ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2564 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12
แบบอักษร

 

#เมธาวิน 

ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลผมก็ใช้เวลาพักผ่อน จนตอนนี้ไอไนท์เลิงงานแล้ว ไอเวยจึงขอกลับผมจึงออกมานั่งดูทีวีกับกับไนท์ มันก็ไถ่ถามเรื่องของเจ้าตัวเล็ก  

“ลูกแฝดวะ” ผมพูดขึ้น หันไปมองไอไนท์เพื่อดูปฏิกิริยาของมัน 

“เอ่อ แฝดเลยหรอวะ” มันถามด้วยสีหน้าลำบากใจ 

“ใช่ แข็งแรงทั้งสองคน” มันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที 

“เห้อ~ ดีแล้วกูนึกว่าพอเป็นสองคนเด็กจะอ่อนแอ ไหนจะมึงเป็นท้องผู้ชายอีกเสี่ยงมากเลยนะเว้ย” มันพูดก่อนจะลูบท้องของผม 

“ไอสัส กูจั้กจี้หยุดๆ 5555 พอแล้วไนท์ไม่ไหวไอสัส มันจั้กจี้” มันยังคงจี้เอวผม ผมก็หัวเราะเสียงดังลั่น 

“พวกมึงทำอะไรกันวะ” ผมหันไปมองก็เห็นเป็นจอมทัพที่ยืนหน้าหงิกงอ ถือของเต็มมือไปหมด 

“อ้าว พอดีผมแกล้งมันอะ เฮียมีอะไรหรือเปล่า แล้วนั่นซื้ออะไรมาเยอะแยะ” ไอไนท์ถามออกไป ผมยังคงมองจอมทัพด้วยสายตาที่หวาดกลัว  

จอมทัพยังคงมองมาที่ผมนอนอยู่บนตัวของไอไนท์ ไอไนท์จับผมนอนดีๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แต่มันไม่ได้ปิดเสื้อที่มันปิดขึ้นเมื่อกี้ จอมทัพที่อยู่ก็จองมาที่ท้องผมทันที ผมตกใจรีบปิดแล้วลุกวิ่งเข้าห้องทันที 

“อ้าวเห้ย มึงอย่างวิ่งดิวะเดินดีๆก็ได้!” เสียงไอไนท์ยังคงดังตามหลังมา  

ผมจะทำยังไงดีมันเห็นหรือยัง มันจะสงสัยไหมละ ในใจผมตอนนี้สับสนวุ่นวายไปหมด กลัวอีกคนจะรู้ ผมรับไม่ได้ถ้ามันรังเกียจลูก ทางที่ดีอย่าให้มันรู้จะดีกว่า 

“ไอวิน กูซื้อของมาฝากมึง” เมื่อเสียงคนที่ผมกลัวที่สุดดังขึ้นอยู่ด้านหลัง  

“อืม มึงออกไปก่อน” ผมได้แค่ตอบเสียงเบา 

“มึงเป็นอะไรหรือเปล่าวะ” 

“กูบอกให้ออกไป!” ผมตะโกนออกไป โดยไม่หันไปมองมัน ผมไม่รู้ว่าผมทำหน้าแบบไหน 

“อะ อื้ม” มันตอบออกมาก่อนจะได้ยินเสียงปิดประตู ผมจึงหันไปมองทางประตู 

ผมรีบเก็บของที่เกี่ยวกับเจ้าก้อนลงลิ้นชัก ก่อนจะล็อกไว้เป็นอย่างดี แล้วเดินออกไปก็เห็นแค่ไอไนท์ที่นั่งดูทีวีอยู่ จึงเดินไปนั่งข้างมัน 

“เมื่อกี้มึงไล่เฮียหรอวะ กูเห็นเฮียเดินออกไปจากห้องอะ” เมื่อผมนั่งลงมันก็ถามขึ้นทันที  

“เออ กูกลัวมันเข้าไปเห็นสิ่งที่ไม่ควร” ผมตอบออกไป 

“เออ งั้นกูไปทำกับข้าว ส่วนมึงไปตามเฮียมาซะ ป่านนี้แม่งร้องไห้แล้วมั้งอารมณ์แปรปรวนชิบหาย” มันพูดก่อนจะลุกเดินเข้าครัวทันที ผมได้แค่นั่งทำใจก่อนจะไปตามจอมทัพ  

“เห้อ~ นี้กูต้องไปจริงหรอวะ”  

“เออ” ผมหันไปมองไอไนท์ที่เดินมาตอนไหนไม่รู้ 

“เห้อ~ ก็ได้วะ” ผมลุกเดินไปตรงประตูก่อนจะเปิดออกแล้ว เดินไปหยุดหน้าห้องของจอมทัพ ไม่อยากเคาะเลยวะแม่ง เห้อช่วยไม่ได้สินะ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“ไอจอมทัพ ไอไนท์ให้มาตาม” ผมพูดขึ้นเสียงดัง หรือว่ามันไม่ได้ยิน งั้นกดอ๊อดหน้าห้องดู 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง  

ผมกดเท่าไหร่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีคนมาเปิดประตูเลยผมจึงบิดลูกบิดดู ไม่ล็อก ไอห่าถ้ากูเป็นโจรกูจะขโมยทุกอย่างเลย 

ผมเดินเข้าไปในห้อง มองไปรอบๆ น่าอยู่มาก ตกแต่งได้น่าอยู่มาก โทนสีขาวสีของสิ่งของต่างๆก็จะอยู่ในโทนเดียวกับสีห้อง มีไม้ประดับอยู่ด้วยน่ารักมากอะ  

“ฮู้~โมเดลล่าสุดเลยนี่หว่า” ผมหันไปเจอกับตู้โชว์ มีแต่โมเดลเลย แต่ที่น่าสนใจคือมันมีโมเดลล่าสุดที่พึ่งออกมาเมื่อสองวัน 

“หื้อ~ สวยชิบหาย ขอจับหน่อยน๊า” ผมยื่นมือเข้าไป แต่ก็ต้องชะงัก 

“อยากได้ก็เอาไปสิ” ผมหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นมัน เดินนุ่งผ้าขนหนูรอบเอว ใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผม  

“มึงพูดแล้วนะ” ผมเลิกสนใจร่างกายมันเห็นมาสนใจโมเดลต่อ 

“แต่ มีข้อแม้ว่า~” ผมรีบหันไปมองหน้ามันทันที มันค่อยๆเดินมาใกล้ๆผม 

“ต้องเรียกพี่ว่าพี่จอมทัพ” มันยังคงยื่นหน้ามาใกล้ๆ ยิ้มกริ้ม และยิ่งใกล้ 

“โอเคพี่จอมทัพ ขอบคุณนะครับ” ผมไม่สนใจหันหน้าหนีก่อนจะถือโมเดลไปนั่งที่โซฟา  

“หึหึหึ ดีมากแต่ถ้ามึงยังเรียกกูว่าไอกูจะเอากลับมาคืน” ผมเดินมาทางโซฟา ก่อนจะหยุดและพูดขึ้น 

“โอเค แต่พี่ก็ห้ามหยาบคายใส่ผมนะ” ผมยังคงสนใจโมเดลเหมือนเดิม ไม่สนใจมันที่ยืนอยู่ข้างๆ  

“โอเคครับน้องวิน” มันตอบตกลงก็จะใช้มือมาขยี้ผมจนฟู 

“อย่า! ไปแต่งตัวได้แล้ว” ผมหันหน้าไปขู่ทันที 

“ครับๆ กลัวเเล้ว” มันเดินยิ้มกริ่มไป แต่ก็หันมากวนตีนผมอีก “สนใจมาแต่งตัวให้พี่ไหมครับน้องวิน” 

“ไปได้แล้ว” ผมปาหมอนอัดหน้ามันทันที แต่มันยังคงยิ้ม หึ เจ้าเล่ห์ชิบหาเลย 

. 

. 

. 

บริษัท 

หลังจากเมื่อคืนที่ผมยอมเรียกจอมทัพว่าพี่ มันก็ผมติดผมแจเลยครับ จนไอไนท์มันสงสัยว่าผมกลับจอมทัพไปสนิทกันตอนไหน ถ้าไม่ใช่ว่าผมต้องการโมเดลละก็ ไม่ยอมเรียกพี่แน่ 

“น้องวินครับ เลิกงานกี่โมงครับ” เสียงจอมทัพดังขึ้น เมื่อมันดึงดันจะมาส่งผมให้ได้ ตื้อจนผมแพ้เลยต้องให้มันมาส่ง  

“เรียกวินเฉยๆ” ผมพูดขึ้นเสียงเรียบ เมื่อมันเรียกผมว่าน้องวิน คนอื่นเรียกได้ยกเว้นมัน 

“โอเคครับวิน” ผมยังคงยิ้มกริ่มตอบกลับมา 

“เห้ยๆ ไม่ได้อยู่กันสองคนนะเว้ย” ไอไนท์ที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น 

“เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้” ผมหันไปบอกมันด้วยเสียงที่ดุ 

“ครับ” มันทำตามอย่างว่าง่าย “แล้วกลับตอนไหนพี่จะมารับ”  

“ใจเย็นเฮีย ทำเหมือนกับว่าจะจีบไอวินอย่างงั้นแหละ”  

“ก็ไม่เเน่” จอมทัพมันยังคงตอบกวนตีน 

“ไม่ได้นะเว้ยเฮีย อย่าลืมสิว่าเฮียกำลังจะ..” ไอไนท์ที่พูดไม่ทันจบ ก็โดนจอมทัพปาขนมใส่หน้า 

“หุบปากไป” มันหันมามองผม ผมกับไอไนท์รีบลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าบริษัท 

“อย่าลืมโทรมานะ” เสียงของจอมทัพยังคงตะโกนไล่หลังมา ผมจึงชี้หน้าอย่างค้าดโทษ 

“อะไรของเฮียแกวะ ว่าแต่มึงเถอะอย่าไปสนิทกับเฮียแกเกินน้องละ กูขอเตือนไว้ก่อน” ไอไนท์พูดขึ้นะเสียงเข้ม ผมจึงพยักหน้ารับ 

การทำงานเวลาเลื่อนไปผ่านนานจนถึงเวลาเลิกงาน ผมจึงรีบเก็บของก่อนจะเดินไปหาพี่เพนนีที่ห้องส่วนตัว 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

“เชิญ” เสียงของคนข้างในบอกด้วยเสียงเรียบ 

“พี่เพนนีครับ” ผมเรียกคนตรงหน้า ก็เงยหน้าขึ้นมามอง 

“อ้าวว่าไงน้องวิน มีอะไรหรือเปล่า” พี่เพนนีวางปากกาลง  

“คือว่าผมมาทำเรื่องลาออกนะครับ พี่ช่วยหน่อยนะครับ” ผมพูดขึ้น 

“ทำไมถึงลาออกละ!” พี่เพนนีพูดด้วยเสียงที่ตกใจ 

“คือว่าป๊ากับม๊าของผมอยากให้กลับไปรับช่วงต่อธุรกิจที่บ้านน่ะครับ”  

“เห้อ~ โอเคเดี๋ยวพี่จะช่วยทำเรื่องให้ แต่อาจจะใช้เวลาเป็นอาทิตย์” 

“แล้วได้บอกเรื่องนี้กับพวกไนท์ยัง” พี่เพนนีถามขึ้น ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ 

“ว่าจะบอกหลังจากนี้แหละครับ” ผมตอบเสียงเบา  

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่ทำเรื่องให้ละกันนะ” 

“งั้นผมขอตัวนะครับ” ผมขอตัวออกจากห้อง เดินออกมาหาพวกไอไนท์พี่ยืนอยู่ 

“ไอวิน ไปห้างกัน”เสียงไอเวยดังขึ้น 

“ไปทำไมวะ” 

“ไปซื้อของให้หลาน” ไอเวยเดินมากระซิบข้างหูผม ก่อนจะหันไปมองพวกไอไนท์ พวกมันก็พยักหน้าเชิงว่าใช่ 

“โอเค ไปรถใครละกูกับไอไนท์ไม่ได้เอารถมา” ผมพูดขึ้น ก่อนจะหันไปมองไอไนท์ 

“รถกูไง” แทนไทพูดขึ้น ก่อนจะเดินนำไปก่อน 

“ใช่ๆ วันนี้ไอแทนไทมันเปลี่ยนรถด้วยนะ” ไอเวยพูดขึ้นด้วยเสียงที่ตื่นเต้นก่อนจะเดินไปเกาะไอแทนไท จนผมต้องส่ายหน้าให้กับความไม่รู้เรื่องของมัน 

. 

. 

. 

ห้างสรรพสินค้า 

เมื่อมาถึงพวกผมก็ตรงไปที่ร้านอาหาร เพราะผมทนความหิวไม่ไหว พวกมันเลยต้องพามากินอาหารก่อน พวกผมกินชาบูโดยมีไอแทนไทที่เป็นเจ้ามือ จะเป็นแบบนี้ตลอดถ้ามีไอเวยมาด้วย ไอแทนไทจะออกตัวเป็นเจ้ามือ 

“หื้ออออ อาหร่อย” เสียงไอเวยดังขึ้นเมื่อกินเข้าไปคำแรก 

“กินอยู่ห้ามพูดสิวะ” ไอแทนไทดุทันทีเมื่อไอเวยเสียมารยาท 

“ชิ ก็มันอร่อยจริงนี้หว่า”  

“หึหึหึ” เสียงไอไนท์ดังขึ้นเมื่อไอเวยทำท่าทางงอนใส่ไอแทนไท 

ผมกินอาหารอย่างเงียบๆ โดยมีไอเวยที่นั่งข้างๆ นั่งทะเลาะกับไอแทนไทตั้งที่เริ่มกินจนเช็คบิล  

“อิ่มจังตังอยู่ครบ” ไอเวยพูดขึ้น 

“มึงก็ไปอยู่กับไอแทนไทสิ มันเลี้ยงมันได้นะเว้ย” ไอไนท์พูดชงให้ไอแทนไท 

“จริงหรอวะ เดี๋ยวกูจะเก็บเสื้อผ้าไปอยู่ด้วยแม่งเลย จะได้ประหยัด” ไอเวยดูเหมือนจะไม่เข้าจนสิ่งที่ไอไนท์สือสินะ  

“หึหึหึ”เสียงหัวเราะของไอแทนไทดังขึ้น 

 

 

ตอนนี้ผมก็อยู่ในร้านที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ของใช้สำหรับเด็กน้อย ผมเดินเลือกของต่างๆ ใส่ตะกร้า ของทุกอย่างดูน่ารักไปหมด ของที่ผมเลือกก็เลือกเอาแต่ของที่จำเป็นเช่น ขวดนม ผ้าอ้อม ที่ใช้ได้ทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง 

“ไอวินๆ ดูนี้น่ารักไหมวะ กูเอาอันนี้ให้หลานเลยนะ” ไอเวยจับตุ๊กตาหมีใส่ตะกร้าทันที 

“วิน เอาเปลไหมมีสองสีเลยเนี่ยดีไซน์เก๋ดี” ไอแทนไนท์โชว์ภาพถ่ายจากมือถือให้ผมดู มันก็เดินกลับไป โดยที่ผมยังไม่ได้ตอบมันเลย 

“ไอวิน ดูนี่รองเท้าเด็กแบรนนี้เท่ห์มาก เอาเลยละกันเนอะ” ไอไนท์ส่งกล่องรองเท้าให้พี่พนักงานทันที 

“แล้วนี่มึงได้อะไรบ้าง” มันชะโงกหน้ามองตะกร้าใส่ของ 

“โห่ มึงไม่ซื้อของอะไรหน่อยหรอว่านอกจากผ้าอ้อมกับขวดนมเนี่ย” ไอไนท์มันทำหน้าเซ็ง ก่อนจะลากผมไปโซนเสื้อผ้า 

“นี้ๆ อันนี้เท่ห์” มันยังคงจับเสื้อผ้าเด็กใส่มือผม ผมก็ได้แต่มองดูไม่พูดอะไร 

“มาๆ กูพาไปดูรองเท้า” มันลากผมไปโซนรองเท้า 

 

“อ้าวเฮียมาทำอะไร แล้วนี่” ไอไนท์ทักจอมทัพที่อยู่ในโซนรองเท้าเด็กกับผู้หญิงคนหนึ่ง 

“เอ่อ มาดูของอะ” จอมทัพตอบก่อนจะมองมาทางผม “แล้วนี่ก็มิ้นเป็น เอ่อ เมียกูเอง” ผมชะงักกับคำว่าเมียทันที รู้สึกจุกจนพูดไม่ออกโดยไม่รู้สาเหตุ 

“อ่อ สวัสดีเจ๊สะใภ้ แล้วนี่กี่เดือนแล้วครับ” ไอไนท์ยังคงถามผู้หญิงคนนั้น 

“ห้าเดือนแล้วจ๊ะ” เธอตอบก่อนจะยิ้มให้ 

“อีกไม่กี่วันก็แต่งแล้วนี่ครับ” ไอไนท์พูดขึ้น แต่งคงจะหมายถึงแต่งงานใช่ไหม 

“ใช่จ๊ะ อีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานแล้วพี่ก็ตื่นเต้นว่าจะใส่ชุดได้หรือเปล่า ท้องเริ่มใหญ่ขึ้นด้วยนี้สิ” เธอพูดขึ้น แต่งงานจริงสินะ  

จอมทัพยังคงจ้องหน้าผม ผมไม่ได้พูดอะไรกับมันก่อนจะหันไปยิ้มให้หญิงสาวข้างมันแทน 

“ยินดีด้วยนะครับ” ผมพูดจบก็เดินไปหยิบดูรองเท้าต่อ ไม่สนใจใครอีก ผมรู้สึกจุกที่มันบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมีย รู้สึกเจ็บที่ผู้หญิงคนนั้นท้อง 

“เฮียช่วยเลือกของขวัญให้หลานไอวินหน่อยสิ่ เป็นแฝดอะ” ไอไนท์ยังคงพูดคุยกับจอมทัพ 

“เออ งั้นเอาเป็นรองเท้าที่ออกล่าสุดละกัน” จอมทัพตอบ ก่อนจะหันไปบอกพนักงาน 

“ทัพค่ะ งั้นเอาให้ลูกเราด้วยสิค่ะ” เธอเดินเข้าไปเกาะแขนออดอ้อน 

ผมขอไม่ทนมองจะดีกว่า รีบเดินไปคิดตังทันที เจ็บแทนลูกที่ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากคนเป็นพ่อ ผมก็ได้แต่ก้มลูบท้องคล้ายปลอบลูกทั้งสองคน ไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ใช่ไหมผมยิ้มให้ลูกด้วยความรัก 

 

 

 

#ดราม่าเฉยเลยอ่า แต่ขอให้ทุกคนรออ่านตอนต่อไปรับรองไม่ผิดหวังแน่จ้าาา 

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ 

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 

ติชมกันได้น๊าาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว