได้นะเว้ย ถ้าม๊าแกรู้ม๊าแกเอาฉันตายแน่) ป๊ารีบแย้งขึ้น 

“555ล้อเล่นครับ”ผมขำ 

(ไอ้วิน! เดี๋ยวเถอะแก) ป๊าพูดอย่างคาดโทษ 

“ผมขอตัวก่อนนะครับ เจอกันพรุ่งนี้ครับป๊า” ผมรีบของตัว เพราะถึงเวลาที่จะได้ไปงานแต่งแล้ว 

(โอเค แล้วเจอกันไอลูกชาย) ป๊าบอกลาก่อนจะตัดสายไป 

. 

. 

. 

“ไอวินมึงเสร็จยังวะเนี่ย” เมื่อเสียงเปิดประตู ดังขึ้นเสียงไอไนท์ก็ดังตามมา 

“เออ นั่งรอจนเมื่อยไอสัส” ผมตอบกลับไปทันที 

“แหม คุณแม่อย่าพึ่งเหวี่ยงใส่ผมสิครับ” ไอไนท์พูดแหย่ผม 

“ไปๆ ไอสัสจะได้รีบกลับ” ผมเดินไปดันไอไนท์ให้เดินออกไป  

 

ตอนนี้ผมกำลังมุ่งหน้าไปที่โรงแรมที่ใช่จัดงานแต่งจอมทัพ แล้วดันเป็นโรงแรมที่ผมโดนมันขมขื่นอีก ตลอดทางผมนั่งไม่นิ่งเลยครับ รู้สึกโหน่วงๆ แปลกๆ จุกๆ เจ็บๆ อธิบายไม่ถูกเลย ความรู้สึกตีกันไปหมด 

เมื่อถึงที่หมายไอไนท์รีบลากผมเข้าไปที่งานทันที ไอห่าตอนผมวิ่งมาบ่น ทีแบบนี้มาลากผมหนักกว่าผมวิ่งเองอีก 

“ไอไนท์ไอห่า มึงจะรีบไปไหนไอเวร” ผมรีบอ้าปากด่ามันทันที ผมหันมายิ้มแห้งให้ผม ไอสัสอยากจะทุบแม่ง 

“แฮร่ กูอยากเจอเฮียกับเจ๊สะใภ้นี่หว่า” ผมกรอกตามองบน ถอนหายใจให้มัน 

“เฮือก~ มึงอย่าเวอร์จะได้ไหม” ผมจับมือที่มันกุมออก 

“โอเคค้าบแม่~” ดุมันยังยิ้มให้กูอีก เดี๋ยวกูจิ้มตาแตก 

ผมกับมันเดินไปถึงหน้างานก็เจอกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวยืนรับแขกอยู่ ไอไนท์รีบวิ่งเข้าไปหาจอมทัพ ผมจึงรีบเดินตามไป 

“สวัสดีเฮียหล่อวะ เจ๊ก็สวยอะ” ไนท์ชมทั้งสองคน 

“ขอบคุณนะ” คุณมิ้นตอบอย่างเขิลๆ วันนี้เธอสวยมากจริงๆ 

“สวัสดีครับ” ผมไหว้ทั้งสองคน จอมทัพก็มองผมอยู่ ผมรีบหันหน้าหนี 

“น้องๆเข้าไปในงานกันสิจ๊ะ” คุณมิ้นเชิญพวกผมเข้างาน  

“โอเคครับ พวกพี่ก็รีบตามมานะครับ” ไอไนท์บอกก่อนจะเดินเข้าไปในงาน ผมจึงรีบเดินตามมันจอมทัพยังคงมองผมอยู่  

ผมเข้ามาในงานก็เดินดูรอบๆ เป็นงานที่ใหญ่โตมาก ทุกอย่างดูหรูหรามาก ผมเดินไปหาอาหารทานเมื่อรู้สึกว่าเจ้าก้อนทั้งสองหิว นอกจากเจ้าก้อนทั้งสองก็มีผมด้วยที่หิว 

“อยู่นี้เอง กูหาตั้งนาน” ไอไนท์เดินเข้ามาหาผมที่ยืนทานอาหารที่หามาได้ 

“มีอะไรหรือเปล่า” ผมหันไปถามก่อนจะก้มกทานอาหารต่อ 

“อีกสักพักงานจะเริ่มแล้ว เลยมาตามจะได้ไปแสดงความยินดีกับเฮียด้วย” มันบอก 

“เออ เดี๋ยวตามไป กูขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” ผมวางอาหารก่อนจะบอกมัน แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ 

ผมเข้ามาให้ห้องน้ำก่อนจะทำธุระส่วนตัว แล้วเดินออกมาล้างมือหน้ากระจก ในห้องน้ำไม่มีใครผมจึงพูดขึ้นกับตัวเองหน้ากระจก 

“เอาหนาไอวิน ครั้งสุดท้ายแล้ว บอกไปก็ไม่ได้อะไรเขามีลูกมีเมียแล้ว ลูกแค่สองคนมึงดูแลได้อยู่แล้ว”  

ผมพูดออกไปคนเดียวเหมือนคนบ้าชิบหาย ผมจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ เดินผ่านทางหนีไฟได้ยินคนคุยกันจึงยืนฟัง 

“เฮียคินไม่ต้องห่วงนะ ลูกของเราจะต้องได้มรดกของจอมทัพเเน่ค่ะ” ใครวะ เกี่ยวอะไรกับจอมทัพ ผมจึงเดินไปส่องก็เจอกับเจ้าสาวของจอมทัพยืนคุยกับผู้ชายใส่สูตรหน้าตาดีคนหนึ่ง 

“เธอต้องทำให้สำเร็จนะมิ้น ถ้าไม่สำเร็จเธอจบไม่สวยแน่” ผู้ชายคนที่ชื่อคินพูดขึ้น อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ท้องกับจอมทัพแต่หวังจะหุบสมบัติของจอมทัพ 

“เฮียคิน ไม่ต้องห่วงคุณหญิงเชื่อว่าลูกของเราเป็นหลานของเธอ” ยัยมิ้นพูดขึ้นอีก “เธอจะต้องปกป้องหลานแน่นอน” 

“ให้มันจริง ไอจอมทัพมันไม่ได้โง่นะ” ผู้ชายคนที่คิดผมขึ้น 

“ถึงจอมทัพไม่โง่ แต่คุณหญิงเธอนะโง่อยากมีหลานจนเพี้ยน” ยัยมิ้นพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปกอดกับผู้ชายที่ชื่อคิน 

ผมได้ยินทุกอย่างก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะรีบเข้าไปในงาน ทำยังไงดีวะ จะปล่อยไว้แบบนี้เลยดีไหม หรือจะช่วยมันดี โอ้ย!! กูเครียด 

“ทำหน้าเหี้ยอะไรของมึง” ไอไนท์ที่เดินมาจากไหนไม่รู้ถามขึ้น 

“กูเครียด” ผมตอบมันด้วยสีหน้าที่วิตกกังวล 

“เรื่อง?” มันทำหน้างง 

“ถ้ามึงไปได้ยินคนวางแผนจะหุบสมบัติเพื่อนมึงเพื่อจะเอาไปให้ชู้ แล้วหลอกเพื่อนมึงว่าลูกชู้เป็นลูกของเพื่อนมึง มึงจะช่วยเพื่อนมึงไหม” ผมถามออกไป 

“เอ้าก็ต้องช่วยสิ่วะ นั่นเพื่อนกูนี่หว่า” มันตอบด้วยสีหน้าที่งงๆ 

“แล้วเพื่อนมึงเคยข่มขืนมึงอะ” ผมถามออกไปทันที 

“กูก็ช่วยแม่งอยู่ดีแหละ มันคนละเรื่องกันนี่หว่า และมึงเครียดเรื่องนี้ทำไม” มันตอบก่อนจะถาม 

“เห้อ~ งั้นมึงฟังดีๆนะเฮียมึงกำลังถูกยัยมิ้นหลอก! กูพึ่งไปได้ยินมา!” ผมอธิบายให้มันฟัง 

“จริงหรอวะ! แต่เดี๋ยวนะมึงบอกว่าเพื่อนที่ข่มขื่นอย่าบอกนะว่าคนที่ขมขื่นมึงคือ~”  

“ไม่ใช่ แค่อธิบายไอสัส” ผมรีบแย้งขึ้นทันที 

“มึงแน่ใจ!” มันกดเสียงต่ำถามผม 

“เออ!” ผมตอบด้วยเสียงที่หงุดหงิด  

ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ไอไนท์ฟัง ไอไนท์ก็รีบหาทางเข้าไปหาจอมทัพทันที แต่ก็ไม่ทันเมื่อถึงเวลาที่จอมทัพและยัยมิ้นขึ้นไปบนเวที 

“ทำไงดีไอวิน เฮียขึ้นไปแล้วถ้ากูขึ้นไปห้ามมันจะดีหรอวะ” ไอไนท์ถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวน 

“งั้นมึงไม่ต้อง กูเอง” ผมพูดจบก็เดินตรงไปที่เวทีทันที 

“อ้าวน้องวินมากับใครค่ะ” ผมเห็นหมอวาวาเดินเข้ามาทักผม แต่ผมไม่มีเวลามาคุยด้วยหรอกนะต้องรีบไปห้ามไม่งั้นจอมทัพได้เลี้ยงลูกของชู้จริงๆเเน่ 

“ไอวินรอเดี๋ยว รอกูก่อน” ไนท์ทำได้แค่ร้องตามเพื่อน 

“ไนท์น้องวินจะไปไหนละนั้น” คุณหมอวาวารีบเดินเข้าไปหาไนท์ที่กำลังวิ่งตามวิน 

“มันจะไปห้ามเฮียไม่ให้แต่กับคุณมิ้นนะสิเจ๊วาวา” ไนท์บอกคุณหมอวาวาก่อนจะพูดออกมาอีก 

“ผมว่าเรารีบตามไปดีกว่านะเจ๊ ยิ่งมันท้องอยู่ทำอะไรวู่วามชิบหายเลยแม่ง!” ทั้งสองคนรีบวิ่งตามวินที่วิ่งขึ้นไปบนเวที ก่อนจะกระชากร่างจอมทัพมาหาตัวเอง 

“เห้ย ทำอะไรของมึงเนี่ย!” จอมทัพถามขึ้น 

“มึงจะแต่งไม่ได้ ยัยมิ้นมันหลอกมึงอยู่!” ผมรีบบอกมันทันที 

“หลอกอะไรขอแก!” ยัยมิ้นชี้หน้าถามผม 

“ก็ลูกในท้องไม่ใช่ลูกของไอจอมทัพ แต่เป็นลูกของคนชื่อคิม” ผมตะโกนใส่หน้ายัยมิ้นสุดเสียง ทุกคนในงานเริ่มซุบซิบกันเสียงดัง  

“อะไรของมึงไอวิน ถ้าลูกของมิ้นไม่ใช่ลูกกูแล้วกูแพ้ท้องแทนใคร!” มันถาขึ้น 

“ไอสัส มึงเชื่อกูหน่อยสิวะ!” ผมด่ามัน 

“มึงมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้วะ!” มันถามผม  

“สิทธิ์หรอ มึงไม่ต้องรู้ แต่มึงต้องเชื่อกู” พูดบอกมันด้วยเสียงที่อ่อนลง 

“ไอสัส ถ้ามิ้นไม่ท้องกับกูแล้กูแพ้ท้องเเทนใคร! มึงตอบ!” มันตะโกนใส่หน้าผม สะบัดมือผมทิ้ง 

“มึงเชื่อกูสิวะ” 

“เห้ยเฮียใจเย็นๆ” ไอไนท์เดินเข้ามาห้าม 

“แล้วกูแพ้ท้องแทนใคร!” มันยังคงผลักไหล่ผม ความอดทนผมขาดลงผมจึงใช้แรงทั้งหมดผลักมัน มันล้มลงไปนั่งกลับพื้น  

“ตายจริง ทำไมมาพังงานแต่งกันแบบนี้ละตาหนู” ผมไม่สนใจเสียงผู้หญิงวัยกลางคนที่วิ่งมา 

“ทำเหี้ยอะไรของมึงวะ!” มันตะโกนสุดเสียง 

“ที่กูทำไปทั้งหมดกูก็แค่ไม่อยากให้มึงโดนหลอก! ไม่อยากให้มึงเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยง! ลูกมึงอยู่นี่!!!!” ผมตะโกนสุดเสียงพีร้อมชี้ที่ท้องตัวเอง 

“ที่มึงแพ้ท้อง มึงแพ้ท้องแทนกูไอสัสเอย” ผมยังคงตะโกน ผมทำหน้างงๆ อึ้งๆ คล้ายไม่เชื่อ 

“ห่ะ!!! อย่าบอกนะว่ามึงท้องกับเฮียอะ!” ไอไนท์ที่พยุงผมอยู่ตะโกนขึ้น 

“อย่าบอกนะว่า เจ้าแฝดในท้องเป็นลูกของจอมทัพ!!” คุณหมอวาวาพูดขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ 

เมื่อผมตั้งสติได้ก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง พลาดอีกแล้วไอวิน บอกออกไปจนได้ ผมทำหน้าคล้ายว่าทำสิ่งที่ผิดพลาดออกไป แต่ทุกคนในงานต่างพากันเงียบ ไม่รู้ว่าตกใจหรือว่าอะไร ผมต้องรีบไปจากตรงนี้!!!!!!! 

 

 

#ขอโทษที่มาช้า ไม่ผิดหวังกันใช่ไหม น้องพังงานแต่งอีพี่จนเละเลย~ 

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ 

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาา 

เม้นติชทกันได้เด้ออออ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว