ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 สายฟ้าเดียวกัน 50%

ชื่อตอน : บทที่ 5 สายฟ้าเดียวกัน 50%

คำค้น : เพลิงรักอสนี ละอองอาย สายฟ้า หมอ NC Nc nc อีโรติก เร่าร้อน ร้อนแรง จูบ ขี้หึง หวง

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2564 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 สายฟ้าเดียวกัน 50%
แบบอักษร

คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอก... คงไม่ใช่สายฟ้าเดียวกันแน่ๆ

หวังว่าคงจะไม่ใช่หรอกนะ

ทว่าความหวังของจ๊ะจ๋านั้นต้องพังลงอย่างไม่เป็นท่า เพราะในวันรุ่งขึ้นขณะที่เธอกำลังเร่งเดินจากลาดจอดรถไปยังทางเดินที่ใกล้ที่สุด เธอก็พบว่าชายร่างสูงที่เดินนำหน้าเธออยู่นั้น ที่ข้อศอกของเขามีปลาสเตอร์แปะอยู่ และมันก็ช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน

เขาเป็นคนสูงโปร่งทั้งยังไหล่กว้าง ผิวกายขาวซีดอย่างคนไม่เคยต้องแสงแดด ทว่าตามแขนนั้นมีรอยข่วนสีแดงเป็นแนวยาวหลายแนว เหมือนว่าจะเพิ่งเกิดอุบัติเหตุมาหมาดๆ อีกทั้งการสวมเสื้อโปโลกับกางเกงชิโน่สีอ่อนของเขา มันก็ยังเหมือนกับคนเมื่อวานที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

‘ชื่อสายฟ้ามั้งนะ ถ้าจำไม่ผิด’ จู่ๆ เสียงของเพื่อนก็ดังเข้ามาในหัว และชวนให้หัวใจของเธอถีบเต้นอย่างถี่ระรัวอย่างบ้าคลั่ง

ยิ่งเดินตามและลอบสังเกตมากเท่าไร จ๊ะจ๋าก็ยิ่งรู้สึกว่าคนข้างหน้าเธอนี้ช่างคลับคล้ายคลับคลาจนเธอเริ่มชะลอฝีเท้า ทิ้งระยะห่างให้เขาเดินนำไปไกลๆ ด้วยใจเริ่มสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

และระหว่างทางที่เกือบจะถึงทางแยกไปยังตึกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก กลุ่มพยาบาลที่เพิ่งลงเวรก็เดินสวนทางมาพอดี และแน่นอนว่าทันทีที่เจอหมอในแผนก มีหรือที่พวกเธอจะไม่สวัสดีทักทาย

“สวัสดีค่ะหมอจ๊ะจ๋า วันนี้มีผ่ากับหมอครินทร์หรือเปล่าคะ สวยเป็นพิเศษเลย” รฐา พยาบาลรุ่นราวคราวเดียวกันเอ่ยแซว เพราะจ๊ะจ๋าเองก็คบหากับอีกฝ่ายเหมือนเพื่อน มีไปสังสรรค์กันหลังเลิกงานอยู่บ่อย จึงแซวกันอย่างนี้จนเป็นเรื่องปกติ

วันนี้มีผ่าตัด เธอไม่ได้แต่งตัวพิเศษอะไรมากไปกว่าเสื้อกาวน์สีขาวกับกางเกงขายาวแบบแนบเนื้อเพราะอย่างไรก็ต้องมาเปลี่ยนชุดก่อนเข้าห้องผ่าตัดอยู่ดี แต่เรื่องการแต่งหน้าไม่นับเป็นสิ่งพิเศษ เพราะเธอก็แต่งบางๆ มาทำงานเป็นประจำอยู่แล้ว อาจจะเป็นเพราะวันนี้เลือกสีลิปสติกชมพูหวานแวววาว ถึงได้ไปเตะตากรรมการเข้าให้

ทว่าวันนี้จ๊ะจ๋าไม่ได้อยากถูกทัก ไม่ได้อยากเป็นที่สนใจ!

“เปล่าค่ะ” หมอสาวรีบบอกปัดก่อนจะก้มหน้างุดแล้วจ้ำอ้าวไปเบื้องหน้าโดยไว ไม่สนใจว่าจะมีใครยืนงงเพราะอาการผิดแผกแปลกไปของเธอ วินาทีนี้เธอต้องหลบไปให้พ้นเท่านั้น

ขณะที่จ๊ะจ๋ากำลังเดินเลี้ยวไปทางตึกศัลยกรรมหัวใจ เธอหลับตาสนิทไม่กล้าแม้แต่จะลืม ทั้งยังกลั้นลมหายใจเหมือนว่ามันจะช่วยไม่ให้มีใครมองเห็นเธอได้

แต่แล้วก็ไม่เป็นผล

“เดี๋ยวก่อนครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แสนคุ้นหูดังขึ้น และมันยิ่งทำให้หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แล้วของเธอ พองโตจนแทบจะเด้งออกมาอยู่นอกอก

‘ไม่ ไม่ใช่หรอก เขาไม่มีทางจำเธอได้หรอก เขาไม่ได้พูดกับเธอ’ คิดได้อย่างนั้นหมอสาวก็ก้าวขายาวๆ อย่างไม่สนใจว่าจะมีใครเรียกใคร เธอไม่พร้อมเจอเขา ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่รู้สึกว่าไม่ใช่ตอนนี้

“คุณจ๋า คุณจ๋าใช่ไหมครับ?” และประโยคเรียกที่ดังตามหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามมานั้นทำให้จ๊ะจ๋าไม่อาจเดินหนีได้อีก

เขาจำเธอได้... จบกัน!

หญิงสาวจำต้องหันหลังกลับไปเพื่อรักษามารยาท เขาเรียกเธอถึงขนาดนี้หากยังดื้อดึงเดินหนีคงดูไม่ดีนัก

“อ้าว คุณสายฟ้าเองเหรอคะ มาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย?” ริมฝีปากบางระบายยิ้มอย่างฝืดฝืน เพราะเธอรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็ยังต้องแกล้งทำไปอย่างคนใสซื่อ

“ผมกำลังจะทำงานที่นี่ครับ คุณจ๋าทำงานอยู่ที่นี่เอง บังเอิญจังเลยนะครับ” ชายหนุ่มระบายยิ้มกว้าง ทั้งรอยยิ้มนั้นเมื่อประกอบกับดวงตาอบอุ่นคู่นั้น นับเป็นสิ่งอันตรายต่อหัวใจสตรีเหลือเกิน

“ค่ะ บังเอิญจังเลยนะคะ” จ๊ะจ๋ารู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย เป็นเพราะความทรงจำแรกระหว่างกันมันออกจะพิพักพิพ่วนอยู่มากสักหน่อย แต่กระนั้นเขาก็ยังจำเธอได้ ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเธอคลุกฝุ่นจนเกือบจะเหลือแค่ลูกตาแท้ๆ

“คุณจ๋าทำงานในนั้นเหรอครับ?” ไม่พูดเปล่า สายตาของเขามองเลยไปยังตึกสี่ชั้นด้านหลัง ที่หน้าตึกมีอักษรขนาดใหญ่แสดงอยู่ชัดเจนว่า ‘ศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก’

“ใช่ค่ะ จ๋าทำงานแผนกนี้ แล้ว...คุณสายฟ้าทำอยู่แผนกไหนคะ?” ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว เขาอยู่ฝ่ายบริหารอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาคือสายฟ้าคนเดียวกันกับสายฟ้าที่จะมาเป็นเจ้านายคนใหม่ของเธอ

“เออ... ผมอยู่แผนกจิตเวชครับ” อีกฝ่ายตอบมาด้วยสีหน้าราบเรียบ ดูเป็นธรรมชาติเหมือนว่าตนเองกำลังพูดคุยสัพเพเหระกับคนสนิทก็ไม่ปาน

“อ่อ อย่างนี้เอง บังเอิญจังเลยนะคะ” สายตาหวานเริ่มมองซ้ายมองขวา เธอกำลังหาช่องทางปลีกตัวออกไปจากชายหนุ่ม เพราะไม่อยากจะเสวนาพาทีอะไรกับเขาอีกในตอนนี้ เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเริ่มมีสายตาของพยาบาลและพนักงานที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็นเข้า เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ เพราะไม่รู้ว่าจะมีข่าวอะไรถูกแพร่ออกไปอีก

“กลางวันนี้คุณจ๋าว่างไหมครับ ผมอยากจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน” แต่ระหว่างที่เธอกำลังคิดจะหลีกหนีออกไป ชายหนุ่มก็ชวนเธอไปกินข้าว ทั้งๆ ที่เมื่อวานเธอเป็นฝ่ายชวนเขาด้วยซ้ำ แต่เขายืนกรานจะปฏิเสธ

“คือจ๋ามีผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจน่ะค่ะ คงจะนาน ต้องขอโทษด้วยนะคะ” หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความอัธยาศัยดีที่มากเกินปกติของเขา กระนั้นก็ไม่อยากจะมองในแง่ร้าย แต่เธอก็ขอหลีกเลี่ยงเอาไว้ก่อนจะดีกว่า

“งั้นเป็นมื้อเย็นก็ได้ครับ ถือว่าเลี้ยงขอบคุณเรื่องเมื่อวาน” ไม่พูดเปล่า เขายังยกแขนให้เธอเห็นแผลที่ข้อศอก ซึ่งสาเหตุของมันก็เกิดขึ้นเพราะเธออย่างไม่ต้องสงสัย

แม้จ๊ะจ๋าจะรู้สึกว่าการรุกคืบของเขามันผิดแปลกไป ทว่าเมื่อเห็นแผลที่ก็เกิดจากการที่เขาเสี่ยงชีวิตช่วยตนเองเอาไว้ หญิงสาวเองก็ไม่กล้าพอจะปฏิเสธอีก

“ได้ค่ะ งั้นขอตัวก่อนนะคะ จ๋าต้องรีบไปแล้ว” เธอตอบอย่างเสียไม่ได้ และถือโอกาสปลีกตัวออกมาจากเขาทันที

“เดี๋ยวก่อนครับคุณจ๋า เราแลกเบอร์กันไว้ไหมครับ ไม่งั้นผมจะติดต่อเรื่องนัดยังไง” ไม่พูดเปล่า เขายื่นโทรศัพท์ตัวเองมาต่อหน้าเธอ เหมือนว่าประโยคเมื่อครู่จะไม่ใช่ประโยคคำขอ แต่เป็นสิ่งที่เธอจะต้องทำตามที่เขาพูดเท่านั้น

หมอสาวรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกรุกคืบอย่างหนักจากชายตรงหน้า ทว่าแปลกมากที่เธอก็ทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย กดเบอร์โทรส่วนตัวใส่โทรศัพท์ให้เขาไป ครั้นอีกฝ่ายโทรเข้ามาจนโทรศัพท์ของเธอดัง เขาถึงได้ยอมปล่อยให้เธอจากมา

จนตอนนี้เธอเดินเข้ามาในตึก พอหันกลับไปตรงทางเดินก็ยังพบว่าเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น และเมื่อเห็นว่าเธอหันไปมอง มุมปากของเขาก็กระตุกยิ้มเล็กน้อย ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ไขสันหลังหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก

เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่?

 

-----------------------------------------------------

 

ผู้ชายมาแปลกอย่างนี้ แม่ยกเริ่มใจไม่ดีแล้วนะคะ อีพี่จะทำอะไรน้องงงง น้องไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะคะ 

วันนี้มาสามตอนแบบคนคึก ฝากเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะงับ นิยายมีส่วนผิดพลาดตรงไหน คอมเม้นต์มาติชมกันได้เลยนะคะ ไรท์พร้อมรับฟังและนำไปปรับปรุงฮับ

สำหรับคืนนี้ ฝันดีนะคะ แล้วเจอกันใหม่วันพรุ่งนี้ค๊าา ด้วยรัก ละอองอาย *P

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว