ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.73 หวาดกลัว🔥

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 531

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2564 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.73 หวาดกลัว🔥
แบบอักษร

 

EP.73

 

วันต่อมา

พี่เมฆขับรถมารับฉันแต่เช้าเพื่อพาไปหาคุณแม่ของเขา เมื่อวานหลังจากที่เราปรับความเข้าใจกันแล้ว ฉันกับพี่เมฆก็ปรึกษากันว่าจะลองแวะไปหาคุณแม่เขาสักครั้ง

อยากรู้ว่าตอนนี้ความเกลียดที่ท่านมีต่อฉันมันอยู่ในระดับไหน ฉันจะได้หาวิธีรับมือและหาทางในการทำให้ท่านยอมใจอ่อนลงบ้าง

ระหว่างทางที่นั่งอยู่บนรถฉันตื่นเต้นมาก หัวใจเต้นแรง สองมือมีเหงื่อผุดซึมตลอดเวลา รู้สึกมวลๆ ท้องน้อยและเสียวสันหลังไปหมด

ยอมรับว่าฉันกลัวการไปเจอคุณแม่พี่เมฆมากๆ ถึงอย่างนั้นก็คงจะต้องไปเพื่ออนาคตของฉันและพี่เมฆ

“มุกโอเคไหม?” พี่เมฆเอ่ยถามพร้อมเลื่อนมือหนามากุมมือฉัน หลังจากรถยนต์คันหรูจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ของเขา

สายตาของพี่เมฆฉายชัดความกังวลและความเป็นห่วง แค่นี้ฉันก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาแล้ว

“โอเคค่ะ กลัวๆ นิดหน่อยแต่มุกจะลองดูนะคะ” ฉันคลี่ยิ้มบางๆ ให้พี่เมฆ

“ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปข้างในกันนะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับ จากนั้นพี่เมฆก็ลงจากเดินเดินมาเปิดประตูให้ฉัน เราสองคนกุมมือกันเอาไว้แน่น สบตากันอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์

วินาทีที่ฝ่าเท้ากำลังจะก้าวพ้นขอบประตูบ้าน หัวใจฉันเต้นรัวขึ้นกว่าเดิมจนรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้องสักเท่าไหร่ มันเหมือนจะวูบยังไงอย่างงั้น สงสัยฉันจะแพนิกมากเกินไป

“เมฆ! ทำบ้าอะไร พาผู้หญิงคนนี้มาที่บ้านเราทำไม!!” พี่ฟ้าที่เพิ่งเดินออกมาจากในครัวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจแล้วรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาตำหนิพี่เมฆเสียงแข็ง

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ตะคอกเสียงดังแต่อย่างใด คงไม่อยากให้คุณแม่ท่านได้ยินและรู้ว่าฉันมาที่นี่ ไม่อย่างนั้นต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ

“ผมพามุกมาไหว้แม่ แม่อยู่ไหนครับ?” พี่เมฆตอบและถามกลับในประโยคเดียวกัน เขาทำตัวปกติและชิลมากๆ ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด ขณะที่ฉันและพี่ฟ้ากำลังกระวนกระวายใจอย่างหนัก

“เมฆจะให้แม่เจอนังลูกเมียน้อยนี่เหรอ! บ้าไปแล้วหรือไง! อยากให้แม่ช็อกใช่ไหม?” พี่ฟ้าชี้นิ้วมาทางฉัน ทั้งยังมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม ฉันได้แต่ยืนก้มหน้าด้วยความละอายใจ เริ่มรู้สึกกลัวและไม่มั่นใจขึ้นมาซะแล้วสิ

ความเกลียดของพี่ฟ้าที่มีต่อฉันยังร้อนแรงเหมือนวันแรก แบบนี้แล้วคงไม่ต้องพูดถึงคุณแม่ของพี่เมฆ ท่านไม่น่าจะเกลียดฉันน้อยลง เผลอๆ อาจจะเกลียดมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

“ผมอยากให้แม่ให้อภัยและมองมุกใหม่ อยากให้ท่านรู้ว่าเรารักกันจริงๆ พี่ฟ้าเองก็เหมือนกัน ให้อภัยมุกเถอะนะครับ” พี่เมฆร้องขอพี่สาวเสียงอ่อน เขาปล่อยมือที่กุมมือฉันออกแล้วเปลี่ยนไปกุมมือพี่ฟ้าแทน

พี่ฟ้ามีสีหน้าที่ลังเลและลำบากใจไม่น้อย ฉันสัมผัสได้ว่าลึกๆ แล้วเธอก็ไม่ได้อยากที่จะขัดขวางความรักของเรา แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่สามารถทำใจยอมรับฉันได้จริงๆ

“พี่ว่าเมฆน่าจะรู้จักพี่ดีนะ” พี่ฟ้าเอ่ยขึ้นพลางบิดมือของตัวเองออกจากมือของพี่เมฆ “จะขออะไรพี่ก็ได้ ยกเว้นเรื่องของผู้หญิงคนนี้”

พี่เมฆนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เขาดูผิดหวังมากกับคำตอบที่ได้รับจากพี่ฟ้า ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ ราวกำลังยอมรับการตัดสิน

“ก็ได้ครับ…ถ้าอย่างนั้นเมฆขอคุยกับแม่หน่อยได้ไหม?” น้ำเสียงเขาอ่อนแรงลงกว่าตอนแรก ลึกๆ แล้วพี่เมฆคงจะเสียใจมาก

ฉันที่เป็นต้นเหตุของเรื่องก็อดที่จะเจ็บปวดด้วยไม่ได้ บอกตรงๆ ว่าฉันไม่อยากให้พี่เมฆต้องมามีปัญหากับคนในครอบครัวเพราะฉันเลยจริงๆ

หรือว่าเราจะถอยดีนะ…

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว ฉันควรจะทำยังไงดี…

ควรจะจับมือเขาต่อแล้วฝ่าฟันทุกอย่างไปด้วยกัน หรือจะเจ็บแต่จบเพื่อให้เขาได้มีความสุขอย่างยั่งยืนในอนาคต…?

“ถ้าเมฆอยากให้แม่อายุยืนก็อย่าพาผู้หญิงคนนี้ไปเจอหน้าแม่เลยเถอะ พี่ขอร้อง” พี่ฟ้าไม่ได้พูดด้วยอารมณ์ แต่เธอกำลังขอร้องพี่เมฆแบบดีๆ คงจะยอมรับในตัวฉันไม่ได้แล้วจริงๆ

ถ้าเรื่องมันเป็นแบบนี้ฉันว่าฉันพอดีกว่า…

“พี่เมฆคะ….มุกว่าเราพอกั….” ในขณะที่ฉันกำลังจะยอมแพ้และขอแยกทางกับพี่เมฆ คุณแม่ของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเอ่ยแทรกฉันว่า

ถ้าเมฆอยากให้แม่เจอผู้หญิงคนนั้นมากก็ให้เข้ามาเถอะฟ้า แม่เองก็อยากคุยกับทั้งสองคนเหมือนกัน

 

 

 

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

หรือคุณแม่จะยอมรับน้องได้? ทุกคนเอาใจช่วยให้น้องสู้ต่อกับอิพี่มันหน่อยน้าา ❤️

1 เมนต์ = 1 กำลังใจจ้า 🥰

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว