email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๓ แรงคิดถึง NC++

ชื่อตอน : บทที่ ๑๓ แรงคิดถึง NC++

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 07:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๓ แรงคิดถึง NC++
แบบอักษร

“ฌาน มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” มินตราถาม ขัดเขินเมื่อชายหนุ่มเดินตรงเข้ามารวบตัวเธอเข้าไปกอดแล้วจูบเร็ว ๆ จากนั้นก็จูงมือเธอไปนั่งลงบนโซฟาที่เขาเพิ่งลุกจากมา ปากก็ตอบคำถามเธอ 

“เพิ่งมาถึงไม่นานครับ ผมเห็นว่าใกล้เวลาเลิกงานเลยไม่เข้าออฟฟิศ แต่มาเซอร์ไพรส์มีนที่นี่แทน”​ 

“ฉันนึกว่าคุณจะไม่กลับ” 

“ไม่กลับได้ไงครับ คิดถึงจะแย่” เขาว่า มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้มินตรารู้สึกประหม่า จนต้องเสหลบตา แล้วถามเปลี่ยนเรื่อง 

“คุณกินอะไรมาหรือยังคะ หิวไหม”  

“หิวครับ” เขาตอบ จ้องตาเธอด้วยสายตาเหมือนจะกลืนกิน จนมินตราคิดว่าที่เขาบอกว่าหิวอาจจะไม่ได้หมายถึงอาหารเสียแล้ว 

“งั้นสั่งอะไรเข้ามากินได้ไหมคะ ฉันเหนื่อยมาก ไม่อยากออกไปไหน” 

“เอาสิครับ ว่าแต่มีนหิวมากหรือเปล่า อาบน้ำก่อนได้ไหม” 

“ค่ะ อาบน้ำให้สบายตัวก่อนดีกว่า” 

“โอเค เดี๋ยวผมมา” เขาบอกแล้วลุกขึ้น เดินหายเข้าไปทางห้องนอน ครู่หนึ่งก็กลับออกมาหาเธอที่ยังนั่งรออยู่ที่โซฟาที่เดิม 

“คุณเอาต้นกล้วยมาไว้ที่ห้องฉันทำไมคะ” มินตราถามเมื่อนึกขึ้นได้ ต้นกล้วยด่างยังงดงามอยู่ในห้องเพราะเวลาเพิ่งผ่านมาแค่สองวัน เธออยากให้เขาจัดการเอามันไปไกล ๆ ก่อนที่มันจะตายภายใต้การดูแลของเธอ ทำให้เขาสูญเสียเงินก้อนใหญ่ที่ใช้ซื้อมันมา 

“ก็ห้องมีนยังไม่มีต้นไม้สักต้นนี่ครับ เดี๋ยวผมจะค่อย ๆ ทยอยหามา วันอาทิตย์ถ้ามีนไม่เหนื่อยมาก เราไปเดินตลาดต้นไม้กันนะครับ” 

มินตรามองคนชวนไปตลาดต้นไม้แล้วยิ้มแหย เขาอาจต้องทบทวนความคิด หากไม่อยากให้คอนโดมิเนียมของเขากลายเป็นป่าช้าของต้นไม้ที่ซื้อมา เพราะเธอรู้ดีว่าต้นไม้เหล่านั้นต้องจบชีวิตลงในเงื้อมมือของเธออย่างแน่นอน 

“จะดีเหรอคะ” 

“ทำไมล่ะครับ” 

“อยู่กับฉัน ต้นไม้คุณไม่รอดแน่”  

“ไม่เป็นไร ผมอยู่ด้วย ไม่ยอมให้ตายหรอกครับ” 

มินตราควรจะสะดุดกับคำพูดของเขา แต่เพราะพอพูดจบเขาก็ดึงเธอเข้าไปนั่งบนตัก และมือเริ่มซุกซน ทำให้เธอมัวแต่ตกใจ จนสมองไม่ได้ทำความเข้าใจกับคำพูดของเขาเท่าที่ควร 

“ฌาน จะทำอะไรคะ” เธอถาม ตะครุบมือเขาที่ตอนนี้ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนของเธอออกไปแล้ว 

“นั่งรถนาน เมื่อยมาก ไปแช่น้ำผ่อนคลายกันดีกว่าครับ” 

หลังจากชวนแล้วเขาก็ปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายที่เหลืออยู่จนสาบเสื้อเธอหลุดออกจากกัน เปิดเผยเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำที่มีโอกาสติดตัวเธออยู่ต่ออีกไม่กี่วินาทีก็ต้องหลุดออกตามเสื้อเชิ้ตไป ก่อนที่เขาจะก้มลงครอบครองหน้าอกเธอด้วยอุ้งปากเขา แล้วดูดเบาสลับหนักจนเธอต้องกัดริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุจากการปลุกเร้าของเขา แต่แม้ว่าจะพยายามไม่แสดงออกมากเพียงไร ในที่สุดมินตราก็ยอมแพ้ ส่งเสียงครางอย่างน่าอับอายออกมาจนได้ 

ดูเหมือนว่าเสียงครางจากเธอจะทำให้ชายหนุ่มพอใจ เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ ก่อนก้มลงมาจูบ ส่งลิ้นเข้ามาเกาะเกี่ยวและดูดดึงกับเรียวลิ้นเธอ ริมฝีปากบดเคล้า ในขณะที่มือค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปใต้กระโปรงเธอ ส่งปลายนิ้วเข้าไปโลมไล้ร่องรอยชุ่มฉ่ำในจีสตริงผ้าลูกไม้เนื้อนิ่มตัวจิ๋ว  

การกระทำของเขาทำให้มินตราแอ่นสะโพกเข้าหาอย่างลืมตัว ชายหนุ่มบดปลายนิ้วเข้ากับความชุ่มฉ่ำและตุ่มไตที่เป็นศูนย์รวมความเสียวกระสัน ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปมากกว่านั้น แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เธอส่ายร่อนอย่างลืมอาย เพราะความรู้สึกเสียวซ่านที่ถาโถมเข้าใส่ ความต้องการปลดปล่อยแล่นพล่าน ต้องการมากกว่าแค่ปลายนิ้ว... 

กระโปรงและจีสตริงหลุดออกไปจากกาย เสื้อเชิ้ตร่วงหล่นอยู่บนพื้น อุ้งปากอุ่นของคนที่กำจัดเสื้อผ้าของเธอกำลังดูดดึงหน้าอกสลับกันทั้งสองข้าง ก่อนที่จะขบเบา ๆ แล้วเคลื่อนต่ำลงไปตามลำตัว ในขณะที่ปลายนิ้วเขายังคนบดบี้ปรนเปรอเธอ ปลายลิ้นลิ้มเลียลงไปตามผิวเนื้อที่เปลือยเปล่า แต่เมื่อเขาขยับเข้าใกล้กับจุดที่นิ้วเขากำลังทำงานอยู่มินตราก็ลืมตาโพลง พร้อมดึงรั้งศีรษะเขาไว้ ปากบอกละล่ำละลัก 

“ไม่ ไม่นะคะ” 

ฌานเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตามีคำถาม มินตราสบตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของเขาแล้วต้องข่มอาย บอกออกไป 

“ทำงานหมักหมมมาทั้งวัน อาบน้ำก่อนได้ไหมคะ ค่อย...ค่อยลงไปตรงนั้น” 

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำง่าย ๆ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ก้มลงอุ้มเธอขึ้นในวงแขน พาเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที 

มินตราได้รู้ว่าตอนที่เขาผละไปตอนที่อยู่ห้องนั่งเล่นด้วยกันนั้นเขามาเปิดน้ำใส่อ่างไว้ และตอนนี้น้ำก็เกือบเต็มอ่าง มีฟองฟูฟ่องส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชายหนุ่มวางมินตราที่ตอนนี้ไม่หลงเหลือเสื้อผ้าติดกายลงไปในอ่าง ก่อนที่เขาจะจัดการกับเสื้อผ้าตนเองอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวตามเธอลงมา 

ชายหนุ่มนั่งพิงขอบอ่างด้านหนึ่ง แล้วจับเธอให้นั่งลงบนตักเขา แผ่นหลังเธอแนบอยู่กับแผ่นอกเขา สะโพกแนบสนิทกับหน้าขาที่มีบางอย่างแข็งชันดุนดันจนเธอรู้สึกวูบไหว ความปรารถนาที่ถูกเขาปลุกเร้าตั้งแต่อยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล่นพล่านไปทั้งกาย 

“ผมนวดให้นะครับ” เขาบอกชิดหูเธอ ก่อนที่เขาจะใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองบดคลึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดบนแผ่นหลังเธอ ปากกระซิบถามติดใบหูด้วยน้ำเสียงชวนออกนอกลู่นอกทาง “ดีไหมครับ” 

“อืม ดีค่ะ” มินตราตอบ รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ เธอไม่เคยคิดเลยว่าฌานจะมีความสามารถในการนวดเช่นนี้ด้วย 

ในขณะที่เธอกำลังเคลิ้ม เขากลับหยุดนวดแล้วเลื่อนมือมาด้านหน้า กอบกุมหน้าอกเธอด้วยมือทั้งสองข้าง คลึงเคล้น ในขณะที่ปากก็ขบเม้มติ่งหูเธอ มือข้างหนึ่งผละจากหน้าอก ลูบไล้ลงไปตามหน้าท้อง ต่ำลงเรื่อยไปจนกระทั่งหยุดอยู่ที่ความอวบอิ่มตรงหว่างขา ก่อนบดบี้ด้วยปลายนิ้วชี้ แล้วค่อย ๆ แทรกอีกนิ้วเข้าไปก่อนขยับเข้าออกช้า ๆ  

“ฌาน...อ่า...” มินตราครางเรียกชื่อเขา 

“ดีไหมครับมีน” เขาถาม บดจูบที่ซอกคอเธอ ในขณะที่เร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้น 

“อ๊า เร็ว เร็วอีก” มินตราร้องขอ ความรู้สึกเธอกำลังเขม็งเกลียวขึ้นเรื่อย ๆ  

ชายหนุ่มเร่งมือให้ตามที่ขอ ปากก็ว่า  

“ต่อไปมีนกินยาได้ไหมครับ ผมอยากมีอะไรกับมีนในนี้ ใช้คอนดอมไม่สะดวก”  

“ได้ ได้ค่ะ อ๊า” เธอกรีดร้องอย่างลืมอาย ร่างเกร็งกระตุก หลังเขาเร่งมือเข้าออกอีกเพียงไม่กี่ครั้งก็ส่งเธอถึงจุดหมาย จากนั้นเธอก็เอนตัวพิงอกเขาอย่างหมดแรง 


ชื่อตอนคิดดีไม่ได้เลยแม่ 😳😳😳
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว