วุ่นชะมัดแอบรักยัยเลขา [รัน&ผัดกาด]
วุ่นชะมัด แอบรักยัยเลขา # เลขาคนใหม่
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

วุ่นชะมัด แอบรักยัยเลขา # เลขาคนใหม่

นาฬิกาบอกเวลาแปดโมงตรง สาวสวยรูปร่างสมส่วนในชุดเดรสรัดรูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งสีดำยาวคลุมเข่าสวมทับด้วยสูทผ้าเนื้อดีจากแบรนดัง เธอก้าวอย่างระมัดระวังบนส้นสูงกว่าสี่นิ้วที่ส่งผลให่ร่างอรชรโดดเด่นในทุกย่างก้าว ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอราวกับเป็นสิ่งแปลกประหลาดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

/นั่นใคร สวยจัง/

/ดูขาสิเล็กมาก/

/หุ่นอย่างกับนางแบบ/

 

เสียงอื้ออึงที่พูดถึงบุคคลปริศนาที่กำลังย่างกายเข้ามาในตึกสูงของบริษัทเจทีคอร์ปอเรชั่น ซึ่งเป็นบริษัทขนส่งสินค้ารายใหญ่ของประเทศ

 

ทุกก้าวที่เดินด้วยความมั่นใจได้รับเสียงชื่นชมด้วยความแปลกใจตลอดทางจนกระทั่งถึงบริเวณหน้าลิฟต์ซึ่งจะนำเธอขึ้นไปยังสถานที่ทำงานแห่งใหม่ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของตึกสูงแห่งนี้

 

เมื่อก้าวเข้ามาในลิฟต์หรู สาวสวยที่เชิดและมั่นใจก่อนหน้าต้องพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ และผ่อนอิริยาบทในท่าสบายๆ เมื่อไม่ต้องอยู่ต่อหน้าใคร เธอก็ไม่จำเป็นต้องมาดมั่นตลอดเวลา

 

ติ้ง... เสียงลิฟต์แจ้งเตือนชั้นที่เป็นจุดมุ่งหมาย สาวสวยก็สับเท้าเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยท่วงท่ามั่นใจอีกครั้ง

 

"สวัสดีค่ะ ฉันพีรยา มาพบคุณปารดาค่ะ" ที่หน้าห้องทำงานซึ่งติดป้ายหน้าห้องด้วยชื่อและตำแหน่งเอาไว้เด่นชัดมีเลขาหน้าห้องวัยกลางคนนามว่าสุปราณีนั่งทำงานอยู่ เมื่อได้ยินเสียงทักทาย เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองสบตาก่อนคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีไมตรี

 

"สวัสดีค่ะ คุณพีรยา คุณปารดาอยู่ด้านในรอสักครู่นะคะ" สุปราณีต่อสายเข้าไปด้านใน เมื่อคุยจบก็ลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง และเดินไปเปิดประตูให้

 

"เชิญค่ะ" เธอบอกกับคนมาใหม่ พีรยายิ้มบางๆและพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

 

"สวัสดีค่ะ" สาวสวยไม่ลืมมารยาท ยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม

 

"สวัสดีค่ะ นั่งก่อนสิคะ" คำเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเองทำให้อาการเกร็งของพีรยาลดลงได้มาก เธอผ่อนลมหายใจและนั่งลงตรงหน้าปารดา

 

ปารดาเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ตัวจริงดูจะสวยกว่าในรูปสมัครงานอยู่มาก โปรไฟล์นี่ไม่ต้องพูดถึง เกรดเฉลี่ยที่สูงลิ่วและประวัติการทำงานก่อนหน้าทำให้ปารดาค่อนข้างแปลกใจ หากแต่เธอไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้นมากเท่า พีรยาคนนี้ยังโสดและนามสกุลที่คุ้นเคยนั่ยแหละที่ทำให้ยิ่งสนใจ

 

"ยังไม่มีแฟนหรือแต่งงานเหรอคะ"

 

"ใช่ค่ะ"

 

เป็นคำตอบที่ค่อนข้างทำให้หนักใจอยู่ไม่น้อย สวยขนาดนี้และยังโสดไม่รู้ว่าเจ้าลูกชายตัวดีจะคิดยังไง

 

"วันนี้เริ่มงานได้เลยไหมคะ" ปารดยิ้มเยือน ที่จริงก็ตัดสินใจรับอยู่แล้ว แต่ก็อยากถามเพื่อความแน่ใจว่าคนสวยตรงหน้าจะสามารถเริ่มงานได้เลยหรือไม่

 

"ได้ค่ะ" พีรยายิ้มกว้างออกมา เธอเตรียมตัวมาพร้อมสำหรับการเริ่มงานในทันที หลังจากที่ได้รับข่าวดีว่าเธอได้ตำแหน่งเลขาประธานบริหารมาครอบครองจากคนที่มาสมัครหลายสิบคน พีรยาก็พร้อมสำหรับงานนี้ตั้งแต่ในตอนนั้น

 

"เดี๋ยวฉันพาไปที่ห้องท่านประธานนะ" ปารดารวบเอกสารและลุกขึ้น พีรยาจึงลุกตามและรอจนกระทั่งปารดาเดินนำออกไป พีรยาก็ก้าวตามไปอย่างคล่องแคล่ว

 

"คุณสุ ฉันจะพาคุณเลขาไปที่ห้องท่านประธานนะคะ มีอะไรโน้ตไว้เดี๋ยวฉันกลับมา" สั่งเลขาของตัวเองเรียบร้อยก็เดินนำพีรยาออกไปจากตรงนั้น

 

ห้องทำงานของชรันธรอยู่ด้านในสุดของชั้นเดียวกัน บนชั้นนี้จะมีแค่ห้องทำงานของผู้บริหารเท่านั้น ส่วนอื่นๆจะอยู่ชั้นล่างลงไปทั้งหมด

 

แกร๊ก..... เสียงประตูเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างสูงที่เดินออกมาพอดีพร้อมด้วยสาวสวยในชุดนักศึกษาที่พอมองก็รู้ว่าคงเป็นเด็กฝึกงานแน่ๆ

 

ปารดาจ้องเขม็งเมื่อเห็นลูกชายออกมาพร้อมเด็กฝึกงานที่ไม่สมควรจะอยู่บนนี้ด้วยซ้ำ ชรันธรชะงักนิดหนึ่งก่อนจะเร่งให้อีกคนเดินออกไปจากตรงนั้น

 

เด็กสาวก้มหน้าหงุดรีบเดินเลี่ยงปารดาออกไปอีกทางด้วยความรีบร้อน

 

"แม่ครับ มีอะไรหรือเปล่า" เขาพ่นลมหายใจออกมาแรงๆแล้วเดินเข้ามาหาโอบเอวมารดาเอาไว้หลวมๆ

 

"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าคนในบริษัทห้ามยุ่งทำไมไม่ฟังกันเลย" ปารดาตีมือที่แขนลูกชาย มุ่นคิ้วใส่ให้รู้ว่าไม่พอใจ

 

"น้องเขาเอางานมาให้เฉยๆครับแม่ ไม่มีอะไรเลย" ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงแผ่ว

 

"ถ้าแม่เชื่อเรา แม่จะเป็นแม่เราไหม แม่ขอล่ะ อย่ายุ่งกับคนในบริษัทมันจะปกครองยาก เข้าใจไหม" ปารดาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ

 

"ครับแม่ เข้าใจแล้ว" ในที่สุดก็ต้องยอมรับปากไปก่อน แต่ไม่ได้บอกว่าจะทำตามหรอกนะ

 

"เรานี่มันจริงๆเลย คบสักคนให้จริงจังไปเลยมันยากนักหรือยังไงกันนะ" อดที่จะบ่นให้ไม่ได้

 

"โธ่แม่ครับ เราไม่พูดเรื่องนี้นะครับ แล้วแม่มาทำไมครับเนี่ย" เขาพามารดาเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่ตาคมจะหันไปสบเข้ากับสาวสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

 

"แม่พาเลขาเรามาน่ะสิ" เธอเผยิดหน้าไปที่คนที่ยืนอยู่

 

"อ่อ ครับ" ท่าทีของชรันธรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหรี่ตามองสำรวจเลขาคนใหม่อย่างไม่วางตา

 

รูปร่างหน้าตา เสื้อผ้าหน้าผมดูแปลกไปจากที่เคยเห็น ปกติวาลีจะเป็นคนเรียบร้อย แต่ด้วยวัยของวาลีเองก็คงไม่ลุกขึ้นมาแต่งตัวอะไรมากมาย แต่คนนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิง อายุก็ดูไม่น่าจะเท่าไหร่ ดูเป็นสาวมั่นใจ จนชักจะสนใจขึ้นมาละสิ

 

"นี่คุณชรันธรนะคะ ประธานบริหารของเจทีฯ ส่วนนี่คุณพีรยา เอ่อ คุณพีรยามีชื่อเล่นไหมคะ" ปารดาหันไปหาเลขาคนใหม่ของลูกชาย

 

"ผักกาดค่ะ แต่ว่า เรียกชื่อเต็มน่าจะเหมาะกว่า" คนสวยยิ้มให้กับปารดา หากแต่พอหันไปสบตากับเจ้านายก็หุบยิ้มฉับ สีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม

 

"ผมว่าผมคุ้นๆหน้าคุณ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ" ชรันธรสงสัยมานานนสักพักตั้งแต่เห็นหน้ากัน ว่าเหมือนเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหนกันนะ

 

"ไม่มั้งคะ" เธอตอบปฏิเสธอย่างมีมารยาท

 

"เอาล่ะรู้จักกันแล้วงั้นแม่จะให้คุณสุมาสอนงานให้นะ โต๊ะทำงานหนูอยู่นั่นเชิญตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้คนมาสอนงาน" ปารดาบอกกับลูกชายและเลขาของลูก ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกไป

 

พีรยามองตามปารดาไปจนลับตาก่อนจะหันมามองหน้าเจ้านายหนุ่มที่ยืนจ้องเธออยู่

 

"หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอคะ" เธอถามออกไปอย่างไม่เกรงกลว

 

"เปล่าครับ แค่รู้สึกคุ้นหน้าเท่านั้น" เขารีบบอก

 

"หน้าฉันโหลมั้งคะ ขอตัวนะคะ" พีรยาเดินเลี่ยงเขาไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองซึ่งอยู่หน้าห้องของชรันธร เริ่มสำรวจรอบๆโต๊ะทำงาน โดยมีสายตาของเจ้านายหนุ่มมองมาตลอดเวลา

 

/นี่เมินกันเหรอ/ สิ่งที่ชายหนุ่มคิดได้ในตอนนี้คือ หญิงสาวกำลังเมินเขาอย่างเห็นได้ชัด น่าแปลกที่ปกติเขาจะมีสาวๆวิ่งเข้าใส่เสมอ แต่คนนี้ไม่ น่าสนใจจริงๆ

 

ชรันธรเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน พีรยาก็ถอนหายใจออกมาทันที

 

/จำได้เหรอ ไม่น่าใช่หรอก ก็แค่คนหน้าหม้อที่เห็นผู้หญิงสวยๆไม่ได้นั่นแหละ/ เลขาคนใหม่นึกค่อนขอดในใจ ชื่อเสียงของเจ้านายไม่มีใครไม่รู้ เลื่องลือเรื่องเจ้าชู้เป็นที่หนึ่ง ห่างได้ต้องห่าง อย่าเอาตัวเองไปอยู่ในจุดที่กลานเป็นของเล่นของเขาเด็ดขาด พีรยาเฝ้าบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนเริ่มเรียนรู้งานด้วยตัวเองระหว่างรอคนสอนงาน

 

..... TBC .......

 

มาฮะ คนน้องมาแว้ว

 

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น